The People who Learned from Christ (part 3)

(From the sermon entitled “Ang mga Kapatid na Nangatuto sa Panginoong Hesukristo” for date August 10, 2014)

deathdyingcenter

Blessed are they that Mourn

Like what we have learned, Christ’s teachings are often different from the way people think. On this topic, Jesus said that those who mourn are blessed.

Millions of people around the world grief for a variety of reasons. Can we consider all of these people to be blessed?

When did it happen and why did Jesus say that those who mourn are blessed?

In our common knowledge, to mourn is to feel deep sadness brought about by different causes. We mourn because we lost something important to us, like our love ones, wealth and honor. We mourn because we failed to get what we desire.

However, nobody intends to feel grief all his or her life. How come Jesus says, “Blessed are they that mourn: for they shall be comforted.” (Matthew 5:4)

The question is, can we say that all who feel grief blessed?

Will all of them receive the comfort from our almighty God?

We need to understand one thing, that not all grief is the same. There are sorrows that God allows us to experience, and that is the grief according to His purpose. Jesus says, “I have said all these things to you so that in me you may have peace. In the world you have trouble: but take heart! I have overcome the world.” (John 16:33)

But when do we know that the sorrows we feel are God’s purpose?

God allows us to feel insignificant amount of pain and sorrows in our lives. And all of these cause us to grief really deep and sometimes full of hurt. However, these heartaches are common to all believers and faithful.

In fact, Jesus told His disciples that they will be prosecuted because of His sake, “Blessed are ye when men shall reproach you, and persecute you, and say all manner of evil against you falsely, for my sake.” (Matthew 5:11)

These sorrows are correlated to what Apostle Peter mentioned in his letter, that all faithful would suffer because of righteousness (1 Peter 3:14). We can therefore say that if we grief because of the faith we have, those sorrows are according to God’s purpose.

The Bible tells us that we were called to follow Christ’s examples. Christ suffered a lot for our sake. We are not more than our master. Apostle Peter says, “For to this you have been called, because Christ also suffered for you, leaving you an example, so that you might follow in his steps. He committed no sin, neither was deceit found in his mouth. When he was reviled, he did not revile in return; when he suffered, he did not threaten, but continued entrusting himself to him who judges justly” (1 Peter 2:21-23)

How did it become a blessing then to experience grief and sorrow? Sorrows for the sake of God’s will are opportunity for us to create another godly character, which is patience. We grow in every sorrow that we experiences, teaching us to become more patient and faithful to God.

Sorrows turn us to become rich in faith and trust in the Lord, that is why it becomes a blessing to every faithful.

However not all sorrows are according to the will of God. There are sorrows that do not give glory.

There are some people who cause sorrows on their lives because of their wrongdoings. Apostle Peter says, “For this is thankworthy, if a man for conscience toward God endure grief, suffering wrongfully. For what glory is it, if, when ye be buffeted for your faults, ye shall take it patiently? but if, when ye do well, and suffer for it, ye take it patiently, this is acceptable with God.” (1 Pedro 2:19-20)

From here we can ask ourselves. What kind of sorrows do we have in life?

Do we mourn because of righteousness?

Do we mourn like early Christians did?

Or we mourn because of our personal mistakes?

If the reasons of our grief are because of faith, then we are indeed blessed, because in due time, we shall receive God’s comfort.

God had promised, “And God shall wipe away all tears from their eyes; and there shall be no more death, neither sorrow, nor crying, neither shall there be any more pain: for the former things are passed away” (Revelations 21:4)

 

What more do we need to possess to become more blessed? … To be continued

 

 

 

Posted in Christian Teachings | Tagged , , | Leave a comment

Ang mga Nangatuto sa Panginoong Hesus (part 4)

(From the sermon entitled “Ang mga Kapatid na Nangatuto sa Panginoong Hesukristo” for date August 14, 2014, third Thursday)

why-youre-getting-bad-advice

Mapapalad ang mga Maamo

Sa isa sa mga katuruan ng Panginoong Hesus sa Kaniyang Sermon sa bundok, sinabi Niya, “Mapapalad ang maaamo: sapagka’t mamanahin nila ang lupa.” (Mateo 5:5)

Ang salitang maamo, sa wikang English ay “meek,” na ang kahulugan ay gentle, kind, calm, not easily provoked, ready to yield rather than cause trouble. Isang uri ito ng karakter na ibig makita sa atin ng Panginoong Hesus.

Karaniwan ngayon, maraming mga tao ang tila naubusan na ng pasensiya sa mga nangyayari sa kanilang buhay. Marami sa ngayon ang wala ng pagpipigil sa kanilang sarili at walang pakundangan na ipinakikita ang kabagsikan ng kanilang paguugali. Wala silang pakialam kung may nasasaktan sila o natatapakan silang tao.

Sa kahulugan ng salitang maamo, mapapansin natin na ang pagtataglay ng ganitong karakter ay dapat na mayroong taglay na malaking pagpipigil sa sarili. Hindi tayo magiging maamo kung kulang tayo sa pagpipigil sa ating emosyon.

Sa iba pa niyang kahulugan, nangangahulugan din ito ng kabaitan (kind), mapagmalasakit (caring), banayad (mild), kalmado (calm) at mapayapa (peaceful).

Karagdagan dito, magugunitang ang mga lingkod ng Dios at mananampalataya ay inihalintulad sa mga tupa, sapagkat ang mga tupa ay maaamo, nakikinig at tumatalima sa salita ng kanilang Pastor (Juan 10:3-5).

Ang lahat ng mga ito ay positibong paguugali ng isang lingkod ng Dios na kung tataglayin ay hindi lamang magdudulot sa atin ng pakinabang sa ating pamumuhay dito sa lupa, kundi magiging daan upang manahin ang ipinangako, samakatuwid ay ang “lupa.”

Anong lupa ang tinutukoy dito?

Ang lupang mamanahin ay hindi itong sanlibutan na ito, sapagkat itong sanlibutang ito ay nakataan sa kaparusahan. Ito’y nakatalaga sa apoy sa araw ng paghuhukom (2 Pedro 3:7, 10), “Nguni’t ang sangkalangitan ngayon, at ang lupa, sa pamamagitan ng gayon ding salita ay iningatang talaga sa apoy, na itinataan sa araw ng paghuhukom at ng paglipol sa mga taong masama. Datapuwa’t darating ang araw ng Panginoon na gaya ng magnanakaw; na ang sangkalangitan sa araw na iyan ay mapaparam na kasabay ng malaking ugong, at ang mga bagay sa langit ay mapupugnaw sa matinding init, at ang lupa at ang mga gawang nasa lupa ay pawang masusunog.”

Imposible na itong lupa na ating tinatahanan ngayon na ating nakikita ang tinutukoy na lupa. Ang lupang mamanahin ay manggagaling sa Dios. Ito ang tinutukoy sa aklat ng Apocalipsis na bagong lupa, na inihanda ng Dios upang ipamana sa Kaniyang mga lingkod, “At nakita ko ang isang bagong langit at ang isang bagong lupa:sapagka’t ang unang langit at ang unang lupa ay naparam; at ang dagat ay wala na. At nakita ko ang bayang banal, ang bagong Jerusalem, na nananaog mula sa langit buhat sa Dios, na nahahandang gaya ng isang babaing kasintahan na nagagayakang talaga sa kaniyang asawa.” (Apocalipsis 21:1-2)

Kung bakit kailangang maging maamo, sapagkat ang ating Panginoong Hesus ay maamo, “Pasanin ninyo ang aking pamatok, at magaral kayo sa akin; sapagka’t ako’y maamo at mapagpakumbabang puso: at masusumpungan ninyo ang kapahingahan ng inyong mga kaluluwa.” (Mateo 11:29)

Ibig Niya na taglayin natin ang paguugaling ito upang makita ng marami na tayo ay hindi ugaling sanlibutan. Ipakikita natin ito sa mabuting kabuhayan, sa lahat ng paraan ng ating pamumuhay, bilang palatandaan na tayo ay mga naturuan ng katuwiran ng Dios.

At ito ay uugaliin natin hindi lamang sa harap ng mga mahal natin sa buhay, at mga kapapanampalataya, kundi sa lahat ng mga tao, gaya nang pahayag, “Na huwag magsalita ng masama tungkol sa kanino man, na huwag makipagtalo, kundi mapakahinhin, at magpakahinahon sa lahat ng mga tao.” (Tito 3:2)

Ang isang lingkod ng Dios na natuto ng katuwiran ay dapat na taglay ang kagayakang ito. At inaasahan ng Dios na ito ay paguugaling dapat na taglayin ng bawat isa, “Mangagbihis nga kayo gaya ng mga hinirang ng Dios, na mga banal at minamahal, ng isang pusong mahabagin, ng kagandahangloob, ng kababaan, ng kaamuan, ng pagpapahinuhod.” (Colosas 3:12)

At kung ito ay magagawang taglayin ng bawat isa, nabibigyan natin ng kapurihan ang Dios na Siyang tumawag at nagbukod sa atin sa pananampalatayang ito, gaya nang pahayag ni Apostol Pedro, “Na kayo’y mangagkaroon ng timtimang ugali sa gitna ng mga Gentil; upang, sa mga bagay na ipinagsasalita nila laban sa inyong tulad sa nagsisigawa ng masama, dahil sa inyong mabubuting gawa na kanilang nakikita, ay purihin nila ang Dios sa araw ng pagdalaw.” (1 Pedro 2:12)

Sa huli’y makikita natin ang kagandahang loob ng Dios ay masusumpungan ng Kaniyang mga maaamong lingkod, sapagkat ipagkakaloob sa kanila ang kaligtasan, gaya nang sinabi, “Sapagka’t ang Panginoon ay nalulugod sa kaniyang bayan:kaniyang pagagandahin ng kaligtasan ang maamo.” (Awit 149:4)

Bukod dito, ano pa ang katangiang dapat nating maunawa mula sa ating Panginoong Hesus? … sa susunod

 

 

Posted in Filipino Topics | Tagged , | Leave a comment

Ang mga Nangatuto sa Panginoong Hesus (part 3)

 

 

 

 

 

 

(From the sermon entitled “Ang mga Kapatid na Nangatuto sa Panginoong Hesukristo” for date August 10, 2014, Second Sunday)

weakness (1)

Mapapalad ang mga Nahahapis

 

Gaya nang ating natutunan, marami sa mga aral ng Panginoong Hesus ang taliwas sa karaniwang takbo ng kaisipan nating mga tao. Kailan naging mapalad ang isang nahahapis?

 

Sa ating mga tao, ang mahapis ay ang pagkadama ng labis na kalungkutan na maaaring bunga ng maraming mga bagay o kadahilanan. Maaaring ito ay dulot ng pagkawala ng mahalagang bagay sa buhay gaya ng mahal sa buhay, kayamanan at karangalan.

 

Maaaring ito ay dulot ng malabis na kabiguan sa isang bagay na minimithi o pinapangarap. Ang pagkahapis ay isang bagay na hindi ginusto o pinangarap ng sinuman. Subalit sinabi ng Panginoong Hesus, “Mapapalad ang nangahahapis: sapagka’t sila’y aaliwin.” (Mateo 5:4)

Lahat ba ng nahahapis ay mapapalad?

 

Lahat ba ng nahahapis ay karapatdapat sa kaaliwang ipagkakaloob ng Dios?

 

Isang bagay ang dapat nating maunawaan. Hindi lahat ng kahapisan ay pare-pareho. May kahapisang ayon sa kalooban ng Dios. Sinabi ng Panginoong Hesus, “Ang mga bagay na ito ay sinalita ko sa inyo, upang kayo’y magkaroon sa akin ng kapayapaan. Sa sanglibutan ay mayroon kayong kapighatian:nguni’t laksan ninyo ang loob; aking dinaig ang sanglibutan.” (Juan 16:33)

Nakatadhanang maranasan ng Kaniyang mga lingkod ang kapighatian. Ang mga kapighatiang ito ay magdudulot sa kanila ng ibayong kahapisan. At ang kahapisang ito ay dahil sa pagiging lingkod o mananampalataya ng Dios.

 

Bilang katunayan, sinabi ng Panginoong Hesus na dahil sa Kaniya ay makakalasap ng pagkamuhi ang Kaniyang mga lingkod na magdudulot sa kanila ng kahapisan, “Mapapalad kayo pagka kayo’y inaalimura, at kayo’y pinaguusig, at kayo’y pinagwiwikaan ng sarisaring masama na pawang kasinungalingan, dahil sa akin.” (Mateo 5:11)

Ang kahapisang ito ay kaugnay ng pahayag ni Apostol Pedro, na dahil sa katuwiran ng Dios ay magbabata ang mga lingkod (1 Pedro 3:14). Ang mga mananampalataya o tagasunod ng Panginoong Hesus ay magbabata ng ganitong kahapisan, sapagkat sa ganito tayo tinawag ng ating dakilang Dios, “Sapagka’t sa ganitong bagay kayo’y tinawag:sapagka’t si Cristo man ay nagbata dahil sa inyo, na kayo’y iniwanan ng halimbawa, upang kayo’y mangagsisunod sa mga hakbang niya.” (1 Pedro 2:21)

 

Dapat nating matutunan bilang lingkod, na nagiging kapurihan ng Dios ang pagtitiis na ating nararanasan dahil sa kahapisang taglay.

 

Ang Panginoong Hesus ay nagbata, nagtiis ng kahapisan, upang tayo ay iwanan ng halimbawa. Bagaman Siya ay walang pagkakasala, nagtiis at nagbata Siya para sa lahat. “Na siya’y hindi nagkasala, o kinasumpungan man ng daya ang kaniyang bibig: Na, nang siya’y alipustain, ay hindi gumanti ng pagalipusta; nang siya’y magbata, ay hindi nagbala; kundi ipinagkatiwala ang kaniyang sarili doon sa humahatol ng matuwid.” (1 Pedro 2:22-23)

 

Subalit, hindi lahat ng kahapisan ay kalugod-lugod sa Kaniya. Mayroong walang kapurihan. Mayroong kahapisan na hindi karapatdapat sa Dios sapagkat ang naging dahilan nito ay pansarili lamang at hindi ukol sa ikapupuri ng Dios, at hindi dahil sa pagdadala ng Kaniyang katuwiran.

 

Gaya nang pahayag ni Apostol Pedro, mayroong nagbabata dahil sa pagkakasalang kanilang nagawa at hindi dahil sa pagiging mananampalataya. “Sapagka’t ito’y kalugodlugod, kung dahil sa budhing ukol sa Dios ay magtiis ang sinoman ng mga kalumbayan, na magbata ng di matuwid. Sapagka’t anong kapurihan nga, kung kayo’y nangagkakasala, at kayo’y tinatampal ay inyong tanggapin na may pagtitiis? nguni’t kung kayo’y gumagawa ng mabuti, at kayo’y nagbabata, ay inyong tanggapin na may pagtitiis, ito’y kalugodlugod sa Dios.” (1 Pedro 2:19-22)

 

Kaya nga, itanong natin sa ating sarili, anong uri ng kahapisan ang taglay natin?

 

Nahahapis ba tayo dahil sa katuwiran ng Dios?

 

Dahil sa tayo ay mga Kristiyano?

 

O nakakaranas tayo ng kahapisan dahil sa mga maling bagay na ating nagagawa?

 

Kung ang sanhi ng ating kahapisan ay dahil sa pagiging mananampalataya ng Dios, mapalad tayo! Sapagkat ang kaaliwan ng Dios ay sasa-atin.

 

Ang Dios ay nangako, sa langit sa Kaniyang piling, “At papahirin niya ang bawa’t luha sa kanilang mga mata; at hindi na magkakaroon ng kamatayan; hindi na magkakaroon pa ng dalamhati, o ng pananambitan man, o ng hirap pa man:ang mga bagay nang una ay naparam na.” (Apocalipsis 21:4)

 

Bukod dito, ano pa ang katangian na dapat nating taglayin upang maging mapalad? … sa susunod

Posted in Filipino Topics | Tagged , | Leave a comment

The People who Learned from Christ (part 2)

(From the sermon entitled, “Ang mga Kapatid na Natuto sa Panginoong Hesukristo,” for date August 7, 2014)

05-sermon-on-the-mount-1800

One of the famous teachings of Christ was His preaching in the so-called “Sermon on the Mount.” The location of the mount is in Karn Hattin (horns of Hattin), a mountain in Galilee, near the area of Nazareth, Cana and Mount Tabor.

On this mountain, Christ delivered a fascinating sermon that made His listeners astonished. While they expect that the Christ is the Messiah who will lead an army of Jews against the Roman Empire, they were surprised that Christ’s principles is far from what they expected.

Straight from the mouth of Christ, they heard about the blessedness of those who will be in the character of what He preached. Being “blessed” means spiritually abundant, and by being blessed as in the teaching of Christ, a person can become a part of the eternal kingdom.

In Christ’s teachings, He mentioned that if we will not go beyond the righteousness of the Scribes and the Pharisees, then it would be difficult for us to enter the kingdom of heaven (Matthew 5:20). A servant should therefore prove this through actions and deeds.

Blessed are the poor in spirit

One of the teachings of Christ is seen on Matthew 5:3, “Blessed are the poor in spirit, for theirs is the Kingdom of Heaven.”(Matthew 5:3) In some translations, being poor in spirit can mean being humble-minded, a character that is possessed by Christ Himself. He wants His listeners to understand that being humble-minded is a blessed character to have and that we are ought to be one no matter what status we have attained in life.

Being humble-minded should be seen on us not only in the sight of God but as well as to others. A person with this character is not thinking high of him/her self, not arrogant, not self-righteous, unselfish and not looking on himself to others.

Jesus Christ is the greatest example of this attribute. He humbled Himself, existing in the form of God, counted not the being on an equality with God a thing to be grasped, but emptied himself, taking the form of a servant, being made in the likeness of men; and being found in fashion as a man, he humbled himself, becoming obedient even unto death. (Philippians 2:5-8)

This is what Christ wants us to learn, that we should not look on ourselves, but instead, we need to ask ourselves on how much we can bring ourselves humbly to others and most especially being humble -minded in front of God, obeying His will and commands.

Another example of this trait is Moses. Moses left his princely life and humbled himself to reach those whom he has found as brothers (Hebrews 11:25-28).

Anyone who wants to be humble-minded should be guided according to the words of God. True humility comes from the words of God, like what the Bible says, “The fear of the Lord is the teaching of wisdom; and a low opinion of oneself goes before honour.” (Proverbs 15:33)

Most of all, being humble can make God to forgive our sins. The Bible says, “Come now, and let us have an argument together, says the Lord: how may your sins which are red like blood be white as snow? how may their dark purple seem like wool.” (Isaiah 1:18)

God challenged His people Israel that the only way to clean their sins is by being humble and seeking the face of God. The Bible says, “If my people, which are called by my name, shall humble themselves, and pray, and seek my face, and turn from their wicked ways; then will I hear from heaven, and will forgive their sin, and will heal their land.” (2 Chronicles 7:14)

Jesus Christ has a modest and humble heart. We can find true peace and rest through Him, by allowing ourselves to become humble in all our ways. We need to imitate this trait of Christ. Like what He said, “Take my yoke upon you, and learn from me, for I am gentle and lowly in heart, and you will find rest for your souls” (Matthew 11:29)

To be continued…

Posted in Christian Teachings | Tagged , , , | Leave a comment

The People who Learned from Christ (part 1)

(From the sermon entitled, “Ang mga Kapatid na Nangatuto sa Panginoong Hesukristo” for date August 3, 2014)

03-sermon-on-the-mount-1800

Many people were astonished and fascinated with the teachings of Jesus Christ. His methodology of teaching is revolutionary and far better than those who are teaching the laws and commandments during His time.

Why not? Jesus is a great teacher.

A teacher relays information and skills through explanations and giving of precise examples. An effective teacher usually gives explanations or supporting evidences, employing different methods so that the learners can accept, understand and remember the information given to them.

Jesus Christ possesses all these traits. Many were captivated with His teachings because He taught them with simplicity, irrefutable logic, thought provoking questions, striking figures of speech and meaningful illustrations from things familiar to His listeners.

He taught with authority, however, emphasizing humility and not arrogance like the other teachers in His time, “And it came about, when Jesus had come to the end of these words, that the people were surprised at his teaching, for he was teaching as one having authority, and not as their scribes” (Matthew 7:28-29)

One of the teachings of Christ that made them astonished is about how people lose their focus in life because of constant worrying. The Bible says, “Therefore I tell you, do not worry about your life, what you will eat or drink; or about your body, what you will wear. Is not life more than food, and the body more than clothes? Look at the birds of the air; they do not sow or reap or store away in barns, and yet your heavenly Father feeds them. Are you not much more valuable than they? Can any one of you by worrying add a single hour to your life? And why do you worry about clothes? See how the flowers of the field grow. They do not labor or spin. Yet I tell you that not even Solomon in all his splendor was dressed like one of these. If that is how God clothes the grass of the field, which is here today and tomorrow, is thrown into the fire, will he not much more clothe you—you of little faith?”(Matthew 6:25-30)

An example of His provoking questions can be found in Matthew 7:3, “Why do you look at the speck of sawdust in your brother’s eye and pay no attention to the plank in your own eye?”

Most of all, Christ is the greatest teacher because He practiced all He had preached. He says, “So you must be careful to do everything they tell you. But do not do what they do, for they do not practice what they preach.” (Matthew 23:3)

Besides all of these, His knowledge of the laws and commandments made the Scribes and the Pharisees astounded.

Who will never be surprised with the way Jesus taught? His teachings can give peace and calmness of life. The Bible says, “Come to me, all you who are weary and burdened, and I will give you rest. Take my yoke upon you and learn from me, for I am gentle and humble in heart, and you will find rest for your souls.” (Matthew 11:28-29)

All we need to do is come to Him and search His teachings. And by doing that, we can be assured that we understand more about Him and His will.

His teachings will help us become perfect and righteous in His sight, giving Him more pleasure. The Bible says, “And how from infancy you have known the Holy Scriptures, which are able to make you wise for salvation through faith in Christ Jesus. All Scripture is God-breathed and is useful for teaching, rebuking, correcting and training in righteousness, so that the servant of God may be thoroughly equipped for every good work.” (2 Timothy 3: 15-17)

What are some of the teachings of Christ that we need to understand? … To be continued

Posted in Christian Teachings | Tagged , , , , | Leave a comment

Ang mga Kapatid na Nangatuto sa Panginoong Hesukristo (part 2)

(From the sermon of the same title, for date August 7, 2014)

02-sermon-on-the-mount-1800-2

Isa sa mga tanyag na katuruan sa Biblia ay ang pangangaral na ginawa ng Panginoong Hesus sa bundok. Tinawag itong “Sermon on the Mount,” na kinapapalooban ng mga Beatitudes. Matatagpuan ang bundok na ito sa Karn Hattin (horns of Hattin), isang bundok na nasa Galilee, malapit lamang sa dako ng Nazareth, Cana at Mount Tabor.

Sa bundok na ito binitiwan ng Panginoong Hesus ang mga kakaibang aral na ikinamangha ng Kaniyang mga tagapakinig. Inaasahan ng marami na si Kristo ang hinihintay nilang Mesiyas na mag-aaklas laban sa gobyerno ng Roma, na noo’y nakakasakop sa kanilang mga Hudyo.

Subalit taliwas sa kanilang inaasahan, sa halip na pag-aaklas at paglaban ang Kaniyang ituro, ipinahayag Niya ang magiging kapalaran ng pagiging mapalad. Ang pagiging mapalad ay nangangahulugan ng pagiging maunlad at maginhawa sa larangan ng espirituwal na kalagayan, na kung ito ay magiging kalagayan o katangian ng tao ay magiging daan upang maging karapatdapat sa kaharian ng langit.

Sa aral ng Panginoong Hesus, ipinahayag Niya na, “kung hindi hihigit ang inyong katuwiran sa katuwiran ng mga eskriba at mga Fariseo, sa anomang paraan ay hindi kayo magsisipasok sa kaharian ng langit.” (Mateo 5:20)

Ibig sabihin, ang mga lingkod ng Dios ay kailangang higit ang kaalaman sa katuwiran kaysa sa mga Eskriba at mga Fariseo. Ang mga lingkod ng Dios ay kailangang patunayan ito sa kanilang pamumuhay at pananampalataya.

Mapapalad ang mga Mapagpakumbabang-loob

Isa sa mga itinuro ng Panginoong Hesus ang pagiging mapagpakumbabang-loob, “Mapapalad ang mga mapagpakumbabang- loob:sapagka’t kanila ang kaharian ng langit.” (Mateo 5:3)

Ang pagiging mapagpakumbabang loob ay isang katangiang taglay ng Panginoong Hesus at ibig Niya na ito ay mataglay din ng Kaniyang mga tagasunod. Ito ay nangangahulugan ng pagiging mababa ang kalooban anuman ang ating kalagayan, narating sa buhay at pag-aari.

Ipakikita natin ang pagiging mababa ang loob hindi lamang sa paningin ng Dios kundi sa ating kapuwa tao. Ang mayroong mababang kalooban ay hindi matayog ang pagiisip, hindi mapagpalalo, hindi mapagmapuri sa sarili, hindi makasarili at hindi hinahanap ang sarili sa iba.

Ang Panginoong Hesus ang pinakadakilang halimbawa nito. Siya’y nagpakababa, hinubad ang Kaniyang pagka-Dios, nakitulad sa ating mga tao dahil mayroon Siyang dakilang layunin, samakatuwid ay mailapit ang mga tao sa kaligtasan at sa pangakong buhay na walang hanggan. (Filipos 2: 5-8)

Ganito ang ibig Niyang makita sa atin. Huwag nating tingnan ang ating kalagayan kundi ipakita natin kung hanggang saan natin pwedeng ibaba ang ating sarili para sa iba.

Ang isa pang halimbawa nito ay ang karakter na si Moises. Iniwan niya ang kaniyang pagiging prinsipe ng Egipto at ibinaba ang kaniyang sarili upang maabot ang kalagayan ng kaniyang mga kapuwa hudyo. (Hebreo 11: 25-28)

Sinumang naghahangad na maging mapagpakumbaba ay matututunan ito sa pamamagitan ng mga salita ng Dios. Ang tunay na kaalaman ay nagtuturo na maging mababa sa lahat ng bagay. Gaya ng sinabi, “Ang pagkatakot sa Panginoon ay turo ng karunungan; at sa unahan ng karangalan ay nagpapauna ang pagpapakumbaba.” (Kawikaan 15:33)

Higit sa lahat, ang pagpapakumbaba sa paningin ng Dios ay magiging daan ng kapatawaran ng ating mga kasalanan. Gaya nang sinabi, “Magsiparito kayo ngayon, at tayo’y magkatuwiranan, sabi ng Panginoon:bagaman ang inyong mga kasalanan ay maging tila mapula, ay magiging mapuputi na parang niebe; bagaman maging mapulang gaya ng matingkad na pula, ay magiging parang balahibo ng bagong paligong tupa.” (Isaias 1:18)

Ang hamon ng Dios sa Israel upang kamtin ang kapatawaran ng kasalanan ay ang pagbabalik-loob at pagpapakita ng kababaang loob. Ito ang sinabi ng Biblia, “Kung ang aking bayan na tinatawag sa pamamagitan ng aking pangalan ay magpakumbaba at dumalangin, at hanapin ang aking mukha, at talikuran ang kanilang masamang mga lakad; akin ngang didinggin sa langit, at ipatatawad ko ang kanilang kasalanan, at pagagalingin ko ang kanilang lupain.” (2 Cronica 7:14)

Ang Panginoong Hesus ay maamo at mapagpakumbabang puso. Masusumpungan natin ang kapayapaan at kapahingahan mula sa Kaniya kung tutularan natin ang katangiang ito. Ang panawagan Niya, “Pasanin ninyo ang aking pamatok, at magaral kayo sa akin; sapagka’t ako’y maamo at mapagpakumbabang puso: at masusumpungan ninyo ang kapahingahan ng inyong mga kaluluwa” (Mateo 11:29)

Ano pa ang isa sa mga mahalagang maunawaan ng Kaniyang mga lingkod? … sa susunod…

Posted in Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment

Ang mga Nangatuto sa Panginoong Hesus (part 1)

(From the sermon entitled, “Ang mga Kapatid na Nangatuto sa Panginoong Hesukristo” for date August 3, 2014)

bloch-the_sermon_on_the_mount

Marami ang namangha at nabighani sa mga katuruan ng Panginoong Hesus. Ang Kaniyang mga pamamaraan ay natatangi at sapat upang mahigitan ang maraming mga nagtuturo ng kautusan sa Kaniyang kapanahunan.

Bakit hindi? Ang Panginoong Hesus ay Dakilang Tagapagturo.

Ang isang guro ay tagapagbigay ng kaalaman at kasanayan sa pamamagitan ng pananalita at pagbibigay halimbawa. Ang isang mahusay na tagapagturo ay karaniwang nagbibigay ng paliwanag at nagbibigay ng kakaibang pamamaraan upang lubos siyang maunawaan at maintindihan ng kaniyang mga tinuturuan.

Ang mga salita ng Panginoong Hesus ay kinamanghaan ng marami. Ang kanilang patotoo ay nagpapahayag na walang taong nagsasalita ng katulad ng Kaniyang mga sinalita (Juan 7:43-47).

Sa Kaniyang pangangaral ay maraming natitilihan sapagkat Siya’y nangangaral na may kapangyarihan ngunit hindi gaya ng kapalaluan ng mga Eskriba. Sinabi ng Biblia, “At nangyari, na nang matapos na ni Jesus ang mga salitang ito, ay nangatilihan ang mga karamihan sa kaniyang aral: Sapagka’t sila’y kaniyang tinuturuang tulad sa may kapamahalaan, at hindi gaya ng kanilang mga eskriba.” (Mateo 7:28-29)

Sa Kaniyang mga aral ay mababakas ang kapayakan, hindi matutulang kaisipan at katuwiran, taglay din ang mga pagtuligsa na hindi kayang tutulan, at higit sa lahat, ay ang pagbibigay ng mga halimbawang akma at pamilyar sa Kaniyang mga tagapakinig.

Isa sa halimbawa nito ay ang aral tungkol sa karaniwang ikinababalisa ng tao, samakatuwid ay ang mga pangunahing pangangailangan sa buhay. Ang pahayag ng Biblia, “Kaya nga sinasabi ko sa inyo, Huwag kayong mangabalisa sa inyong pamumuhay, kung ano baga ang inyong kakanin, o kung ano ang inyong iinumin; kahit ang sa inyong katawan, kung ano ang inyong daramtin. Hindi baga mahigit ang buhay kay sa pagkain, at ang katawan kay sa pananamit? Masdan ninyo ang mga ibon sa langit, na hindi sila nangaghahasik, ni nagsisigapas, ni nangagtitipon man sa mga bangan; at sila’y pinakakain ng inyong Ama sa kalangitan. Hindi baga lalong higit ang halaga ninyo kay sa kanila.” (Mateo 6: 25-30)

Gaya din halimbawa ng mga mapanghamong katanungan na ipinahayag Niya, “At bakit mo tinitingnan ang puwing na nasa mata ng inyong kapatid, nguni’t hindi mo pinapansin ang tahilan na nasa iyong sariling mata.” (Mateo 7: 3)

Higit sa lahat, ang Panginoong Hesus ay naging dakilang Guro sapagkat Siya muna ang unang gumaganap ng Kaniyang mga itinuturo. Gaya nang sinabi Niya, “Lahat nga ng mga bagay na sa inyo’y kanilang ipagutos, ay gawin ninyo at ganapin:datapuwa’t huwag kayong magsigawa ng alinsunod sa kanilang mga gawa; sapagka’t kanilang sinasabi, at hindi ginagawa.” (Mateo 23:3)

Bukod sa mga ito, ang Kaniyang kaalaman sa mga batas o kautusan ay nagpamangha maging sa mga pangunahing tagapagturo nito, gaya ng mga Eskriba at ng maraming mga Fariseo.

Sinong hindi mamamangha sa pagtuturo ng Panginoong Hesus? Kaya’t noo’y sinabi Niya, “Magsiparito sa akin, kayong lahat na nangapapagal at nangabibigatang lubha, at kayo’y aking papagpapahingahin. Pasanin ninyo ang aking pamatok, at magaral kayo sa akin; sapagka’t ako’y maamo at mapagpakumbabang puso:at masusumpungan ninyo ang kapahingahan ng inyong mga kaluluwa.” (Mateo 11:28-29)

Ang kailangan natin ay lumapit sa Kaniya at pagaralang saliksikin ang Kaniyang mga pagtuturo, sapagkat sa mga katuruang Kaniyang iniwan ay magkakaroon tayo ng lubos na pagkaunawa patungkol sa ganap na pagkakakilala sa Ama at sa Kaniya.

Ang mga katuruan din Niya ang magtuturo sa atin upang tayo ay lubos na maging sakdal at maging kalugod-lugod sa Kaniyang paningin. Gaya nang sinabi, “Ang lahat ng mga kasulatan na kinasihan ng Dios ay mapapakinabangan din naman sa pagtuturo, sa pagsansala, sa pagsaway, sa ikatututo na nasa katuwiran: Upang ang tao ng Dios ay maging sakdal, tinuruang lubos sa lahat ng mga gawang mabuti.” (2 Timoteo 3: 15-17)

 

Anu-ano ang mga katuruan ng Panginoong Hesus na kailangan nating maunawaan? … sa susunod …

Posted in Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment