Ang Dapat Ingatan ng mga Kapatid sa mga Nagsisipagsalita ng Salita ng Dios

(From the sermon of the same title, for February 22, 2014)

bishop

Walang ibang makapagbibigay ng ibayong paliwanag ukol sa mga katangian ng mga salita ng Dios, maliban mismo sa mga Salita ng Dios na napasulat sa mga Banal na Kasulatan. Sa iba’t ibang aklat ng Biblia ay niliwanag kung paano ipinakilala sa tao ang kapangyarihan, katibayan at kasagraduhan ng mga salita ng Dios.

Halimbawa’y ang pahayag ni Solomon sa Kawikaan 30:5, na sinasabi, “Bawa’t salita ng Dios ay subok: siya’y kalasag sa kanila, na nanganganlong sa kaniya.” Ang salitang subok ay nangangahulugang nagpapatunay ng katatagan nito. Sa wikang ingles ay isinalin ito na pure o dalisay. Ang katatagan nito ay sapat upang maging tanggulan ng bawat taong tumitiwala sa mga ito.

Ang kadalisayan ng mga salita ng Dios ay nangangahulugan na pawang sa Dios lamang nagbuhat ang Kaniyang mga salita. Hindi papayag ang Dios na ang Kaniyang mga salita ay mahalubiluhan ng opinion o kaisipan ng tao. Sa paliwanag ni David, sinabi niya, “Ang mga salita ng Panginoon ay mga dalisay na salita; na gaya ng pilak na sinubok sa hurno sa lupa, na makapitong dinalisay.” (Awit 12:6) Magdaan man sa maraming pagsubok, mapapatunayan na ang mga salita ng Dios ay tunay at nagmula sa Kaniya.

Bukod dito, niliwanag ng Biblia na ang mga salita ng Dios ay gaya ng tabak. Sinabi sa Hebreo 4:12, “Sapagka’t ang salita ng Dios ay buhay, at mabisa, at matalas kay sa alin mang tabak na may dalawang talim, at bumabaon hanggang sa paghihiwalay ng kaluluwa at espiritu, ng mga kasukasuan at ng utak, at madaling kumilala ng mga pagiisip at mga haka ng puso.” May kapangyarihang taglay ang mga salita ng Dios upang tumagos sa kailaliman ng pagkatao ng bawat tao. May kakayahan din itong paghiwalayin ang mga sangkap ng tao.

Ito ang nagsisilbing aklat na gagabay (manual or guidebook) upang ang tao ay makapamuhay nang nararapat at alinsunod sa kalooban ng Dios, na Siyang lumikha sa bawat tao. At ito din ang gagamitin ng Dios sa araw na Kaniyang huhukuman ang tao sa kanilang mga gawa, maging ito man ay mabuti o masama, hayag man o lihim. Gaya nang sinabi ni Hesus, “ang salitang aking sinalita, ay siyang sa kaniya’y hahatol sa huling araw.” (Juan 12:48)

Kaya’t sinabi naman ng Biblia na mapalad yaong mga tao na tumitiwala at tumatalima sa mga salitang nakasulat na siyang mga salita ng Dios. Ang taong nakikinig, sumasampalataya at tumutupad ng mga salita ng Dios ay tunay na magiging matatag sa paningin ng Dios, sapagkat ginagawa niyang sandigan at saligan ang mga katotohan ng Dios. Gaya nang pahayag, “Kaya’t ang bawa’t dumirinig ng aking mga salitang ito at ginaganap, ay matutulad sa isang taong matalino, na itinayo ang kaniyang bahay sa ibabaw ng bato: At lumagpak ang ulan, at bumaha, at humihip ang mga hangin, at hinampas ang bahay na yaon; at hindi nabagsak: sapagka’t natatayo sa ibabaw ng bato.” (Mateo 7:24-25)

Kaya’t kung mayroon man tayong dapat na pagingatan ukol sa mga nagsisipagsalita ng mga salita ng Dios ay walang iba kundi ang iwasan nating tayo ay tumanggi sa mga ito (Hebreo 12:25, “Pagingatan ninyong kayo’y huwag tumanggi sa nagsasalita.”) Sinumang nangungusap sa ating harapan ng mga salita ng Dios ay dapat nating pakinggan, anuman ang kanilang hitsura, kalagayan sa buhay at posisyon.

Sila ay mga pinili o hinirang ng Dios upang maging instrumento sa paghahayag ng Kaniyang mga salita. At kung sila ay ating itatakuwil, ay hindi sila ang ating itinatatakuwil kundi ang Dios na Siyang sa kanila’y nagsugo. Kaya nga ipinayo ng Biblia na ating unawain nang lubos ang mga salitang kanilang ipinapahayag, sapagkat sila ay nagsasalita hindi sa ganang kanilang sarili kundi pawang ang kanilang mga sinasalita ay sa Dios.

Kung mayroon mang hangad ang Dios na makita sa Kaniyang mga lingkod patungkol sa mga nagsasalita ng Kaniyang mga katuwiran ay walang iba kundi ang magpakita ang mga ito ng ibayong pagpapasakop. Gaya ng payo ni Apostol Pablo, “Na kayo’y pasakop naman sa mga gayon, at sa bawa’t tumutulong sa gawa at nagpapagal.” (1 Corinto 16:16)

Mahalagang maiukol ng kapatid ang kaniyang pagtalima at paggalang sa kaniyang kapangasiwaan. Saan pa manggaling ang pagtalima sa mga taong hindi sumasampalataya? Hindi inaasahan ang pagtalima ng mga hindi sumasampalataya, subalit ang mga nagsisisampalataya ay inaasahang tatalima at maguukol ng ibayong respeto at pagkilala. Gaya nang utos ni Pablo, “Datapuwa’t ipinamamanhik namin sa inyo, mga kapatid, na inyong kilalanin ang nangagpapagal sa inyo, at nangamumuno sa inyo sa Panginoon, at nangagpapaalaala sa inyo; At inyong lubos na pakamahalin sila sa pagibig, dahil sa kanilang gawa. Magkaroon kayo- kayo ng kapayapaan.” (1 Tesalonica 5:12-13)

Ang pagkilala, pagtalima at pagrespeto sa mga nangangasiwa ay magdudulot ng kapayapaan sa lahat ng kapatid. Kaya’t inatasan ang lahat na magukol ng pagibig sa kanilang mga nangangasiwa. Kung taglay ng lahat ang pagibig, magiging madali na sa kanila ang paggalang at pagtalima.

Bukod dito, pakatandaan natin ang maselang katungkulan ng ating mga Tagapangaral. Ang mga Tagapangaral ay tagapagpaalala sa atin sa ating sinumpaang tungkulin. Kadalasan, ang mga ito din ang nagiging tagasaway sa ating mga pagkakamali at pagkukulang na nagagawa. Bahagi ito ng kanilang mga tungkulin, kung kaya’t hindi dapat na sumama ang ating mga kalooban sa kanilang mga salita o pagsaway.

Ang mga Tagapangaral ang siyang magsusulit sa Dios kung hindi nila magagawang paalalahanan ang mga lingkod na nagkukulang at nagkakasala sa kanilang mga katungkulan. Kaya’t dapat lamang na sundin natin sila sa kanilang mga pangangaral at pagpapayo, “Magsitalima kayo sa namiminuno sa inyo, at kayo’y pasakop sa kanila: sapagka’t pawang nangagpupuyat dahil sa inyong mga kaluluwa, na parang sila ang mangagsusulit; upang ito’y gawin nilang may kagalakan, at huwag may hapis: sapagka’t sa ganito’y di ninyo mapapakinabangan. Idalangin ninyo kami: sapagka’t kami’y naniniwalang lubos na kami ay may mabuting budhi, na nagnanasang mabuhay na marangal sa lahat ng mga bagay.” (Hebreo 13:17-18)

Ibigay natin ang nararapat sa ating mga Tagapangaral, upang kanilang magampanan ang kanilang mga tungkulin na may kasiyahan at kapurihan.

Posted in Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment

Ang Daing na Pinakikinggan ng Dios

(From the sermon of the same title, for February 19, 2015)

communion9_JN1

Ang mga daing o panalangin sa Dios ay Kaniyang dinidinig sa takdang panahon, sa panahong ukol sa Kaniya. Ngunit hindi lahat ng panalangin ay pinakikinggan ng Dios. May dalanging hindi dinidinig sapagkat ito ay hindi umaayon sa kalooban ng Dios, gaya nang sinabi, “At ito ang nasa ating pagkakatiwala sa kaniya, na kung tayo’y humingi ng anomang bagay na ayon sa kaniyang kalooban, ay dinidinig tayo niya.” (1 Juan 5:14)

Sa Biblia, ang daing ay hindi lamang nangangahulugan ng panalangin. Mayroong daing na ang kahulugan ay pagrereklamo. Gaya nang sinabi, “Ang mga ito’y mga mapagbulong, mga madaingin, na nangagsisilakad ayon sa kanilang masasamang pita (at ang kanilang bibig ay nangagsasalita ng mga kapalaluan), nangagpapakita ng galang sa mga tao dahil sa pakikinabangin.” (Judas 16)

Sa wikang Griyego, nang isalin ito ay nangangahulugan ng complainer, na ang ibig sabihin ay isang tao na hindi nasisiyahan sa kaniyang buhay. Katumbas ito ng salitang grumbler na ang ibig sabihin ay pagrereklamo sa tahimik na paraan. Samakatuwid, hindi lahat ng dumadaing ay dumadalangin ang kahulugan. Mayroong ilan na dumadaing na ang kahulugan lamang ay pagpapakita ng kawalan ng kasiyahan sa kaniyang kalagayan.

Ang ganito, tumawag man sa Dios ay tunay na hindi pakikinggan. Gaya nang sinabi, “Ako’y dumadaing sa iyo, at hindi mo ako sinasagot.” (Job 30:20)

Paano nga ba natin matitiyak na didinggin ng Dios ang ating mga daing? Paano ba inilarawan ng Biblia ang dalanging ayon sa kaniyang kalooban? Bakit mayroong mga dalangin na hindi Niya dinidinig?

Ang Dios na Makapangyarihan sa lahat ay Dios na mapagbiyaya at mahabagin. Nalalaman Niya ang pangangailangan ng Kaniyang mga anak. Anumang dalangin kung umaayon sa Kaniyang kalooban ay ipinagkakaloob Niya. Subalit kung ang dalangin ay ayon lamang sa kagustuhan ng humihiling at lumalabag sa Kaniyang kagustuhan, hindi ito pinakikinggan ng Dios.

Lalo pa nga kung ang hinihiling ay gagamitin lamang sa kasamaan gaya nang pahayag, “Kayo’y nagsisihingi, at hindi kayo nagsisitanggap, sapagka’t nagsisihingi kayo ng masama, upang gugulin sa inyong mga kalayawan.” (Santiago 4:3) Sinumang magulang ay hindi papayag na magbigay ng mga bagay na alam niyang makasasama sa kaniyang mga anak. Gayundin naman ang Dios, hindi Siya nagkakaloob ng dalangin na alam Niyang gagamitin lamang sa kalayawan at sa kasamaan.

Ang kasamaan ng tao ay nagiging daan upang ang Dios ay hindi tumugon sa kanilang mga daing. Dito ay mauunawaan natin na ang mga panalangin ng masasama ay hindi Niya pinakikinggan. Kung mayroon mang tumutugon sa panalangin ng masama ay tinitiyak ng Biblia na hindi ito nagmula sa Dios. Tumawag man ang masama sa Dios ay hindi ito pinakikinggan, “Doo’y tumatawag sila, nguni’t walang sumasagot, dahil sa kapalaluan ng mga masamang tao.” (Job 35:12)

Normal sa ating mga tao at mga lingkod na dumaing at umasa sa Dios. Kaya lang, may tamang pagdaing upang dinggin ng Dios. Ang sinaunang Israel ay naging madaingin at naging mapagbulong sa kanilang kalagayan. Inupasala nila ang kanilang lider na si Moises, sa pagaalinlangang sila ay pababayaan ng Dios. Nagkulang sila sa pananampalataya sa Dios nang sila ay alisin sa Egipto at maglakbay sa ilang patungo sa lupang Canaan.

Sa panahong ang tao ay nakakaranas ng hirap at bagabag, nasusumpungan ito sa pagaalinlangan at kadalasan ay nagrereklamo sa kaniyang kalagayan. Ang mga taong hindi nagbibilang ng pagpapala sa kanilang buhay ay kadalasang nagiging madaingin at mapagbulong.

Ang ganito ay hindi ugali ng isang mananampalataya. Ang isang lingkod na umaasa at nagtitiwala sa Dios ay kumikilala sa Kaniyang mga biyaya at pagpapala, nagtitiwala sa Kaniyang kakayahan at kapangyarihan, na hindi Siya magpapabaya kahit kailan at walang dahilan para magreklamo at mawalan ng kasiyahan sa buhay. Ang tunay na mananampalataya ay dumadaing at nagtitiwala sa Dios. Umaasa siya na sa kaniyang pagdaing at paghibik ay didinggin siya ng Dios.

Mayroon lamang hinihingi sa atin ang Dios, na kung marunong tayong dumaing at humiling dapat ay mayroon din tayong pusong mahabagin lalo na sa pagdaing ng ating kapuwa. Sinabi ng Biblia, “Ang nagtatakip ng kaniyang mga pakinig sa daing ng dukha, siya naman ay dadaing, nguni’t hindi didinggin.” (Kawikaan 21:13) Kaya’t kailangan pala nating maging mahabagin sa iba upang tayo naman ay tumanggap din ng habag mula sa Kaniya.

Sa mga sulat ni Apostol Pablo, ipinahayag niya na ang pagdaing sa Dios ay hindi lamang ipinatutungkol sa pangangailangang pansarili. Dapat ding idaing sa Dios ang kalagayan ng ibang mananampalataya. Gaya nang kaniyang sinabi, “Na parating sa bawa’t daing ko, ay masayang nananaing ako na patungkol sa inyong lahat.” (Filipos 1:4)

Katunayan ay kaniyang inatasan ang lahat na kapag dadalangin o dadaing sa Dios ay huwag kakalimutan ang kalagayan ng ibang mga mananampalataya, “Na magsipanalangin kayo sa Espiritu ng lahat ng panalangin at daing sa buong panahon, at mangagpuyat sa buong katiyagaan at daing na patungkol sa lahat ng mga banal.” (Efeso 6:18)

Pakatandaan natin na ang pakinig ng Dios ay laging nakakiling sa Kaniyang mga lingkod na nagtitiwala at umaasa, “Sapagka’t ang mga mata ng Panginoon ay nasa mga matuwid, At ang kaniyang mga pakinig ay sa kanilang mga daing: Nguni’t ang mukha ng Panginoon ay laban sa mga nagsisigawa ng masama.” (1 Pedro 3:12)

Kung ibig nating ang ating dalangin at hiling ay magkaroon ng katuparan, tiyakin nating ito ay gugugulin natin sa mabuti, naaayon sa kalooban ng Dios at higit sa lahat ay sa lalong ikararangal ng Kaniyang banal na pangalan.

 

Posted in Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment

The Servants who can Remain Faithful until the End

(From the sermon entitled, “Ang mga Kapatid na Maaasahang Makapagtatapat Hanggang sa Wakas” for February 15, 2015)

fear of god

An unknown quote tells us, “To have found God is not the end of your search, it is only the beginning.” The moment we have known God and accept Him in our lives is actually not the end of what we should do. It is only the start of everything that we should do or become.

Every servant of God is expected to remain faithful until the end. This is what the Bible means about the purpose of faith, to remain faithful until the end. Faith is worthless if it is abandoned.

The Bible tells us that a servant will live in faith, if he turns away from it; God will not be delighted in his soul (Hebrews 10:28). This means that no servant will become triumphant in faith if he will turn away from it. The measure of success of one’s faith is by being persistent until the end. Only the one who perseveres until the end is righteous of inheriting the crown of life, “Be faithful unto death, and I will give you the crown of life.” (Revelations 2:10)

Being faithful means keeping God’s will and commands, not allowing one’s self to turn to the left or right, or turn away from God if hardships and sufferings come. Job is an example of faithfulness. He did not let go of his faith when he suffered from painful experiences. The Bible tells us, “Have you considered my servant Job? There is no one on earth like him; he is blameless and upright, a man who fears God and shuns evil. And he still maintains his integrity, though you incited me against him to ruin him without any reason.” (Job 2:3)

Job tells us about himself, “let God weigh me in honest scales and he will know that I am blameless — if my steps have turned from the path, if my heart has been led by my eyes, or if my hands have been defiled.” (Job 31:6-7)

The integrity and faitfulness of a servant of God is measured in times of painful hardships and sufferings of life. Many have grown cold and turned away from faith during difficulties. Sufferings are there to measure our faithfulness in God. Difficulties are there to show our character, our values and faithfulness in Him.

Any servant of God needs hope to withstand all difficulties of life. Who can ever live without hope? Who can remain faithful without hope? A servant remains faithful because he is hoping that all his sufferings will soon come to an end, that all of his sufferings will lead him to eternal redemption.

Any servant who has has hope, is prepared to face anything. Paul writes, “I eagerly expect and hope that I will in no way be ashamed, but will have sufficient courage so that now as always Christ will be exalted in my body, whether by life or by death.” (Philippians 1:20)

If a servant really wants salvation and eternal life, then he should strive to remain faithful until the end. Jesus tells us that those who can stand firm to the end will be saved (Matthew 24:13). Triumphant athletes made it because they withstand all difficulties until the end of their match or race. There is no victory without a battle. To be able to do this, let us read David’s advise, “My heart is set on keeping your decrees to the very end.” (Psalms 119:112) 

Eternal life comes to those who remain faithful until the end, not to those who remain faithful only at the beginning. Can we assure the success of our faith? We should remain faithful like Paul, “I have fought the good fight, I have finished the race, I have kept the faith. Now there is in store for me the crown of righteousness, which the Lord, the righteous Judge, will award to me on that day —and not only to me, but also to all who have longed for his appearing.” (2 Timothy 4:7-8)

Did Paul assure himself of success? The answer is yes. How? Because Paul fought the good fight by serving God according to His will and pleasure. He has kept the faith until the end no matter what he had experienced. He followed all God’s commands in his ministry. We can also assure of the same success, only if we value our faith more than anything in our lives, and remain with fathfulness until the end.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Love is as strong as Death

(From the sermon entitled, “Ang Malakas na Kahalintulad ng Kamatayan” for February 12, 2015)

Rosie_O_Beirne-dying-at-home-hands-on-pink-blanket-google-624x416

Death is a powerful thing. When it comes, no human can withstand its power. No human or human’s power has the ability to stop it. No amount of man’s wealth and power can overcome death. But why?

The Bible says death is an appointment. Chapter 9, verse 27 of the book of Hebrews tells us that people are destined to die once, the end of life will surely come and there is no living being that will not end. The oldest recorded human in the Bible is Matusalem. At the age of 969 years old, he died. No one can extend one’s life no matter how we want it.

The Bible also tells us that, “As no one has power over the wind to contain it, so no one has power over the time of their death.” (Eclessiastes 8:8) Science, Technology, human understanding and wisdom, and wealth cannot stop death. Many attempted to stop it but they failed. What is appointed to everyone will surely come. Benjamin Franklin says, “You may delay, the time will not.” If death comes to its appointed time, delaying will not stop it.

The Bible teaches that if death is such a powerful force, it also describes love as an unstoppable power. Love is as powerful as death according to Song of Songs 8:6. And like death, when love comes, it is also persisting, unrelenting and persevering. A Filipino poet named Francisco Balagtas said, “When love comes to anyone, that anyone can ignore anything just to follow love.”

Love is something that a person feels. When it is felt, no one can overturn or ignore it. It is a very powerful force that no one can escape it. People tried to ignore it and used the mind rather than the heart. But when love strucks, even the smartest mind has no power to control it but to follow what the heart dictates.

One of God’s attributes is love. He loves us so much that He sent His only begotten son, Jesus to save everyone. Christ loves us so much that He offered His life for the church, which is the church of God. Paul writes, “Husbands, love your wives, just as Christ loved the church and gave himself up for her.” (Ephesians 5:25)

His blood was shed in the cross to show His love to His flock, which is the church (Acts 20:28). Death did not become a hinder of showing His true love for His children and faithful.

Christ showed His everlasting love so we can love each other too as much as He loves us. He showed us so we can follow His example. For a faithful, no one should ever separate us from keeping our love in God through Christ. Apostle Paul writes, “Who shall separate us from the love of Christ? Shall trouble or hardship or persecution or famine or nakedness or danger or sword.” (Romans 8:35)

Hardships, sufferings, trials and temptations should not make us turn away from our love of God. These experiences should not change us, should not make us weak and grow cold, but instead the love that we had should show that we could be faithful until the end of our lives.

Let us not forget that it is God’s love that we were chosen, and we are called because of His mercy. His love for us gave us the opportunity to serve and worship Him in truth. We should respond with utmost loveby constantly following His will and commands. Apostle John writes, that the love of God is by keeping His commands and will (1 John 5:3).

And if we could be persistent until the end, we know that it will lead us to eternal redemption, which is the ultimate showing of God’s love to us. Apostle Paul writes, “But God demonstrates his own love for us in this: While we were still sinners, Christ died for us. Since we have now been justified by his blood, how much more shall we be saved from God’s wrath through him.” (Romans 5:8-9)

Being persistent means we are keeping God’s will in our lives no matter what happens. That’s how to show true love, not only at the start but also until the end. In any relationship, love is measured not in the beginning but in the end. Job showed this kind of faithfulness and love of God. God even tell Satan about him, ““Have you considered my servant Job? There is no one on earth like him; he is blameless and upright, a man who fears God and shuns evil. And he still maintains his integrity, though you incited me against him to ruin him without any reason.” (Job 2:3) 

Job’s integrity and faithfulness is what God wants for everyone. And we should show it not for any reason, but because love for God is in us. It should show the fruit of our love in God. Christ tells us, ““As the Father has loved me, so have I loved you. Now remain in my love. If you keep my commands, you will remain in my love, just as I have kept my Father’s commands and remain in his love.” (John 15:9-10)

It is easy to fall in love. The most difficult part is to maintain it. If we truly love God, we should show that we are also prepared to love one another as we love ourselves, that we can be faithful to the duties that we have received from God, that we can overcome anything for the sake of our love in Him.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Ang mga Kapatid na Maaasahang Makapagtatapat Hanggang sa Wakas

(From the sermon of the same title, for February 15, 2015)

_65206656_05_salopek_test_walk

Gaya nang kasabihan, “To have found God is not the end of your search, it is only the beginning.” Hindi natatapos ang lahat sa sandaling matagpuan natin ang Dios, ito pa lamang ang pasimula ng lahat, ng ating matapat at masiglang paglilingkod.

Bawat lingkod o mananampalataya ay inaasahan ng Dios na makapananatili at makapagtatapat hanggang sa kamatayan. Ang layunin ng pananampalataya ay makatagal hanggang sa wakas. Walang kabuluhan ang pananampalataya kung ito ay ipakikita lamang sa umpisa at pagkatapos ay titigil na.

Ang lingkod ng Dios ay mabubuhay sa pananampalataya, at kung siya ay umurong, tunay na hindi kalulugdan ng Dios ang kaniyang kaluluwa (Hebreo 10:28). Ibig sabihin, walang lingkod na nagtagumpay na umurong, tumalikod o tumigil sa paglilingkod. Ang ikatitiyak ng tagumpay sa paglilingkod ay ang pananatili hanggang sa wakas. Sa Biblia, ang nagtapat hanggang kamatayan ang pagkakalooban ng Dios ng putong ng buhay, “Magtapat ka hanggang sa kamatayan, at bibigyan kita ng putong ng buhay.” (Apocalipsis 2:10)

Ang pagiging tapat sa Dios ay pananatili sa Kaniyang mga kautusan at mga palatuntunan, hindi lumiliko at hindi tumatalikod sa Kaniya anuman ang maranasan sa buhay. Isa sa kinakitaan ng ganitong pagtatapat ay si Job, “At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Iyo bang pinansin ang aking lingkod na si Job? sapagka’t walang gaya niya sa lupa, na sakdal at matuwid na lalake, na natatakot sa Dios, at humihiwalay sa kasamaan:at siya’y namamalagi sa kaniyang pagtatapat.” (Job 2:3)

Maging si Job ay nagsabi patungkol sa kaniyang sarili, “Timbangin ako sa matuwid na timbangan, upang mabatid ng Dios ang aking pagtatapat; Kung ang aking hakbang ay lumiko sa daan, at ang aking puso ay lumakad ayon sa aking mga mata, at kung ang anomang dungis ay kumapit sa aking mga kamay.” (Job 31:6-7)

Kadalasan, ang pagtatapat ng isang lingkod ay nasusubok sa panahong siya ay nakakaranas ng matitinding pagsubok at kapighatian ng buhay. Marami ang nawawala sa pagtatapat, tumatalikod sa kanilang tungkulin, sa Dios at sa Kaniyang mga palatuntunan kapag nakakaranas ng mga hindi pangkaraniwang bagay.

Bawat pagsubok ng buhay ay nararanasan upang malaman kung hanggang saan tayo magtatapat sa Dios. Ang mga pagsubok ay dumadating upang palitawin sa atin ang tunay nating karakter, paninindigan at pananampalataya sa Dios.

Sa isang lingkod, ang pagtatapat ay bunga ng matinding pagasa sa Dios. Sinong tao ang maaaring mabuhay ng walang pagasa? Sinong lingkod ang makatatagal kung walang pagasang taglay? Kaya’t ang lingkod ay nakapagtitiis sapagkat mayroon siyang pagasa, na lahat ng kaniyang nararanasan ay pawang mga pagsubok lamang, na lahat ng tiisin ay mayroong katapusan at hangganan, na ang lahat ng kaniyang pinagdadaanan ay patungo sa kaniyang kaligtasan at sa pangakong buhay na walang hanggan.

Kaya’t sinumang lingkod, na taglay ang pagasa, ay nakahanda sa anumang bagay gaya nang sinabi, “Ayon sa aking maningas na paghihintay at pagasa, na, sa anoma’y hindi ako mapapahiya, kundi sa buong katapangan, na gaya ng dati, gayon din naman ngayon, ay dadakilain si Cristo sa aking katawan, maging sa pamamagitan ng kabuhayan, o sa pamamagitan ng kamatayan.” (Filipos 1:20)

Kung matibay ang hangarin ng isang lingkod na magtamo ng pangako, na magtamo ng buhay na walang hanggan, na siyang putong ng buhay, kung gayon ay dapat niyang pagsikapan na makapagtapat hanggang sa wakas. Ang magtiis hanggang sa wakas ay maliligtas. Ang nagtatagumpay ay hindi umaayaw. At walang nagtagumpay na walang pakikidigmang naganap.

At upang magawa ito, sundin natin ang payo ni David, “Ikiniling ko ang puso ko na ganapin ang mga palatuntunan mo, magpakailan man, sa makatuwid baga’y hanggang sa wakas.” (Awit 119:112) 

Ang magiging wakas ng isang lingkod kung siya ay nakapagtapat ay ang pagtatamo ng dakilang gantimpala, na ibibigay ng Dios. Maaari ba nating matiyak ang pagtatamo nito? Mayroon na bang lingkod na nakatiyak? Ang ikatitiyak ng tagumpay ay nakadepende sa pananatili. Ngunit depende pa din sa pananatili.

Sinabi ni Apostol Pablo, ‘Nakipagbaka ako ng mabuting pakikipagbaka, natapos ko na ang aking takbo, iningatan ko ang pananampalataya: Buhat ngayon ay natataan sa akin ang putong na katuwiran, na ibibigay sa akin ng Panginoon na tapat na hukom sa araw na yaon; at hindi lamang sa akin, kundi sa lahat din naman ng mga naghahangad sa kaniyang pagpapakita” (2 Timoteo 4:7-8)

Nakatiyak ba si Apostol Pablo ng tagumpay? Ang sagot ay oo. Paano? Sapagkat siya ay nakipagbaka ng mabuting pakikipagbaka, ibig sabihin, tiniyak niyang ang kaniyang paglilingkod ay mabuti sa paningin ng Dios, sumunod siya sa lahat ng iniatas sa kaniya. Iningatan niya ang kaniyang pananampalataya hanggang sa wakas mula nang pasimulang siya ay tawagin sa paglilingkod.

Tayo man ay maaari din namang makatiyak. Ang mahalaga lamang ay masiguro din nating hanggang sa wakas ay nakapanatili tayo sa pagtatapat sa dakilang Dios.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Ang Malakas na Kahalintulad ng Kamatayan

(From the sermon of the same title, for February 12, 2015)

Health insurance or love conceptAng kamatayan ay maituturing na makapangyarihan. Kapag ito ay dumating, walang sinumang may kapangyarihan upang pigilan ang lakas nito. Maging ang maraming mayayaman at makapangyarihang tao na nabuhay sa ibabaw ng lupa ay hindi nakapanaig laban sa kamatayan.

Ang kamatayan ayon sa Biblia ay katakdaan. Itinakda sa tao ang mamatay (Hebreo 9:27), na siyang kawakasan ng buhay na ipinagkaloob ng Dios. Kaya’t walang taong nabubuhay na hindi mamamatay. Maging kasinghaba man ang buhay ng tao gaya nang natala sa Biblia na si Matusalem, gayunpaman, nagwakas pa din ang buhay niya sapagkat itinakda sa kaniya ang kamatayan. At sapagkat ito ay itinakda, walang sinuman ang makalalagpas dito gaano man ang pagpupumilit na gawin ng tao.

Sinabi ng Biblia, “Walang tao na may kapangyarihan sa diwa upang pumigil ng diwa; ni walang kapangyarihan siya sa kaarawan ng kamatayan.” (Eclesiastes 8:8) Hindi kayang pigilin ng karunungan, siyensiya, teknolohiya at kayamanan ang kamatayan. Marami na ang nagtangkang pigilin ito subalit lahat sila y nabigo.

Ang naitakda ay naitakda at walang kakayahan ang sinuman na pigilin ang kapangyarihan nito. Sabi nga ni Benjamin Franklin, “You may delay, the time will not.” Kung dumating na ang takdang oras ng kawakasan, anumang pagpapaliban na gawin ng tao ay hindi mananaig dito.

Kung paanong ang kamatayan ay malakas at makapangyarihan, gayundin inilarawan ng Biblia ang pagibig. Ang pagibig ayon sa Biblia ay gaya nang kamatayan. Kapag ito ay dumating, walang puwersang sasapat upang ito ay pigilan. Sinabi ni Franciso Balagtas, isang manunulang Filipino, “Kapag ang pagibig ay nasok sa puso ninuman, hahamakin ang lahat masunod ka lamang.”

Ganito din ang ipinahayag sa Awit ng mga awit 8:6, na sinasabi, “…sapagka’t ang pagsinta ay malakas na parang kamatayan.” Gaya ng kamatayan, ang pagibig nang ilarawan ay makapangyarihan. Ito ay isang bagay na nararamdaman ng tao, at kapag ito ay dumating, sinuman ay walang makakapigil dito. Maraming mga tao ang pilit na hinahadlangan ito sa pamamagitan ng pagpapairal diumano ng pagiisip sa halip na ang puso, subalit walang anumang lakas ang pagiisip upang pigilan ang nadaramang pagibig ng puso.

Dahil sa pagibig, nagawa ng Panginoong Hesus na ibigay ang Kaniyang buhay sa iglesia, na Kaniyang lubos na minamahal. Sinabi ng Biblia, “Mga lalake, ibigin ninyo ang inyo- inyong asawa, gaya naman ni Cristo na umibig sa iglesia, at ibinigay ang kaniyang sarili dahil sa kaniya.” (Efeso 5:25)

Ang pagibig ng Panginoong Hesus sa Kaniyang mga iniibig (mga tupa sa Kaniyang kawan) ay naging daan upang ang Kaniyang dugo ay mabuhos (Gawa 20:28). Nangangahulugan na kahit ang kamatayan ay hindi naging hadlang sa pagpapamalas ng Kaniyang dakilang pagibig.

At dahil ito ang ipinamalas ng Panginoong Hesus, ang layunin nito ay ipakita ang halimbawa ng paguukol ng tunay na pagibig. Sa isang lingkod ng Dios, ang pagibig na taglay ay dapat na hindi kayang hadlangan o pigilin ng kahit na anumang bagay. Gaya nang sinabi ng Biblia, Sino ang maghihiwalay sa atin sa pagibig ni Cristo? ang kapighatian, o ang kahapisan, o ang paguusig, o ang kagutum, o ang kahubaran, o ang panganib, o ang tabak? (Roma 8:35)

Ang pagibig natin kay Kristo ay dapat hindi kayang ihiwalay ng kahit anong bagay. Ito man ay paguusig, pagsubok o anumang kapighatian ay hindi mababago ang paninindigan at pananampalataya natin sa Dios. Dahil sa pagibig nating taglay sa Kaniya, ipamamalas natin na ang hanggang sa huling yugto ng ating buhay ay ipakikita natin ang matapat na paglilingkod sa Kaniya.

Wariin nating ang pagibig ng Dios sa atin ang naging dahilan upang tayo ay kahabagan, upang tayo ay tawagin sa Kaniyang iglesia, upang tayo ay magtamo ng awa, ng kapatawaran sa lahat ng ating mga nagawang kasalanan. Kung kaya’t nararapat din naman nating suklian ng pagibig ang pagibig na iniukol Niya sa atin bilang Kaniyang mga anak.

At kung ito ang nagiging tugon natin, wariin nating ang idudulot pa ng Kaniyang pagibig ay dakilang katubusan ng bawat isa gaya nang ipinahayag ng Biblia, “Datapuwa’t ipinagtatagubilin ng Dios ang kaniyang pagibig sa atin, na nang tayo’y mga makasalanan pa, si Cristo ay namatay dahil sa atin. Lubha pa nga ngayong inaaring- ganap sa pamamagitan ng kaniyang dugo, ay mangaliligtas tayo sa galit ng Dios sa pamamagitan niya.” (Roma 5:8-9)

Kaya’t ipakikita nating taglay natin ang pagibig na ito sa ating dakilang Dios. Upang gaya ni Job ay maipagmalaki din tayo ng Panginoong Dios na kinakikitaan ng ibayong pagtatapat at pananampalataya. Gaya nang sinabi, “Iyo bang pinansin ang aking lingkod na si Job? sapagka’t walang gaya niya sa lupa, na sakdal at matuwid na lalake, na natatakot sa Dios, at humihiwalay sa kasamaan:at siya’y namamalagi sa kaniyang pagtatapat, bagaman ako’y kinilos mo laban sa kaniya, upang ilugmok siya ng walang kadahilanan.” (Job 2:3)

Ang pamamalagi sa pagtatapat ni Job ay siya ding hangad ng Dios na makita sa atin. At ito ay ipakikita natin hindi lamang dahil sa anumang kadahilanan, kundi ito ay dapat bunga ng pagibig na inuukol natin sa Kaniya. At gaya ng pahayag ng Panginoong Hesus, “Kung paanong inibig ako ng Ama, ay gayon din naman iniibig ko kayo: magsipanatili kayo sa aking pagibig. Kung tinutupad ninyo ang aking mga utos, ay magsisipanahan kayo sa aking pagibig; gaya ng aking pagtupad sa mga utos ng aking Ama, at ako’y nananatili sa kaniyang pagibig.” (Juan 15:9-10)

Madali ang umibig. Ang mahirap ay ang panatilihin ito. Kung tunay na ating iniibig ang Dios, ipakikita nating anumang bagay ay hindi tayo kayang hadlangan kundi mananahan tayo sa Kaniyang pagibig, sa pagtupad ng Kaniyang mga utos hanggang taglay natin ang ating mga buhay at lakas.

Posted in Filipino Topics | Tagged , | Leave a comment

One of God’s Greatest Blessings

(From the sermon entitled, “Ang Isa sa mga Dakilang Pagpapala ng Dios at ang Paraang Itinuturo ng Biblia upang Matanggap Ito,” for February 5 and 8, 2015)

heaven We have known God as a merciful, loving, full of patience especially to His servants and faithful. Long before and until now, He had shown His compassion and goodness to all who obey His will and commands.

God made a promise to ancient Israel. If they will obey His commands, God will bless them. The Bible says, “For I command you today to love the Lord your God, to walk in obedience to him, and to keep his commands, decrees and laws; then you will live and increase, and the Lord your God will bless you in the land you are entering to possess.” (Deuteronomy 30:16)

Therefore, the key to God’s blessings is to walk according to His ways by obeying His will and commands. Along with obeying His commands is to turn away from sins and wickedness of this world.

The Bible tells us about this, “Blessed is the one who does not walk in step with the wicked or stand in the way that sinners take or sit in the company of mockers, but whose delight is in the law of the Lord, and who meditates on his law day and night. That person is like a tree planted by streams of water, which yields its fruit in season and whose leaf does not wither— whatever they do prospers.” (Psalms 1:1-3) 

The result of following God’s will and turning away from sins is having a clean and pure heart before God. Having a clean heart gives us the chance to see one of God’s greatest blessings, which is to see Him. The Bible tells us, “Blessed are the pure in heart, for they will see God.” (Matthew 5:8)

This promise is great because it is something that we cannot get here on earth. This is not a material blessing that we enjoy. This promise is great because we get to meet God face-to-face whom we serve and worship. Anyone who remains in the commandments of God has a big chance to see Him. If we come to His words, and obey His will, we will be sanctified and become holy because His words will cleanse us until we attain perfection in His sight.

Whatever blemish or sins we have done in the past will be wiped out if we come to God and repent. The Bible says, “Though your sins are like scarlet, they shall be as white as snow; though they are red as crimson, they shall be like wool.” (Isaiah 1:18)

Repentance is needed if we really wanted to be cleansed. True repentance means we need to recognize our sins and mistakes. David confesses his sins before God. He writes, “Wash away all my iniquity and cleanse me from my sin. For I know my transgressions, and my sin is always before me. Against you, you only, have I sinned and done what is evil in your sight; so you are right in your verdict and justified when you judge.” (Psalms 51:2-4)

If we confess and admit all our sins and if we come to God wholeheartedly, God will surely forgive us.

The Apostles of Christ preach that repentance and baptism is needed if we want to be forgiven. We can read, “Repent and be baptized, every one of you, in the name of Jesus Christ for the forgiveness of your sins. And you will receive the gift of the Holy Spirit.” (Acts 2:38)

Repentance means we need to turn away from our sins and past mistakes. We should never come back to it again. This is true repentance. To be able to do this, we need to ask God’s help. The Psalms of David tells us, “Create in me a pure heart, O God, and renew a steadfast spirit within me.” (Psalms 51:10)

If we have truly cleansed our hearts, that doesn’t mean that we will not sin anymore. We are always in the flesh and bound to make mistakes and sins. The Bible tells us that we need to maintain it pure and clean. But how?

Jesus tells us, “For the mouth speaks what the heart is full of.” (Matthew 12:34) We need to control the contents of our hearts. Anything that goes inside the heart shall be manifested and will be shown or spoken out. Christ tells us that our heart is the origin of many wicked things, “For out of the heart come evil thoughts—murder, adultery, sexual immorality, theft, false testimony, slander.” (Matthew 15:19)

If this is evident in us, then we are still unchanged and not totally cleansed. We need to protect the heart from committing sins, from getting too much blemish because of sins. After all, we cannot hide it. It will always be manifested.

We should try to avoid having negative thoughts about others. There are people who always think negatively towards others. We often doubt and think of others in a negative way. This is coming from the heart. We should be careful not to do it.

How can we maintain a pure and clean heart if we experience many sufferings and wickedness?

Jesus tells us that as servants of God, we are destined to suffer many painful experiences. He tells us to overcome everything, “I have told you these things, so that in me you may have peace. In this world you will have trouble. But take heart! I have overcome the world.” (John 16:33)

We need to accept that we have to face all the painful sufferings and trials as part of being a servant of God. We need to accept that there is hope in sufferings. Paul tells us, “Not only so, but we also glory in our sufferings, because we know that suffering produces perseverance; perseverance, character; and character, hope.” (Romans 5:3)

Christ suffered pain, sufferings and trials as an example that we should follow. If the Master felt all these sufferings, His servants should feel them too so that they may learn a valuable character and lesson to each trial. Christ overcomes all these sufferings and He wants us to overcome the world without loosing the purity of heart.

Now, what we need is to have a positive outlook in all the things that we experience. Whatever experience we may encounter, it should not come and go without telling us an important lesson to learn. It should make us stronger than before we encounter them.

Especially in the end times, Christ tells us that many will do wicked things to others and it will be the reason why the faith of many will grow cold (Matthew 24:10-13). Faith and service will be affected because of the wickedness of many. This is because of the negative acceptance of all their painful experiences.

The Bible tells us, ““But my righteous one will live by faith.” (Hebrews 10:38) Whatever we experience in life, we should show that we would live by faith. We will show these experiences that our faith is bigger and stronger than them. We will remain and live in faith and we shall positively face all these things because we know if we overcome them, we shall receive eternal redemption, only if we do not turn back.

To be able to withstand all these sufferings of life, we should take the words of God as our light and guidance. Remember the promise of God’s words, “The Lord is close to the brokenhearted and saves those who are crushed in spirit. The righteous person may have many troubles, but the Lord delivers him from them all;” (Psalms 34:18-19)

God promises that no matter what happens, if we keep our faith in Him, He shall never abandon us. He will always help us rise when we are down and troubled. All we need to have is the humility to accept all these things, especially if we are suffering from the wickedness of others. Let us all show that we believe in the justice of God.

Do not let ourselves be affected by these wickedness, instead show them that we are waiting for God to give justice for everything. We should not take avenge to those who are doing bad things to us. Revenge is only for God. It is His glory and power; let us allow Him to take revenge for wrongdoers (Romans 12:17-21).

And as always, we should let our hearts be opened and prepared to forgive especially to those who do wrong things to us. We should learn to forgive unconditionally, as we have known that God will only forgive us if we learn how to truly forgive (Luke 17:3-4).

And we know that we should make it a habit and it should become our character, because it is God’s will to all of us. Remember that following God’s will and commands will always benefit us as His servants. If we maintain a pure and clean heart amidst the painful sufferings coming from trials and even from other people, then we shall receive God’s promise, we shall see Him in heaven where God is waiting and preparing a home for us.

Posted in Christian Teachings | Tagged , , | Leave a comment