The Living Saints

(From the sermon entitled, “Ang mga Banal sa Lupa” for May 10, 2015)

Hands up

Can a person be considered holy, while he is alive? What is God’s will pertaining to the saints or holy people? What does the Bible tell us about this?

Who decides if a person is holy or saint? Men should not decide if a person is holy or not. It should always be at the discretion of God. No church leader or group of people can dictate who is going to be a saint or holy. It’s all in the hands of God, and all according to His will and desire.

The Bible tells us that a person is said to be holy or saint when God is pleased in him (Psalms 16:3). How do we please God? God is pleased when we obey His will and commands, when we fulfill the purpose of our existence. Even to the ancient Israelites, who are God’s chosen people, on whom He is pleased, they were commanded to become holy (Leviticus 19:2). They were chosen, taken away from the bondage of slavery and sent in His house (Exodus 15:13).

However, the people of ancient Israel did not remain to be faithful to God. We all know what happened to their relationship with God. Their iniquities are too many to bear and resorted to part away from God. They become wicked in the sight of God because they worship other gods and made Him jealous and angry. The book of Psalms 106:39-40 tell us about this, “They defiled themselves by what they did; by their deeds they prostituted themselves. Therefore the Lord was angry with his people and abhorred his inheritance.”

In the New Testament, John the Baptist was called holy. He was feared by Herod because he is a righteous and holy man, “… Herod feared John and protected him, knowing him to be a righteous and holy man.” (Mark 6:20) In the books of the Acts of the Apostle 9:13, it tells us, ““Lord,” Ananias answered, “I have heard many reports about this man and all the harm he has done to your holy people in Jerusalem.” 

These verses prove that there are holy people living on earth. Other religions make their saints and holy people when they are dead. It doesn’t need to be dead to become holy in the sight of God. The Bible clearly states that there are saints and holy people and they can be found in His church, the church of God (1 Corinthians 1:1-2). This verse tells us that Apostle Paul, and another brother, Sosthenes, as well as the other members were called into the church of God to become holy. This is the reason why the church of God is called the church of the saints (1 Corinthians 14:33).

A person who is holy in God’s sight doesn’t mean free from committing sins. However, in God’s eyes, there are sins that are not imputed to holy people, “Blessed is the man to whom the Lord will not impute sin.” (Romans 4:8) If the sin committed is not deliberately done, it is easily forgiven by God and usually not imputed to the sinner. However, sins that are deliberately done are imputed to the sinner, especially if the sin committed is a sin that leads to death. 

In summary, being holy or being a saint should not be ordained by men or even by the people of the churches. Being holy is a status only God can confirm, and that is, by absolutely following all His will and commands into a place called church, a place where He has chosen all people of the world to serve Him.

Blessed are those who were called into His church, for they are blessed to be called holy. Let us thank God for the richness of His mercy and love towards us. Let us serve Him according to His pleasure. Amen.

Filipino Translation:

Maaari bang tawagin at ituring na banal ang isang tao samantalang nabubuhay pa sa ibabaw ng lupa? Ano nga ba ang kalooban ng Dios patungkol sa pagiging banal ng isang tao? Ano ang paliwanag ng Biblia tungkol dito?

Ang pagiging banal ng isang tao ay ayon sa kapasiyahan ng Dios. Hindi ito idinidikta ng isang samahan o ng kung sinuman lamang, maging ng mga pinuno ng mga sekta o relihiyon. Sa Biblia, ang pagiging banal ay isang katangian ng mga taong kinalulugdang lubos ng Dios (Awit 16:3). Ano ang dahilan ng ikinalugod ng Dios?

Kinalulugdan ng Dios na makita ang Kaniyang mga lingkod na nagsisiganap ng Kaniyang mga kalooban. Ang pagtupad sa Kaniyang mga utos, na siyang dahilan ng pagkakalikha sa ating mga tao ang pangunahing ikinalulugod Niya. Kaya’t maging sa mga unang lingkod ng Dios, ang sinaunang bayan ng Israel, ay iniutos sa kanila ang pagpapakabanal (Levitico 19:2), bayan na kung saan ay tinubos ng Dios, pinalaya mula sa mga kamay ng mga umalipin dito, at inihatid sa loob ng Kaniyang tahanan (Exodo 15:13).

Subalit ang sinaunang Israel ay hindi nagpatuloy sa pagpapakabanal sa harap ng Dios. Talastas natin ang kanilang nilakaran, na sila ay nagpakarumi sa kanilang mga gawa, gaya nang pahayag, “Ganito sila nagpakahawa sa kanilang mga gawa, at nagsiyaong nagpakarumi sa kanilang mga gawa.” (Awit 106:39) Bawat bayan na kanilang paroonan ay nahahawa sila ng karumihan sa pamamagitan ng pagsamba sa mga hindi tunay na dios.

Sa Bagong Tipan, ipinakilala ng Biblia na si Juan Bautista ay banal, “natatakot si Herodes kay Juan palibhasa’y nalalamang siya’y lalaking matuwid at banal.” (Marcos 6:20) Gayundin ang pahayag sa aklat ng Gawa ng mga Apostol 9:13, na sinasabi, “Nguni’t sumagot si Ananias, Panginoon, nabalitaan ko sa marami ang tungkol sa taong ito, kung gaano karaming kasamaan ang ginawa niya sa iyong mga banal sa Jerusalem.”

Ang mga talatang ito ang nagpapatunay na mayroong mga banal sa lupa at hindi na kailangan pang mamatay at umakyat sa langit para ituring lamang na banal o santo. Sa Dios, ang pagiging banal ay masusumpungan sa dako na Kaniyang pinili upang doon gawin ang kabanalan, samakatuwid ay sa iglesia (1 Corinto 1:1-2). Tinawag ang Apostol na si Pablo sa iglesia upang magbanal, kasama ng lahat ng mga nagsisitawag sa pangalan ng ating Panginoong Dios. Ang iglesia ng Dios ay tinawag ding iglesia ng mga banal, “Sapagka’t ang Dios ay hindi Dios ng kaguluhan, kundi ng kapayapaan. Gaya sa lahat ng mga iglesia ng mga banal.” (1 Corinto 14:33)

Bagaman ang isang mananampalataya ay tao na kinakikitaan ng pagkakasala (sapagkat walang tao na hindi nagkakasala), itinuturing ng Dios na ito ay banal sa Kaniyang paningin. Sinumang maaanib sa iglesia ay ibinibilang ng Dios na banal, pinapaging banal o inaaaring banal. Para sa Dios, may mga kasalanang nagagawa ang tao na hindi ibinibilang sa kaniya, gaya nang sinabi, “Mapalad ang tao na sa kaniya’y hindi ibibilang ng Panginoon ang kasalanan.” (Roma 4:8)

Kung ang kasalanang nagawa ng isang mananampalataya ay hindi mabigat at hindi naman sinasadya, madali itong napapatawad ng Dios kung kaya’t hindi ito ibinibilang na kasalanan sa kaniya. Kung mabigat ang kasalanang nagawa, lalo pa nga kung kasalanang ikamamatay ay hindi ito ipinatatawad ng Dios, at ibinibilang itong kasalanan sa isang tao.

Sa kabuoan, ang pagiging banal ng isang tao ay hindi dapat itakda ng isang tao o grupo ng mga tao. Hindi din relihiyon o simbahan ang dapat magdikta nito. Ang ikababanal ng isang tao ay mula sa kalooban ng Dios, na sa pamamagitan ng iglesia ng Kaniyang itinayo upang maging dako ng pagawaan ng kabanalan ay maging daan ito upang bawat maanib dito ay maging banal sa Kaniyang paningin.

Mapalad kung gayon ang mga naanib sa iglesia, sapagkat sila ay ibinibilang ng Dios na mga banal dito sa lupa, lalo pa nga silang dapat magpakita ng kabanalan sa paningin ng Dios, na siyang dahil ng pagkakatawag sa kanila. Higit sa lahat, salamat sa Dios sa Kaniyang masaganang habag at awa sapagkat inilagay Niya tayo sa loob ng Kaniyang bahay, upang ariing banal at kalugodlugod sa Kaniya. Suklian natin ang Dios nang paglilingkod na karapatdapat sa Kaniyang kapurihan at karangalan.

Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment

God Chooses People to Dwell in His House

(From the sermon entitled, “Ang mga Tao na Pinili ng Dios upang Makatahan sa Loob ng Kaniyang Bahay” for May 7, 2015)

reading-bible_2316_1024x805

A servant was called by God to serve and dwell in His house. This is the place God has chosen for them so they can follow God with all their heart, fulfill their holy obligations and perform holy deeds according to His will. This is not a literal place per se, but a manner of service.

Calling can come only from God (Hebrews 5:4). Nobody receives the honor of being a servant except when called by God. God puts His people in His house, which is the Church of God (1 Timothy 3:15). Their purpose is to become the holy people of God (1 Corinthian 1:1-2), by fullfiling God’s laws, commands and will (John 12:26), a cross that they need to bear in all the days of their lives (Luke 9:23).

The reward for doing this is eternal and it will come from God Himself. Apostle Paul explains this, “Whatever you do, work at it with all your heart, as working for the Lord, not for human masters, since you know that you will receive an inheritance from the Lord as a reward. It is the Lord Christ you are serving.” (Colossians 3:23-24)

The reward, therefore, is very priceless and incomparable to anything in this life. However, not all who were called remained in Him. Some of them walked away because they cannot withstand the doctrines and instructions. Others cannot continue because of the sufferings and trials. Those who are  foolish and wicked will not remain in God’s house. They will not receive any reward from God.

It is God’s trait to clean His house of all unrighteousness. Members whose aim is not truthful and genuinely spiritual will be separated. If their purposes are according to their self-desires and not according to the will of God,  they will be removed out of His house. This was stated in the book of Psalms 101:7-8, which says, “No one who practices deceit will dwell in my house; no one who speaks falsely will stand in my presence. Every morning I will put to silence all the wicked in the land; I will cut off every evildoer from the city of the Lord.”

The administration doesn’t need to remove or excommunicate them. God owns this right. This is the reason why the church of God does not expel anyone. It was said in Psalms 125:5, “But those who turn to crooked ways the Lord will banish with the evildoers.”

Who are those who can remain in His house?

Only those who are obedient to His will can withstand. Those who rebel against Him shall banish from His sight. Only those who are truthful in His presence shall remain and they who have strong trust and faith in the Lord. They are firm in following His will because God is their refuge and a strong rock of foundation. The Bible tells us of this, “Those who trust in the Lord are like Mount Zion, which cannot be shaken but endures forever.” (Psalms 125:1) 

Those who truly trust God remain faithful to Him. Whatever they experience in life they can never be moved. They have continuously performed their holy duties and responsibilities because they are focused on their goal and not on the obstacles or hindrances of life. They are focused on the eternal reward and that gives them a strong motivation to continually serve God with all faithfulness. Servants who can do this bear fruit of righteousness and holiness, “You did not choose me, but I chose you and appointed you so that you might go and bear fruit —fruit that will last… “ (John 15:16)

They are doing this because they know that all their hardships and sacrifices will be rewarded at an appointed time. They believe in the promise of God and they trust it. Apostle Paul tells us, “Command them to do good, to be rich in good deeds, and to be generous and willing to share. In this way they will lay up treasure for themselves as a firm foundation for the coming age, so that they may take hold of the life that is truly life.” (1 Timothy 6:18-19) 

And so, it is a blessed fate for all those who became children of God. We have the greatest chance to become heirs of His holy promise and see His greatness and goodness dwelling in His house. The book of Psalms 65:4 tells us, “Blessed are those you choose and bring near to live in your courts! We are filled with the good things of your house, of your holy temple.”

Filipino Translation

Bawat lingkod na tinatawag ng Dios upang sa Kaniya ay maglingkod ay inilalagay Niya sa isang dako. Ang dakong ito ay ang Kaniyang pinili upang doon ganapin ang kabanalan, paglilingkod at pagtupad sa Kaniyang mga palatuntunan. Hindi ito literal na dako, kundi pamamaraan ng paglilingkod.

Ang pagtawag ay nagmumula sa Dios (Hebreo5:4). Hindi nagtataglay ang sinuman ng karangalan, malibang siya ay tawagin ng Dios at sinumang tinatawag ay inilalagay sa bahay Niya, samakatuwid sa iglesia ng Dios. Tungkulin ng mga tinawag na magbanal (1 Corinto 1:1-2), ngunit higit sa lahat katungkulan nila ang pagtalima o pagsunod sa mga kalooban ng Dios (Juan 12:26). Ito ang krus na kailangang pasanin araw-araw ng bawat lingkod (Lukas 9:23).

Kung ito man ay gawin ng mga lingkod, nalalaman nilang ang kahihinatnan nito ay ang pagtatamo ng dakilang gantimpala mula sa Dios. Gaya nang pahayag, “Anomang inyong ginagawa, ay inyong gawin ng buong puso, na gaya ng sa Panginoon, at hindi sa mga tao; Yamang inyong nalalaman na sa Panginoon ay tatanggapin ninyo ang ganting mana; sapagka’t naglilingkod kayo sa Panginoong Jesucristo.” (Colosas 3:23-24)

Ngunit hindi lahat ng tinawag ng Dios ay nagkaroon ng pagkakataong makatahan sa Kaniyang bahay. May alituntunin sa bahay ng Dios, at ito ay nagsasabi na sinumang gumagawa ng karayaan ay hindi makatahahan kaylanman sa Kaniyang bahay.

Ugali ng Dios na maglinis ng mga hindi nararapat, kaya’t lahat ng lingkod na hindi totoo sa kanilang hangarin, lahat ng hindi lubos ang pagkilala at pagtalima, at lalo na silang nagsisigawa ng masama ay hindi papayagan ng Dios na manatili sa Kaniyang bahay. Katunayan sinasabi ng Biblia, “Siyang gumagawa ng karayaan ay hindi tatahan sa loob ng aking bahay… Tuwing umaga ay aking lilipulin ang lahat na masama sa lupain; upang ihiwalay ang lahat na manggagawa ng kasamaan sa bayan ng Panginoon.” (Awit 101:7-8)

Hindi na kailangang alisin pa sila ng kapangasiwaan. Ito ang dahilan kung bakit sa iglesia ay walang tiwalagan. Ang pagtitiwalag ay magmumula sa Dios gaya nang sinabi, “Nguni’t sa nagsisiliko sa kanilang mga likong lakad, ilalabas ng Panginoon na kasama ng mga manggagawa ng kasamaan.” (Awit 125:5)

Ngunit sino naman yaong mga pinili upang makatahan sa Kaniyang bahay?

Ang makapananatili sa pagtahan sa Kaniyang bahay ay yaong mga masunuring anak lamang. Ang mga lingkod na pasaway, na gumagawa ng masama ay hindi makakatahan. Tanging ang mga tunay na tumatalima sa Kaniyang kalooban ang makatahahan dito.

Gaya nang pahayag, silang may matibay na pagtitiwala sa Dios ay hindi kaylanman matitinag kundi sila ay mananatiling matatag sa pag-asa at sa kanilang mga katungkulan. Sinabi ng Biblia, “Silang nagsisitiwala sa Panginoon ay parang bundok ng Sion, na hindi maaaring makilos, kundi nananatili magpakailan man.” (Awit 125:1)

Ang tunay na nagtitiwala ay nananatiling tapat sa Kaniya. Anuman ang kanilang maranasan ay hindi sila makikilos. Nananatili sila sa pagtupad sa Kaniyang mga kautusan at inaasahan ng Dios na sila ay magbubunga ng gawang kabanalan gaya nang pahayag, “at aking kayong inihalal, upang kayo’y magsiyaon at magsipagbunga, at upang manatili ang inyong bunga… “ (Juan 15:16)

Gawin man nila ito ay makakaasa na ang magiging katumbas ng lahat ay ang pagmamana ng pangako ng Dios, ang buhay na walang hanggan, gaya nang pahayag, “Na sila’y magsigawa ng mabuti, na sila’y magsiyaman sa mabuting gawa, na sila’y maging handa sa pamimigay, maibigin sa pamamahagi; Na mangagtipon sa kanilang sarili ng isang mabuting kinasasaligan para sa panahong darating, upang sila’y makapanangan sa buhay na tunay na buhay.” (1 Timoteo 6:18-19)

Kaya nga, gaya nang pahayag ng Biblia, isang malaking kapalaran ang maging anak ng Dios at tawagin upang maglingkod sa Kaniya, gaya nang sinabi, “Mapalad ang tao na iyong pinipili, at pinalalapit mo sa iyo, upang siya’y makatahan sa iyong mga looban: kami ay mangasisiyahan sa kabutihan ng iyong bahay, ng iyong banal na templo” (Awit 65:4)

Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , , , , | Leave a comment

The Authority that will be given to Conquerors

(From the sermon entitled,” Ang Itinakdang Gampanin sa Lahat ng Magtatagumpay” for April 30 and May 3, 2015)

gavel judge court

Obedience to the will of God is expected to every servant. The primary duty of everyone is to fear God and obey His will and commands (Ecclesiastes 12:13). This is the reason why we were created, and we need to fulfill this purpose.

In fulfilling this duty, it is we who will benefit most and not God. He will remain the Most Highest and Most Almighty God, even if we do not obey His will. The loss will be on us if we do not obey His will because we lose the chance to become part of His promise and reward.

If we decide to fulfill this purpose, we need to make sure we are prepared to fulfill it until the end. We need to be consistent, determined and triumphant in order to achieve God’s promise and reward. The Bible tells us, “He has shown you, O mortal, what is good. And what does the Lord require of you? To act justly and to love mercy and to walk humbly with your God.” (Micah 6:8)

Apostle Paul tells us that we need to value the duty (ministry) given to us more than we value our lives (Acts 20:24). This means our priority in life should be focused not on material things, but to the spiritual duty that God has trusted over us. This also means we need to make lots of sacrifices if necessary.

In the parable of talent (Matthew 25:14-17), Jesus tells us that each of us is given a talent according to the desire of God. This talent should be used, make the most out of it, should be beneficial to us and should bear fruit of good works. This should not be hidden or something that we should be ashamed of. Each talent given should be an opportunity to do holy works, not on our personal pleasure, but to the pleasure of the Almighty God.

We please God by using the talent given to us. However, not all who were given talent become fruitful. Some of them were afraid to use it. Some were just enthusiastic in the beginning, but became complacent and lazy as years go by. Some were not able to continue when they experience sufferings and trials of life. There are some who started in the spirit, but finishing it in the flesh (Galatians 3:3). These people will not bear fruit. They will never please God.

God expects us to utilize the talent given to us. God wants us to be more of a doer than a listener (James 1:23-25). It is useless if we say we have faith in the absence of good works. Anyone who does the will of God will be revealed. Their actions and fruits will reveal them. Changes will be seen in their lives. Their wisdom and understanding grow and their faith in God flourishes. Progress is evident to those who do the will of God (1 Timothy 4:15).

This fulfills what Jesus Christ tells us, “But the seed falling on good soil refers to someone who hears the word and understands it. This is the one who produces a crop, yielding a hundred, sixty or thirty times what was sown.” (Matthew 13:23)

And so, along with understanding, acceptance of His will and duty is a great responsibility for every servant of God. Let us remember that God cannot be mocked (Galatians 6:7-8). Whatever we sow now, so shall we reap at an appointed time. God harvests where He has not sown and gathers where He have not scattered seed. He expects us to give importance on every duty given to us. If we are not seen giving importance, then this will reflect back against us in the future. God expects us to bear fruits.

What authority will be given to those who will become triumphant?

One of God’s promise to His followers is written in Revelations 2:26, which says, “To the one who is victorious and does my will to the end, I will give authority over the nations —…” What is the meaning of this? What kind of authority will God give to those who will become victorious? Will God make us Presidents, Kings and Emperors of this world?

The Bible answers us clearly; the authority is about judging the world at the Day of Judgment. Apostle Paul tells us of this, “Or do you not know that the Lord’s people will judge the world…” (1 Corinthians 6:2)

In a vision shown to Apostle John, we can read, “I saw thrones on which were seated those who had been given authority to judge.” (Revelations 20:4) Those people mentioned here are faithful servants of God who have overcome the world. They will be given a chance to become helpers of God in the Day of Judgment.

No wonder why we were not given an authority and freedom to judge others today, it’s because this authority has not been given to us yet. There will come a time that this authority will be delegated to the faithful servants of God. Apostle Paul tells us about this, “Therefore judge nothing before the appointed time; wait until the Lord comes. He will bring to light what is hidden in darkness and will expose the motives of the heart.” (1 Corinthians 4:5)

For now, God challenges us to be faithful in our holy obligations and duties. Each member of the church of God was given an ability to fulfill each duty. Every ability is a huge responsibility that we need to fulfill.

Let us start fulfilling it in our homes. Let us become good parents to our children, become good children to our parents and become good friends to everyone. Being good here doesn’t mean good only according to what our heart desires. Being good here means being good according to the will and desires of the Lord.

Let us not get weary and lazy, but let us be persistent, because we will reap the reward and God’s promise at an appointed time. Also, we were advised to give importance to every assembly or gathering of the church (Hebrews 10:25). Let us encourage one another to meet together for the Lord, and do not be like others who have habits of neglecting them.

Most of all, we need to keep our spiritual duties with all zealousness and faithfulness, like what Apostle Paul tells us, “Guard the good deposit that was entrusted to you—guard it with the help of the Holy Spirit who lives in us.” (2 Timothy 1:14) 

Above all else, if we can be faithful in our duties and holy obligations, we need to learn how to appreciate God’s goodness and blessings. These are all God’s grace and mercy for everyone. And as His servant, we are expected to offer praise and thanksgiving in all of His love towards us.

Filipino Translation:

Ang pagtupad o pagtalima sa kaloban ng Dios ay inaasahan sa lahat ng mga lingkod. Ang buong tungkulin nating mga tao ay magkaroon ng takot sa Dios at sundin ang Kaniyang mg autos (Eclesiastes 12:13). Ito ang dahilan ng pagkakalikha sa ating mga tao, kung kaya’t dapat lamang na matugunan natin ang katungkulang ito.

Sa pagganap ng tungkuling ito, ang higit na makikinabang ay walang iba kundi tayo at hindi ang Dios. Ganapin man natin ang tungkuling ito o hindi, mananatiling ang Dios ay Makapagyarihang Dios. Subalit, isang malaking kawalan naman para sa atin, sapagkat mawawalan tayo ng pagkakataon sa Kaniyang pangako at gantimpala.

Kung tayo ay gaganap, dapat nating matiyak na tatapusin natin ang anumang napasimulan natin. Kailangan ang pananatili, pagpapatuloy at pagtatagumpay alang-alang sa ikapagtatamo ng pangako at gantimpala. Kaya naman, inaasahan ng Dios na bawat isa ay gaganap na may kaganapan gaya nang pahayag, “Kaniyang ipinakilala sa iyo, Oh tao, kung ano ang mabuti; at ano ang hinihingi ng Panginoon sa iyo, kundi gumawa na may kaganapan, at ibigin ang kaawaan, at lumakad na may kababaan na kasama ng iyong Dios.” (Mikas 6:8)

Sa sulat ni Apostol Pablo, ipinayo niya na ang pagpapahalagang dapat nating ibigay sa tungkuling ito ay dapat na higit pa sa pagpapahalaga natin sa sarili nating buhay (Gawa 20:24). Ibig sabihin, ang dapat na maging pangunahin sa atin ay ang tungkuling ito. At upang magawa ito, maraming mga bagay ang kailangan nating isakripisyo. Ang lahat ng ito ay alang-alang sa katungkulang kaloob sa atin.

Sa isang talinhaga na inilahad ng Panginoong Hesus (Mateo 25:14-17), bawat isa ay binibigyan ng talento sa iba’t ibang kasukatan. Ang talentong ito na bigay Niya ay dapat gamitin, pakinabangan at dapat na kakitaan ng pagbubunga. Hindi ito dapat itago, ikahiya at ipagdamot. Bawat talentong kaloob sa isang lingkod ay pagkakataon na gumawa ng mabuti at ng kabanalan, hindi sa sariling kapurihan kundi sa kapurihan ng Dios.

Ikinalulugod ng Dios kung ang talentong kaloob Niya ay gagamitin, pakikinabangan at magbubunga. Subalit ang nakalulungkot, hindi lahat ay kinakitaan ng pagbubunga. Mayroong ilan na natakot na gamitin ang talento. Mayroong ilan na sa pasimula lamang mahusay. Hindi nakapagpatuloy nang dumating na ang mga mabibigat na pagsubok ng buhay. Mayroon namang nagpasimula sa pagpapakasakdal sa espiritu, datapuwat kalaunan ay sa laman na nagpapakasdal (Galacia 3:3). Hindi magbubunga kaylanman ang ganito. Kaylanman ay hindi makapagbibigay ng lugod sa Dios.

Ang hangad ng Dios, gamitin at pakinabangan ang kaloob Niya sa atin. Ang gusto Niya, maging tagatupad tayo at hindi lamang tagapakinig ng Kaniyang mga salita (Santiago 1:25). Walang kabuluhan at walang bunga kung tayo ay magiging tagapakinig lamang. Sinumang gumaganap ay nahahayag, sapagkat nakikita ang malaking pagbabago sa buhay, ang paglago ng unawa at ng pananampalataya. Ibig sabihin ay nahahayag ang pagsulong sapagkat mayroong pagsisikap (1 Timoteo 4:15).

Kaya’t natutulad ang ganito sa naging pahayag ng Panginoong Hesus, “At ang nahasik sa mabuting lupa, ay siyang dumirinig, at nakauunawa ng salita; na siyang katotohanang nagbubunga, ang ila’y tigisang daan, ang ila’y tigaanim na pu, at ang ila’y tigtatatlongpu.” (Mateo 13:23) 

Kaya’t kalakip ng pagkaunawa, pagtanggap sa Kaniyang mga kalooban at ng tungkuling Siya ay paglingkuran ay ang malaking pananagutan at responsibilidad. Pakatandaan nating ang Dios ay hindi napabibiro (Galacia 6:7-8), anuman ang inihasik natin ay siya din naman nating aanihin. Kung hindi tayo nakita sa pagpapahalaga sa tungkuling ito, mananagot tayo sa Dios. Umaani ang Dios sa hindi Niya hinasikan. Hahanapin Niya sa atin ang anumang bagay na ibinigay Niya sa atin, at inaasahan Niya na ito ay gagamitin natin, pakikibangan sa ating buhay at kakikitaan ng mabuting bunga.

Sa lahat ng magtatagumpay, ano ang itinakdang gampanin ng Dios?

Isa sa mga pangako ng Dios sa Kaniyang mga lingkod ay yaong napasulat sa Apocalipsis 2:26 na sinasabi, “At ang magtagumpay, at tumupad ng aking mga gawa hanggang sa katapusan, ay bibigyan ko ng kapamahalaan sa mga bansa.” Ano ang kahulugan nito? Anong uri ng kapahamalaan ang ibibigay ng Dios? Gagawin ba Niya tayong mga mga Pangulo, Hari at mga Emperador kung tayo ay magtagumpay?

Ang sagot ng Biblia ay maliwanag, ang kapamahalaang ibibigay ay tungkol sa paghatol sa Araw ng Paghuhukom. Sinabi ni Apostol Pablo, “O hindi baga ninyo nalalaman na ang mga banal ay magsisihatol sa sanglibutan?” (1 Corinto 6:2)

Sa ipinakitang pangitain kay Apostol Juan, mababasa natin, “At nakakita ako ng mga luklukan, at may mga nagsisiluklok sa mga ito, sila’y pinagkalooban ng paghatol…” (Apocalipsis 20:4) Mga lingkod ng Dios ang tinutukoy dito, na binigyan ng kapamahalaang maging mga hukom sa araw ng yaon. Makakatuwang sila ng Panginoong Hesus sa paghatol sa araw na yaon.

Kaya pala hindi tayo binigyan ng kalayaan at karapatang humatol sa kaninuman sa ngayon, sapagkat may panahon na itinakda ang Dios para sa kapamahalaang ito. Kaya pala sinabi ni Apostol Pablo, “Kaya nga huwag muna kayong magsihatol ng anoman, hanggang sa dumating ang Panginoon, na siya ang maghahayag ng mga bagay na nalilihim sa kadiliman, at ipahahayag naman ang mga haka ng mga puso…” (1 Corinto 4:5)

Sa ngayon, ang hamon sa atin ng Dios ay pagsikapang magampanan ang tungkuling kaloob sa atin. Bawat isang sangkap ng iglesia ng Dios ay biniyayaan ng kani-kaniyang tungkulin. At ang bawat tungkuling ito ay pananagutan na dapat magampanan.

Umpisahan natin sa ating sariling tahanan. Maging mabuting magulang tayo sa ating mga anak, at maging mabuting mga anak tayo sa ating mga magulang. Maging mabuting kapatid din tayo sa ating mga kapatid, at maging mabuting kaibigan tayo sa ating mga kapuwa. Ang pagiging mabuti na tinutukoy dito ay yaong naaayon hindi lamang sa ating pansariling damdamin o kalooban. Dapat ang lahat ng ating gagawin ay yaong naaayon sa kalooban ng Dios, yaong Kaniyang tunay na ikinalulugod.

Huwag din tayong maging tamad, kundi maging mapagpatuloy tayo, sapagkat sa takdang kapanahunan ay susuklian ng gantimpala ang anumang pagsisikap na ating ipinamalas. Sa pagkakatipon ay dapat tayong kakitaan ng sipag sa pagganap (Hebreo10:25), na huwag nating tularan ang iba na nagagawang magpabaya.

Higit sa lahat, ingatan natin ng buong pagsisikap ang ipinagkatiwala sa atin ng Dios, gaya nang pahayag, “Yaong mabuting bagay na ipinagkatiwala sa iyo ay ingatan mo sa pamamagitan ng Espiritu Santo na nananahan sa atin.” (2 Timoteo 1:14)

Sa ibabaw ng lahat, kung tayo ay nakapananatili sa tungkuling ito, dapat naman nating ipakita ang malabis nating pagkilala sa mga kagandahang loob at pagibig ng Dios sa atin. Huwag nating kaligtaan ang pagpupuri at pagpapasalamat na tunay na nakapagbibigay ng kaluguran sa Kaniya.

Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment

The Only Thing that We can Do to Enter the Kingdom of Heaven

(From the sermon entitled, “Ang Tanging Magagawa ng mga Kapatid na Naghahangad ng Kaharian ng Langit” for April 26, 2015)

hvn3The road going to the Kingdom of Heaven was obviously taught by the Bible. Only through Christ, we can enter His kingdom. There is no other way. Christ is the way, the truth and the life (John 14:6) 

Anyone who wishes to enter the Kingdom of Heaven should seek Christ first. The Bible tells us that only through the name of Christ, we should attain salvation. It says, “Salvation is found in no one else, for there is no other name under heaven given to mankind by which we must be saved.”(Acts 4:12) 

The way mentioned here is the way, which Apostle Paul taught to the Gentiles, that he persecuted before when he was still Saul. Raised up as a Jew, and studied under Gamaliel, was thoroughly trained in the laws of God, he was very zealous of God and made him persecute the way, the church of God (Acts 22:3). The next verse tells us that, he persecuted the church of God, “I persecuted the followers of this Way to their death, arresting both men and women and throwing them into prison, as the high priest and all the Council can themselves testify. I even obtained letters from them to their associates in Damascus, and went there to bring these people as prisoners to Jerusalem to be punished.” (Galatians 1:13)

Even if it says that it is the followers of the church that he persecuted, Christ told him that it is Him that was persecuted. The book of Acts tells us, “He fell to the ground and heard a voice say to him, “Saul, Saul, why do you persecute me?” “Who are you, Lord?” Saul asked. “I am Jesus, whom you are persecuting,” he replied” (Acts 9:4-5)

Christ is the head of the church of God. If someone hurts the church or its followers, they also hurt Christ. This is the reason why Christ is the only way to salvation. He is the source of the words that give eternal life. Apostle Peter tells us, “Simon Peter answered him, “Lord, to whom shall we go? You have the words of eternal life.” (John 6:68)

Becoming a member of His church, therefore, is a requirement of attaining everlasting life. This is the direction where the Bible is pointing everyone. It says, “Whoever serves me must follow me; and where I am, my servant also will be. My Father will honor the one who serves me.” (John 12:26)

Doing God’s will in His church is what God expects everyone to fulfill. If we really want to have eternal life, we need to follow the right direction. Otherwise, we can get lost. We need to follow God’s will and commands. However, in obeying His will we need to be truthful at all times. There are those who obey, but were only forced to do so. There are those who obey, but for own sake or other’s sake only. There are those who obey for material benefits.

However, there are those who obey because they truly believe and trust God. Absolute obedience is what God wants us to do. Make sure that we do His will absolutely and humbly. The Bible tells us, “He has shown you, O mortal, what is good. And what does the Lord require of you? To act justly and to love mercy and to walk humbly with your God.” (Micah 6:8)

If we obey His will, we should assure that we are always truthful and faithful. We obey truthfully, even without someone is looking at us. We should not make a right or left turn, and we keep our feet away from all wickedness (Job 23:11).

Unfortunately, not all can do this. Only those who know His will absolutely can fulfill His will absolutely. Those who pretend that they know His will can never do them.

The Bible tells us, “Whether it is favorable or unfavorable, we will obey the Lord our God” (Jeremiah 42:6) This means that a true faithful will always remain faithful no matter what happens. He will do God’s will, all the time of his life, whether he suffers from painful things or been blessed with happiness in life.

A true sheep hears the words of God (John 10:3-5), and a true servant of God follows His will, not only for a short time only but as long as he is living and until his death.

Filipino Translations:

Ang direksiyon patungo sa Kaharian ng Langit ay maliwanag na itinuro sa atin ng Biblia. Tanging kay Hesus natin masusumpungan ang daan ng kaligtasan. Wala tayong ibang puwedeng pagdaanan. Si Kristo, ang daan, ang katotohanan at ang buhay (Juan 14:6).

Sinumang nagiibig na makarating sa Kaharian ng Langit ay magdadaan sa Panginoong Hesus. Maliban sa Kaniya ay walang kaligtasan ang sinuman (Gawa 4:12), walang ibang pangalan sa silong ng langit, na ibinigay sa mga tao, na sukat nating ikaligtas. 

Ang daan na ito ang itinuro ni Apostol Pablo sa mga Kahentilan, na nang una ay kaniyang inusig nang siya ay tinatawag pang Saulo. Palibhasa’y lumaking Hudyo, masikap sa kabanalan at mga bagay na ukol sa Dios, sinikap niyang pagusigin ang daan, ang Iglesia ng Dios. (Gawa 22:3)

Katunayan sa susunod na talata ay mababasa, “At aking pinagusig ang Daang ito hanggang sa mamatay, na tinatalian at ipinapasok sa mga bilangguan ang mga lalake at gayon din ang mga babae.” (Gawa 22:4) Ito din ang isinulat niya sa mga taga-Galacia, “Sapagka’t inyong nabalitaan ang aking pamumuhay nang nakaraang panahon sa relihion ng mga Judio, kung paanong aking inuusig na malabis, at nilipol ang iglesia ng Dios.” (Galacia 1:13) 

Bagaman iglesia ang kaniyang inusig, isinaad ng Biblia na si Hesus ang Kaniyang inusig, sapagkat si Kristo ay ang ulo ng iglesia at ang iglesia ay Kaniyang katawan. Natala ito sa aklat ng mga Gawa ng mga Apostol (Gawa 9:4-5), “At siya’y nasubasob sa lupa, at nakarinig ng isang tinig na sa kaniya’y nagsasabi, Saulo, Saulo, bakit mo ako pinaguusig? At sinabi niya, Sino ka baga, Panginoon? At sinabi niya, Ako’y si Jesus na iyong pinaguusig.”

Kaya’t tanging Siya lamang ang daan ng kaligtasan, ang kinaroonan ng mga salita ng buhay na walang hanggan, gaya nang Kaniyang pahayag, “Sinagot siya ni Simon Pedro, Panginoon, kanino kami magsisiparoon? ikaw ang may mga salita ng buhay na walang hanggan.” (Juan 6:68)

Kaya’t ang pag-anib sa iglesia ng Dios ay paraan upang masumpungan ang buhay na walang hanggan. Ito ang itinuturo ng Biblia na kailangang magawa nating mga tao dahil ang pahayag, “Kung ang sinomang tao’y naglilingkod sa akin, ay sumunod sa akin; at kung saan ako naroroon, ay doon naman doroon ang lingkod ko: kung ang sinomang tao’y maglingkod sa akin, ay siya’y pararangalan ng Ama.” (Juan 12:26) 

At ito ang itinuturo ng ating aralin, ang pagsunod o pagtalima sa Kaniyang mga palatuntunan, sa loob ng Kaniyang iglesia. Ito lamang ang tanging magagawa natin kung hangad natin ang makaparoon sa Kaharian ng Langit. Datapuwat sa pagsunod o pagtalima ay mayroong hinahanap ang Dios sa atin. Mayroong sumusunod na parang napipilitan lamang. May sumusunod na nagbibigay lugod lamang sa sarili o sa kapuwa. May sumusunod na naghihintay ng materyal na bagay na kapalit.

Mayroon naming tumatalima sapagkat atas ng kanilang pagtitiwala sa Dios. Lubos na pagtalima ang hinahanap ng Dios sa atin. Gaya nang pahayag, “Kaniyang ipinakilala sa iyo, Oh tao, kung ano ang mabuti; at ano ang hinihingi ng Panginoon sa iyo, kundi gumawa na may kaganapan, at ibigin ang kaawaan, at lumakad na may kababaan na kasama ng iyong Dios.” (Mikas 6:8) At gaganap na din lamang, tiyakin nating ito ay may kaganapan at kababaan.

At sa pagsunod natin, tiyakin nating ito ay gagawin natin nang buong katapatan. Gaganap at tatalima tayo kahit walang nakakakita sa atin. At gaganapin natin itong may pagtatapat, na hindi tayo liliko sa kanan o sa kaliwa, kundi iingatan natin ang ating mga paa sa paglakad nang lubos sa Kaniyang mg autos (Job 23:11).

Bagaman ito ay atas, hindi lahat ay makagagawa nito. Ang makagagawa lamang nito ay siyang nakakakilala ng tunay na kalooban ng Dios. Silang mga hindi ganap ang pagkakilala sa Kaniyang mga kalooban ay masusumpungan pa din sa hindi lubos na pagtalima. Ngunit silang sa Kaniya’y may lubos na pagkilala ay magtatapat anuman ang dumating sa kanilang buhay.

Gaya nang sinabi ng Biblia, “Maging mabuti, o maging masama, aming tatalimahin ang tinig ng Panginoon nating Dios.” (Jeremias 42:6) Ibig sabihin, mabuti man o masama ang kalagayan ng buhay ay mananatili sa pagtatapat. Subukin man o magdanas man ng mabibigat na karanasan ay mananatiling tapat sa Kaniya.

Ang tunay na tupa ay dumidinig ng tinig ng Panginoong Dios (Juan 10:3-5). At ang tunay na lingkod ay tumatalima sa Kaniyang mga kalooban, hindi lamang sa sandaling panahon, kundi samantalang taglay nito ang buhay at lakas na kaloob ng Dios.

Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , , , , | Leave a comment

The Advice for Those who are Doing Good Deeds

(From the sermon entitled, “Ang Ipinapayo ng Biblia sa Nagsisigawa ng Mabuti” for April 23, 2015)

Praying-Hands-over-BibleThe words of God are likened to good seeds, which were sown in a field. Since it was sown in a good field, it resulted to produce good fruits. Jesus says, “But the seed on good soil stands for those with a noble and good heart, who hear the word, retain it, and by persevering produce a crop.” (Luke 8:15) God expects everyone to produce good deeds and this shows that we are indeed sown with His words.

God doesn’t expect fruits from those who do not recognize Him, from those who do not accept His words. Only those who hear His words are expected to produce fruit.

The Bible tells us that those who produce good fruits have pure hearts. The effect of God’s words in their hearts made them pure. Thus, in everything they do, they always seek good intentions. They always value the words of God like they value their lives.

They do not deviate from His words no matter what they experience in life and continue to do good deeds because they know God is truly looking for it.

Apostle Paul advises, “Therefore, as we have opportunity, let us do good to all people, especially to those who belong to the family of believers.” (Galatians 6:10) We need to take every opportunity to do good deeds as long as we can. This is God’s purpose for everyone, to do His will, to do good deeds, and this is why He had called us to be His servants unto His church (1 Corinthians 1:1-2), we are called to be holy. Doing good deeds, walking in His will is holiness in God’s eyes.

However, doing good deeds and walking unto His will has a price for all servants of God. Apostle Paul mentions, “In fact, everyone who wants to live a godly life in Christ Jesus will be persecuted” (2 Timothy 3:12) Thus, anyone who wishes to be worthy in God’s eyes will have to suffer painful experiences in life. Every believer should expect this. Jesus warns His disciples before about this, “I have told you these things, so that in me you may have peace. In this world you will have trouble. But take heart! I have overcome the world.” (John 16:33)

Apostle Paul attested to this statement of Christ for all faithful who wishes to follow Him. They will definitely experience painful things. In his letter in 2 Corinthians 7:5, he mentions, “For when we came into Macedonia, we had no rest, but we were harassed at every turn —conflicts on the outside, fears within.” Not only that they experienced persecutions outside the church of God, but as well as from those who were members of God’s church. Do not wonder if we experience this in our times.

To be able to withstand such painful experiences, we need to follow the instructions of the Bible. We should not let these sufferings affect our faith. Apostle Pete tells us, “Therefore, my brothers and sisters, make every effort to confirm your calling and election. For if you do these things, you will never stumble” (2 Peter 1:10) We need to show that amidst these sufferings, persecutions and many other trials that befall us, we are always hopeful in God at all times, that we are always strong when we feel weak. This was explained by Apostle Paul, “That is why, for Christ’s sake, I delight in weaknesses, in insults, in hardships, in persecutions, in difficulties. For when I am weak, then I am strong.” (2 Corinthians 12:10)

Even if we are suffering, we continue to show good intentions. Even if others treated us rudely and wrongly, we respond to the goodness of heart. Apostle Peter tells us of this, “keeping a clear conscience, so that those who speak maliciously against your good behavior in Christ may be ashamed of their slander.” (1 Peter 3:16) Christ’s examples should be imitated, that when He suffered from persecutions, He did not take revenge but showed mercy, compassion and forgiveness (1 Peter 2:21-23).

Let us not forget that we are servants of God. Do not allow hatred root in us. Let us allow God to take His revenge for us. Revenge is for God alone. Listen to what Apostle Paul tells us, “Whatever you do, work at it with all your heart, as working for the Lord, not for human masters, since you know that you will receive an inheritance from the Lord as a reward. It is the Lord Christ you are serving. Anyone who does wrong will be repaid for their wrongs, and there is no favoritism.” (Colossians 3:23-25)

Filipino Translations:

Ang mga salita ng Dios ay itinulad sa mga mabuting binhi na inihasik sa mabuting lupa, na sapagkat mabuti ang lupa, nagbunga ito ng mabuting gawa. Gaya nang pahayag, “ang sa mabuting lupa ay ang mga pusong timtiman at mabuti, na iniingatan ang salita pagkarinig, at nangagbubunga may pagtitiis.” (Lukas 8:15) Kung mayroon mang inaasahan ang Dios sa atin ay ang paggawa ng mabuti, sa ganito’y mahayag na tayo ang nahasikan ng Kaniyang mga salita.

Hindi inaasahan ng Dios na ang mga hindi kumilala at tumanggap sa Kaniyang mga salita ay kakikitaan Niya ng mga mabuting gawa. Ang tunay Niyang hinahanap ay ang mabuting bunga na magmumula sa kanilang nahasikan ng Kaniyang mga salita.

Gaya nang pahayag, taglay nila ang pusong timtiman, na ang ibig sabihin, sapagkat nagkaroon ng epekto sa kanila ang mga salita ng Dios, pawang mabubuting intensyon lamang ang sa kanila’y makikita. Bawat katuwiran na kanilang tinatanggap ay kanilang iniingatan at pinahahalagahan sa kanilang sarili. Nagbubunga ito ng pagtitiis sa kanilang buhay kaya’t anuman ang kanilang maranasan, nagpapatuloy sila sa paggawa ng mabuti na tunay na hinahanap ng Dios.

Kaya’t ipinayo ni Pablo, “Kaya nga, samantalang tayo’y may pagkakataon, ay magsigawa tayo ng mabuti sa lahat, at lalong lalo na sa mga kasangbahay sa pananampalataya.” (Galacia 6:10) Ibig sabihin habang may pagkakataon tayo ay samantalahin natin ang paggawa ng mabuti sa lahat. Ito ang layunin ng Dios sa atin, ang lumakad tayo sa mabuti, ang gumanap ng Kaniyang kalooban. At ito ang dahilan kung bakit tayo tinawag ng Dios sa loob ng iglesia ng Dios (1 Corinto 1:1-2), ang magpakabanal. Ang paggawa ng mabuti ay kabanalan sa paningin ng Dios.

Sinabi na ng Biblia, “… at lahat na ibig mabuhay na may kabanalan kay Cristo Jesus ay mangagbabata ng paguusig.” (2 Timoteo 3:12) Samakatuwid, sinumang ibig gumawa ng kabanalan o mabuting bagay ay magdadaan sa maraming kapighatian. At ito ay dapat asahan ng lahat ng ibig maglingkod sa Dios. Ipinagpauna ng Panginoong Hesus noon pa sa Kaniyang mga alagad, “sa sanlibutang ito ay mayroon kayong kapighatian, kaya’t laksan ninyo ang inyong loob.” (Juan 16:33)

Ang patunay ni Pablo sa kanilang karanasan sa Macedonia ay nagpapahayag na sila man ay hindi nakatakas sa mga mapapait na karanasan, “nagsidating man kami sa Macedonia ang aming laman ay hindi nagkaroon ng katiwasayan, kundi sa lahat kami ay pinipighati; sa labas ay mga pagbabaka, sa loob ay mga katakutan.” (2 Corinto 7:5)

Hindi lamang pala sa labas ng iglesia nakaranas ang mga unang lingkod ng kapighatian, maging sa gitna ng mga kapatid ay naranasan nila ang mapighati. Kaya’t kung tayo man sa panahong ito halimbawa ay makaranas ng ganitong uri ng kapighatian, sa kabila ng ating pagtatapat sa Kaniya ay hindi tayo dapat magtaka.

Kaya naman, upang tayo ay makapagtiis, ipinayo ng Biblia na maging matatag tayo at huwag nating payagang tayo ay matinag ng mga kapighatiaang ito. Sinabi ng Biblia, “lalong pagsikapan ninyo na mangapanatag kayo sa pagkatawag at pagkahirang sa inyo: sapagka’t kung gawin ninyo ang mga bagay na ito ay hindi kayo mangatitisod kailan man.” (2 Pedro 1:10)

Ipakita natin na sa kabila ng mga kahirapan, paguusig at kapighatiang ito na ating napagdadaanan ay nananatili an gating matibay na pagasa sa Dios. Gaya nang pagkasabi ni Pablo, “Kaya nga ako’y nagagalak sa mga kahinaan, sa mga pagkaapi, sa mga pangangailangan, sa mga pagkakausig, sa mga paghihinagpis, dahil kay Cristo: sapagka’t pagka ako’y mahina, ako nga’y malakas.” (2 Corinto 12:10)

Manatili pa din tayong taglay ang mabuting intension sa kabila ng masasamang bagay na maaaring ginagawa sa atin. Kung masama man ang ipinakikita sa atin ay gantihin natin ito ng kabutihan upang sila na nagsisigawa ng kasamaan ay mangapahiya. Gaya nang sinabi ni Apostol Pedro, “Na taglay ang mabuting budhi; upang, sa mga bagay na salitain laban sa inyo, ay mangapahiya ang nagsisialipusta sa inyong mabuting paraan ng pamumuhay kay Cristo.” (1 Pedro 3:16)

Ang halimbawa ng Panginoong Hesus ay maging uliran sa atin, na Siya bagama’t inupasala ay hindi kinakitaan ng pagganti, manapa ang narinig sa Kaniya ay ang aral ng pagpapatawad (1 Pedro 2:21-23). Ang mga ito ay halimbawa na iniwan sa atin upang ating tularan.

Tandaan natin na tayo ay mga lingkod ng Dios. Hayaan nating ang Dios ang gumanti para sa atin. Tungkol sa mga kapatid natin na maaaring gumagawa ng masama sa atin, hayaan nating ang Dios ang sumaway sa kanila. Sundin natin ang payo, “Anomang inyong ginagawa, ay inyong gawin ng buong puso, na gaya ng sa Panginoon, at hindi sa mga tao; Yamang inyong nalalaman na sa Panginoon ay tatanggapin ninyo ang ganting mana; sapagka’t naglilingkod kayo sa Panginoong Jesucristo. Sapagka’t ang gumagawa ng masama ay tatanggap ng ayon sa masama na kaniyang ginawa; at walang itinatanging mga tao.” (Colosas 3:23-25)

Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , , , | Leave a comment

Partakers of Christ’s Sufferings

(From the sermon entitled, “Ang mga Taong Karamay sa Hirap ng Panginoong Hesus” for April 19, 2015)

Jesus-on-Cross (1)

What Christ suffered from the hands of His perpetrators is incomparable. He needed to undergo all of it to fulfill what is written in the book of the Prophets.

An example is written in Isaiah 53:3-6, which says,

“He was despised and rejected by mankind, a man of suffering, and familiar with pain. Like one from whom people hide their faces he was despised, and we held him in low esteem. Surely he took up our pain and bore our suffering, yet we considered him punished by God, stricken by him, and afflicted. But he was pierced for our transgressions, he was crushed for our iniquities; the punishment that brought us peace was on him, and by his wounds we are healed. We all, like sheep, have gone astray, each of us has turned to our own way; and the Lord has laid on him the iniquity of us all.”

Jesus was in excellent health, yet, at the garden of Gethse­mane, He underwent great emotional stress from being abandoned by friends, the thought of humiliation and a cruel death by crucifixion, that he produced bloodied beads of sweat. This condition is called hematidrosis or hemihidrosis, where the veins and skin become tender from anguish that they break, mixing the blood with sweat. Without sleep and breakfast, and weary from walking about 2.5 miles back and forth between the sites of different trials, Jesus’s body had become defenseless to the harsh scourging he would suffer hours later.

In March 1965 Dr. C. Truman Davis wrote an article titled “A medical explanation of what Jesus endured on the day He died,” published in Arizona Medicine by Arizona Medical Association. Davis, an ophthalmologist, a pastor, and author of a book about medicine and the Bible, wrote that the flagrum, a short whip with small balls of lead tied near the ends of each thong, “is brought down with full force again and again across Jesus’s shoulders, back, and legs. At first, the heavy thongs cut through the skin only.”

The succeeding blows, however, “cut deeper into the subcutaneous tissues, producing first an oozing of blood from the capillaries and veins of the skin and finally, spurting arterial bleeding from vessels in the underlying muscles.”  The whip tears into the deep skeletal muscles to produce ribbons of bleeding flesh.

At the mocking of Jesus, a crown of thorns was driven into his scalp, causing more bleeding, the scalp being among the most veined parts of the human body. They returned his robe, only to tear it off again, again opening the wounds whose dried blood has adhered to the cloth.

Finally, the journey to the Calvary begins. The heavy crossbar weighing 34 to 57 kg weight is put across his nape and shoulders. Today, men can swing sacks of rice weighing 50 kilos on their backs. But remember that Jesus was already very weak, had lost a great amount of blood, was in excruciating pain, and was under emotional strain.

He stumbles and falls repeatedly that Simon of Cyrene was ordered to carry the cross part of the way. More pain is coming. In preparation for his nailing to the cross, Jesus is violently thrown backward, grinding his continuously bleeding wounds onto the wood and possibly allowing dirt to enter them. Iron spikes measuring 5 t o 7 inches are driven through Jesus’ hands (some accounts say the wrists would be more accurate location. Medically speaking, the wrists are part of the hands). Because the hand is full of sensory nerves, any stimulation would cause agonizing shots of pain in both arms, and maybe throughout the body.

The feet are nailed next, and Jesus is now crucified. The nailed hands carry the weight of Jesus’s whole body and tear at the wounds. Meanwhile, the stimulation of the nerves in feet is also causing Jesus much pain.

Davis writes, “As He slowly sags down with more weight on the nails in the wrists, excruciating, fiery pain shoots along the fingers and up the arms – the nails in the wrists are putting pressure on the median nerves. As He pushes Himself upward to avoid this stretching torment, He places His full weight on the nail through His feet. Again, there is the searing agony of the nail tearing through the nerves between the metatarsal bones of the feet.”

In all of these sufferings, Christ did not open His mouth. He did not grumble nor complain. Isaiah’s prophecy was fulfilled, “He was oppressed and afflicted, yet he did not open his mouth; he was led like a lamb to the slaughter, and as a sheep before its shearers is silent, so he did not open his mouth.” (Isaiah 53:7) 

The same scenario was explained by Apostle Peter, ““He committed no sin, and no deceit was found in his mouth.” When they hurled their insults at him, he did not retaliate; when he suffered, he made no threats. Instead, he entrusted himself to him who judges justly.” (1 Peter 2:22-23)

Many people today try to imitate the sufferings of Christ in many ways. They hurt themselves by carrying the cross, flagellations, and even nailing themselves in the cross like Christ did. However, is this how people can share or can partake of the sufferings of Christ?

Apostle Peter tells us that, “But because you are partakers of Christ’s sufferings, rejoice…” (1 Peter 4:13) He emphasizes that there are people who have shared with Christ sufferings. The question is, how?

Servants of God, who were called to be holy in the church of God, share with the sufferings of Christ because they experience sufferings while serving God. Apostle Paul tells us, “Now if we are children, then we are heirs —heirs of God and co- heirs with Christ, if indeed we share in his sufferings in order that we may also share in his glory.” (Romans 8:17)

He adds, “everyone who wants to live a godly life in Christ Jesus will be persecuted.” (2 Timothy 3:12) Sufferings will be a part of serving God. These sufferings are different from what other people experience. Other people have sufferings because of their sins. Servants of God suffer because of the trials and tests of faith.

A servant, therefore, should rejoice; because he partakes with Christ’s sufferings when he suffers too. But that doesn’t mean he partakes only with the sufferings. A servant also partakes in happiness. Apostle Paul mentions this, “And our hope for you is firm, because we know that just as you share in our sufferings, so also you share in our comfort.” (2 Corinthians 1:7) 

So, if we sow with tears in this lifetime, the time will come we will reap with joy and gladness of heart. The gladness we are talking about here is when we receive the promise of God. Jesus Christ promised to give a special place, which He will prepare for His followers when He comes back (John 14:1-3).

This is the culminating glory that will be revealed for those who share in the sufferings of Christ in this lifetime. On that day, we shall receive the eternal reward in heaven. Everything will be gone, the sufferings, tears, hunger and thirst. We will all rejoice with God in His kingdom (Revelations 21:1-4).

However, to those who did not share in His sufferings, instead, lived their lives according to the pleasures and sins of the world, eternal punishment will be their reward. The Bible tells us, “You have been living delicately on earth and have taken your pleasure; you have made your hearts fat for a day of destruction.” (James 5:5) 

Filipino Translations:

Ang naranasang hirap sa pagkakatawang tao ng Panginoong Hesus ay walang katumbas. Kinailangan Niyang pagdaanan ang lahat ng mga hirap na ito sapagkat pawang nasulat sa aklat ng mga Propeta.

Halimbawa’y ang nakasaad sa Isaias 53: 3-6 na sinasabi,

“Siya’y hinamak at itinakuwil ng mga tao; isang taong sa kapanglawan, at bihasa sa karamdaman:at gaya ng isa na pinagkublihan ng kanilang mukha ng mga tao, na siya’y hinamak, at hindi natin hinalagahan siya. Tunay na kaniyang dinala ang ating mga karamdaman, at dinala ang ating mga kapanglawan; gayon ma’y ating pinalagay siya na hinampas, sinaktan ng Dios, at dinalamhati. Nguni’t siya’y nasugatan dahil sa ating mga pagsalangsang, siya’y nabugbog dahil sa ating mga kasamaan, ang parusa ng tungkol sa ating kapayapaan ay nasa kaniya; at sa pamamagitan ng kaniyang mga latay ay nagsigaling tayo. Tayong lahat na gaya ng mga tupa ay naligaw; tayo ay tumungo bawa’t isa sa kaniyang sariling daan; at ipinasan sa kaniya ng Panginoon ang kasamaan nating lahat.”

Sinasabi ng mga Bible scholars na ang pangangatawan ng Panginoong Hesus ay malakas, matipuno at malusog palibhasa ay lumaking anluwagi at taglay ang diet ng isang Meditteranean. Subalit nang araw na Siya ay dakpin hanggang doon sa araw na Siya ay ipako sa krus, halos 36 na oras Siyang gising. Dagdag pa dito ang halos 2.5 milyang paglalakad nang paroo’t parito.

Ang lalong nagbigay sa Kaniya ng paghihirap ay ang paghataw sa Kaniyang likod. Sa pagaaral na ginawa ni Dr. C. Truman Davis, na sumulat ng aklat tungkol sa “Medical Explanation of what Jesus Endured on the day He died,” na na-published sa Arizona Medicine ng Arizona Medical Association, ay sumulat na ang flagrum na ginamit na panghampas sa Kaniyang likod ay isang maiksing pamalo na may bolang gawa sa tingga sa dulo nito. Inihampas ito nang buong puwersa sa Kaniyang likod, leeg, batok, binti at hita. Sa una ay sumusugat ang mabigat na balat (thongs) sa Kaniyang balat, subalit kasunod nito ay ang malalim na pagkakabaon ng mga bolitas, na nagpaluwa ng Kaniyang mga balat at laman, kasunod ang pagdaloy nang dugo mula sa ugat na nasugatan nang husto.

Kasunod nito ang paglalagay sa Kaniya ng koronang tinik na ibinaon sa Kaniyang anit at ulo, na lalong nagdulot ng pag-agos ng maraming dugo. Pagkatapos ay pinasan Niya ang horizontal bar na gawa sa kahoy na may timbang na halos 34 hanggang 57 kilos, at halos kalahating milya ang Kaniyang nilakad hanggang sa bundok ng Golgota. Ilang beses Siyang nadapa sa tindi ng hirap, kung kaya’t naatasan si Simon ng Cirenea na magdala ng krus.

Patuloy ang hirap at sakit na nadama ng Panginoong Hesus nang Siya ay sapilitang ipinako sa Krus, na ang Kaniyang mga sugat sa likod ay marahil lalong nagdugo bunga ng pagkakadikit nito sa kahoy. At ang mga pako na tinatayang may sukat na 5 hanggang 7 pulgada ay ibinaon sa Kaniyang mga kamay. Ang ibang nagsasaad ay nagsasabing sa pulso ito ibinaon. Ang pulso ay maituturing na bahagi pa din ng kamay. At dahil ang kamay ay puno ng sensory nerves, lalong nadama ng Panginoong Hesus ang sakit na idinulot ng pagkakapako nito. Kasunod ay ipinako ang Kaniyang mga paa. Ang bigat ng Kaniyang katawan ay halos binubuhat ng nakapako Niyang mga kamay habang nadarama Niya ang sakit hanggang sa Kaniyang talampakan.

Sa lahat ng mga ito ay hindi nagbuka ng bibig ang Panginoong Hesus. Hindi Siya nagreklamo o dumaing man lang. Natupad ang sinabi ng Propeta Isaias, “Siya’y napighati, gayon man nang siya’y dinalamhati ay hindi nagbuka ng kaniyang bibig; gaya ng kordero na dinadala sa patayan, at gaya ng tupang nasa harap ng mga manggugupit sa kaniya ay pipi, gayon ma’y hindi niya binuka ang kaniyang bibig.” (Isaias 53:7)

Ganito din ang naging paliwanag ni Apostol Pedro, “Na, nang siya’y alipustain, ay hindi gumanti ng pagalipusta; nang siya’y magbata, ay hindi nagbala; kundi ipinagkatiwala ang kaniyang sarili doon sa humahatol ng matuwid: Na siya rin ang nagdala ng ating mga kasalanan sa kaniyang katawan sa ibabaw ng kahoy, upang pagkamatay natin sa mga kasalanan, ay mangabuhay tayo sa katuwiran; na dahil sa kaniyang mga sugat ay nangagsigaling kayo.” (1 Pedro 2:22-23)

Sa panahon nating ito, sa kagustuhan ng mga tao na gunitain ang mga hirap at sakit ng Panginoong Hesus, ay nagsasagawa sila ng sari-saring bagay ng pagpapahirap sa kanilang mga sarili. Ang iba’y nagpipinetensiya, nagpapasan ng krus, naglalakad ng paluhod at ang iba’y sadyang pisikal na nagpapapako sa krus. Datapuwat, sa ganitong bagay ba maaaring makaramay sa mga hirap at sakit ng ating Panginoong Hesus?

Sa sulat ni Apostol Pedro (1 Pedtro 4:13), binanggit niya, “Kundi kayo’y mangagalak, sapagka’t kayo’y mga karamay sa mga hirap ni Cristo…” Dito ay binibigyang diin na may mga taong naging karamay ng ating Panginoong Hesuskristo. Subalit sa paanong paraan?

Ang mga itinuturing na mga anak ng Dios, samakatuwid ay yaong mga napabilang sa Kaniyang kulungan, sa iglesia ng Dios ay nagiging kabahagi at karamay sa Kaniyang hirap sa paraan ng pakikipagtiis sa Kaniya. Gaya nang sinabi, “At kung mga anak, ay mga tagapagmana nga; mga tagapagmana sa Dios, at mga kasamang tagapagmana ni Cristo; kung gayon nga makipagtiis tayo sa kaniya, upang tayo’y lumuwalhati namang kasama niya.” (Roma 8:17)

Kaya nga, “lahat ng ibig mabuhay na may kabanalan kay Cristo Jesus ay mangagbabata ng paguusig.” (2 Timoteo 3:12) Ang mga tiising nararanasan ng isang lingkod ay palatandaan ng pagiging karamay sa mga naging paghihirap ng ating Panginoong Hesus. Datapuwat, ang pagtitiis ng isang lingkod ay iba sa karaniwang tinitiis ng maraming mga tao. May mga kapighatiang nararanasan ang tao bunga ng kanilang pagkakasala. Ang mga lingkod ay nakakaranas ng pagtitiis bunga ng mga pagsubok na ipinadadala sa kanila ng Dios.

Kung ang isang lingkod ay nakakaranas ng pagtitiis bunga ng mga pagsubok at kapighatian, gaya nang sinabi ng Biblia, dapat magalak ang mga lingkod sapagkat sila ay tunay na nagiging karamay sa mga hirap ng Panginoong Hesus. Ibig sabihin ay nagiging kabahagi ang isang mananampalataya sa pagdadala ng mga hirap at sakit ng Panginoong Hesus.

Kung naging karamay man ang isang lingkod, hindi naman sila hahayaan na pawang kapighatian na lamang ang kanilang mararanasan. Sinabi ng Biblia na maging sa kaaliwan ay karamay sila, “At ang aming pagasa tungkol sa inyo ay matibay; yamang nalalaman na kung paanong kayo’y mga karamay sa mga sakit, ay gayon din naman kayo sa kaaliwan.” (2 Corinto 1:7) 

Kung naghasik man sila nang may luha sa panahong ito, darating ang araw na sila ay aani na may kagalakan. Ang tinutukoy nating pagani ng kagalakan ay kung makakamit na ang pangakong buhay na walang hanggan. Ipinangako ni Hesus, ang tahanan na Kaniyang inihanda para sa Kaniyang mga lingkod (Juan 14:1-3), at ang pangakong ito ay ang pinakalundo ng lahat ng ating tiisin. Sapagkat sa araw na yaon, na ating makakamit ang buhay na walang hanggan, sa langit, lahat ng bagay ay papawiin ng Dios, wala nang hirap, dusa, luhat at panambitan, wala nang gutom at uhaw, kundi pawang kaligayahan sa piling ng Ama (Apocalipsis 21:1-4).

Datapuwat sa kanilang mga hindi naging karamay at sa halip ay nagpakasarap lamang sa layaw at kasamaan ng sanlibutang ito ay nakalaan ang parusang walang hanggan. Gaya nang sinabi, “Kayo’y nangabuhay ng tamasa sa ibabaw ng lupa, at nangagalak; inyong pinataba ang inyong mga puso sa araw ng patayan.” (Santiago 5:5)

Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , | Leave a comment

The Trait a Faithful should Possess

(From the sermon entitled, “Ang Katangiang Dapat Taglayin ng Bawat Mananampalataya ng Panginoong Dios” for April 16, 2015)

bald-eagle-wallpapers-flight

Watch your thoughts, it becomes your actions. Watch your actions, it becomes your habit. Watch your habits, it becomes your character.” – Margaret Thatcher

 This famous quote is about the character of people. We vaguely notice that our actions are always a product of what we think. What if we think cruelly? We may end up doing cruel things too.

Self-awareness is important in order to control one’s thoughts, actions and habits. This is the reason why the prophesy of the Apostle Paul about the character of people is fulfilled in our time. People had become lovers of their own selves, lovers of money, lovers of wicked pleasures.

And no wonder why this world had become dangerous. This is the work of the Devil. The world was given to the hands of the wicked according to Job 9:24. We should not expect that this world is going to be fine. The world runs according to what the Devil dictates. The wicked will become more wicked, leading to destructions.

The only thing a faithful can do is be aware of ones’ self and its environment. We need to guard ourselves not to let it be lured by the temptations of this world. Jesus tells us, ““But watch yourselves, lest your hearts be weighed down with dissipation and drunkenness, and cares of this life, and that day come upon you suddenly like a trap.” (Luke 21:34)

The lack of carefulness and awareness can lead to sin. Oftenly, overindulgence to worldly lusts lead to painful fate. To avoid greediness, each one should learn to control worldly pleasures and be satisfied with what we have, be it small or big blessings. We need to learn how to count the blessings we receive to avoid grumbling and complaining.

Dissatisfaction leads us to anxiety. Apostle Paul tells us, “I am not saying this because I am in need, for I have learned to be content whatever the circumstances.” (Philippians 4:11) Knowing that God will not abandon us no matter what, gives us a feeling of satisfaction. The Bible tells us, “Keep your lives free from the love of money and be content with what you have, because God has said, “Never will I leave you; never will I forsake you.” (Hebrews 13:5)

Sometimes, the worries of people came from their own inattention. For example, many people spend money more than what they earn. To be able to cope up with their expenses, they will borrow money with interest. And to be able to pay their debts plus the interests, they will again borrow from another. The result is the heavy burden of paying over debts. This is too much anxiety and foolishness.

Be it in abundance or in need, we should learn to be contented while serving the Lord. The Lord tells us that in this world we only have sufferings, we should overcome (John 16:33). A faithful should not worry about what he will eat or drink. God will provide.

Jesus tells us, “So do not worry, saying, ‘What shall we eat? ’ Or ‘What shall we drink? ’ or ‘What shall we wear? ’ For the pagans run after all these things, and your heavenly Father knows that you need them.” (Matthew 6:31-32)

The problem with many people, they get over confident in their situations. They became lazy and entrusted everything to the Lord. Some of them are not willing to work for their daily needs because they believe God will provide. Their lives became miserable. Some of them did not send their kids to schools. They are just waiting for help form other people. They became parasites. Although they concentrate on serving the Lord, they neglect many things in this life.

This should not happen to us. A faithful should be practical in material and spiritual aspects. Although we know that our priority should be on the spiritual side, however, we should not forget that we should find a means of fulfilling our needs.

Prioritizing the spiritual aspect of our lives requires sacrifice. Sometimes, we loose material things in order to gain spiritually. There are things that we should be willing to sacrifice in exchange of gaining the pleasure of the Lord. In return, God promises that He won’t let us be beggars in the streets. He will not abandon us. He will provide for us only if we work hard too. Whatever we encounter in life, God assures that we will overcome them because He will help us and give us strength. We just need to trust Him.

The trait of the eagle mentioned in Isaiah 40:31 is what God expects us to possess. We should not get weary and weaken. While serving the Lord, we soar on wings like eagles, we run and not grow weary, we walk and not be faint, because we hope in the Lord and renew our strength every time.

The strength that we have come from His powerful hands; therefore we are assured that we can overcome anything. Apostle Paul tells us that before he was weak, doing things that are inappropriate and wicked before God, but things change when God called Him and gave him strength. Now, he can do anything because Christ is his strength. He writes, “I have learned the secret of being content in any and every situation, whether well fed or hungry, whether living in plenty or in want. I can do all this through him who gives me strength.” (Philippians 4:12-13)

Now, if we feel that the power and blessings of God are always overwhelming in our lives, then what we should do is offer Him the desired worship and service, and continuously offer thanksgiving and praises worthy of His name. This is how we can repay God for all His love to us.

Filipino Translations:

Bantayan mo ang iyong pagiisip, ito ay magiging gawa mo. Bantayan mo ang iyong gawa, ito ay magiging ugali mo. Bantayan mo ang iyong ugali, ito ay magiging karakter mo.” – Margaret Thatcher

Isa ito sa mga pamosong kasabihan sa nagiging likas nating mga tao. Kadalasan ay hindi natin namamalayan na ang laman ng ating isip ay unti-unting nagiging bahagi ng ating paggawa. Paano kung mali o masama ang laman ng isip? Masama din ang magiging paggawa nito.

Kaya’t kung hindi mababantayan, o hindi mako-kontrol ng tao ang kaniyang pagiisip, gawa, kilos o ugali, magiging karakter niya ito. Ito ang naging dahilan kung bakit sa panahon nating ito ay natupad ang sinabi ni Apostol Pablo tungkol sa magiging likas ng maraming mga tao.

Ang mga tao ay naging maibigin sa kanilang sarili, maibigin sa salapi, sa kalayawan at sa mga kasamaan (2 Timoteo 3:1-5) Naging dahilan upang maging mapanganib ang takbo ng sanlibutan. Hindi naman ito nakapagtataka sapagkat sinabi ng Biblia na ang lupa ay nabigay na sa kamay ng masama (Job 9:24). Huwag tayong umasa na sa sanlibutang ito ay higit na mamamayani ang kabutihan. Sapagkat nabigay na ito sa masama, ang takbo ng sanlibutan ay umaayon sa dikta ng kasamaan, ang masama ay lalo pang sasama kaysa sa dati nitong kalagayan. patungo sa pagkapahamak.

Ang tanging magagawa nating mga mananampalataya ay magingat, batayan ang sarili na baka tayo naman ay makahulagpos at matangay ng sari-saring tukso sa sanlibutang ito. Ganito ang ipinayo ng Panginoong Hesus, “Datapuwa’t mangagingat kayo sa inyong sarili, baka mangalugmok ang inyong mga puso sa katakawan, at sa kalasingan, at sa mga pagsusumakit ukol sa buhay na ito, at dumating na bigla sa inyo ang araw na yaon na gaya ng silo.” (Lukas 21:34)

Ang kawalan ng pagiingat o ang mahigpit na pagbabantay sa sarili ang kadalasang nagiging dahilan ng pagkapahamak ng marami. Kung minsan, sa sobrang paghahangad ng mga bagay ng sanlibutang ito ay humahantong ang tao sa pagkapahamak.

Upang makaiwas sa ganitong kalagayan, ipinayo ng Biblia na pagaralan nating masiyahan sa anumang kalagayan mayroon tayo. Matuto tayong magpasalamat sa anumang biyaya na tinatanggap natin, malaki man o maliit ang mga biyayang ito. Ang kailangan lamang ay pagaralan nating bilangin ang mga biyayang dumadating sa ating buhay upang maiwasan nating mabalisa at magreklamo sa ating kalagayan.

Ang kawalan ng kasiyahan sa pamumuhay ang nagiging dahilan ng sobrang kabalisahan. Kaya’t sinabi ni Apostol Pablo, “… sapagka’t aking natutuhan ang masiyahan sa anomang kalagayang aking kinaroroonan. Marunong akong magpakababa, at marunong naman akong magpakasagana: sa bawa’t bagay at sa lahat ng bagay ay natutuhan ko ang lihim maging sa kabusugan, at maging sa kagutuman, at maging sa kasaganaan at maging sa kasalatan.” (Filipos 4:11-12)

Pagaralan natin na magkasiya tayo sa ating tinatangkilik. Gaya nang pahayag, “Mangilag kayo sa pagibig sa salapi; mangagkasiya kayo sa inyong tinatangkilik:sapagka’t siya rin ang nagsabi, Sa anomang paraan ay hindi kita papagkukulangin, sa anomang paraan ni hindi kita pababayaan.” (Hebreo 13:5)

Kung minsan, ang kabalisahang nararanasan ng tao ay bunga na din ng kaniyang kapabayaan. Higit sa kanilang kinikita ang kanilang ginagastos. Upang matugunan ang pangangailangan ay mangungutang. At para makabayad ng utang, ay muling uutang ng panibago. Ang resulta ay ang pagkabaon sa utang, na nagiging daan ng sobrang kabalisahan.

Sagana man o salat ang buhay, matuto tayong maging masaya samantalang naglilingkod sa Dios. Noon pa naman ay ipinagpauna na sa atin ng Panginoong Hesus, na sa sanlibutang ito ay mayroon tayong kapighatian, laksan natin ang ating loob (Juan 16:33). 

Kaya’t hindi dapat mabalisa ang isang lingkod kung ano ang kaniyang kakainin, iinumin at daramtin. Hindi tayo dapat mabalisa kung anuman ang maging pangangailangan natin, sapagkat mayroong Dios na nakahandang tumulong at umagapay sa atin.

Sinabi ni Hesus, “Kaya huwag kayong mangabalisa, na mangagsabi, Ano ang aming kakanin? o, Ano ang aming iinumin? o, Ano ang aming daramtin? Sapagka’t ang lahat ng mga bagay na ito ay siyang pinaghahanap ng mga Gentil; yamang talastas ng inyong Ama sa kalangitan na kinakailangan ninyo ang lahat ng mga bagay na ito.” (Mateo 6:31-32)

Ang problema sa ilan, nasobrahan naman sa pagiging kuntento. Nawalan na ng panahon para magsikap at maabot ang kanilang pangarap. Ang resulta nito ay kabalisahan din. Ang kakulangan ng maraming bagay sa buhay na ito ay kadalasang nagdudulot ng ibayong kabalisahan sa buhay. Dapat praktikal ang maging pagtingin natin sa materyal na pangangailangan at sa espirituwal na bahagi ng ating buhay.

Batid nating higit nating dapat pagukulan ng pansin ang pagiipon ng kayamanang panlangit, subalit hindi din naman tayo dapat magpabaya sa paghahanap ng ating pangangailangan dito sa lupa.

Magiging mahirap lamang talaga na pagukulan ng higit na pansin ang bahagi ng espirituwal sapagkat maraming bagay tayong kailangang isakripisyo. May mga bagay na kailangan nating ipagpalit lalo kung hindi ito umaayon sa kagustuhan ng Dios. Subalit, nangako naman ang Dios na hindi tayo pababayaan, kung kaya’t makaaasa tayong magagawa nating pagtagumpayan ang anumang bagay na ating kaharapin. Huwag lamang tayong magkulang ng pagtitiwala sa Kaniya.

Taglayin natin ang kalakasan na gaya ng agila, na papalakas nang papalakas samantalang bumibilang ng panahon sa paglilingkod. Gaya nang sinabi sa Isaias 40:31, “Nguni’t silang nangaghihintay sa Panginoon ay mangagbabagong lakas; sila’y paiilanglang na may mga pakpak na parang mga aguila; sila’y magsisitakbo, at hindi mangapapagod; sila’y magsisilakad, at hindi manganghihina.”

Ang lakas na ito ay nagmumula sa makapagyarihang kamay ng Dios kaya’t makaaasa na makapagtatagumpay sa bahagi ng paglilingkod sa Kaniya. Kung noon gaya ni Apostol Pablo ay wala tayong lakas sa ating sarili, na namamayani pa ang ugaling sanlibutan, dahil sa lakas na ibinigay sa atin ay magagawa natin ang kahit anumang bagay sapagkat si Kristo ang ating kalakasan. Gaya nang kaniyang pahayag, “sa bawa’t bagay at sa lahat ng bagay ay natutuhan ko ang lihim maging sa kabusugan, at maging sa kagutuman, at maging sa kasaganaan at maging sa kasalatan. Lahat ng mga bagay ay aking magagawa doon sa nagpapalakas sa akin.” (Filipos 4:12-13)

Kaya naman, kung ang tulong ng Dios ay lagi nating tinataglay, walang pinakamainam na gawin kundi ang patuloy naming Siya ay madulutan natin ng pagsamba at paglilingkod, at patuloy Siyang maalayan ng taus sa pusong mga pagpapasalamat at pagpupuri. Ito lamang ang tangi nating maibabayad sa lahat ng Kaniyang kabutihan at pagibig.

Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment