Ang Paraang Itinuturo ng mga Banal na Kasulatan upang Maabot ng mga Lingkod ng Dios ang Kasakdalan

(From the sermon of the same title, for January 8 and 11, 2015)

perfection

Malaki ang magagawa ng mga Banal na Kasulatan sa ikasasakdal ng isang lingkod. Sinabi ng Biblia, “Ang lahat ng mga kasulatan na kinasihan ng Dios ay mapapakinabangan din naman sa pagtuturo, sa pagsansala, sa pagsaway, sa ikatututo na nasa katuwiran: Upang ang tao ng Dios ay maging sakdal, tinuruang lubos sa lahat ng mga gawang mabuti.” (2 Timoteo 3:16-17)

At kung tayo ay maituwid at maturuang lubos sa lahat ng gawang mabuti, kung magkagayon ay tamuhin natin ang kaligtasang minimithi. Dagdag ng Biblia, “At mula sa pagkasanggol ay iyong nalalaman ang mga banal na kasulatan na makapagpadunong sa iyo sa ikaliligtas sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo Jesus.” (2 Timoteo 3:15)

Noon pa man ay hangad na ng Dios ang pagpapakasakdal ng Kaniyang mga lingkod. Sinabi ng Biblia, “Ikaw ay magpapakasakdal sa Panginoon mong Dios.” (Deuteronomio 18:13) Ang salitang sakdal ay nangangahulugan ng pagiging walang kapintasan o dungis sa harapan ng Dios. Kung ang batayan ng pagiging sakdal ay ibabase sa sukatan nating mga tao, walang magiging sakdal. Ngunit ang pagpapasakdal ay ibabatay sa sukatan ng Dios. Tandaan natin na iba ang pamantayan nating mga tao sa pamantayan ng Dios. Napakalayo ng pagkakaiba.

Sa panahong ang paliwanag ng Biblia ay lubhang mapanganib (2 Timoteo 3:1-5), bunga ng malaking pagbabago sa karakter ng mga tao, napakahirap ang magpakasakdal sa paningin ng Dios. Kaya naman binibigyang paalala at babala ang bawat isa sa atin ng araling ito. Sinabi ng Biblia, “Marami ang magpapakalinis, at magpapakaputi, at magpapakadalisay; nguni’t ang masasama ay gagawa na may kasamaan; at wala sa masasama na makakaunawa; nguni’t silang pantas ay mangakakaunawa.” (Daniel 12:10)

Ito ang kasalukuyang takbo ng sanlibutan ngayon. Nasa hula ng Biblia ang magiging likas ng mga tao, “Ang liko, ay magpakaliko pa:at ang marumi, ay magpakarumi pa:at ang matuwid, ay magpakatuwid pa: at ang banal, ay magpakabanal pa.” (Apocalipsis 22:11) Hindi na natin dapat pagtakhan ito sapagkat ang sanlibutang ito ay naibigay na sa kamay ng masama. Nakahilig na sa kasamaan ang sanlibutang ito. Kaya’t hindi na nakapagtatakang makita ang sari-saring kasamaan na naging daan upang ang panahon ay maging mapanganib.

Ang araling ito ay nagpapaalala sa ating hindi tayo dapat maki-ayon sa takbo ng sanlibutang ito. Sinabi ni Pablo, “At huwag kayong magsiayon sa sanglibutang ito: kundi magiba kayo sa pamamagitan ng pagbabago ng inyong pagiisip, upang mapatunayan ninyo kung alin ang mabuti at kaayaaya at lubos na kalooban ng Dios.” (Roma 12:2) Inaasahan ng Dios na tayo ay mabubuhay sa kabanalan, alinsunod sa mga itinuro sa atin ng mga Banal na Kasulatan.

Kaya ang inaasahan ng Dios ay lalakaran natin ang Kaniyang mga katuwiran, na hahawakan nating mahigpit ang mga katuruang ating napakikinggan sapagkat nalalaman nating ito ay ikaliligtas ng bawat isa. Ang kasiyahan ng isang lingkod ay hindi ang karaniwang ikinasisiya ng maraming tao sa sanlibutang ito. Ang kasiyahan natin ay ang Kaniyang mga salita, kaya’t ito ay ating pinagbubulaybulay araw at gabi sa ating mga buhay. At ito ay gagawin natin hindi lamang ngayon, o sa sandaling panahon ng ating buhay kundi hanggang sa marating natin ang kasakdalan, hanggang sa muling pagdating ng ating Panginoong Hesus.

Subalit ano ang karaniwang nakikita sa ilan bunga ng pagkahawa sa kasalukuyang kasamaan ng sanlibutang ito?

Dahil sa matinding kaway ng sanlibutan, hindi lahat ng mga lingkod ay nagawang magpakita ng pagpapasakdal sa katuwiran. Marami ang nasumpungan sa kamangmangan, ibig sabihin, hindi natuto sa katuwiran. Ang ilan sa kanila ay nagpasimula sa pagpapakasakdal sa espiritu, datapuwat ngayon ay sa laman nagpapakasakdal (Galacia 3:3)

Ganito ang nangyari sa sinaunang Israel. Sa kabila ng kagandahang loob ng Dios, at sa kabila ng pagpapaalala sa kanila ng mga isinugo ng Dios na mga Propeta upang sila ay paalalahanan, nagsigawa pa din sila ng mga kalikuan. Ang ilan sa kanila ay nagsisamba sa ibang mga dios, sa mga dios ng gawa lamang ng kamay ng mga tao, at sa mga diosdiosan na sinasamba ng kanilang mga kaaway.

Bukod dito, ilan sa kanila ay nagsigawa ng mga kasamaan sa kanilang sariling mga kapatid. Sa halip na lumapit sa Dios ay lalo silang nangagpakalayo sa Kaniya, “Ah bansang salarin, bayang napapasanan ng kasamaan, lahi ng mga manggagawa ng kasamaan, mga anak na nagsisigawa ng kalikuan: pinabayaan nila ang Panginoon, hinamak nila ang Banal ng Israel, sila’y nangapalayo na nagsiurong.” (Isaias 1:4)

Minungkahi nila ang Panginoong Dios upang lubos na magalit sa kanila dahil sa katigasan ng kanilang mga ulo, dahil sa pagtuloy na pagsalansang sa Kaniyang mga kautusan. Gaya nang sinasabi, “Huwag ninyong papagmatigasin ang inyong mga puso, na gaya ng sa pamumungkahi, Gaya nang sa araw ng pagtukso sa ilang, Na doon ako tinukso ng inyong mga magulang sa pagsubok sa akin, At apat na pung taon na nangakita ang aking mga gawa. Dahil dito’y nagalit ako sa lahing ito, At aking sinabi, Laging sila’y nangagkakamali sa kanilang puso:Nguni’t hindi nila nangakilala ang aking mga daan; Ano pa’t aking isinumpa sa aking kagalitan, Sila’y hindi magsisipasok sa aking kapahingahan.” (Hebreo 3:8-11)

Subalit kung mayroon mang nagpakita ng ganitong kasamaan, mayroon din namang nagpakita ng pagpapakasakdal sa paningin ng Dios. Mga lingkod na nagtapat sa Dios hanggang sa kanilang kamatayan. Kabilang dito sina Abraham, na kinilala bilang Ama ng Pananampalataya dahil sa kaniyang walang pasubaling pagtalima at pagsunod sa kalooban ng Dios (Santiago 2:22-24).

Gayundin naman si Job, na matuwid at sakdal na tao sa paningin ng Dios. Bagama’t nagdaan sa matinding pagsubok, nanatiling nagtatapat si Job. Ang huling bahagi ng kaniyang buhay ay naging maligaya dahil sa kaniyang pagtatapat.

Sa panahon ng mga Kristiyano, marami din ang nagpakita ng ibayong kabayanihan sa pananampalataya. Bagaman, naging madugo ang mga paguusig sa kanila, nanatili silang masigla sa pagtupad ng kanilang mga tungkulin. Bagaman buhay ang nakataya sa kanilang paglilingkod, minabuti nilang magpatuloy. Lahat ng ito ay nagawa nila dahil sa pananampalataya na kanilang taglay (Hebreo 11: 33-40).

Maaaring sa paningin ng tao ay mananatili tayong mga tao na maaaring makagawa ng mali o kapintasan, subalit sa paningin at panukat ng Dios, ang pagsisikap ay sapat na sa Kaniya. Ang hangad ng Dios ay makita tayo na nagpapatuloy anuman ang nagaganap sa ating buhay, na iniisip nating ang mga nagawa natin sa nagdaan ay hindi pa sapat kaya kailangan nating magpatuloy pa. Gaya nang sinabi, “Hindi sa ako’y nagtamo na, o ako’y nalubos na:kundi nagpapatuloy ako, baka sakaling maabot ko yaong ikinaaabot naman sa akin ni Cristo Jesus. Mga kapatid, hindi ko pa inaaring inabot:datapuwa’t isang bagay ang ginagawa ko, na nililimot ang mga bagay na nasa likuran, at tinutungo ang mga bagay na hinaharap, Nagtutumulin ako sa hangganan sa ganting- pala ng dakilang pagtawag ng Dios na kay Cristo Jesus. Kaya nga, kung ilan tayong mga sakdal, ay magisip ng gayon:at kung sa anoma’y nangagkakaiba kayo ng iniisip ay ipahahayag naman ito sa inyo ng Dios.” (Filipos 3:12-15)

Kaya hindi tayo dapat mapagod sa paggawa ng mabuti dahil alam nating sa kaukulang panahon ay aanihin natin ang anumang espirituwal at kabanalan na ating ginawa. Ang payo ni Apostol Pablo, “Nakipagbaka ako ng mabuting pakikipagbaka, natapos ko na ang aking takbo, iningatan ko ang pananampalataya: Buhat ngayon ay natataan sa akin ang putong na katuwiran, na ibibigay sa akin ng Panginoon na tapat na hukom sa araw na yaon; at hindi lamang sa akin, kundi sa lahat din naman ng mga naghahangad sa kaniyang pagpapakita.” (2 Timoteo 4:7-8)

Ang kahihinatnan ng pagsisikap na magpakasakdal sa paningin ng Dios ay kaligtasan at pagtatamo ng buhay na walang hanggan. Anumang sakripisyo na iukol natin ay hindi masasayang dahil ang kapalit nito ay ang pangakong buhay na walang hanggan. Kaya samantalang nakakaranas tayo ng mga pagsubok at ng mga bagay na nakapagpapahina sa atin, lalo nating ipakita ang pagpapakasigla. Gaya nang agila, magbagong lakas tayo upang lalo nating maganap ang kalooban ng Dios, “Nguni’t silang nangaghihintay sa Panginoon ay mangagbabagong lakas; sila’y paiilanglang na may mga pakpak na parang mga aguila; sila’y magsisitakbo, at hindi mangapapagod; sila’y magsisilakad, at hindi manganghihina.” (Isaias 40:31)

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

A Dangerous Time

(From the sermon entitled, “Ang Panganib na sinasabi sa 2 Timoteo 3:1-5)

big_rockWe have heard what Jesus tell to His followers, “A servant is not greater than his master, If they persecuted me, they will persecute you also.” (John 15:20) No need to wonder why many of the early Christians suffered persecutions. They are destined to be persecuted.

The persecution of the early church was great, from the hands of the so-called Saul (later was called to the church and became Apostle Paul). Saul, for his belief that his religion is the truth is fuming with anger. He wants all Christians to be jailed and persecuted. The book of Acts 8:1 tells us, “And Saul approved of their killing him. On that day a great persecution broke out against the church in Jerusalem.”

Some of the Apostles suffered the same persecutions in the book of Acts 12:1-3, “It was about this time that King Herod arrested some who belonged to the church, intending to persecute them. He had James, the brother of John, put to death with the sword. When he saw that this met with approval among the Jews, he proceeded to seize Peter also.”

Despite of the persecutions they suffered, many of them remained faithful. They did not feel fear of death. They offered their necks because of faith. They know that these persecutions are all fulfilment of what Christ has told them.

The book of Great Controversy and The Crusaders tells us, “the followers of Christ were hunted like a wolf looking for its prey. They were forced to find shelter to the wilderness. They all scattered to the deserts, holes and caves of the earth. Catacombs became the dwelling place of thousands of them. Despite bloody persecutions, they remained faithful. Even if they were taken away from the peacefulness and convenience of life, hidden from the rays of the sun, dwelled in the dark places of the earth, they did not say any protests. Through the words of faith, patience and hope, they managed to strengthen one another to be able to survive. The lost of material wealth and gain did not hinder them to continue in faith. Trials and tests became their stepping stones to come closer to what they aimed for, the salvation and rests coming from God” (Great Controversy, page 44- 45; The Crusaders, Vol. 16, page 10; Heb. 11: 36- 38)

The dangers they experienced came from the hands of outside persecutions. What Apostle Paul fears the most is not these persecutions, these persecutions strengthen their faith more. What fears him is the danger that can come from inside the church of God.

We all know that holiness should be done in the church of God, which is the house of the Lord (Psalms 93:5; 1 Timothy 3:15). That means, every member is expected to walk according to the righteousness of God and His teachings.

Dangers will not always come from outside the church. What’s more worrying is the fact that danger can also come from the church itself, meaning from its members. How can members cause dangers or troubles? What kind of danger is Apostle Paul telling us?

Apostle Paul tells us, “Instead, you yourselves cheat and do wrong, and you do this to your brothers and sisters.” (1 Corinthians 6:8) The wickedness of some members causes other members to stumble and make their faith weakened. This is not pleasureable to God.

This type of danger happened already before. It happened to the early Christians and it can also happen to us if we do the same mistakes. One of Paul’s teachings tells us that dangerous times come because of the change of the character of people.

We, as servants cannot escape this. We can also be affected by these changes. Paul tells us, “But mark this:There will be terrible times in the last days. People will be lovers of themselves, lovers of money, boastful, proud, abusive, disobedient to their parents, ungrateful, unholy, without love, unforgiving, slanderous, without self- control, brutal, not lovers of the good, treacherous, rash, conceited, lovers of pleasure rather than lovers of God— having a form of godliness but denying its power.” (2 Timothy 3:1-5)

These changes of character became the reason why we are living in such dangerous time. And we cannot deny the fact that some of us may have conformed to these changes. This causes some individuals to do wrong things to other members of the church. Sad, but true, this brought dangers to the faith of many faithful of the church.

Apostle Paul warns us, “See to it that no one falls short of the grace of God and that no bitter root grows up to cause trouble and defile many.” (Hebrews 12:15) The wickedness of some can affect many, and can cause them to stumble.

If there is a lesson we need to learn on this topic is that we need to be very cautious of our selves. Let no one allows us to become an instrument of wrongdoings and become a stumbling stones to others. Each member is very important to God. We were bought with the blood of the Lamb of God, which is Christ. If a member is important to Him, then we have to value and respect one another.

Apostle Paul advises, “As a prisoner for the Lord, then, I urge you to live a life worthy of the calling you have received. Be completely humble and gentle; be patient, bearing with one another in love. Make every effort to keep the unity of the Spirit through the bond of peace.” (Ephesians 4:1-3)

If every member will strive hard to keep the unity of the Spirit through the bond of peace, then we shall learn how to value and respect one another. Remember that we are one through Christ. Every member of the church belongs to one body, which is of Christ.

If we commit sins to other members, we commit the same mistakes to Christ. If we care and love one another, then we are doing it to the Lord. We need to do things that can help strengthen one another, for the church, for Christ (1 Corinthians 10:16-17, 31-32)

In the partaking of the blood and Body of Christ, we have to understand that it is not the literal or material partaking should be our main focus. We need to focus more on its meaning. Being part of his body and blood means, letting our selves obedient to His will and commands, by being humble in all ways, by accepting the weaknesses of other members and by learning to forgive easily. These are all done through love.

Being part of the body and blood of Christ also means that we are letting our selves being part of the Ministry of the church, by continuing to spread the the gospels of our Lord and savior Jesus Christ, so that every one who believes will have eternal life.

Posted in Christian Teachings | Tagged , , , , | Leave a comment

We are only flesh

(From the sermon entitled, “Ang lalong mabuting paggamit ng katuwirang, “Tao Lamang”, for January 1, 2015)

we_are_only_human_by_mercedesbird-d38zs5z

Usually, people use the words “I am only flesh” as an excuse when sin or mistake is committed. Truly, man is weak and doesn’t have the strength to do the will of God. Christ tells us, “the spirit is willing but the flesh is weak.” (Matthew 26:41) We are only human after all.

The Bible also tells us that there is no man who doesn’t sin at all (2 Chronicles 6:36). And so, it becomes an excuse for everyone to say that to err is for humans. By using this as an excuse, somehow the guilt feeling is lessened.

The reason why people use this as an excuse is for vindication. People want them to be understood of their mistakes. We all want to be forgiven. In another view, it is good for people to accept their mistakes and errors done. For God, it is important that we admit our sins and repentance follows. However, being in the flesh is actually not an excuse for doing wrong things. Being in the flesh is not a license to sin against God and to others.

Yes, we can say that we are only humans prone to commit mistakes. However, if there is a good way to use this term is not to acquit us from our mistakes. If we are to use it properly, we need to use it by way of understanding others’ weaknesses and mistakes, especially to our brethren.

Admitting that we are in the flesh is also an admission that we are weak as a human being. As such, we need to learn how to endure others’ mistakes too. The Bible says, “We who are strong ought to bear with the failings of the weak and not to please ourselves. Each of us should please our neighbors for their good, to build them up. For even Christ did not please himself but, as it is written.” (Romans 15:1-2)

Therefore, the statement “we are only flesh” should not be focused alone on our mistakes, but instead it teaches us to endure the mistakes of others. It teaches us to understand others as human beings, so we can learn how to forgive easily. It also teaches that if we commit such mistakes as a person, others can understand us also and they will also learn to forgive us. The Bible tells us, “Why not put up with wrong? Why not undergo loss.” (1 Corinthians 6:7) Apostle Paul teaches us not to stand on our own righteousness, rather by the righteousness of God. If we have been wronged, maybe it will be hard for us to forgive if we follow what’s inside our hearts.

However, if we follow the instructions of the Lord, it will be easier for us to forgive those who commit sins against us. And it will be easier for us to forgive if we learn that all people are only flesh, prone to errors and mistakes. A servant who easily forgives has lots of love in his heart, a sign that he is truly following the commands of God. That servant clearly sees that everyone commits mistakes and sins, including him. Thus, he understood that he should endure others’ mistakes and learn to forgive also. 

Forgiveness is an integral element in the partaking of the flesh and blood of Christ. By participating on this solemn event, it is important to understand our preparedness to forgive others, as we are getting ready to be forgiven by God. This is the reason why we need self-examination. This allows us to contemplate on our selves. The Bible tells us, “If, then, anyone takes the bread or the cup of the Lord in the wrong spirit, he will be responsible for the body and blood of the Lord. But let no man take of the bread and the cup without testing himself. For a man puts himself in danger, if he takes part in the holy meal without being conscious that it is the Lord’s body.” (1 Corinthians 11:27-28)

Christ left us a perfect example of humility, compassion and forgiveness. He wants us to walk humbly, and be prepared to understand others’ mistakes, endure their weaknesses and be prepared to forgive always.

The will of God for us is to forgive others as we are forgiven; this is His commandment for all of us. We know that we will not receive forgiveness if we will not learn to forgive others. God’s forgiveness is for those who know how to forgive also.

The Bible guides us clearly with these lessons: first, do not learn to take revenge on people who sinned against us. Revenge is for God alone. It is His honor and power. Learn not to take it away from God. The Bible tells us, “Do not take revenge, my dear friends, but leave room for God’s wrath, for it is written:“It is mine to avenge; I will repay,” says the Lord.” (Romans 12:19)

Second, learn not to be a stumbling block to others. Judging others will not help. Judgment, like revenge is suitable only to God. Let no one take this power and authority from God. Apostle Paul says, “Therefore let us stop passing judgment on one another. Instead, make up your mind not to put any stumbling block or obstacle in the way of a brother or sister.” (Romans 14:13)

If a servant is not worthy in the sight of God, worry not. God will get rid of those who are not worthy in His house. However, if we someone who perseveres, we do not have the authority to judge them even if they commit sins against God.

God reveals all our actions. No one can hide from Him. If someone wrongs us, let God decides on it. God will take revenge for us, if we are on His side. He will reveal those who are worthy and unworthy, the righteous and the foolish. The Bible tells us, “Therefore judge nothing before the appointed time; wait until the Lord comes. He will bring to light what is hidden in darkness and will expose the motives of the heart. At that time each will receive their praise from God.” (1 Corinthians 4:5)

For now, let us examine our selves. We make mistakes too and we need to admit those and make repentance before God. Apostle Paul says, “Brothers and sisters, if someone is caught in a sin, you who live by the Spirit should restore that person gently. But watch yourselves, or you also may be tempted.” (Galatians 6:1)

Posted in Christian Teachings | Tagged , | Leave a comment

Ang Panahong Lubhang Mapanganib

(From the sermon entitled, “Ang Panganib na sinasabi sa 2 Timoteo 3:1-5)

VOIGT-stumbling01

Talastas natin ang pagpapauna ng Panginoong Hesus sa Kaniyang mga tagasunod, “Ang alipin ay hindi dakila kay sa kaniyang panginoon. Kung ako’y kanilang pinagusig, kayo man ay kanilang paguusigin din.”(Juan 15:20) Kaya naman, hindi na dapat pagtakhan pa ang naranasan ng mga sinaunang Kristiyano sa kanilang panahon.

Ang naging paguusig sa iglesia ng Dios ay malabis, sa pangunguna ng lalaking ang pangalan ay Saulo (kalaunan ay tinawag na maging Apostol Pablo). Sa pagaakalang ang kaniyang kinagisnang relihiyon ay katotohanan, ang mga Kristiyano ay kaniyang pinaghahanap, pinaghuhuli at ang ilan ay kanilang ipinapatay. Kaya’t nangyari ang malaking paguusig sa mga Kristiyano noon. Sinasabi sa Gawa 8:1, “At nang araw na yao’y nangyari ang isang malaking paguusig laban sa iglesia na nasa Jerusalem; at silang lahat ay nagsipangalat sa lahat ng mga dako ng Judea at Samaria, maliban na sa mga apostol.”

Gayundin ang naganap sa mga Apostol, isinasay sa aklat ng mga Gawa 12:1-3, “Nang panahon ngang yaon ay iniunat ni Herodes ang kaniyang mga kamay upang pahirapan ang ilan sa iglesia. At pinatay niya sa tabak si Santiago na kapatid ni Juan. At nang makita niya na ito’y ikinatutuwa ng mga Judio, ay kaniya namang ipinagpatuloy na hulihin si Pedro.”

Sa kabila ng mga paguusig na dumating sa kanila noon, marami ang nagpakita ng katatagan ng pananampalataya. Hindi sila nabahala sa mga paguusig na kanilang pinagdaraanan. Ipinain nila ang kanilang leeg, at nahahanda silang mamatay alang-alang sa pananampalataya na kanilang tinaglay. Alam nila na ang mga ito ay katuparan ng ipinahayag sa kanila ng Panginoong Hesus.

Ayon sa aklat na Great Controversy at ng aklat na The Crusaders, “Ang mga tagasunod ni Cristo ay pinaghahanap tulad sa paghanap ng lobo sa masisila. Sila ay napilitang humanap ng makukublihan sa mga tiwangwang at malulungkot o ulilang dako.Sila’y nangalat sa mga disyerto, kabudukan, lungga at kuweba ng lupa. Ang mga katakumba ay naging mabuting kanlungan ng libo-libo. Sa panahon ng gayong madugong paguusig, ang mga saksing ito ng Panginoong Hesus ay nanatiling hindi nanghinawa sa kanilang pananampalataya. Bagama’t nalayo sa lahat ng kapanatagan at kaginhawahan, na pinagkaitang ng pagsikat ng araw, na ginawang tahanan ang madilim nguni’t mapagkalingang sinapupunan ng lupa, wala silang idinaing na pagtutol. Sa pamamagitan ng mga salita ng pananampalataya, katiyagaan at pagasa, pinalalakas nila ang loob ng isa’t-isa upang mapagtiisan ang pagiisa at kasakunaan. Ang pagkwala ng mga makalupang pagpapala o pakinabang ay hindi naging dahilan upang kanilang itakuwil ang kanilang pananampalataya kay Cristo. Ang mga pagsubok at paguusig ay naging tungtungan nila papalapit sa kanilang kapahingahan at gantimpala.” (Great Controversy, page 44- 45; The Crusaders, Vol. 16, page 10; Heb. 11: 36- 38)

Ang mga panganib na kanilang naranasan ay nagmula sa kamay ng kanilang mga manguusig, subalit ang lubos na ikinatatakot ni Apostol Pablo ay ang panganib na maaaring masumpungan sa loob ng iglesia ng Dios.

Sa katotohanan ay iniaral sa mga lingkod na ang kabanalan ay nararapat na gawin sa loob ng bahay ng Dios, na siyang iglesia ng Dios (Awit 93:5; 1 Timoteo 3:15) Ibig sabihin, kung mayroon mang dapat tayong ipakita sa lahat ay ang kabanalan ng pamumuhay at buong pagpapakasakdal sa mga katuwiran ng Dios. Ito ay ang matuwid na paglakad sa Kaniyang mga kautusan at pagsisikap na maisakabuhayan ang mga aral na napapakinggan.

Subalit ang panganib ay hindi lamang maaaring magmula sa labas. Ang isa sa mga lubhang ikinabahala kahit noon pa, subalit lalo na sa panahong ito ay ang panganib na maaaring magmula sa loob ng iglesia. Saan ito maaaring magmula? Anong uri ng panganib ang tinutukoy dito ni Apostol Pablo?

Sinabi ni Apostol Pablo, “Nguni’t kayo rin ang mga nagsisigawa ng kalikuan, at nangagdaraya, at ito’y sa mga kapatid ninyo.” (1 Corinto 6:8) Ang kalikuang nagagawa ng kapatid sa kapuwa kapatid ay maaaring maging daan ng panghihina at pagkatisod ng pananampalataya. Hindi ito ikinalulugod ng Dios na makita.

Ang panganib na ito ay naganap na noon sa mga sinaunang Kristiyano at maaaring maulit sa atin sa panahong ito kung hindi tayo magiingat. Sa pagpapauna ni Apostol Pablo, ang panahon sa kasalukuyan ay magiging mapanganib bunga ng pagbabago ng likas na paguugali ng mga tao.

At hindi ligtas sa pagbabagong ito ang mga lingkod ng Dios. Marami ang “magiging maibigin sa kanilang sarili, maibigin sa salapi, mayayabang, mapagmalaki, mapagtungayaw, masuwayin sa mga magulang, mga walang turing, mga walang kabanalan, Walang katutubong pagibig, mga walang paglulubag, mga palabintangin, mga walang pagpipigil sa sarili, mga mabangis, hindi mga maibigin sa mabuti, Mga lilo, mga matitigas ang ulo, mga palalo, mga maibigin sa kalayawan kay sa mga maibigin sa Dios; Na may anyo ng kabanalan, datapuwa’t tinanggihan ang kapangyarihan nito:” (2 Timoteo 3:1-5)

Ang mga pagbabagong ito sa paguugali ang naging dahilan kung bakit naging mapanganib ang sanlibutan, at hindi maikakaila na maaaring mahawa ang ilang mga lingkod at maging daan upang makagawa sila ng hindi mabuti sa kapuwa kapatid. Nagiging daan din na magdulot ito ng panganib sa pananampalataya ng maraming kapatid.

Kaya noon pa’y pinagiingat na ang lahat, gaya nang sinabi, “Na pakaingatan na baka ang sinoma’y di makaabot sa biyaya ng Dios; baka kayo’y bagabagin ng anomang ugat ng kapaitan na sumisibol, at dahil dito’y mahawa ang marami.” (Hebreo 12:15) Ang kasamaan ng ilan ay maaaring ikahawa ng ilan, at maaaring maging daan ng pagkalugmok ng marami.

Kung mayroon man tayong dapat matutunan sa paksang ito ay walang iba kundi ang maging maingat sa sarili, na huwag tayong pumayag na tayo ay maging kasangkapan ng kalikuan at maging daan ng ikadarapa ng ilan. Malaki ang halaga ng isang lingkod sa paningin ng Dios. Bawat isa ay binili ng Kaniyang sariling dugo, tinubos ng dugo ng Kordero. Kaya’t kung sa Panginoon ay mahalaga ang kapatid, nararapat naman nating pahalagahan ang bawat isa.

Ipinayo ni Apostol Pablo, “Namamanhik nga sa inyo akong bilanggo sa Panginoon, na kayo’y magsilakad ng nararapat sa pagkatawag na sa inyo’y itinawag, Ng buong kapakumbabaan at kaamuan, na may pagpapahinuhod, na mangagbatahan kayo- kayo sa pagibig; Na pagsakitan ninyong ingatan ang pakikipagkaisa sa Espiritu sa tali ng kapayapaan.” (Efeso 4:1-3)

Kung ang bawat isa ay magsisikap na ingatan ang pakikipagkaisa sa Espiritu, sa tali ng kapayapaan, kung magkagayon lahat ay matututong ingatan ang sarili at ang iba. Pakatandaang tayo ay iisa kay Kristo. Bawat naanib ay sangkap ng iisang katawan, na ang katawan ay ang iglesia, na siyang katawan ni Kristo.

Kung magkakasala tayo sa ibang sangkap, kay Kristo tayo nagkakasala. Subalit kung nagmamalasakit tayo sa isa’t isa, kay Kristo natin ito iniuukol. Kaya’t gawin natin ang lahat para tumibay ang bawat isa, gawin natin ang lahat alang-alang sa ikatitibay ng katawan, na siyang iglesia. (1 Corinto 10:16-17, 31-32)

Sa pagtanggap ng katawan at dugo ng Panginoong Hesus, hindi lamang ang literal na pagtanggap ang mahalagang maging bahagi natin, kundi ang maunawaan ang tunay na diwa ng pakikibahagi sa Kaniyang katawan at dugo. Kalakip ng ganap na pakikiisa ang pagtanggap nang lubos sa kahinaan ng bawat isa, kalakip ang pagpapatawad, at ang lubos na pagpapamalas ng pagibig.

Ang pagiging kabahagi din sa katawan at dugo ay ang lubos na pakikiisa sa mga Gawain ng iglesia, ang maipagpatuloy ang layunin ng Ministeryo ng Panginoong Hesus, samakatuwid ay maipangaral ang Kaniyang evangelio at magtamo ng kaligtasan ang bawat sasampalataya.

Posted in Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment

Ang Katuwirang Tayo ay “Tao Lamang”

(From the sermon entitled, “Ang lalong mabuting paggamit ng katuwirang, “Tao Lamang”, for January 1, 2015)

patience-picMalimit na ang katuwirang tayo ay “tao lamang” ay ginagamit upang depensahan ang sarili sa malimit na pagkakamali sa paningin ng ating kapuwa at maging sa paningin ng Dios. Tunay nga naman na ang tao ay likas na mahina, walang sapat na lakas lalo na pagdating sa pagganap ng kalooban ng Dios. Ang espiritu sa katotohanan ay may ibig datapuwat mahina ang laman, (Mateo 26:41).

Bukod dito, sinabi din ng Biblia na walang taong hindi nakagagawa ng pagkakasala (2 Cronica 6:36), kaya naman nagiging karaniwang katuwiran ito sa tuwing makagagawa ng pagkakasala. Kung ito ay ginagamit bilang katuwiran, para bagang gumagaan ang nagagawang pagkakamali sapagkat tao nga lamang na nagkakasala.

Ang layunin ng paggamit ng katuwirang ito ay upang maunawaan tayo ng ating kapuwa o ng Dios kung tayo ay nakagagawa ng kamalian. Sa gayon, ay unawain tayo at intindihin, na kapag tayo ay nagkakasala, ito ay sapagkat tayo ay mga tao lamang. Sa isang banda, mabuti ang umamin na tayo ay tao lamang na nagkakasala. Ang mahalaga ay umaamin tayo sa pagkakamali na nagagawa natin. Subalit, hindi dapat maging sangkalan ang katuwirang ito upang sadyain ang pagkakasala sa Dios man o sa ating kapuwa.

Kung mayroon mang lalong mabuting pagkakataon na gamitin ang katuwirang tayo ay “tao lamang” ay hindi yaong para sa ating sariling pagkukulang o pagkakamali. Ang pinakamagandang paggamitan ng katuwirang ito ay sa paguukol ng pangunawa sa kapuwa, lalo na sa kapatid na nagkamali o nagkulang sa atin.

Kung ang katuwirang ito ay nagpapahayag ng kahinaan bilang tao, hindi baga nararapat naman na batahin ang kahinaan ng mga mahihina, gaya nang sinasabi, “Tayo ngang malalakas ay nararapat mangagbata ng kahinaan ng mahihina, at huwag tayong mangagbigay lugod sa ating sarili. Bawa’t isa sa atin ay magbigay lugod sa kaniyang kapuwa, sa kaniyang ikabubuti sa ikatitibay.” (Roma 15:1-2)

Samakatuwid, ang katuwirang tayo ay tao lamang ay hindi dapat naka-pokus sa ating mga kahinaan, kundi sa kahinaan ng iba, para madali natin silang maunawaan, intindihin at matiis ang mga kamaliang kanilang nagagawa sa atin. At kung tayo naman ang makagawa ng pagkakamali, ay magawa din naman nila tayong unawain at tiisin. Gaya nang sinabi, “Bakit hindi bagkus ninyong tiisin ang mga kalikuan? bakit hindi bagkus kayo’y padaya.” (1 Corinto 6:7) Ang layunin ng pahayag na ito ay upang huwag nating pairalin ang sarili nating katuwiran, baka hindi tayo makapagpatawad sa kapuwa kung sariling katuwiran ang mananaig sa atin.

Magiging madali sa atin ang pagpapatawad sa kapuwa kung matututunan nating tanggapin na tayo ay mga tao lamang. Palatandaan ng lingkod na may pagibig na taglay ay ang maipakita na marunong umunawa at magpatawad sa kamaliang nagagawa ng iba. Napaka-simple ng dahilan, tayong lahat ay tao lamang na nagkakasala at nagkakamali kaya dapat na magunawaan, magtiisan at magpatawaran tayo sa isa’t isa.

Mahalagang sangkap ng ikapagigindapat sa pakikibahagi sa katawan at dugo ng Panginoong Hesus, bilang pagdiriwang ng Paskua ang kahandaang magpatawad sa sarili at sa kapatid. At ito ang isa sa mga dapat nating siyasatin upang maging karapatdapat tayo sa pagtanggap ng katawan at dugo. Sinabi ng Biblia, “sinomang kumain ng tinapay, o uminom sa saro ng Panginoon, na di nararapat, ay magkakasala sa katawan at dugo ng Panginoon. Datapuwa’t siyasatin ng tao ang kaniyang sarili, at saka kumain ng tinapay, at uminom sa saro.” (1 Corinto 11:27-29)

Ang katuwirang ito ang iniwang halimbawa ng Panginoong Hesus sa Kaniyang pagkakatawang tao. Ibig Niyang tayong Kaniyang mga lingkod ay lumakad sa kababaan ng loob, maging handa sa pagunawa sa kamaliang nagagawa ng iba, magawang tiisin ang nagagawang pagkakasala sa atin, at higit sa lahat ay ang kahandaang magpatawad.

Kalooban ng Dios na magpatawad tayo sa kapuwa, sapagkat ito ay atas sa atin. Alam nating hindi tayo magkakamit ng kapatawaran kung hindi natin magagawang magpatawad. Ang pagpapatawad ng Dios ay nakalaan sa mga lingkod Niyang marunong din namang magpatawad.

Ang payo sa atin ng Biblia ay malinaw. Una, huwag natin pagaralan na gumanti sa anumang pagkakasalang nagawa sa atin. Ang pagganti ay sa Dios. Karangalan at kapangyarihan ito ng Dios na gawin. Huwag natin Siyang agawan ng karangalan at kapangyarihan. Sinabi ng Biblia, “Huwag kayong mangaghigantihan, mga iniibig, kundi bigyan ninyong daan ang galit ng Dios:sapagka’t nasusulat, Akin ang paghihiganti; ako ang gaganti, sabi ng Panginoon.” (Roma 12:19)

Ikalawa, iwasang tayo ay maging daan ng pagkadapa ng kapatid. Ang paghatol ay para sa Dios lamang. Muli, huwag nating agawin ang kapangyarihang ito ng Dios. Sinabi ni Pablo, “ang sinoman ay huwag maglagay ng katitisuran sa daan ng kaniyang kapatid o kadahilanan ng ikararapa.” (Roma 14:13)

Kung ang kapatid ay hindi na karapatdapat sa Dios, ang Dios mismo ang magaalis sa Kaniya at siya ay paghihigantihan ng Dios. Subalit, samantalang ang kapatid ay nananatili at nagsisikap, walang sinuman sa atin ang may karapatan upang siya ay hatulan gaano man kabigat ang pagkakasalang kaniyang nagawa sa ating paningin at maging sa Dios.

Tandaan nating ang Dios ang naghahayag ng lahat ng ating mga gawa. Ipagpasa-Dios natin ang lahat ng kaapihang maaaring nararanasan natin sa kamay ng umaapi sa atin. Ang Dios ang gaganti, at Siya ang maghahayag kung sino ang tunay na matuwid at mangmang sa Kaniyang paningin. Gaya nga ng sinabi, “Kaya nga huwag muna kayong magsihatol ng anoman, hanggang sa dumating ang Panginoon, na siya ang maghahayag ng mga bagay na nalilihim sa kadiliman, at ipahahayag naman ang mga haka ng mga puso; at kung magkagayon ang bawa’t isa ay magkakaroon ng kapurihan sa Dios.” (1 Corinto 4:5)

Kung mayroon man tayong dapat na gawin ay siyasatin ang ating sarili. Tayo man sa ating mga sarili ay nakagagawa ng hindi tama, at matuwid lamang na aminin ito at pagsisihan sa harap ng Dios. Ang payo ni Apostol Pablo, “Mga kapatid, kung ang sinoman ay masumpungan sa anomang pagsuway, kayong mga sa espiritu, ay inyong papanumbalikin ang gayon sa espiritu ng kahinhinan; na iyong pagwariin ang iyong sarili, baka ikaw naman ay matukso.” (Galacia 6:1)

Posted in Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment

The Fate of the Faithful

(From the sermon entitled, “Ang mga Kabataan na Makaaasa ng Mabuting Kapalaran sa Kanilang Pagtanda” for December 28, 2014)

An older couple holding hands

Growing old is inevitable. This is a natural occurrence for all life forms. Anything that was created by God and has life will come to its end, and part of it is growing old.

All things have limits, the Bible tells us, “There is a time for everything, and a season for every activity under the heavens.” (Ecclesiastes 3:1) It is the Lord’s will that everything that has beginning will eventually come to its end, this, so that we may fear the Lord.

Since God is the owner and giver of life, and He is the one who appointed its end, it becomes our duty to know His purpose for our existence. The Bible tells us that life will only become worthy if it is used according to the purpose of its existence. Otherwise, it will become worthless in the sight of the Creator.

God’s purpose for mankind is to walk and do good (Ephesians 2:10). This purpose has long been prepared even when we were not yet created. The good that God wants us to do is not the good that people know in their lives. The commandments and instructions of God are the only good (Romans 7:12).

While we are still living, we need to utilize life by following the will and commands of God. Remember that nothing is made in vain. All people will face God in the end and will be judged according to what we have done. The Bible tells us, “Now all has been heard; here is the conclusion of the matter: Fear God and keep his commandments, for this is the duty of all mankind. For God will bring every deed into judgment, including every hidden thing, whether it is good or evil.” (Ecclesiastes 12:13-14)

And so, all people, especially the youth of today should understand this purpose. If we keep the commandments of God and make it as our guide in life, then it will bring us good fate when we grow old. The Bible assures, “I was young and now I am old, yet I have never seen the righteous forsaken or their children begging bread.” (Psalms 37:25)

God will never forsake those who will offer faithful service to the Lord. This is what we saw in the lives of the early servants of God. People like Noah, Abraham, Isaac, Jacob, Job and others. Their last days are full of blessings and peacefulness from God because they did not turn away from serving God when they are young.

God knows the ways of His servants, as the Bible says, “The Lord knows the days of the blameless, and their heritage will remain forever; they are not put to shame in evil times; in the days of famine they have abundance.” (Psalms 37:18-19)

If we are young today, and we have the strength to serve God, then we should grab every chance we have. We need to serve God with all our hearts and soul. We need to be smart and become real models of many things. Apostle Paul tells us, “Don’t let anyone look down on you because you are young, but set an example for the believers in speech, in conduct, in love, in faith and in purity.” (1 Timothy 4:12)

Most of all, we need to make a stand against all sorts of wickedness, and let not our bodies be an instrument of such iniquities. The immoralities and injustices we see now are enough and now waiting for God’s wrath. We don’t want to be part of it. We need to fight all of it through faith. Apostle Paul tells us, “Flee the evil desires of youth and pursue righteousness, faith, love and peace, along with those who call on the Lord out of a pure heart.” (2 Timothy 2:22)

As children to our parents, we need to show that we are giving them joy and honor. And we can do it by respecting and by being obedient to them. The same joy and honor is what we can give to the Lord if we, as His children will show obedience, respect and veneration. We will become God’s glory and honour.

Let us remember that there will always be fruits to what we sow in this life. If we sow good things and pleasurable to God, we will reap the prize promised by God, which is the salvation. Otherwise, if we sow bad things, we will reap the eternal punishment in hell.

The Bible also give instructions to parents, “Train up a child in the way he should go: and when he is old, he will not depart from it.” (Proverbs 22:6) It is the parents’ responsibility to make sure that their children are on the right track of life. It is their duty to teach them the way of the Lord, according to His will and instructions. They have a big part on what will be the fate of their children in the future.

If they brought their children correctly, their children will eventually care for them when they grow old. Remember the words of the Bible, “Mark the perfect man, and behold the upright: for the end of that man is peace.” (Psalms 37:37)

Whatever we do now will have a huge effect on what we will become in the near future. Our fate for tomorrow depends on what we do today. If we live according to what God desires for us, then good fate awaits us. God assures that!

Posted in Christian Teachings | Tagged , , , , | Leave a comment

We are Responsible for our own Soul

(From the sermon entitled, “Ang mga Taong Nagiingat at Nagpapahamak sa Kanilang Sariling Kaluluwa for December 25, 2014)

fear

It is common for people to keep themselves safety at all times. However, no matter how much we keep it safe, it will come to an end soon because it is appointed on all life forms. But, it is not bad to take care and keep it safe. The more we take care of this body, the more we can use it in serving the Lord.

In serving God, we learned that we need to put extra care not only for this body but to our souls as well. We only have one soul, and if we fail to keep it safe, we can lead it to a risky situation. Bible tells us that if there is one thing we need to fear most is not what can kill us and can put our lives in danger; what we need to fear most is the one that can bring us to the death of our soul, which is the eternal damnation.

Jesus says, “Do not be afraid of those who kill the body but cannot kill the soul. Rather, be afraid of the One who can destroy both soul and body in hell.” (Matthew 10:28) It is our duty therefore to take care of this body, but we need to take care most of all of our soul.

How can we keep our souls safe? People are always focus on keeping their body safe, but the Bible tells us that we need to focus on the safety of our soul. It is our responsibility to take care of our soul. The Bible teaches us first, to avoid all forms of wickedness, “Therefore, get rid of all moral filth and the evil that is so prevalent…” (James 1:21) We cannot keep the soul safety if we cannot avoid all the sins of this world. The best way to avoid temptations and sins is to run away from it.

Second, we have to move and act against the present world. The world is going to its destruction and if we conform to it, it can take us to its destructions. What we need to do is to reform our minds and follow what the Lord wills, “Do not conform to the pattern of this world, but be transformed by the renewing of your mind.” (Romans 12:2)

It is easy to know anyone who is keeping his soul safe. They are always mindful of their actions and words. They do not let any temptations take them to do things that are unworthy to God. They do not let the world triumph over them. The Bible tells us, “… he who takes care of his way will keep his soul.” (Proverbs 16:17) Possessing the true wisdom from the words of God, a servant of God knows how to overcome his own weaknesses and the temptations of this world.

Aside from this, servants always want to do holy deeds. They always find time to do their holy duties and obligations. The Bible says, “And love of the brothers to fear of God, and to love of the brothers, love itself. For if you have these things in good measure, they will make you fertile and full of fruit in the knowledge of our Lord Jesus Christ.” (2 Peter 1:7-8) Showing all of these traits, we can easily know who are taking care of their souls.

In contrast to this, if a servant of God allows himself to be overcome by the wickedness of this world, then he is putting his own soul to danger.

If we are being rebuked by the words of God and we take it positively, that is an indication that we are heading the right direction. Otherwise, if we are being reprimanded but we are taking it negatively, and instead of accepting it, we show rebellion against the words of God, then that is a clear sign that we are disobeying God. Anyone who disobeys disrespects God and is unworthy.

Disobedience leads us to sin against the will of God and can lead us to eternal damnation. The Bible says, “But he who does evil to me, does wrong to his soul” (Proverbs 8:36) Truly, a person who disobeys God commits sin against the Lord.

The best thing to do to elude danger and sinning against God is to become aware and cautious of one’s self. We need to follow what the Bible tells us, “Only take care, and keep watch on your soul, for fear that the things which your eyes have seen go from your memory and from your heart all the days of your life; but let the knowledge of them be given to your children and to your children’s children.” (Deuteronomy 4:9)

We need to remain in God’s commands and learn not to get weary in following His instructions. If that happens, we are keeping our souls in safe positions. The Bible advises, “And it will be that if you truly give ear to the orders which I put before you this day, loving the Lord your God and worshipping him with all your heart and all your soul. Fix these words of mine in your hearts and minds; tie them as symbols on your hands and bind them on your foreheads.” (Deuteronomy 11:13, 18)

 

 


 

Posted in Filipino Topics | Tagged , | Leave a comment