Ang mga Bagay na Hindi Nararapat at Hindi Makapagpapatibay sa mga Kapatid

(From the sermon of the same title for October 16, 2014 service)

Hangad ng Dios na maging matibay tayo sa pananampalataya. Gaya nang puno, ang pananampalataya ay itinatanim sa atin sa pamamagitan ng mga salita ng Dios. Pinayayabong ito sa pamamagitan ng katuwiran, at kailangang ito ay mag-ugat at malalim na bumaon upang maging matibay. (1 Corinto 16:13)

Parents-love

Ito ay mangyayari kung tayo ay mahigpit na hahawak sa mga aral na ating tinatanggap. Gaya nang pahayag, “Kaya nga, mga kapatid, kayo’y mangagpakatibay, at inyong panghawakan ang mga aral na sa inyo’y itinuro, maging sa pamamagitan ng salita, o ng aming sulat.” (2 Tesalonica 2:15)

Itinuro din ng Biblia na ang bawat isa ay may tungkuling patibayin at pangaralan ang isa’t isa (1 Tesalonica 5:11). Subalit, magagawa lamang nating magpatibay ng iba, kung tayo mismo sa ating sarili ay napatibay na ng mga aral at katuwiran. At kung naging matibay na ang bawat isa, nalalaman nating ito’y maghahatid upang makapagtagumpay sa paglilingkod.

Maraming hadlang sa paglilingkod. Ang mga hadlang na ito ay magiging daan upang hindi natin marating ang tagumpay sa paglilingkod. Ang mga puno at mga halaman man, hindi lahat ay nanatiling matibay sa pagkakatanim nito. Mayroong nabubunot, nalalanta at namamatay. Mayroong hindi nagbubunga at hindi pinakikinabangan.

Anu-ano ang maaaring maging hadlang para tayo ay hindi makapagtagumpay?

Mayroong mga bagay na kadalasan ay hindi natin napagtatanto na ang mga yaon pala ay hindi nararapat gawin ng isang lingkod o mananampalataya. Ang mga bagay na hindi nararapat ay tinitiyak ng Biblia na mali, at sa halip na tayo ay tumibay, taliwas ang maaaring magawa nito sa ating buhay.

Ilan sa mga halimbawa ay ang tinukoy ng Biblia na may paguugaling pagging matuwid sa sarili (1 Corinto 10:23-24). Ang pagiging matuwid sa sarili ay pag-aakala na tayo ay tama sa ating ginagawa, iniisip o sinasalita. Kadalasan, kung hindi natin isinasaalang-alang ang ating pananampalataya, anuman ang ating iniisip, sinasalita at ginagawa ay taliwas pala sa kalooban ng Dios.

Anumang taliwas sa kalooban ng Dios ay mali, at maghahatid sa atin sa kasalanan.

Kadalasan, ang pagiging matuwid sa sarili ay humahantong sa pagpapalalo, sa pagiisip na hindi naman pala natin kailangan ang Dios, na sapat nang manalig lamang sa ating sariling kakayahan. Sa pagaakalang mayroon na tayong nalalaman (1 Corinto 8:1-2), ang tingin natin sa ating sarili ay mataas at ang tingin natin sa iba ay mababa lamang.

Karaniwan, ang mga ganito ay nasusumpungan sa paglakad nang walang kaayusan (2 Tesalonica 3:11) at nagiging sanhi upang ang ilang mananampalataya ay manghina at maapektuhan dahil sa kanilang mga gawa.

Hindi ganito ang inaasahan sa atin ng ating dakilang Dios. Ang mga bagay na ito, na hindi nararapat ay tinitiyak na hindi makapagpapatibay, manapa ay pinagmumulan pa ng pagkatisod ng ilang lingkod.

Kung mayroon mang inaasahan ang Dios sa atin, ito ay walang iba kundi ang lumakad at maglingkod nang nararapat sa kaayusan na itinakda Niya para lakaran natin, gaya nang sinabi, “kundi ikaw rin naman ay lumalakad ng maayos na tumutupad ng kautusan.” (Gawa 21:24)

Hindi tayo maaaring maglingkod sa Dios kung susundin natin ang ating sariling kagustuhan o ang kagustuhan ng ibang tao. May nakatakdang alituntunin ang Dios na siyang dapat nating maging gabay at lahat ng mga ito ay sa buong kaluguran Niya. Sinabi ito ng Biblia, “Upang kayo’y magsilakad ng nararapat sa Panginoon, sa buong ikalulugod niya, at magsipamunga sa bawa’t gawang mabuti, at magsilago sa kaalaman ng Dios.” (Colosas 1:10)

Kaya nga, dapat nating bantayan ang ating mga sarili. Baka mamaya ay hindi natin namamalayan na nagiging matuwid na pala tayo sa ating sarili. Mahalaga na maging matuwid, lalo pa nga kung ito ay sa kalooban ng Dios. Subalit kung sa sarili lamang tayo nagiging matuwid, hindi ito nararapat sa Dios.

Sa lahat ng aspeto ng ating paglilingkod at pamumuhay ay sikapin nating maging nararapat sa katuwiran na tinanggap natin mula sa Kaniya.

Hangga’t maaari ay sikapin nating payapa at tahimik na maglingkod sa Dios, na taglay ang kabanalan ng pamumuhay sa lahat ng kaparaanan ng ating buhay. Gaya nang payo ni Apostol Pablo, “At pagaralan ninyong maging matahimik, at gawin ang inyong sariling gawain, at kayo’y mangagpagal ng inyong sariling mga kamay, na gaya ng aming ipinagbilin sa inyo; Upang kayo’y magsilakad ng nararapat sa nangasa labas, at huwag kayong maging mapagkailangan.” (1 Tesalonica 4:11-12)

Higit sa lahat, ingatan natin na huwag tayong pagmulan ng kadahilanang ikatitisod o maging daan ng panghihina ng pananampalataya ng ilan. Kaya’t ingatan natin kung paano tayo nakikitungo sa iba, ingatan din natin ang ating paggawa at ang ating mga pananalita.

Gawin natin ang lahat ng iniaatas sa atin, at tiyaking ang lahat ay sa ikatitibay hindi lamang ng iba, kundi higit sa lahat ng ating sarili. Gaya nang sinabi, “Gawin ninyo ang lahat ng mga bagay sa ikatitibay. Datapuwa’t gawin ninyong may karapatan at may kaayusan ang lahat ng mga bagay.” (1 Corinto 14: 26, 40)

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

The Servants and the Reward from God

(From the sermon entitled, “Ang mga Nagsisipaglingkod sa Dios na naghahanap ng Magiging Kagantihan” for dates October 9 and 12, 2014)

The goodness of God

A true servant knows that serving the Lord is the primary duty of every human being. Actually, it is the purpose of our existence. It is the reason why we are created by God. We are a clay to the potter and as a created being, we are created to give honor and veneration to the almighty Creator.

God is worthy to be praised and adored. He is holy, almighty and He is the rewarder of all human beings. He will give eternal reward, which is the eternal life to all who served Him, to all who persevered until the end and to all who attained victory. However, God is also the giver of the eternal punishment to those who did not believe, who turned against Him, and who did not remain in Him.

In David’s Psalms, we can read how David honored God, “Yours, Lord, is the greatness and the power and the glory and the majesty and the splendor, for everything in heaven and earth is yours. Yours, Lord, is the kingdom; you are exalted as head over all. Wealth and honor come from you; you are the ruler of all things. In your hands are strength and power to exalt and give strength to all.” (1 Chronicles 29:11, 12 NIV)

There is no other God in the Bible who can provide everything that we need. It is Him, the only one true God, whom we believe who gave us life and strength.

He is also the one who chose us, accepted us as His children, who placed us in His house, which is the church of God (1 Timothy 3:15). It is indeed a great honor and a huge blessing to become His child. In His house we found favor from the Lord.

Everyone who accepted and believe Him has been given the chance to become a part of His family. They were born again according to the will of God. We can read, “Yet to all who did receive him, to those who believed in his name, he gave the right to become children of God— children born not of natural descent, nor of human decision or a husband’s will, but born of God.” (John 1:12, 13 NIV)

Thus, inside the Lord’s house, we felt the presence of our Father, the one true God and our creator. God never cease to let us feel His presence, His guidance, blessings and protections are all overwhelming. He responds to every prayer at His time and pleasure, and keep us safe from any harms and wickedness.

This great fate of being a servant of God, along with His providences are the reasons why we keep on serving Him amidst all trials and hardships. It is not God alone who will benefit if we continue on serving Him. It is us who will reap the greatest reward as His children.

The primary reward of serving God is more On the spiritual aspect. It is about the salvation of our soul. God wants us to know His truth and be saved, and He promised that He will reward us with salvation if we keep on holding on to the faith given to us. The Bible says, “To those who by persistence in doing good seek glory, honor and immortality, he will give eternal life.” (Romans 2:7 NIV) Apostle Peter explained that this is the sole purpose of our faith, to attain the salvation of our soul (1 Peter 1:9).

Besides all of this blessings and good fate, we believe that no matter what happens in our lives, we know that God will never abandon us. God promised that He will never forsake us. Even in the material aspect of our lives, if we are doing the right thing, and working as if we are working with the Lord, we will sure get the fruits of our labors. God had promised that once we prioritze the kingdom of heaven, we will experience His providence (Matthew 6:31-33).

This doesn’t mean that God will provide all of our material needs. We cannot rely our personal needs to God. We also need to work hard for everything that we want and need. However, God will surely bless us if He sees that in everything we trust in Him.

We need to understand that serving the Lord is more on the spiritual aspect of our lives. We serve Him not because we want Him to bless us materially. We serve God because we know that at an appointed time, we shall enter the kingdom of Heaven to receive the eternal reward, which is the eternal life.

Thus, it was advised that while we serve the Lord, we need to remain peaceful and learn to trust the Lord in all circumstances. The Bible says, “so that you may live a life worthy of the Lord and please him in every way:bearing fruit in every good work, growing in the knowledge of God, being strengthened with all power according to his glorious might so that you may have great endurance and patience, and giving joyful thanks to the Father, who has qualified you to share in the inheritance of his holy people in the kingdom of light.” (Colossians 1:10-12)

Although many servants know that serving the Lord is a spiritual thing, there are some who have learned different perceptions about it. They serve God for a different purpose, for a different reward.

In his letter to the Corinth, Apostle Paul says, “For when I preach the gospel, I cannot boast, since I am compelled to preach. Woe to me if I do not preach the gospel! If I preach voluntarily, I have a reward; if not voluntarily, I am simply discharging the trust committed to me.” (1 Corinthians 9:16-17)

Paul explains that preaching the Gospel of the Lord is his primary duty, which he received from God. If he will not perform this duty, he will be the most woeful person according to him. He is fulfilling his duty not because of his will. He knows that it is the will of God who called him to be an Apostle.

Paul reminded himself that if only to his will, he will have desired material things in serving God. However, he did not ask for it. He did not ask for material benefits in exchange of performing his duties.

Paul adds that in reality, he has a right to reap material benefits in the performance of his duties. He writes, “If we have sown spiritual seed among you, is it too much if we reap a material harvest from you.” (1 Corinthians 9:11) Paul did not use this right. He wanted to teach something to the members of the church.

Paul doesn’t want to become a burden to the many brethren of the church. He did not receive any material reward for being an Apostle of the Lord. He believes that holiness has a great reward. It will not come from earth. It will be an eternal reward, which is life everlasting.

We should not think that holiness is a way of getting rich or a way of answering our material needs if we are a Minister of the gospel. He writes, “and constant friction between people of corrupt mind, who have been robbed of the truth and who think that godliness is a means to financial gain.” (1 Timothy 6:5)

Some people think that serving God can give us material benefits. Remember those people who were following Christ in the mountains while He is preaching about the kingdom of heaven? They were following Him not because of His teachings. They followed Him because they ate fish and bread and get full (John 6:24-26).

If we are thinking about material benefits as the rewards of our services to the Lord, then we are serving God wrongly. Paul writes, “If only for this life we have hope in Christ, we are of all people most to be pitied.” (1 Corinthians 15:19)

The truth is, a Minister has a right for material benefits in serving the Lord. However, Apostle Paul did not use this right. He wanted to be a voluntary preacher of the gospel and not a paid one. He wanted a greater reward.

As he told to the members of the church, Paul doesn’t want to be a burden to them. He writes, “I robbed other churches by receiving support from them so as to serve you. And when I was with you and needed something, I was not a burden to anyone, for the brothers who came from Macedonia supplied what I needed.” (1 Corinthians 11:8-9)

He wants to explain here that the material support that he receives from the other churches are solely used for the needs of other churches, not for his personal needs. This is the reason why he learned to support his personal needs by working as a tent maker.

Every donation of members should not answer the personal needs of any preacher. Donations should be wisely used in spiritual advancement and growth of the church.

Each donation that a member gives should be used for spiritual management. This is what Apostle Paul implied in not using his right as an Apostle of Christ when it comes to material benefits.

This topic wants us to learn two things. First, we need to fully understand that God’s reward in serving Him will not be found here on earth. Therefore, servants should not challenge God to bless them materially. They should serve God because of the greater reward, which is life everlasting, in heaven.

The eternal reward can be attained through truthful service. Apostle Paul mentions, “Command those who are rich in this present world not to be arrogant nor to put their hope in wealth, which is so uncertain, but to put their hope in God, who richly provides us with everything for our enjoyment. Command them to do good, to be rich in good deeds, and to be generous and willing to share. In this way they will lay up treasure for themselves as a firm foundation for the coming age, so that they may take hold of the life that is truly life.” (1 Timothy 6:17-19)

Second, we need to fully trust the administration of the church in our time. We should be aware that all our donations and financial support are only used for holy purposes and works of the church. Let us remember that God will never forget all our good deeds. Giving is an act of love and God is truly pleased if we are giving out of love. Remember, God loves a cheerful giver. Paul writes, “Each of you should give what you have decided in your heart to give, not reluctantly or under compulsion, for God loves a cheerful giver.” (2 Corinthians 9:7)

Posted in Christian Teachings | Tagged , , | Leave a comment

Ang Mga Lingkod at ang Kagantihang Mula sa Dios

(From the sermon entitled, “Ang mga Nagsisipaglingkod sa Dios na naghahanap ng Magiging Kagantihan” for dates October 9 and 12, 2014)

 

heaven

Ang tunay na lingkod ay may sapat na unawa na ang pangunahing dahilan ng kaniyang paglilingkod ay sapagkat ito ang kaniyang pangunahing katungkulan sa dakilang Lumikha. Ito ang pangunahing dahilan ng pagkakalikha sa atin bilang tao. Tayo ay putik lamang sa magpapalayok, at bilang nilikha lamang ng Dios, tungkulin nating ibigay sa Kaniya ang nararapat na pagsamba at paglilingkod.

Ang Dios ay marapat nating pagukulan ng ibayong pagluwalhati, sapagkat tunay na marapat sa Kaniya ang lahat ng kapurihan at karangalan. Siya’y banal at Makapangyarihan, at Siyang tagapagbigay ganti sa lahat ng mga tao. Siya ang magbibigay ng gantimpala sa lahat ng naglingkod, nagtiis at nagtagumpay, at Siya din ang magbibigay ng walang hanggang parusa sa lahat ng tumalikod, hindi nagtapat at hindi sumampalataya.

Sa kaniyang mga awit, pinuri ni David ang Panginoong Dios, tunay na marapat sa Kaniya ang lahat ng kapurihan at kadakilaan. Mababasa natin, “Kaya’t pinuri ni David ang Panginoon sa harap ng buong kapisanan; at sinabi ni David, Purihin ka, Oh Panginoon, na Dios ng Israel na aking ama, magpakailan kailan man. Iyo, Oh Panginoon ang kadakilaan, at ang kapangyarihan, at ang kaluwalhatian, at ang pagtatagumpay, at ang karangalan: sapagka’t lahat na nangasa langit at nangasa lupa ay iyo:iyo ang kaharian, Oh Panginoon, at ikaw ay nataas na pangulo sa lahat. Ang mga kayamanan at gayon din ang karangalan ay nangagmumula sa iyo, at ikaw ang nagpupuno sa lahat; at nasa iyong kamay ang kapangyarihan at kalakasan; at nasa iyong kamay ang pagpapadakila, at pagpapalakas sa lahat.” (1 Cronica 29: 10-12)

Walang ibang Dios na ipinakikilala ang Biblia na nagkaloob sa atin ng lahat ng ating pangangailangan. Tanging ang nagiisang Dios na ating kinikilala at sinasampalatayanan ang nagkaloob sa atin ng lahat.

Siya din ang Dios na tumawag at pumili sa atin upang tayo ay maging mga tunay na mga anak sa loob ng Kaniyang banal na tahanan, ang bahay ng Dios, na walang iba kundi ang iglesia ng Dios (1 Timoteo 3:15). Kaya’t isang malaking karangalan at mabiyayang kapalaran ang tinamo ng bawat isa na maging sangkap at kaanib ng iglesiang katotohanan.

Kaya’t ang bawat tumanggap at sumampalataya sa Kaniya ay binigyan ng pagkakataong maging Kaniyang mga anak, na mga ipinanganak na muli sa pamamagitan ng Kaniyang kalooban, gaya nang pahayag, “Datapuwa’t ang lahat ng sa kaniya’y nagsitanggap, ay pinagkalooban niya sila ng karapatang maging mga anak ng Dios, sa makatuwid baga’y ang mga nagsisisampalataya sa kaniyang pangalan: Na mga ipinanganak na hindi sa dugo, ni sa kalooban ng laman, ni sa kalooban ng tao, kundi ng Dios.” (Juan 1: 12-13)

Kaya’t sa loob ng Kaniyang bahay, nadama natin na mayroon tayong tunay na Ama, ang Dios. Isang Ama na walang sawang gumagabay, nagpapala, nagiingat at kumakalinga sa atin. Tumutugon sa lahat ng ating mga samo at dalangin, at Ama na Siyang ating kanlungan na nagtatanggol sa atin sa lahat ng uri ng kasamaan.

Ang dakilang kapalarang ito ang dahilan kung bakit hinahangad nating tayo ay makapaglingkod sa Kaniya nang lubos. Bukod dito, ang paglilingkod sa Dios ay mayroong malaking pakinabang na dapat nating maunawaan. Kung tawagin man tayo ng Dios upang maglingkod sa Kaniya, ang higit na makikinabang nito ay tayo na Kaniyang mga anak.

Pangunahing malaking pakinabang ay ang kaligtasan ng ating kaluluwa. Hangad ng Dios na maunawa natin ang katotohanan at tamuhin ang kaligtasan, at ito ay ipinangako Niya sa lahat ng magtitiyaga, “Sa mga nagsisipagtiyaga sa mabubuting gawa sa paghanap ng kaluwalhatian at puri at ng di pagkasira, ay ang buhay na walang hanggan.” (Roma 2: 7) At ito ang tunay na layunin ng pananampalataya na ipinaliwanag ni Apostol Pedro, samakatuwid ay ang magtamo ng kaligtasan ang tao (1 Pedro 1:9).

Bukod dito, naniniwala tayo na anuman ang dumating sa ating buhay, hindi tayo kaylanman pababayaan ng Dios. Pagusapan man natin ang materyal na pakinabang, nangako ang Dios na unahin lamang natin ang Kaniyang kaharian at ang Kaniyang katuwiran, ay walang salang idaragdag sa atin ang ating mga pangangailangan (Mateo 6: 31-33).

Hindi nangangahulugan na sasagutin ng Dios ang bawat kailangan natin. Hindi natin maaaring iaasa ang lahat ng pangangailangang materyal sa Dios. Kailangan din nating kumilos at magpagal upang masumpungan ang ating mga pangangailangan, at kalakip nito ay ang pagbibiyaya ng Dios upang ang mga ito ay masumpungan natin.

Dapat nating maunawaan na ang paglilingkod sa Dios ay ispirituwal. Kaya tayo naglilingkod sa Dios hindi upang tamuhin ang mga biyayang materyal. Naglilingkod tayo sapagkat ang pakinabang na ating minimithi ay hindi panlupa, kundi nauukol sa kaharian ng langit.

Kaya nga ipinayo sa atin na samantalang naglilingkod ay sikaping maging panatag at matutuhan nating lubos na magtiwala sa Kaniya. Gaya nang payo, “Upang kayo’y magsilakad ng nararapat sa Panginoon, sa buong ikalulugod niya, at magsipamunga sa bawa’t gawang mabuti, at magsilago sa kaalaman ng Dios; Na kayo’y palakasin ng buong kapangyarihan, ayon sa kalakasan ng kaniyang kaluwalhatian, sa buong pagtitiis at pagpapahinuhod na may galak; Na nagpapasalamat sa Ama, na nagpaging dapat sa atin upang makabahagi sa mana ng mga banal sa kaliwanagan.” (Colosas 1:10-12)

Bagaman alam ng marami na ang paglilingkod sa Dios ay gawaing isipirituwal, hindi maikakaila na mayroong ilan na iba ang naging pananaw ukol dito.

Mayroong ilan na iba ang uri ng kagantihang hinahanap mula sa paglilingkod sa Dios.

Sa sulat ni Apostol Pablo sa mga taga-Corinto, ipinahayag niya, “Sapagka’t kung ipinangangaral ko ang evangelio, ay wala akong sukat ipagmapuri; sapagka’t ang pangangailangan ay iniatang sa akin; sapagka’t sa aba ko kung hindi ko ipangaral ang evangelio. Sapagka’t kung ito’y gawin ko sa aking sariling kalooban, ay may ganting- pala ako:nguni’t kung hindi sa aking sariling kalooban, ay mayroon akong isang pamamahala na ipinagkatiwala sa akin.” (1 Corinto 9:16-17)

Niliwanag niya dito na ang pangangaral ng ebanghelyo ay pangunahin niyang tungkulin na tinanggap mula sa Panginoong Dios. At kung hindi niya ito magampanan, ay tinitiyak niyang magiging aba ang kaniyang kalagayan sa paningin ng Dios. At ito ay ginagawa niya hindi dahil sa kaniyang sariling kalooban lamang kundi ito ang kalooban ng Dios sa kaniya.

Kaya’t sinabi niya na kung sa sarili lamang niyang kalooban, maaaring maghangad siya ng materyal na pakinabang. Subalit hindi niya ito ginawa. Hindi siya naghanap ng anumang bagay na materyal kapalit ng pagtupad niya ng kaniyang katungkulan.

Bagaman kung tutuusin, mayroong karapatan si Apostol Pablo na makinabang nang husto sa materyal na bagay, gaya nang kaniyang sinabi, “Kung ipinaghasik namin kayo ng mga bagay na ayon sa espiritu, malaking bagay baga na aming anihin ang inyong mga bagay na ayon sa laman?” (1 Corinto 9:11) Subalit hindi niya ginamit ang karapatang ito.

Hindi siya naging pasan sa mga kapatid. Hindi siya tumanggap ng anumang materyal na kabayaran sa pagganap niya ng kaniyang tungkulin. Sapagkat ang paniniwala niya, ang kabanalan ay may malaking kabayaran, ngunit hindi dito sa lupa kundi doon sa buhay na walang hanggan. Hindi tayo dapat magkaroon ng kaisipan na ang kabanalan ay paraan ng pakinabang gaya nang naging kaisipan ng ilan (1 Timoteo 6:5), “Pagtataltalan ng mga taong masasama ang pagiisip at salat sa katotohanan, na nagsisipagakala na ang kabanalan ay paraan ng pakinabang.”

Katulad ang mga ito ng mga nagsisisunod sa Panginoong Hesus sa Kaniyang pangangaral. Sinusundan siya ng mga ito hindi dahil sa pananampalataya sa Kaniyang mga salita, kundi dahil sa sila ay nakakakain at nabubusog ng mga tinapay at isda na ibinibigay sa kanila (Juan 6:24-26).

Kung materyal na pakinabang lamang ang magiging kapalit ng ating paglilingkod sa Dios, sinabi ng Biblia na tayo ang higit na kahabaghabag sa lahat. Sinabi ito ni Apostol Pablo, “Kung sa buhay lamang na ito tayo nagsisiasa kay Cristo, ay tayo sa lahat ng mga tao ang lalong kahabaghabag.” (1 Corinto 15:19)

Ang totoo, mayroong karapatan ang isang tagapangaral na umani ng materyal na bagay sa kaniyang pagpapagal. Bagay na hindi ginamit ni Apostol Pablo, upang siya ay maging isang tagapangaral na hindi bayaran. Ginagawa niya ito nang boluntaryo at hindi dahil sa may hinihintay siyang kapalit.

Bukod dito, ayaw ni Apostol Pablo na maging pasanin siya ng mga kapatid. Sa kaniyang sulat ay ipinahayag niya, “Aking sinamsaman ang ibang mga iglesia, sa pagtanggap ko ng upa sa kanila, upang ipangasiwa ko sa inyo; At pagka ako’y kaharap ninyo at ako’y nagkukulang ng ikabubuhay, ako’y hindi naging pasan sa kanino man; sapagka’t mga kapatid nang sila’y manggaling sa Macedonia ay tumakip ng aming pangangailangan; at sa lahat ng mga bagay ay pinagingatan kong huwag maging pasanin ninyo, at magiingat nga ako.” (2 Corinto 11:8-9)

Niliwanag niya dito na ang upa na kaniyang tinatanggap ay ginagamit niya hindi sa kaniyang sariling pakinabang. Ginagamit niya ito upang ipangasiwa sa mga kapatid. Natuto siyang gumawa ng paraan upang hindi maging pasanin sa mga kapatiran.

Ang bawat ambag ng kapatid ay hindi para tustusan ang pangangailangan ng tagapangaral. Ang bawat ambag ay upang tumakip ng pangangailangang isipirituwal gaya nang naganap sa mga kapatid noong araw sa kaniyang kapanahunan.

Kaya’t makatitiyak tayo na bawat ambag na ating ipinagkakaloob ay nauuwi lahat sa pangangaral at pangangasiwa sa lahat ng kapatiran na nasa iba’t ibang mga dako ng iglesia. Sinusunod natin ang naging pamamaraan ng pangangasiwa ni Apostol Pablo, na huwag maging pasanin ng mga kapatid pagdating sa pinansiyal na aspeto.

Ang araling ito’y naglalayong turuan tayo, una ay maunawaan nating lubos na ang kagantihan sa paglilingkod sa Dios ay hindi dito sa lupa. Ang paglilingkod ng isang kapatid ay gagawin niya hindi upang hamunin ang Dios na siya ay pagpalain dito sa lupa. Maglilingkod ang isang kapatid upang hintayin ang higit na malaking gantimpala, samakatuwid ay ang buhay na walang hanggan, doon sa langit, sa piling ng dakilang Dios.

At ito ay makakamit ng isang kapatid sa pamamagitan ng pagsisikap sa lahat ng gawaing paglilingkod. Gaya nang payo ni Apostol Pablo, “Ang mayayaman sa sanglibutang ito, ay pagbilinan mo na huwag magsipagmataas ng pagiisip, at huwag umasa sa mga kayamanang di nananatili, kundi sa Dios na siyang nagbibigay sa ating sagana ng lahat ng mga bagay upang ating ikagalak; Na sila’y magsigawa ng mabuti, na sila’y magsiyaman sa mabuting gawa, na sila’y maging handa sa pamimigay, maibigin sa pamamahagi; Na mangagtipon sa kanilang sarili ng isang mabuting kinasasaligan para sa panahong darating, upang sila’y makapanangan sa buhay na tunay na buhay.” (1 Timoteo 6:17-19).

Ikalawa, ay magkaroon tayo ng ganap na pagtitiwala sa kapangasiwaan, na anumang ambag ang ating itinutulong ay napupunta lahat ito sa gawaing ukol sa Dios. Pakatandaan lamang natin na hindi liko ang Dios upang limutin ang bawat mabuting gawa na ating ipinakikita. Ang pag-ambag o pagtulong ay isang gawaing tiyak na makapagbibigay kasiyahan sa Dios lalo pa nga kung isinasagawa natin nang ayon sa Kaniyang kalooban, hindi sapilitan at masaya ang ating puso samantalang isinasagawa natin ito (2 Corinto 9:7).

Posted in Filipino Topics | Tagged , , , , | Leave a comment

The Natural Character of a Servant of God

(From the sermon entitled, “Ang Likas o Katalagahan na Makikita sa Isang Matuwid na Lingkod ng Dios” for October 5, 2014)

sermon cl

It is God who gives us strength through faith the moment we are called to be His servants. That strength allows us to live according to faith, which pushes us so we can fulfill all His will and commands. Living according to faith means we shall talk, think and act according to faith. We shall make plans and decide according to faith. And by doing these things, we know that we can please God.

A servant’s joy is through following the righteousness of God. We obtained trust because we learned it from His teachings of righteousness. And not only that we heard it, we grow in faith and trust through Daily life experiences. In Micah 6:8, a servant walks with God and Make God as his leader and guide all his life. We don’t live on our own, we entrust everything to God.

However, no matter how strong our faith is, sometimes we experience failures that cause us to stumble. We fall at many things. Our faith is always shaken up by troubles, problems and sometimes they are brought by our own faults. And since Apostle Paul knows this, he did not forget to tell this to his your preacher, Timothy. He writes, “Timothy, my son, I am giving you this command in keeping with the prophecies once made about you, so that by recalling them you may fight the battle well, holding on to faith and a good conscience, which some have rejected and so have suffered shipwreck with regard to the faith.” (1 Timothy 1:18, 19 NIV)

It is normal to fall at many things in life. We fall and stumble in many aspects of our lives. Even in spiritual aspects, we get to experience failures and heartaches. However, what’s important is that we grow in every failures and learn from them. And no matter how hard we fall, or how many times we fall, what’s important is that we know how to get up.

The Bible tells us, “for though the righteous fall seven times, they rise again, but the wicked stumble when calamity strikes.” (Proverbs 24:16 NIV) Anyone can experience failures, the Bible tells us that there is a difference between a righteous and the wicked one when it comes to handling failures. While the righteous finds way to get up, the wicked remains down.

Whatever happens, no matter how painful they experience, the faithful will get up and remain firm in faith. There are many characters in the Bible that tells us about failures and triumphs. Their stories tell us about how they amazingly face all troubles and how they willingly overcome everything. They did it not because their character is strong, but because they entrust everything unto the Lord. God carried them all so that they can stand up again.

Job, a righteous servant of God felt terribly down considering the trials that he experienced. However, those troubles made him stronger. Those experiences made him realize that trials are there to test our faith. And no matter how hard those tests are, we should remain in faith. Thus, he remained in faith and found himself in the end getting back all the things and even all his children who were lost because of his trials.

David, the king of Israel, fell and experience one of the hardest times of his life because of his child’s sickness. During those times, he prayed, fasted, and made himself miserable in the eyes of his companions. He did those things because he wanted to ask for God’s mercy. But when the child died, he immediately fix himself up, cleaned his body and dress up appropriately to worship and serve God in the temple (2 Samuel 12:15-20). The story tells us that even if the experiences of life is really painful and very hard to accept, we need to take courage and remain firm in our faith. We need to get up like David to show that we put our trust in God in everything.

The same goes with Jonah, the prophet of God. When he found himself eaten by a large fish, he felt terribly bad of himself knowing that no matter how hard he tried to escape God, still he was caught up facing the wrath of God. Inside the belly, he called upon the name of the Lord and prayed, vowed to fulfill his duties as a prophet and speaker of God. (Jonah 1 and 2) God talked to the fish and he found himself in the land of Nineveh.

And this is what God expects us to do. God wants us to completely trust in His power and providence, that no matter what happens, He will never neglect nor abandon us.

Our trust in Him ensures us that He will lift us up when we fail, especially if we continue to serve His will after we find the strength to get up. We can read in Jonah 2:7,9, ““When my life was ebbing away, I remembered you, Lord, and my prayer rose to you, to your holy temple. But I, with shouts of grateful praise, will sacrifice to you. What I have vowed I will make good. I will say, ‘Salvation comes from the Lord.” (Jonah 2:7, 9 NIV)

Thus, even if we fail because of sins, we need to rise up and run away from the sins that dragging us down. And we do it through His mercy and grace. Apostle Paul explains, “I thank Christ Jesus our Lord, who has given me strength, that he considered me trustworthy, appointing me to his service. Even though I was once a blasphemer and a persecutor and a violent man, I was shown mercy because I acted in ignorance and unbelief.” (1 Timothy 1:12, 13 NIV)

We should do the same, think of God’s mercy. It is His mercy that makes us get up and continue.

If the cause of failure is due to God’s punishments, we need to positively face all of it and learn from all mistakes that we have done in the past. God loves us, that’s why He corrects us. And sometimes, His corrections make us feel uncomfortably down. However, His corrections are leading us to salvation. Instead of getting annoyed and angry because of His punishments, let’s focus on the positive effects.

When we recover and gained our strength, from being down we found ourselves standing up again, Let us not forget that it is His mercy that make us get up again. Whatever happens, we continue to praise and serve the Lord and fulfill our vows to offer Him thanksgiving. This is the True character and trait of a true servant of God. The Bible tells us, ” Surely the righteous will praise your name, and the upright will live in your presence.”(Psalm 140:13 NIV)

Posted in Christian Teachings | Tagged , , | Leave a comment

The People who can Escape Hell

(From the sermon entitled, “Ang mga Taong Makatatakas sa Impiyerno” for October 2, 2014) hell_forever_and_everContrary to the common belief about hell, the Bible tells us that hell doesn’t exist, at least not yet. If it doesn’t exist yet, where is hell now? What does the Bible tell us about its existence?

The Bible tells us that the present earth and heaven that we see are all reserved unto fire. Apostle Peter explains, “By the same word the present heavens and earth are reserved for fire, being kept for the day of judgment and destruction of the ungodly.” (2 Peter 3:7 NIV)

This will eventually happen when Christ comes again. In His impending return, Christ will bring the reward for those who remain faithful and victorious until the end. However, Christ will also carry His wrath to those who are worthy of eternal punishment. The topic doesn’t say that there were already souls in hell, and that they can escape it.

What is the meaning of escaping from hell? Is it true that there are people who can escape the everlasting punishment? The fact is, we can all escape hell. It is God’s will that we know the truth and be saved from hell. How can we escape hell and be saved from it?

We need to understand how we can avoid eternal punishment. At least, now we know that hell is not existing yet, we have lots of opportunity to escape it. How? The best way to avoid hell is to come to God and serve Him. The logic is simple, the more we come closer to God, the more we go far away from hell. People need to understand and know the will of God.

The Bible tells us that only those who do the will of the Father can enter the kingdom of heaven. Therefore, to avoid hell, we need to do what the Father wills. One of His will is to repent and be baptized as written in Acts 2:38,41,47, which says, “Then Peter said unto them, Repent, and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the remission of sins, and ye shall receive the gift of the Holy Spirit.Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls.Praising God, and having favour with all the people. And the Lord added to the church daily such as should be saved.” (Acts 2:38, 41, 47)

Notice that those who received Baptism became members of His church. Christ built His church so that we can fully serve God and do His will according to His pleasure. In Matthew 16:18, we can read that the gates of hell will not prevail against the church.

Therefore, if we are a member of His church, we have the biggest chance of escaping hell. As a proof, Apostle Paul says that it is the church whom Christ Will save. We can read it in Ephesians 5:23,25, which says, “For the husband is the head of the wife as Christ is the head of the church, his body, of which he is the Savior. Husbands, love your wives, just as Christ loved the church and gave himself up for her” (Ephesians 5:23, 25 NIV)

It is therefore a huge blessing to be part of His body, which is the church of God. Blessed are those who found and were able to enter the narrow gate. Many will try to enter it, unfortunately, they won’t find it. Having been baptized and becoming member of the church alone, doesn’t guarantee us the escape from hell. We need to follow the advises of the Bible.

One of the advises tells us, “Therefore, since we have these promises, dear friends, let us purify ourselves from everything that contaminates body and spirit, perfecting holiness out of reverence for God.” (2 Corinthians 7:1 NIV)

Becoming a member is only a step towards salvation. We need to remain clean until we reach the perfectness of our faith. Baptism removes and washes our sins away. However, what do we do with the sins after our baptism? Let us remember that no abominations will enter the kingdom of heaven.

Therefore, We do not let our bodies become an instrument of deceitful desires. Apostle Paul explains, “Therefore do not let sin reign in your mortal body so that you obey its evil desires. Do not offer any part of yourself to sin as an instrument of wickedness, but rather offer yourselves to God as those who have been brought from death to life; and offer every part of yourself to him as an instrument of righteousness.” (Romans 6:12, 13 NIV)

Most of all, we need to run away from all sorts of temptations and wickedness. Before temptations overcome us, we need to turn away. We don’t let our confidence and curiosity become a weakness in facing temptations. The story of Joseph teaches us that running away from his master’s wife made him more righteous before God. His master’s wife seduced him, but it did not prosper because he ran away from it. He did not face it remember, he fled.

Apostle Paul suggests, “and that they will come to their senses and escape from the trap of the devil, who has taken them captive to do his will.” (2 Timothy 2:26 NIV) This means that even those who are already trapped trap can escape, only if they follow God’s will and instructions. Temptations will always be there. It comes in an unexpected place and time and anytime, it can overcome us if we don’t watch ourselves.

We need to avoid being like those who have been overpowered by temptations and deceits. As God’s creations, we really don’t have choices at all. Even if we do or failed to do His will, we shall face Him soon at the appointed time of judgment. We will all be measured to what we have done, be it secretly or revealed. We cannot hide from God.

Posted in Christian Teachings | Tagged , , , | Leave a comment

Ang Likas o Katalagahan na Makikita sa Isang Matuwid na Lingkod ng Dios

(From the sermon of the same title, for October 5, 2014)

baptism3

Sa sandaling ang isang lingkod ay tawagin ng Dios, inilalakip sa Kaniya ang pananampalataya na magtutulak sa kaniya upang ganapin ang mga kalooban ng ating Panginoong Dios.

Siya’y mabubuhay sa pananampalataya, magiisip at magpa-plano siya nang ayon sa pananampalataya, magsasalita at kikilos siya nang ayon pa din sa pananampalataya. Nalalaman niyang sa pamamagitan nito ay kalulugdan siya ng Dios kung magpapatuloy siya sa paglakad nang ayon sa pananampalataya.

Ang ligaya ng isang lingkod ay ang mga katuwiran ng Panginoong Dios. Ang kaniyang tiwala ay nagmumula sa mga katuwiran at sa mga salita ng katotohanan. Lumalakad siya na kasama ng Dios, na ang ibig sabihin ay hindi siya lumalakad sa sarili lamang niya, kundi sa tuwina ay nangunguna ang Dios sa lahat ng kaniyang mga lakad (Mikas 6:8).

Bagaman ang tiwala Sa Dios ng isang kapatid ay matibay, hindi maikakaila na mayroon pa ding ilan na nabubuwal at nawawalan ng katatagan sa kanilang mga pananampalataya. Kaya naman ito ay itinatagubilin na ingatan, gaya nang pahayag ni Apostol Pablo, “Ang biling ito ay ipinagtatagubilin ko sa iyo, Timoteo na aking anak, ayon sa mga hula na nangauna tungkol sa iyo, upang sa pamamagitan ng mga ito ay makipagbaka ka ng mabuting pakikipagbaka; Na ingatan mo ang pananampalataya at ang mabuting budhi; na nang ito’y itakuwil ng iba sa kanila ay nangabagbag tungkol sa pananampalataya” (I Kay Timoteo 1:18, 19 TLAB)

Normal lamang sa isang mananampalataya ang makaranas nang pagkatisod, o pagkabuwal. Subalit ang mahalaga ay kung paano siya babangon mula sa kaniyang pagkadapa. Mayroong inaasahan na makita ang Dios sa isang lingkod lalo pa nga sa panahong siya ay nabubuwal.

Ang wika ng Biblia, “Sapagka’t ang matuwid ay nabubuwal na makapito, at bumabangon uli: nguni’t ang masama ay nabubuwal sa kasakunaan.” (Mga Kawikaan 24:16 TLAB) Bawat isa ay maaaring maaaring makaranas ng pagkabuwal, subalit ang matuwid ay babangon at babangon muli, anuman ang mangyari, at makailang beses man niyang maranasan ito. Maraming karakter sa Biblia ang kinakitaan ng pambihirang pagbangon sa kanilang pagkakalugmok. At ito ay hindi nila nagawa lamang sa kanilang sarili. Ang Dios na kanilang pinagtitiwalaan ang siyang naging sandigan nila sa kanilang pagbangon.

Si Job, na dakilang lingkod ay lubhang nalugmok sa mga pagsubok na kaniyang naranasan. Subalit ang mga pagsubok na yaon ay lalong nagpatibay sa kaniya, kung kaya’t ang kaniyang pagbangon ay naging madali lamang para sa kaniya. Palibhasa matibay sa pananampalataya, nanatili siyang tapat hanggang sa ang lahat ng nawala sa kaniya ay muling ibinalik ng Dios lahat.

Si David, na hari sa Israel ay nalugmok bunga ng pagkakasakit ng kaniyang anak sa asawa ni Uria. Siya ay nagayuno at nagdalamhati sa paghahangad na maawa ang Dios sa kaniya. Subalit nang mamatay ang bata, nagtindig siya, nagbihis at kumain at saka sumamba sa ating dakilang Dios. (2 Samuel 12:15-20). Ipinakikita dito na anuman ang maranasan natin bilang lingkod ng Dios ay dapat nating isalalay lahat sa Dios. Magdanas man tayo ng matinding kabiguan at pagsubok, huwag itong maging dahilan nang tuluyan nating pagkalugmok, kundi pagkatapos nito ay bumangon tayo sa tulong ng Dios upang ipakita ang ating lubos na pagtitiwala sa Kaniya.

Gayundin si Jonas, na propeta. Sa kaniyang pagdadalamhati mula sa tiyan ng malaking isda ay tumawag sa Dios at nagpahayag na tutuparin ang kaniyang ipinanata. Nang magkagayon ay iniluwal siya ng malaking isda at naging kasangkapan ng Dios sa pagpapahayag ng Kaniyang mga salita. (Jonas 1-2)

At ganito naman ang inaasahan sa atin ng ating Panginoong Dios. Ang gusto Niya ay lubos tayong magtiwala sa Kaniyang kapangyarihan at manalig na anuman ang ating maranasan ay hindi tayo kaylanman pababayaan. Yaong pagtitiwala natin sa Kaniya ay sapat upang mula sa ating pagkakalugmok ay bumangon tayo at magpatuloy sa ating mga katungkulan. Gaya nang pahayag, “Nang ang aking kaluluwa ay nanglupaypay sa loob ko; naaalaala ko ang Panginoon; At ang aking dalangin ay umabot sa loob ng iyong banal na templo. Nguni’t ako’y maghahain sa iyo ng tinig ng pasasalamat; Aking tutuparin yaong aking ipinanata. Kaligtasa’y sa Panginoon.” (Jonas 2:7, 9 TLAB)

Kaya nga kahit na ang pagkakalugmok natin ay bunga ng kasalanan, sikapin nating makabangon at makatakas sa kasalanan na gumugupiling sa atin, sa tulong at habag ng Dios. Ganito ang naging pananaw ni Apostol Pablo, “Nagpapasalamat ako sa kaniya na nagpapalakas sa akin, kay Cristo Jesus na Panginoon natin, sapagka’t ako’y inari niyang tapat, na ako’y inilagay sa paglilingkod sa kaniya; Bagaman nang una ako’y naging mamumusong, at manguusig; at mangaalipusta: gayon ma’y kinahabagan ako, sapagka’t yao’y ginawa ko sa di pagkaalam sa kawalan ng pananampalataya” (I Kay Timoteo 1:12, 13 TLAB)

Kung ang pagkakalugmok man natin ay bunga ng parusa ng Dios, maging positibo tayo sa pagtanggap nito at maging aral sa atin ang mga pagkakamali na ating nagawa, na naging sanhi upang tayo ay parusahan. Tandaan natin na mahal tayo ng Dios kaya tayo tumatanggap ng parusa. Ariin nating ikaliligtas ang bawat parusa, sa halip na magalit o magtampo tayo sa Kaniya. Gaya nang sinabi, “At inyong ariin na ang pagpapahinuhod ng ating Panginoon ay pagliligtas; na gaya rin naman ni Pablo, na ating minamahal na kapatid, na ayon sa karunungang ibinigay sa kaniya, ay sinulatan kayo” (II Pedro 3:15 TLAB)

Pagkatapos na tayo ay makabangon mula sa pagkakalugmok, wala tayong ibang dapat na gawin kundi sambahin, at pasalamatan ang Dios na tumulong sa atin kung paano tayo nakabangon. Ganito ang likas na karakter ng isang lingkod. Anuman ang mangyari, patuloy na siya ay sasamba sa dakilang Ama at patuloy na magbabayad ng kaniyang panata at pagtatapat. Gaya nang sinabi, “Walang pagsalang ang matuwid ay magpapasalamat sa iyong pangalan: ang matuwid ay tatahan sa iyong harapan.” (Mga Awit 140:13 TLAB)

Posted in Filipino Topics | Tagged , , , | Leave a comment

Ang mga Taong Makatatakas sa Impiyerno

(From the sermon of the same title for October 2, 2014)

hell2

Taliwas sa karaniwang paniniwala ng mga tao, ang impiyerno o dako ng parusahan ayon sa Biblia ay hindi pa eksistido. Kung wala pang impiyerno, nasaan ito? Ano ang sinasabi ng Biblia tungkol dito?

Ang sangkalangitan ngayon at ang lupa ay nakataan sa apoy. Ipinagpauna ito ni Apostol Pedro, “Nguni’t ang sangkalangitan ngayon, at ang lupa, sa pamamagitan ng gayon ding salita ay iningatang talaga sa apoy, na itinataan sa araw ng paghuhukom at ng paglipol sa mga taong masama.” (II Pedro 3:7 TLAB)

At ito ay magaganap sa Kaniyang muling pagbabalik. Sa Kaniyang pagbabalik, dala Niya ang gantimpalang buhay na walang hanggan sa lahat ng nagtapat at nagtagumpay. Subalit, ang walang hanggang parusa ay Kaniya namang inilaan sa lahat ng hindi nagtapat, hindi nagtagumpay, hindi sumampalataya at tumalikod sa Kaniya.

Hindi sinasabi ng ating paksang aralin na mayroon nang mga kaluluwang naroon sa impiyerno, at sila ay magkakaroon pa ng pagkakataong makatakas dito. Ano ang kahulugan ng sinabi ng ating paksa? Mayroon nga bang makatatakas sa impiyerno?

Ang totoo, magagawang tumakas ng tao sa impiyerno. Ngunit paano ito matatakasan? Unawain natin ang paraan na itinuturo ng Biblia upang matakasan natin ang walang hanggang kaparusahang ito. Samantalang wala pang impiyerno, mayroong pagkakataon ang tao upang ito ay matakasan. Paano?

Kung mayroon mang mabisang paraan na maiwasan ito ay sa pamamagitan ng paglapit sa Dios, na unawain at ganapin ang Kaniyang mga kalooban. Kung sinasabi ng Biblia na ang papasok lamang sa kaharian ng langit ay ang mga nagsisiganap ng Kaniyang mga kalooban, kung gayon, ito din ang tamang paraan upang matakasan ang impiyerno.

Isa sa kalooban ng Dios na itinuturo ng Biblia ay yaong tayo’y magsisi at tumanggap ng banal na Bautismo. Bilang katunayan, mababasa natin sa Gawa 2:38, 41, 47, “At sinabi sa kanila ni Pedro, Mangagsisi kayo, at mangagbautismo ang bawa’t isa sa inyo sa pangalan ni Jesucristo sa ikapagpapatawad ng inyong mga kasalanan; at tatanggapin ninyo ang kaloob ng Espiritu Santo.Yaon ngang nagsitanggap ng kaniyang salita ay nangabautismuhan: at nangaparagdag sa kanila nang araw na yaon ang may tatlong libong kaluluwa. Na nangagpupuri sa Dios, at nangagtatamo ng paglingap ng buong bayan. At idinaragdag sa kanila ng Panginoon araw-araw yaong nangaliligtas.” (Mga Gawa 2:38, 41, 47 TLAB)

Pansinin natin na bawat tumatanggap ng Bautismo ay nagiging sangkap ng iglesia. Ang iglesia ay itinayo ng Panginoong Hesus upang maging dako ng paglilingkod at pagtupad sa mga kalooban ng Dios. Sa Mateo 16:18, mauunawa natin na ang iglesiang ito ay hindi pananaigan ng pintuan ng impiyerno. Kung gayon, matatakasan ng tao ang impiyerno kung siya ay magiging sangkap ng iglesia.

Bilang dagdag pang katunayan, sinabi ni Apostol Pablo na ang iglesia o ang katawan ang ililigtas ng ating Panginoong Hesus, “Sapagka’t ang lalake ay pangulo ng kaniyang asawa, gaya naman ni Cristo na pangulo ng iglesia, na siya rin ang tagapagligtas ng katawan. Mga lalake, ibigin ninyo ang inyo-inyong asawa, gaya naman ni Cristo na umibig sa iglesia, at ibinigay ang kaniyang sarili dahil sa kaniya” (Mga Taga-Efeso 5:23, 25 TLAB)

Kaya’t mapalad ang nakakasumpong ng makipot na pintuan, sapagkat marami ang magsisikap na hanapin ito subalit kaunti lamang ang makakasumpong. At upang lubos na matakasan ang walang hanggang parusa sa impiyerno, sundin natin ang payo ng Biblia, “Yamang taglay natin ang mga pangakong ito, mga minamahal, ay magsipaglinis tayo sa lahat ng karumihan ng laman at ng espiritu, na pakasakdalin ang kabanalan sa takot sa Dios.” (II Mga Taga-Corinto 7:1 TLAB)

Hindi sapat na maanib lamang sa iglesia. Hakbang lamang ang pagpasok sa iglesia upang matamo ang kaligtasan. Kailangan ng tao na manatiling malinis sa laman at sa espiritu, hanggang sa tuluyang maabot ang kasakdalan ng pananampalataya. Ang Bautismo ay paglilinis at paglimot ng Dios sa mga nagdaan nating kasalanan. Paano naman ang mga kasalanang ating nagawa, pagkatapos nating tumanggap ng Bautismo?

Hindi sapat na ito ay maging malinis. Kailangang mapanatili ang kalinisan nito. Dahil hindi papasok sa langit ang anumang bagay na karumaldumal (Apocalipsis 21:27).

Kaya’t huwag nating itulot na ang katawan nating ito ay maging kasangkapan o instrumento ng pandaraya ng kalaban ng Dios. Gaya nang pahayag, “Huwag ngang maghari ang kasalanan sa inyong katawang may kamatayan, upang kayo’y magsisunod sa kaniyang mga pita: At huwag din naman ninyong ihandog ang inyong mga sangkap sa kasalanan na pinaka kasangkapan ng kalikuan; kundi ihandog ninyo ang inyong sarili sa Dios, na tulad sa nangabuhay sa mga patay, at ang inyong mga sangkap na pinaka kasangkapan ng katuwiran sa Dios.” (Mga Taga-Roma 6:12, 13 TLAB)

Higit sa lahat ay takasan natin ang anumang anyo ng kasamaan. Bago pa lamang dumating sa atin ang tukso ay takasan na natin ito. Huwag tayong manangan sa ating kakayahan na magagawa nating magtagumpay sa tukso. At maging sa kanilang nasa ilalim ng pagkaalipin ng kasalanan, ay dapat pagsikapang makatakas dito gaya nang sinasabi, “At sila’y makawala sa silo ng diablo, na bumihag sa kanila ayon sa kaniyang kalooban.” (II Kay Timoteo 2:26 TLAB)

Nariyan lamang lagi ang tuso sa hindi inaasahang lugar at pagkakataon, at maaari tayong mapagtagumpayan nito kung hindi natin tatakasan. Maaari tayong matulad sa ilan na pagkatapos makaunawa ay iniwan at tinalikuran ang pananampalataya dahil sa pagkakahulog sa kasalanan at tukso.

Bilang mga nilalang ng Dios, wala tayong pagpipilian. Ganapin man natin o hindi ang kalooban Niya, ay sa Kaniya pa din tayo haharap pagdating ng takdang panahon. Pagsusulitan natin lahat ang ating mga ginawa sa ating buhay, maging ito man ay lihim o hayag. Hindi natin maitatago sa Kaniya ang lahat ng ating mga ginawa.

Kaya’t upang hindi tayo humantong sa masamang kapalaran, sundin natin ang payo ng Biblia. Gaya nang pahayag, “Yamang taglay natin ang mga pangakong ito, mga minamahal, ay magsipaglinis tayo sa lahat ng karumihan ng laman at ng espiritu, na pakasakdalin ang kabanalan sa takot sa Dios.” (II Mga Taga-Corinto 7:1 TLAB)

Posted in Filipino Topics | Tagged , , , | Leave a comment