The Trait a Faithful should Possess

(From the sermon entitled, “Ang Katangiang Dapat Taglayin ng Bawat Mananampalataya ng Panginoong Dios” for April 16, 2015)

bald-eagle-wallpapers-flight

Watch your thoughts, it becomes your actions. Watch your actions, it becomes your habit. Watch your habits, it becomes your character.” – Margaret Thatcher

 This famous quote is about the character of people. We vaguely notice that our actions are always a product of what we think. What if we think cruelly? We may end up doing cruel things too.

Self-awareness is important in order to control one’s thoughts, actions and habits. This is the reason why the prophesy of the Apostle Paul about the character of people is fulfilled in our time. People had become lovers of their own selves, lovers of money, lovers of wicked pleasures.

And no wonder why this world had become dangerous. This is the work of the Devil. The world was given to the hands of the wicked according to Job 9:24. We should not expect that this world is going to be fine. The world runs according to what the Devil dictates. The wicked will become more wicked, leading to destructions.

The only thing a faithful can do is be aware of ones’ self and its environment. We need to guard ourselves not to let it be lured by the temptations of this world. Jesus tells us, ““But watch yourselves, lest your hearts be weighed down with dissipation and drunkenness, and cares of this life, and that day come upon you suddenly like a trap.” (Luke 21:34)

The lack of carefulness and awareness can lead to sin. Oftenly, overindulgence to worldly lusts lead to painful fate. To avoid greediness, each one should learn to control worldly pleasures and be satisfied with what we have, be it small or big blessings. We need to learn how to count the blessings we receive to avoid grumbling and complaining.

Dissatisfaction leads us to anxiety. Apostle Paul tells us, “I am not saying this because I am in need, for I have learned to be content whatever the circumstances.” (Philippians 4:11) Knowing that God will not abandon us no matter what, gives us a feeling of satisfaction. The Bible tells us, “Keep your lives free from the love of money and be content with what you have, because God has said, “Never will I leave you; never will I forsake you.” (Hebrews 13:5)

Sometimes, the worries of people came from their own inattention. For example, many people spend money more than what they earn. To be able to cope up with their expenses, they will borrow money with interest. And to be able to pay their debts plus the interests, they will again borrow from another. The result is the heavy burden of paying over debts. This is too much anxiety and foolishness.

Be it in abundance or in need, we should learn to be contented while serving the Lord. The Lord tells us that in this world we only have sufferings, we should overcome (John 16:33). A faithful should not worry about what he will eat or drink. God will provide.

Jesus tells us, “So do not worry, saying, ‘What shall we eat? ’ Or ‘What shall we drink? ’ or ‘What shall we wear? ’ For the pagans run after all these things, and your heavenly Father knows that you need them.” (Matthew 6:31-32)

The problem with many people, they get over confident in their situations. They became lazy and entrusted everything to the Lord. Some of them are not willing to work for their daily needs because they believe God will provide. Their lives became miserable. Some of them did not send their kids to schools. They are just waiting for help form other people. They became parasites. Although they concentrate on serving the Lord, they neglect many things in this life.

This should not happen to us. A faithful should be practical in material and spiritual aspects. Although we know that our priority should be on the spiritual side, however, we should not forget that we should find a means of fulfilling our needs.

Prioritizing the spiritual aspect of our lives requires sacrifice. Sometimes, we loose material things in order to gain spiritually. There are things that we should be willing to sacrifice in exchange of gaining the pleasure of the Lord. In return, God promises that He won’t let us be beggars in the streets. He will not abandon us. He will provide for us only if we work hard too. Whatever we encounter in life, God assures that we will overcome them because He will help us and give us strength. We just need to trust Him.

The trait of the eagle mentioned in Isaiah 40:31 is what God expects us to possess. We should not get weary and weaken. While serving the Lord, we soar on wings like eagles, we run and not grow weary, we walk and not be faint, because we hope in the Lord and renew our strength every time.

The strength that we have come from His powerful hands; therefore we are assured that we can overcome anything. Apostle Paul tells us that before he was weak, doing things that are inappropriate and wicked before God, but things change when God called Him and gave him strength. Now, he can do anything because Christ is his strength. He writes, “I have learned the secret of being content in any and every situation, whether well fed or hungry, whether living in plenty or in want. I can do all this through him who gives me strength.” (Philippians 4:12-13)

Now, if we feel that the power and blessings of God are always overwhelming in our lives, then what we should do is offer Him the desired worship and service, and continuously offer thanksgiving and praises worthy of His name. This is how we can repay God for all His love to us.

Filipino Translations:

Bantayan mo ang iyong pagiisip, ito ay magiging gawa mo. Bantayan mo ang iyong gawa, ito ay magiging ugali mo. Bantayan mo ang iyong ugali, ito ay magiging karakter mo.” – Margaret Thatcher

Isa ito sa mga pamosong kasabihan sa nagiging likas nating mga tao. Kadalasan ay hindi natin namamalayan na ang laman ng ating isip ay unti-unting nagiging bahagi ng ating paggawa. Paano kung mali o masama ang laman ng isip? Masama din ang magiging paggawa nito.

Kaya’t kung hindi mababantayan, o hindi mako-kontrol ng tao ang kaniyang pagiisip, gawa, kilos o ugali, magiging karakter niya ito. Ito ang naging dahilan kung bakit sa panahon nating ito ay natupad ang sinabi ni Apostol Pablo tungkol sa magiging likas ng maraming mga tao.

Ang mga tao ay naging maibigin sa kanilang sarili, maibigin sa salapi, sa kalayawan at sa mga kasamaan (2 Timoteo 3:1-5) Naging dahilan upang maging mapanganib ang takbo ng sanlibutan. Hindi naman ito nakapagtataka sapagkat sinabi ng Biblia na ang lupa ay nabigay na sa kamay ng masama (Job 9:24). Huwag tayong umasa na sa sanlibutang ito ay higit na mamamayani ang kabutihan. Sapagkat nabigay na ito sa masama, ang takbo ng sanlibutan ay umaayon sa dikta ng kasamaan, ang masama ay lalo pang sasama kaysa sa dati nitong kalagayan. patungo sa pagkapahamak.

Ang tanging magagawa nating mga mananampalataya ay magingat, batayan ang sarili na baka tayo naman ay makahulagpos at matangay ng sari-saring tukso sa sanlibutang ito. Ganito ang ipinayo ng Panginoong Hesus, “Datapuwa’t mangagingat kayo sa inyong sarili, baka mangalugmok ang inyong mga puso sa katakawan, at sa kalasingan, at sa mga pagsusumakit ukol sa buhay na ito, at dumating na bigla sa inyo ang araw na yaon na gaya ng silo.” (Lukas 21:34)

Ang kawalan ng pagiingat o ang mahigpit na pagbabantay sa sarili ang kadalasang nagiging dahilan ng pagkapahamak ng marami. Kung minsan, sa sobrang paghahangad ng mga bagay ng sanlibutang ito ay humahantong ang tao sa pagkapahamak.

Upang makaiwas sa ganitong kalagayan, ipinayo ng Biblia na pagaralan nating masiyahan sa anumang kalagayan mayroon tayo. Matuto tayong magpasalamat sa anumang biyaya na tinatanggap natin, malaki man o maliit ang mga biyayang ito. Ang kailangan lamang ay pagaralan nating bilangin ang mga biyayang dumadating sa ating buhay upang maiwasan nating mabalisa at magreklamo sa ating kalagayan.

Ang kawalan ng kasiyahan sa pamumuhay ang nagiging dahilan ng sobrang kabalisahan. Kaya’t sinabi ni Apostol Pablo, “… sapagka’t aking natutuhan ang masiyahan sa anomang kalagayang aking kinaroroonan. Marunong akong magpakababa, at marunong naman akong magpakasagana: sa bawa’t bagay at sa lahat ng bagay ay natutuhan ko ang lihim maging sa kabusugan, at maging sa kagutuman, at maging sa kasaganaan at maging sa kasalatan.” (Filipos 4:11-12)

Pagaralan natin na magkasiya tayo sa ating tinatangkilik. Gaya nang pahayag, “Mangilag kayo sa pagibig sa salapi; mangagkasiya kayo sa inyong tinatangkilik:sapagka’t siya rin ang nagsabi, Sa anomang paraan ay hindi kita papagkukulangin, sa anomang paraan ni hindi kita pababayaan.” (Hebreo 13:5)

Kung minsan, ang kabalisahang nararanasan ng tao ay bunga na din ng kaniyang kapabayaan. Higit sa kanilang kinikita ang kanilang ginagastos. Upang matugunan ang pangangailangan ay mangungutang. At para makabayad ng utang, ay muling uutang ng panibago. Ang resulta ay ang pagkabaon sa utang, na nagiging daan ng sobrang kabalisahan.

Sagana man o salat ang buhay, matuto tayong maging masaya samantalang naglilingkod sa Dios. Noon pa naman ay ipinagpauna na sa atin ng Panginoong Hesus, na sa sanlibutang ito ay mayroon tayong kapighatian, laksan natin ang ating loob (Juan 16:33). 

Kaya’t hindi dapat mabalisa ang isang lingkod kung ano ang kaniyang kakainin, iinumin at daramtin. Hindi tayo dapat mabalisa kung anuman ang maging pangangailangan natin, sapagkat mayroong Dios na nakahandang tumulong at umagapay sa atin.

Sinabi ni Hesus, “Kaya huwag kayong mangabalisa, na mangagsabi, Ano ang aming kakanin? o, Ano ang aming iinumin? o, Ano ang aming daramtin? Sapagka’t ang lahat ng mga bagay na ito ay siyang pinaghahanap ng mga Gentil; yamang talastas ng inyong Ama sa kalangitan na kinakailangan ninyo ang lahat ng mga bagay na ito.” (Mateo 6:31-32)

Ang problema sa ilan, nasobrahan naman sa pagiging kuntento. Nawalan na ng panahon para magsikap at maabot ang kanilang pangarap. Ang resulta nito ay kabalisahan din. Ang kakulangan ng maraming bagay sa buhay na ito ay kadalasang nagdudulot ng ibayong kabalisahan sa buhay. Dapat praktikal ang maging pagtingin natin sa materyal na pangangailangan at sa espirituwal na bahagi ng ating buhay.

Batid nating higit nating dapat pagukulan ng pansin ang pagiipon ng kayamanang panlangit, subalit hindi din naman tayo dapat magpabaya sa paghahanap ng ating pangangailangan dito sa lupa.

Magiging mahirap lamang talaga na pagukulan ng higit na pansin ang bahagi ng espirituwal sapagkat maraming bagay tayong kailangang isakripisyo. May mga bagay na kailangan nating ipagpalit lalo kung hindi ito umaayon sa kagustuhan ng Dios. Subalit, nangako naman ang Dios na hindi tayo pababayaan, kung kaya’t makaaasa tayong magagawa nating pagtagumpayan ang anumang bagay na ating kaharapin. Huwag lamang tayong magkulang ng pagtitiwala sa Kaniya.

Taglayin natin ang kalakasan na gaya ng agila, na papalakas nang papalakas samantalang bumibilang ng panahon sa paglilingkod. Gaya nang sinabi sa Isaias 40:31, “Nguni’t silang nangaghihintay sa Panginoon ay mangagbabagong lakas; sila’y paiilanglang na may mga pakpak na parang mga aguila; sila’y magsisitakbo, at hindi mangapapagod; sila’y magsisilakad, at hindi manganghihina.”

Ang lakas na ito ay nagmumula sa makapagyarihang kamay ng Dios kaya’t makaaasa na makapagtatagumpay sa bahagi ng paglilingkod sa Kaniya. Kung noon gaya ni Apostol Pablo ay wala tayong lakas sa ating sarili, na namamayani pa ang ugaling sanlibutan, dahil sa lakas na ibinigay sa atin ay magagawa natin ang kahit anumang bagay sapagkat si Kristo ang ating kalakasan. Gaya nang kaniyang pahayag, “sa bawa’t bagay at sa lahat ng bagay ay natutuhan ko ang lihim maging sa kabusugan, at maging sa kagutuman, at maging sa kasaganaan at maging sa kasalatan. Lahat ng mga bagay ay aking magagawa doon sa nagpapalakas sa akin.” (Filipos 4:12-13)

Kaya naman, kung ang tulong ng Dios ay lagi nating tinataglay, walang pinakamainam na gawin kundi ang patuloy naming Siya ay madulutan natin ng pagsamba at paglilingkod, at patuloy Siyang maalayan ng taus sa pusong mga pagpapasalamat at pagpupuri. Ito lamang ang tangi nating maibabayad sa lahat ng Kaniyang kabutihan at pagibig.

Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment

True Wealth

(From the sermon entitled, “Ang Kayamanang Buhat sa Dios” for April 9 and 12, 2015)

man in praise

Many people considered material things as wealth in this life. For them, these material wealth is needed to live with dignity, abundantly and peacefully.

However, for servants of God, we consider that more than the material wealth that a person can have, there is a wealth called true wealth coming from God. Many people do not find this true wealth.

How do we find true wealth? What is the clearest explanation of the Bible regarding true wealth?

The Bible says that it is God who gives wealth to people, “Wealth and honor come from you” (1 Chronicles 29:12) It is the Lord who sends poverty and prosperity according to 1 Samuel 2:7.

However, let us examine how the Bible explains if someone wishes to possess wealth. The Bible clearly states that we need to work for everything if we want something in this life. Verse Genesis 3:19 says, with the sweat of our brow, we will eat our food. This means that not everything we want in this life can be acquired easily. We need to put extra effort if we want to get rich and wealthy. God surely gives but He never gives it instantly to people. There is a rule that we need to sweat in order to eat; therefore, we shall get rich if we work hard for it.

And this is true in this life. Many rich people did not accrue wealth at the end of the day. Some built their wealth for hundred of years or so.

And so, we should not believe Pastors who will say that God can make us rich instantly if we ask and believe. Truly, God can make us rich if He wants to. There is no impossible with God. However, that’s not how God runs these things about acquiring wealth.

If there is an instant wealth that people can possess, we can assure that it is not from God.

The god of this world, Satan has the power to give wealth also. The Devil tempted Christ with the wealth of this world, but ended disappointedly (Matthew 4:8-9). This earth actually has been given to the hands of the wicked (Job 9:24). And this is what he has been using for a long time to keep people away from God. He has been using the wealth of this world to tempt people and keep them from the truth.

And so we do not make a mistake that not all things in this world can only be given by God. The Devil has the power to give and make them as his bait to entice people. But let us not forget that God is the principal source of all things. The Bible tells us how God made King Solomon to be the greatest of all kings in his time because of his wisdom and wealth. And why did this happen?

This is because Solomon chose wisdom over anything in this world. The Bible tells us about this, “God said to Solomon, “Since this is your heart’s desire and you have not asked for wealth, possessions or honor, nor for the death of your enemies, and since you have not asked for a long life, but for wisdom and knowledge to govern my people over whom I have made you king, therefore wisdom and knowledge will be given you. And I will also give you wealth, possessions and honor, such as no king who was before you ever had and none after you will have.” (2 Chronicles 2:11-12)

Not only King Solomon, Job’s character in the Bible tells us that he was very rich and famous in his time. His beginning and ending tells us about how God made him wealthy in many things (Job 1:1-3; 42:12-17)

Now, let us not forget that God blesses both wicked and good people. The Bible tells us of this, “He causes his sun to rise on the evil and the good, and sends rain on the righteous and the unrighteous.” (Matthew 5:45)

Another proof is written in Acts 17:25, “since he himself gives to all mankind life and breath and everything.”

And so, the result of all hard work and enthusiasm of people aiming to get rich will always depend on the mercy and goodness of the Lord almighty. If He wants us to get rich, it will always depend on Him. If He wants us to live according to what we deserve, it’s up to Him. We cannot dictate what God gives based on what we want.

Any hardship that we have in acquiring wealth should be coupled with prayer and the belief that God can provide. However, let us not forget that only prayers that are according to His will are answered. The Bible tells us, “And this is the confidence that we have toward him, that if we ask anything according to his will he hears us.” (1 John 5:14)

Isn’t it that Christ promised that if we ask, we would be given? That if we seek, we shall find? And that if we ask, we shall be answered? (Matthew 7:7-8) All we need to do is to assure that everything we ask is according to what pleases Him; otherwise, it will not be given at all no matter how hard we pray. If God does not answer wicked prayers, then whose answering them? Definitely it’s not from God.

People’s requests are usually not answered because of their motives. Apostle James tells us, “Ye ask, and receive not, because ye ask amiss, that ye may consume it upon your lusts” (James 4:3) If the request is only for personal pleasures, it will not be answered. If people receive this kind of requests, then it is not from God for sure.

Yes, God can make us rich. However, if this will not be our part of Him, we should respect and recognize His will. Life is not about the abundance of what we have. Life is more than the material wealth in this world.

It will become miserable if we only have hope in Christ in this life (1 Corinthians 15:19). This means that if people do not work for themselves and only hope for material blessings of Christ, then they will become miserable. Remember, this is not how God runs these things about acquiring material blessings.

It is right to hope for God, but it should not be the only way to have wealth. People who hope only to God of the things in this life became lazy and miserable.

We should learn therefore to find the resources in the hardest way. After all, Jesus Christ promises that if we seek His kingdom first (spiritual), then all these things shall be added unto us (Matthew 6:33). What should be added doesn’t mean we should have all things. It is only a portion. We should not give false hopes to ourselves that everything we desire and request to God will be answered. If God blesses us abundantly, then it is His purpose for us.

What do we need to learn about material wealth?

Although material wealth covers many things in this life, we should not fully depend on them. Long before, Apostle Payl encourages every member of the church of God, not to rely on material wealth, because they are only temporary. We cannot rely on something that is only temporary. People have destroyed themselves because of their lusts.

This is the reason why Apostle Paul advised the rich people, “Command those who are rich in this present world not to be arrogant nor to put their hope in wealth, which is so uncertain, but to put their hope in God, who richly provides us with everything for our enjoyment. Command them to do good, to be rich in good deeds, and to be generous and willing to share. In this way they will lay up treasure for themselves as a firm foundation for the coming age, so that they may take hold of the life that is truly life.” (1 Timothy 6:17-19)

We should trust God above any material wealth.

Material wealth can get lost, it can be robbed and destroyed, but the true wealth cannot be destroyed and get lost. This is what we should prepare for according to Christ, ““Do not store up for yourselves treasures on earth, where moths and vermin destroy, and where thieves break in and steal. But store up for yourselves treasures in heaven, where moths and vermin do not destroy, and where thieves do not break in and steal.” (Matthew 6:19-21)

Usually, material wealth is the number one hindrance to acquire true wealth (Luke 12:16-21). The rich guy in this story was not prepared to let go of his material wealth and follow Christ. He forgot what was truly important in this life. The moment came when his life was about to end. His material wealth did not save him. The problem is, he was not able to prepare himself and acquire true wealth. How can he enter heaven if he was not prepared?

How can a person find true wealth?

A person starts to acquire True wealth when he was called in the church of God (1 Corinthians 1:1-2, 4-7). The first two verses tell us how Paul and Sosthenes were called to be an Apostle and a preacher in the church of God, not only them, but as well as those who were called to be holy.

The fourth verse tells us about true wealth. Paul thanked God for the wonderful blessings they have received through Christ, that they have been enriched in every way—with all kinds of speech and with all knowledge, that they do not lack in any spiritual gift.

Therefore, true wealth comes from God through His words. And blessed are those that God have chosen, to come near Him (Psalms 65:4), for they will see the richness of God’s mercy and goodness.

They are blessed because surely they will receive the true wealth that will come from God, which is the wisdom to know about His teachings and doctrines. These teachings help us understand any situation that befall us and help us learn to accept and be satisfied in all His blessings that we receive.

Those who possess true wealth do not show grumbling or complaining with their life. We do not hate God if we do not have what we want in this life.

Many did not possess the blessedness of those who acquire true wealth. And so, the way to eternal salvation became very narrow, and only a few have found it (Matthew 7:13).

This happened because many were not able to learn the true will of God. Many people who have asked for material wealth forgot to seek about the true wealth. Their focus is only within what their eyes can see. And very oftenly, Jesus tells us, “For where your treasure is, there your heart will be also.” (Matthew 6:21, 24)

This is the reason why many people only focus on material things. They don’t care about heaven because heaven is out of their sight. They get easily tempted and lured by material wealth. Jesus tells us, “The seed falling among the thorns refers to someone who hears the word, but the worries of this life and the deceitfulness of wealth choke the word, making it unfruitful.” (Matthew 13:22)

God expects those who were blessed to acquire true wealth to learn how to value this wealth. We were blessed to have been entrusted with this amazing wealth and so; we need to show that we are worthy of this calling, by way of unconditional obedience and recognitions.

Apostle Paul mentions that we were blessed to have been enlightened, and received a hope upon our calling, and that we were entrusted with the true wealth and glory of His promised eternal life (Ephesians 1:18). This blessing that we have received from God showed that we possess true wealth. It may not sound good to many people, but to faithful and to God, indeed it is amazing.

If we want to get rich materially, nobody is stopping us. It is not wrong to get rich. The Bible tells no prohibitions about this. However, the Bible warns us the danger of wanting to get rich in this life. Jesus tells us, ““Be careful, or your hearts will be weighed down with carousing, drunkenness and the anxieties of life, and that day will close on you suddenly like a trap.” (Luke 21:34)

Learning to accept life as it is despite of the many sufferings that it offers, which enables us to endure everything with a happy heart and contentment, then definitely we have found true wealth, which will eventually lead us to a much better life, with God, eternal in heaven.

FILIPINO TRANSLATIONS:

Ang mga materyal na bagay ang karaniwang itinuturing na kayamanan ng maraming tao sa sanlibutan. Para sa kanila, ang mga kayamanang ito ay kailangan upang sila ay mabuhay na may karangalan at katiwasayan dito sa lupa.

Subalit sa ating mga lingkod ng Dios, talastas nating hindi lamang materyal na bagay ang kayamanan na maaari nating taglayin. May mga bagay na higit pa sa kayamanan na matatagpuan dito sa lupa. At ang kayamanang ito ay hindi makakamit ng lahat ng tao.

Saan ba maaaring magmula ang mga kayamanang maaaring taglayin ng tao? Ano ang malinaw na pahayag ng Biblia patungkol sa mga kayamanan?

Sinabi ng Biblia, “Iyo, Oh Panginoon ang kadakilaan, at ang kapangyarihan, at ang kaluwalhatian, at ang pagtatagumpay, at ang karangalan: sapagka’t lahat na nangasa langit at nangasa lupa ay iyo: iyo ang kaharian, Oh Panginoon, at ikaw ay nataas na pangulo sa lahat. Ang mga kayamanan at gayon din ang karangalan ay nangagmumula sa iyo, at ikaw ang nagpupuno sa lahat; at nasa iyong kamay ang kapangyarihan at kalakasan; at nasa iyong kamay ang pagpapadakila, at pagpapalakas sa lahat.” ( 1 Cronica 29:11-12)

Malinaw sa pahayag na ito na sa Dios nagmumula ang kayamanan at maging ang karangalan na pinagsisikapang matamo ng tao. Ang wika pa nga ng Biblia, nasa kapasiyahan ng Dios ang pagiging dukha at pagiging mayaman ng tao, gaya nang sinabi, “Ang Panginoo’y nagpapadukha at nagpapayaman…” (1 Samuel 2:7)

Paano ba natatamo ng tao ang biyayang mula sa Dios? Ang biyaya ng Dios ay natatamo kung pagsisikapan ng tao. Sinabi ng Biblia, “sa pawis ng iyong mukha ay kakain ka ng tinapay.” (Genesis 3:19) Ibig sabihin, anumang yaman at pangangailangan ang ibig masumpungan ng tao ay kinakailangan niya itong paghirapan. Bagaman Dios ang nagpapala at nagkakaloob ng mga ito, hindi ito agarang ibinibigay ng Dios sapagkat mayroong batas o alituntunin na itinakda ang Dios sa pagkakaloob ng anumang bagay.

At ito ay totoo sa panahong ito. Maraming mayayaman na hindi naman sila naging mayaman lamang sa maghapon o magdamag. Ang ilan sa kanila ay bumilang ng mahabang panahon para magkamit ng yaman at mapanatili ito.

Kaya’t huwag tayong maniniwala sa mga Pastor na nagsasabing kaya tayong payamanin ng Dios agad-agad, humiling lamang tayo at manampalataya. Sa katotohanan, magagawa ng Dios na tayo ay payamanin agad-agad, subalit hindi ganito ang kalooban ng Dios sa ating mga tao.

Kung mayroon mang madaliang yaman na maaaring matamo ang tao, ito ay hindi sa Dios nagmumula. Ang kalaban ng Dios, ang Diablo ay mayroong kakayahang magpala at magkaloob ng yaman ng sanlibutang ito. Palibhasa, ang sanlibutang ito ay naibigay na sa kamay ng masama (Job 9:24), nasa kapangyarihan ng Diablo na tuksuhin ang tao sa mga kayamanan nito. At ito ang ginamit niya sa Panginoong Hesus (Mateo 4:8-9). Kaya’t hindi natin dapat ipagkamali na mula lamang sa Dios ang lahat ng mga kayamanan dito sa lupa. At huwag din nating ipagkamali na kay Satanas lamang maaaring magmula ang yaman sa sanlibutang ito.

Ang mahalaga ay maunawaan nating ugali ng Dios ang magkaloob ng kayamanan dito sa sanlibutan. Bilang katunayan ay matatagpuan natin sa Biblia ang natatanging kayamanang ipinagkaloob kay Haring Solomon. Walang naging dakila at pinakamayaman na hari sa kaniyang panahon maliban sa kanya.

Ang salita ng Dios sa kaniya ang magpapatunay ng kaniyang kadakilaan, “… Sapagka’t ito ang sumaiyong puso, at hindi ka humingi ng kayamanan, pag- aari o karangalan o ng buhay man ng nangapopoot sa iyo, o humingi ka kaya ng mahabang buhay; kundi humingi ka ng karunungan at kaalaman sa ganang iyong sarili, upang iyong mahatulan ang aking bayan, na aking pinaggawan sa iyo na hari: Karunungan at kaalaman ay nabigay sa iyo; at bibigyan kita ng kayamanan, at pag- aari, at karangalan na walang hari na una sa iyo na nagkaroon ng ganyan, o sinoman ay magkakaroon ng gayong pagkamatay mo” (2 Cronica 1:11-12)

Hindi lamang si Solomon, maging ang tauhan ng Biblia na si Job ay pinasagana ng Dios sa mga kayamanan. Ang pasimula ng yugto ng buhay ni Job at ang kawakasan ng kaniyang buhay ay magbibigay patotoo ng kayamanang tinanggap niya mula sa Dios (Job 1:1-3; 42:12-17)

Ang totoo, ang Dios ay nagkakaloob maging sa mabuti at maging sa masama. Sinabi ng Biblia, “sapagka’t pinasisikat niya ang kaniyang araw sa masasama at sa mabubuti, at nagpapaulan sa mga ganap at sa mga hindi ganap.” (Mateo 5:45) Karagdagang katunayan ay yaong mababasa sa Gawa 17:25, “yamang siya rin ang nagbibigay sa lahat ng buhay, at ng hininga, at ng lahat ng mga bagay.” Kaya’t makikilala natin ang Dios na Siyang nagkakaloob ng biyaya, kayamanan at pagpapala sa lahat ng may buhay.

Kaya’t anumang pagsisikap ang gawin ng tao, ang magiging bunga o resulta nito ay magmumula pa din sa pasiya ng Dios. Kung ibig tayong payamanin ng Dios ay nasa Kaniya ito, o kung sapat lamang naman ang ating tinatanggap buhat sa Kaniya ay mula din ito sa Kaniyang kapasiyahan. Hindi natin maaaring diktahan ang kalooban ng Dios base sa ating sariling kagustuhan.

Ang pagsisikap na ginagawa natin ay dapat din nating lakipan ng panalangin at pagtitiwala sa Dios. Subalit tiyakin nating upang tayo ay pakinggan ng Dios, ay ayon sa Kaniyang kalooban ang ating hinihingi. Gaya nang sinabi, “At ito ang nasa ating pagkakatiwala sa kaniya, na kung tayo’y humingi ng anomang bagay na ayon sa kaniyang kalooban, ay dinidinig tayo niya:” (1 Juan 5:14)

Hindi baga nangako ang Panginoong Hesus na kung tayo ay hihingi ay bibigyan tayo? At kung tayo ay maghahanap ay ating masusumpungan? At kung tayo ay tatawag tayo ay pakikinggan? (Mateo 7:7-8) Ang kailangan lamang ay matiyak nating anumang ang ating hinihingi ay umaayon sa Kaniyang kalooban. Sapagkat kung ang ating hinihingi ay hindi ayon sa Kaniya, at sa masamang paraan din ito maaaring magmula, tinitiyak ng Biblia na hindi ito tutugunin ng Dios, at kung ito ay hindi nagmumula sa Dios kung gayon ay sa kalaban ng Dios ito maaaring magmula.

Bilang katunayan, sinabi ng Biblia, “Kayo’y nagsisihingi, at hindi kayo nagsisitanggap, sapagka’t nagsisihingi kayo ng masama, upang gugulin sa inyong mga kalayawan” (Santiago 4:3) Kung ang kahilingan ay gagamitin lamang sa sariling kalayawan at kasamaan, tiyak ito ay hindi didinggin ng Dios. Makamit man ito ay tinitiyak na hindi nagmula sa Dios.

Tandaan nating ang pagpapayaman ay nasa Dios. Subalit kung hindi ito ang maging bahagi natin mula sa Kaniya bilang mga lingkod, ay igalang at tanggapin natin ang anumang ating tinatamasa. Ang buhay ay hindi sa kasaganaan ng tinatangkilik.

Mayroong mga tao na ang pagasa sa buhay na ito ay nasa Dios lamang (1 Corinto 15:19). Ipinagpapasa-Dios nila ang lahat ng bagay maging ang kanilang mga pangangailangan sa buhay. Matuwid na umasa sa Dios, ngunit hindi ito dapat maging katuwiran upang tayo ay hindi na magsikap sa buhay at maging tamad na lamang. Kailangan pa din natin ang magsikap sa buhay na ito upang masumpungan ang ating mga pangangailangan sa buhay.

Nangako ang Panginoong Hesus na kung uunahin natin ang Kaniyang kaharian (espirituwal) ay hindi tayo pababayaan sa materyal, sapagkat idadagdag sa atin ang ating mga pangangailangan (Mateo 6:33). Kapag sinabing dagdag, hindi ito madami. Kaya’t hindi tayo dapat umasa na madami ang ibibigay sa atin ng Dios. Kung tayo man ay magtamo ng marami, may layunin ang Dios ukol dito.

Ano ang dapat nating maunawaan sa kayamanang panlupa?

Bagaman ang kayamanan sa lupa ay tumatakip sa maraming bagay sa sanlibutang ito, hindi natin ito dapat lubos na asahan bilang mga lingkod. Noon pa man ay itinutulak na ni Apostol Pablo na ang kayamanan sa lupa ay pansamantala lamang, hindi dapat pagsaligan at hindi dapat asahan sa buhay na ito. Marami ang napahamak sa sobrang paghahangad na magtamo nito. Kaya’t sa paghahangad pa lamang ng kayamanang panlupa ay napapahamak na ang madami.

Kaya’t ipinayo ni Apostol Pablo. “Ang mayayaman sa sanglibutang ito, ay pagbilinan mo na huwag magsipagmataas ng pagiisip, at huwag umasa sa mga kayamanang di nananatili, kundi sa Dios na siyang nagbibigay sa ating sagana ng lahat ng mga bagay upang ating ikagalak; Na sila’y magsigawa ng mabuti, na sila’y magsiyaman sa mabuting gawa, na sila’y maging handa sa pamimigay, maibigin sa pamamahagi; Na mangagtipon sa kanilang sarili ng isang mabuting kinasasaligan para sa panahong darating, upang sila’y makapanangan sa buhay na tunay na buhay.” (1 Timoteo 6:17-19)  

Sa Dios tayo dapat umasa at hindi sa anumang yaman dito sa lupa.

Anumang yaman sa lupa ay maaaring mawala, manakaw at sirain ng tanga at kalawang, subalit ang kayamanang panlangit ay hindi mawawala. Ito ang dapat nating paghandaan ayon sa Panginoong Hesus, “Huwag kayong mangagtipon ng mga kayamanan sa lupa, na dito’y sumisira ang tanga at ang kalawang, at dito’y nanghuhukay at nagsisipagnakaw ang mga magnanakaw: Kundi mangagtipon kayo ng mga kayamanan sa langit, na doo’y hindi sumisira kahit ang tanga kahit ang kalawang, at doo’y hindi nanghuhukay at hindi nagsisipagnakaw ang mga magnanakaw.” (Mateo 6:19-21)

Kung minsan, ang yaman ng sanlibutan ay nagiging hadlang sa ikapagtatamo ng tunay na kayamanan, samakatuwid ay ang kayamanang panlangit. (Lukas 12:16-21) Ang mayaman sa kuwentong ito ng Panginoong Hesus ay naging abala sa kaniyang kayamanan dito sa lupa, nakaligtaan niya ang lalong mahalagang kayamanan na dapat niyang paghandaan. Nang dumating na ang araw ng kaniyang kawakasan, hindi naman siya kayang iligtas ng kaniyang yamang lupa. Ang problema, hindi niya napaghandaan ang kayamanan sa langit. Paano niya ito mararating kung hindi niya napaghandaan?

Paano ba nagsisimulang matagpuan ng tao ang tunay na kayamanan o ang kayamanang pang-langit?

Ang ebidensiya ng pagkakamit ng tunay na kayamanang mula sa Dios ay mababasa natin sa 1 Corinto 1:1-2, 4-7, sa unang dalawang talata, binanggit ang pagkakatawag ni Apostol Pablo at ni Sostenes, at maging silang natawag upang mangagbanal sa iglesia ng Dios. Sa ikaapat na talata ay binanggit ang kayamanang tatamuhin bunga ng pagkatawag ng Dios. Sinabi doon, “Nagpapasalamat akong lagi sa aking Dios tungkol sa inyo, dahil sa biyaya ng Dios na ipinagkaloob sa inyo sa pamamagitan ni Cristo Jesus; Na kayo ay pinayaman sa kanya, sa lahat ng mga bagay sa lahat ng pananalita at sa lahat ng kaalaman; Gaya ng pinagtibay sa inyo ang patotoo ni Cristo: Ano pa’t kayo’y hindi nagkulang sa anomang kaloob; na nagsisipaghintay ng paghahayag ng ating Panginoong Jesucristo.”

Hindi sa panglupa ang kayamanang tinutukoy dito na ipinagkaloob sa mga tinawag sa iglesia ng Dios. Ang mga kayamanang ito ay espirtuwal na kayamanan. Mula sa Dios ay magmumula ang kaalaman, karunungan at katuwiran ng pananampalataya at pagasa sa Kaniya. 

Kaya’t mapalad ang tao na pinipili, at pinalalapit ng Dios sa Kaniya, upang siya’y makatahan sa Kaniyang bahay at mangasisiyahan sa kabutihan ng Kaniyang banal na Templo (Awit 65:4).

Mapalad ang mga ito sapagkat tatamuhin nila ang tunay na kayamanang mula sa Dios na nagmumula sa pagkaunawa sa Kaniyang mga salita. Ang mga katuwirang ito ang nagtuturo sa atin upang matanggap ang anumang sitwasyon mayroon tayo at masiyahan sa bawat biyaya at pagpapalang ating tinatamasa.

Kung marunong tayong masiyahan sapagkat ito ang doktrina at aral na tinatanggap natin ay hindi tayo magreklamo anuman ang ating maranasan. Hindi tayo magtatampo sa Dios kung hindi man matupad ang pangarap nating yumaman dito sa lupa.

Ang palad ng nakakasumpong ng tunay na kayamanan ay hindi naging palad ng maraming mga tao. Kaya’t ang daan patungo sa kaligtasan ay napakaliit na lamang, kakaunti ang nakakasumpong nito (Mateo 7:13).

Kung bakit ganito sapagkat marami ang hindi nakaunawa ng tunay na kalooban ng Dios at ng Kaniyang mga katuwiran. Marami ang naghahangad ng yaman ng lupa, nakaligtaan nila o hindi nila pinagsikapang alamin ang pagtatamo ng tunay na kayamanan sa langit. Naka-pokus ang marami sa mga bagay na nakikita at hindi sa mga bagay na panlangit. Gaya nang pahayag ng Panginoong Hesus, nakalagak ang puso ng tao sa mga bagay na inaaari nitong kayamanan sa kaniyang buhay (Mateo 6: 21, 24).

At dahil naka-pokus lamang sila dito sa lupa, hindi nila pinapansin ang mga bagay na labas sa pokus ng kanilang pansin. Wala silang pakiaalam sa langit, o kung mayroon man ay hindi nila ito priyoridad sa kanilang buhay. Madali silang natutukso ng mga bagay ng sanlibutan kaya’t dito lamang nila naibabaling ang kanilang pansin. Gaya nang sinabi ng Panginoong Hesus, “At ang nahasik sa mga dawagan, ay yaong dumirinig ng salita; nguni’t ang pagsusumakit na ukol sa sanglibutan, at ang daya ng mga kayamanan, ay siyang umiinis sa salita, at yao’y nagiging walang bunga.” (Mateo 13:22)

Sa ating mga nagtamo ng tunay na kayamanan, ang pamanhik ng Biblia ay matuto tayong magpahalaga sa kayamanang ito. Pinagtiwalaan tayo ng Dios na magtamo ng pambihirang kayamanang ito, kaya’t dapat lamang nating suklian ito ng ibayong pagpapahalaga sa pamamagitan ng ibayong pagtalima at pagkilala.

Gaya nang pahayag ni Apostol Pablo, “Yamang naliwanagan ang mga mata ng inyong puso, upang maalaman ninyo kung ano ang pagasa sa kaniyang pagtawag, kung ano ang mga kayamanan ng kaluwalhatian ng kaniyang pamana sa mga banal.” (Efeso 1:18) Ang tinanggap nating biyaya ay pagasa mula sa Kaniyang pagtawag sa atin, at ito ang nagpapakilala sa atin kung gaano kalawak ang tinamo nating kayamanan, hindi man dito sa lupa, ngunit ito naman ay patungkol sa langit na ating inaasam-asam.

Sa mga naghahangad ng kayamanan sa lupa, tiniyak ng Biblia na hindi masama kung ito ay gawin. Lalo pa nga kung magiging bukas ang ating puso sa pagtulong at pamamahagi sa mga nangangailangan kung ito ay masumpungan. Ang kailangan lang ay sundin natin ang payo na magingat, baka tayo mahulog sa maraming tukso ng kaway ng sanlibutang ito gaya nang sinabi, “Datapuwa’t mangagingat kayo sa inyong sarili, baka mangalugmok ang inyong mga puso sa katakawan, at sa kalasingan, at sa mga pagsusumakit ukol sa buhay na ito, at dumating na bigla sa inyo ang araw na yaon na gaya ng silo.” (Lukas 21:34)

Kung matutunan na nating tanggapin ang ating kalagayan sa buhay na ito, na sa kabila ng maraming kapighatian at pagsubok ng pananampalataya ay natutuhan nating masiyahan at magtamo ng kapayapaan, kung magkagayon ay tinamo na natin ang tunay na kayamanan, samakatuwid baga’y ang yamang panlangit, na kung ating titipunin ay magiging mabuting saligan natin sa pagtatamo ng pangakong buhay na walang hanggan.

 


Posted in Uncategorized | Leave a comment

What to Imitate in God’s Manifestation in the Flesh

(From the sermon entitled, “Ang Ginawa ng Dios sa Kaniyang Pagkakatawang-tao na Marapat Tularan ng Kaniyang mga Lingkodfor April 2, 2015)

easter

Many verses of the Bible will prove the truth about the manifestation of God in flesh through Jesus Christ. This may sound ridiculous to some skeptics and scholars of the Bible, however, to us, who believe in the deity of Christ, it is very clear that this is what the Bible is telling us about the mystery of His godliness, that He manifest Himself in the flesh (1 Timothy 3:16).

In the beginning of the book of John, we can see how God made Himself appear in form of the flesh. It was stated there that word who is God, was manifested in the flesh through Christ Jesus. It is written there, “In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. He was with God in the beginning. The Word became flesh and made his dwelling among us. We have seen his glory, the glory of the one and only Son, who came from the Father, full of grace and truth.” (John 1:1-2,14)

“The word became flesh and dwelt among us.” This is a powerful verse that proves that God, who is the word, made Himself appear as a flesh like us. That verse is the fulfillment of the prophesy in the Old Testament. It was written, “Therefore the Lord himself will give you a sign: The virgin will conceive and give birth to a son, and will call him Immanuel.” (Isaiah 7:14) This verse was fulfilled in Matthew 1:23, which says, ““The virgin will conceive and give birth to a son, and they will call him Immanuel” (which means “God with us”)

Isaiah made the same prophesy in Isaiah 9:6, “For to us a child is born, to us a son is given, and the government will be on his shoulders. And he will be called Wonderful Counselor, Mighty God, Everlasting Father, Prince of Peace.” Notice the child is the mighty God and the everlasting Father.

Can God be born? The Bible says in Micah 5:2, that He came from evelasting, “But thou, Bethlehem Ephratah,

though thou be little among the thousands of Judah, yet out of thee shall he come forth unto me that is to be ruler in Israel; whose goings forth have been from of old, from everlasting.” God has no beginning; therefore, He came from everlasting. How come He was born in the flesh? He needed to become flesh that is why He was born in the flesh. He used the normal process of creation, through birth.

To give proof that God has no beginning, David says, “Before the mountains were born or you brought forth the whole world, from everlasting to everlasting you are God.” (Psalms 90:2) God needed to become flesh for a special purpose, which He decided for Himself. Apostle Paul mentioned this in his letter; “he made known to us the mystery of his will according to his good pleasure, which he purposed in Christ.” (Ephesians 1:9)

The amazing works and wonders that Christ had shown maybe a mystery to others, but to us, it proves that He is God incarnate, God who makes Himself a man. But, is Christ a real man? Yes, Christ is a man, but not like us. He is a man because He made Himself like a man. His original form is not a man. He is God who dwells in us like a man.

Christ’s stories tell us about His great works and give proof of His deity.

No man can walk in water. There were some who made it in the movies and films, but they are all illusions and camera tricks. There is also a monk who can run (not walk) on water, but underneath the water is a long wooden bridge and can be clearly seen from afar. Jesus walk on water. We can read in John 6:19-20, “When they had rowed about three or four miles, they saw Jesus approaching the boat, walking on the water; and they were frightened. But he said to them, “It is I; don’t be afraid.”

Job tells us about God’s character in Job 9:8, “By whose hand the heavens were stretched out, and who is walking on the waves of the sea.” If God can walk in the waves of the sea, and Christ walked on the water, then who is Christ to you?

No man can command wind and ocean waves. Only God can do this. David says, “Who makes the loud voice of the sea quiet, and puts an end to the sound of its waves.” (Psalms 65:7) Even the fire, rain of ice, snow and mist does the words of God (Psalms 148:8).

Did Christ command these elements? And did these elements follow Him? In Mark 4:37-39, we can read, “And a great storm of wind came up, and the waves came into the boat, so that the boat was now becoming full. And he himself was in the back of the boat, sleeping on the cushion: and they, awaking him, said, Master, is it nothing to you that we are in danger of destruction? And he came out of his sleep, and gave strong orders to the wind, and said to the sea, Peace, be at rest. And the wind went down, and there was a great calm.”

If Christ can order the sea and wind to be at rest and God does the same, then who is Christ to you?

No man knows the contents of the heart and thoughts of anyone. Only God knows everything. David says, “the Lord —knows the thoughts of man, that they are but a breath.” (Psalms 94:11)

Can Jesus read the mind of anyone? What can we find in the Bible? John 21:17 states, “The third time he said to him, “Simon son of John, do you love me?” Peter was hurt because Jesus asked him the third time, “Do you love me?” He said, “Lord, you know all things; you know that I love you.”

Does Jesus really know all things? Can he know the hearts and thoughts of men? We can read in John 2:24-25, “But Jesus would not entrust himself to them, because he knew all people. He did not need anyone to testify about man, for he knew what was in man.”

If only God knows everything and Christ Jesus knows all things, then who is Jesus to you?

If the attributes of Christ and the Father are the same, does God allow that anyone be like Him? The Bible says no. It was written, “To whom can you compare and liken me? Tell me whom you think I resemble, so we can be compared. Let the things which are past come to your memory: for I am God, and there is no other; I am God, and there is no one like me.” (Isaiah 46:5,9)

The Father does not allow anyone to be like Him, however Christ possesses all His attributes. That makes Christ and the Father, one. (John 10:30)

It is very clear that God does not allow anyone to be like Him. That means He does not allow any other God besides Him. However, God would love to see that we imitate His actions and lessons upon His manifestation as a flesh.

Apostle Paul tells us, “Let this mind be in you which was in Christ Jesus, To whom, though himself in the form of God, it did not seem that to take for oneself was to be like God; But he made himself as nothing, taking the form of a servant, being made like men; And being seen in form as a man, he took the lowest place, and let himself be put to death, even the death of the cross.” (Philippians 2:5-8) God wants us to become like Him in the sense that we learn the humility that He had set before us. He wants us to become obedient of His will, walking in humility according to His pleasure.

No master will ever serve his servants, and Christ set an example to follow. He washed the feet of His disciples and served them. This is what God wants us to imitate in His manifestation in the flesh, that is, to learn how to accept and serve one another as He had shown us (John 13:13-15, “You call me ‘Teacher’ and ‘Lord,’ and rightly so, for that is what I am. Now that I, your Lord and Teacher, have washed your feet, you also should wash one another’s feet. I have set you an example that you should do as I have done for you”)

Christ suffered afflictions. He was hurt, persecuted and hated. However, He accepted all these sufferings. God wants us to imitate this example, that no matter how harsh we suffer from other people, we learn to let the hands of God decide. We do not take revenge, because revenge is only for God (1 Peter 2:21-23).

Most of all, God wants us to be forgiving in all situations. We ‘ve got to have a low heart, and a big heart too, so that we can learn how to open it out for forgiveness. The Bible commands us, “Bear with each other and forgive one another if any of you has a grievance against someone. Forgive as the Lord forgave you.” (Colossians 3:13)

If we learn how to imitate God’s examples through Christ, then we could prove that we are indeed His servants, worthy of being called His children, and heirs to His promise, the eternal life. The Bible says, ““A new command I give you: Love one another. As I have loved you, so you must love one another. By this everyone will know that you are my disciples, if you love one another.” (John 13:34-35)

 

(Filipino Translations)

Sa maraming talata ng Biblia ay ating mauunawaan ang katotohanan ng pagkakatawang-tao ng Dios sa pamamagitan ng Panginoong Hesus. Hindi man ito maging katanggap-tanggap sa maraming nagbabasa ng Biblia at sa mga hindi naniniwala, datapuwat sa ating kumikilala ay maliwanag na ito ay isa sa mga hiwaga ng Kaniyang pagka-Dios.

Sa umpisa pa lamang ng aklat na isinulat ni Apostol Juan ay makikita natin ang kahayagan ng Kaniyang pagkakatawang tao. Niliwanag sa unang talata nito ang pagkakatawang tao ng salita. Ang salita o ang verbo ay ang Dios, at ang salita na ito ay nagkatawang tao sa pamamagitan ng Panginoong Hesus. Gaya nang sinabi, “Nang pasimula siya ang Verbo, at ang Verbo ay sumasa Dios, at ang Verbo ay Dios. Ito rin nang pasimula’y sumasa Dios.” (Juan 1:1-2) “At nagkatawang- tao ang Verbo, at tumahan sa gitna natin (at nakita namin ang kaniyang kaluwalhatian, kaluwalhatian gaya ng sa bugtong ng Ama), na puspos ng biyaya at katotohanan” (Juan 1:14)

Ang kaganapang ito ay mula sa katuparan ng hula ng Propeta Isaias, na isang dalaga ang maglilihi at ang manganganak ng isang lalake. Ang hulang ito ay nagkaroon ng katuparan sa Panginoong Hesus. Siya ang Dios na nagkatawang-tao. Sinabi ng Biblia, “Kaya’t ang Panginoon nga ay magbibigay sa inyo ng tanda; narito, isang dalaga ay maglilihi, at manganganak ng isang lalake, at tatawagin ang kaniyang pangalan na Emmanuel.” (Isaias 7:14) Ang katuparan ng hulang ito ay ating mababasa sa Mateo 1:23 na sinasabi, “Narito, ang dalaga’y magdadalang- tao at manganganak ng isang lalake, At ang pangalang itatawag nila sa kaniya ay Emmanuel; na kung liliwanagin, ay sumasa atin ang Dios.”

Dagdag pa dito ang sinabi ni Propeta Isaias, “Sapagka’t sa atin ay ipinanganak ang isang bata, sa atin ay ibinigay ang isang anak na lalake; at ang pamamahala ay maaatang sa kaniyang balikat:at ang kaniyang pangalan ay tatawaging Kamanghamangha, Tagapayo, Makapangyarihang Dios, Walang hanggang Ama, Pangulo ng Kapayapaan.” (Isaias 9:6) Pansinin natin ang katangian ng batang ipinanganak ayon kay Isaias, ito ang Makapangyarihang Dios at Walang Hanggang Ama.

Tunay bang ipinanganak ang Dios? Sa katotohanan, ayon sa Mikas 5:2, “Nguni’t ikaw, Beth- lehem Ephrata, na maliit upang lumagay sa libolibo ng Juda, mula sa iyo ay lalabas sa akin ang isa na magpupuno sa Israel; na ang pinagbuhatan niya ay mula nang una, mula nang walang hanggan.” Walang pinagmulan ang Dios, Siya ay mula nang walang hanggan. Subalit kailangan Niyang ipanganak sapagkat magkakatawang tao nga. Ginamit Niya ang normal na proseso ng paglikha, ang normal na pagkapanganak ng isang sanggol.

Upang patunayan na walang hanggan ang Kaniyang pasimula, sinabi din ni David, “Bago nalabas ang mga bundok, O bago mo nilikha ang lupa at ang sanglibutan, mula nga ng walang pasimula hanggang sa walang hanggan, ikaw ang Dios.” (Awit 90:2) Kinailangan lamang Niyang magkatawang tao sapagkat mayroong sunod sunod na layunin na kailangan Niyang isakatuparan mismo ng Kaniyang sarili. At ito ay ipinasiya Niya sa Kaniyang sarili gaya nang pahayag ni Apostol Pablo, “Na ipinakikilala niya sa atin ang hiwaga ng kaniyang kalooban, ayon sa kaniyang minagaling na ipinasiya niya sa kaniya rin.” (Efeso 1:9)

Ang mga kagilagilas na gawa at pangyayaring nakapaloob sa pagkakatawang-tao ng Panginoong Hesus ay magpapatunay na Siya ay ang Dios na nagkatawang-tao. Si Kristo ba ay tao? Si Kristo ay tao sapagkat Siya ay nagkatawang-tao, subalit Siya ay hindi tao sa katutubong kalagayan. Siya ay Dios na nagkatawang tao.

Ilan sa halimbawa ng mga dakilang tanda at gawa ng Panginoong Hesus na nagpapatunay ng Kaniyang pagka-Dios ay ang mga sumusunod:

Walang tao na may kakayanan na lumakad sa alon ng dagat. Maaaring mayroong mga gumagawa nito sa panahong ito. Subalit ang mga ito ay mga ilusyon lamang ng camera at dinadaya ang mga nakapanonood nito. Ang Panginoong Hesus ay lumakad sa tubig. Mababasa ito sa Juan 6:19-20, “Nang sila nga’y mangakagaod na ng may dalawangpu’t lima o tatlongpung estadio, ay kanilang nakita si Jesus na lumalakad sa ibabaw ng dagat, at lumalapit sa daong:at sila’y nangahintakutan. Datapuwa’t sinabi niya sa kanila, Ako nga; huwag kayong mangatakot.”

Magugunita nating ang lalaking si Job ay nagpahayag ng kakayahan ng Dios, “Na nagiisang inuunat ang langit, at tumutungtong sa mga alon ng dagat.” (Job 9:8)

Walang tao na may kakayahang utusan ang hangin at ang dagat. Dios lamang ang makagagawa nito, at ito ay ginawa ng Panginoong Hesus. Katunayan, mababasa sa Marcos 4:37-39, “At nagbangon ang isang malakas na bagyo, at sinasalpukan ang daong ng mga alon, na ano pa’t ang daong ay halos natitigib. At siya’y natutulog sa hulihan sa ibabaw ng kutson; at siya’y ginising nila, at sinabi sa kaniya, Guro, wala bagang anoman sa iyo na mapahamak tayo? At gumising siya, at sinaway ang hangin, at sinabi sa dagat, Pumayapa, tumahimik ka. At humimpil ang hangin, at humusay na totoo ang panahon.”

Upang patunayan na Dios lamang ang may kapangyarihang makagawa nito, sinabi ni David, “Na nagpapatigil ng hugong ng mga dagat, ng hugong ng kanilang mga alon, at ng kaingay ng mga bayan.” (Awit 65:7) Maging ang apoy, granizo, nieve at singaw, o maging ang unos na hangin, gumaganap ng Kaniyang mga salita (Awit 148:8)

Walang tao na may kakayahang malaman ang lahat ng bagay, makabasa ng kalooban at kaisipan ng sinuman. Tanging Dios lamang ang makagagawa nito. Ang Panginoong Hesus ba ay ganito? Sinabi ng Biblia, “Sinabi niya sa kaniya sa ikatlo, Simon, anak ni Juan, Iniibig mo baga ako? Nalumbay si Pedro sapagka’t sa kaniya’y sinabing makaitlo, Iniibig mo baga ako? At sinabi niya sa kaniya, Panginoon, nalalaman mo ang lahat ng mga bagay; nalalaman mo na kita’y iniibig…” (Juan 21:17) 

Pinatunayan din ito sa mga talatang Juan 2:24-25 na sinasabi, “Datapuwa’t si Jesus sa kaniyang sarili ay hindi rin nagkatiwala sa kanila, sapagka’t nakikilala niya ang lahat ng mga tao, Sapagka’t hindi niya kinakailangan na ang sinoman ay magpatotoo tungkol sa tao; sapagka’t nalalaman nga niya ang isinasaloob ng tao.”

Dios lamang ang maaaring makaalam ng nasa kalooban ng bawat tao. Ayon kay David, “Nalalaman ng Panginoon ang mga pagiisip ng tao…” (Awit 94:11) 

Ang mga katangian ng Panginoong Hesus ay kagaya ng katangian ng Dios. Pumapayag ba ang Dios na may kagaya? Ang sagot ng Biblia ay hindi. Katunayan mababasa natin sa Isaias 46: 5, 9, “Kanino ninyo ako itutulad, at ipaparis, at iwawangis ako, upang kami ay magkagaya. Inyong alalahanin ang mga dating bagay ng una:sapagka’t ako’y Dios, at walang iba liban sa akin; ako’y Dios, at walang gaya ko.” 

Kung gayon, maliwanag sa Biblia na ang Dios ay hindi pumapayag na magkaroon ng kagaya Niya. Ang Panginoong Hesus ay taglay ang mga katangiang tanging Dios lamang ang makapagtataglay. Nangangahulugang si Kristo at ang Ama ay IISA (Juan 10:30).

Hindi pumapayag ang Dios na may katulad Siya, ang hangad Niya ay matularan lamang natin ang mga iniwan Niyang halimbawa nang Siya ay magkatawang-tao.

Gaya halimbawa ng pagpapakababa na Kaniyang ginawa, na Siya bagama’t Dios ay iniwan ang Kaniyang pagka-Dios upang makitulad sa ating mga tao. Iniwan Niya din ang halimbawa ng pagiging masunurin. Kung si Kristo ay naging masunurin hanggang sa kamatayan sa krus, gayundin ang hangad Niya na magawa natin (Filipos 2:5-8).

Sinumang panginoon ay hindi pinaglilingkuran ang kaniyang mga alipin. Subalit, ginawa ito ng Panginoong Hesus. Hinugasan Niya ang paa ng Kaniyang mga alagad, upang ipakita sa kanila ang dakilang halimbawa ng pagpapakababa (Juan 13:13-15), sa layuning sila naman ay matuto ding magpapakababa sa isa’t isa.

Bagaman Siya ay inupasala, sinaktan, tinampalasan at niyurakan, hindi gumanti ang Panginoong Hesus. Ibig Niyang maging gayon ang ating kaisipan sa lahat ng panahon. Ang paghihiganti ay nasa kamay ng Dios. Hayaan nating ang Dios ang gumanti sa mga kasamaang ginagawa sa atin. (1 Pedro 2:21-23)

Kaya’t kung si Hesus ay nagawang magpakita ng mababang puso at naging mapagpatawad sa lahat ng tumampalasanan sa Kaniya, gayundin naman ang ibig Niyang makita na ginagawa natin. Ang wika ng Biblia, “Mangagtiisan kayo sa isa’t isa, at mangagpatawaran kayo sa isa’t isa, kung ang sinoman ay may sumbong laban sa kanino man; na kung paanong pinatawad kayo ng Panginoon, ay gayon din naman ang inyong gawin:” (Colosas 3:13) 

Kung magkagayon ay makilala ng lahat na tayo nga ay tunay na mga alagad ng Dios. Gaya nang Kaniyang pahayag, “Isang bagong utos ang sa inyo’y ibinibigay ko, na kayo’y mangagibigan sa isa’t isa:na kung paanong iniibig ko kayo, ay mangagibigan naman kayo sa isa’t isa. Sa ganito’y mangakikilala ng lahat ng mga tao na kayo ay aking mga alagad, kung kayo’y may pagibig sa isa’t isa.” (Juan 13:34-35)

 

 

 

 


Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , , , , , | Leave a comment

A Cheerful Heart is a Good Medicine

(From the sermon entitled, “Ang Mabuting Kagamutan sa Pagtuturo ng Bibloia” for dates March 26 and 29, 2015)

Happy_Heart_950x600

It is very difficult for anyone to get sick nowadays. Aside from the financial aspect, it creates a chain of disastrous effect in the human anatomy. No wonder people seek any sort of remedy just to feel better and get well.

We believe that God is the one who gives the disease to people. He makes us wounded and He is the one who heals us. The Bible tells us, ““See now that I myself am he! There is no god besides me. I put to death and I bring to life, I have wounded and I will heal, and no one can deliver out of my hand.” (Deuteronomy 32:39) God gives us sufferings and He takes away all of it.

We also believe that medical doctors are God’s instruments to cure people from sickness. Sickness, according to experts does not only affect the physical body of a person. It extends to man’s emotional and psychological side. Depression usually leads to more complications. Diseases get worst if depression is present.

If we ask the Bible, it says that a happy heart helps a person to get well. It says, “A cheerful heart is good medicine…” (Proverbs 17:22) Many experts prove that having a happy heart can cure a disease.

Psychologists who study science of happiness believe that a positive actions such as laughing produces happiness. Constant laughing creates a chain of effect in the body and helps a lot in improving its physical and psychological health. It reduces the level of hormones and cortisol. Cortisol is a type of stress-induced chemical that leads to heart attacks, increase of blood pressure and excess belly fat. Laughing also helps in strengthening the immune system and increases the production of the antibodies in our saliva and blood streams to fight bacteria, virus and parasites.

Even the Bible attested to this. The Bible says, “…but heartache crushes the spirit.” (Proverbs 15:13) When there is heartache, the inner being of a person is crushed and looses the ability to think positively and be happy. A person who is always crushed because of sufferings thinks that it is not good. They do not see the benefit of sufferings. They do not see what will sufferings make them. The Bible says, “All the days of the oppressed are wretched…” (Proverbs 15:15)

Science tells us that constant stress can break a person not only in the inner side but as well as in the physical aspect. Stresses make a person sterile and increase the rate of aging. The Bible conforms to these findings. The experts and the Bible is in unity in saying that having a negative heart, constant stress and a heart that is always wretched can harm us physically and emotionally. However, they also in unity in saying that having a cheerful heart is the best medicine.

Though sufferings are inevitable, how they affect us plays an important part. Servants of God feel joy and happiness amidst the many sufferings they have encountered in life, because they have faith, they trust God in everything they do. A true servant, who has been taught of the values and doctrines of God, and knows the teachings about sufferings, faces the sufferings with wisdom and courage no matter how hard and heavy they are. A servant treats all these sufferings as tests of faith to determine how much is their faith in the almighty God (1 Peter 1:6).

The key to having a happy and peaceful heart amidst sufferings lies on our hope and faith in God. Anyone who has an absolute faith and trust in God will always look on the positive side of what is happening with his life. And since that we are always positive in all ways, we do not let any negativity arises in every occasion.

We make sure that things that can create negative thoughts, feelings and actions, that can lead to unwanted sufferings are avoided. People who are self conceited, unforgiving and envious of others are those who always feel negative thoughts. Those who are unforgiving will always be hunted by being unforgiving. Those who are envious of what others may have will never be satisfied. Those who are self-conceited will always be insecure.

Servants of God are avoiding these negative characters. We should not measure or compare others with our selves. We are unique in the eyes of God. For example, if we are always worried abut our life’s situation, we will never be happy. If we do not learn to be contented in life, we cannot avoid stress.

However, learning to have a cheerful heart will give us a lot of benefits. Aside from the physiological effects of being happy, having a happy heart let us behave according to the will of God. The Bible tells us, “For wisdom will enter your heart, and knowledge will be pleasant to your soul.” (Proverbs 2:10)

And so, it is very important to maintain a cheerful heart. Not only that it gives us cure, but also by being happy and peaceful in many ways, we can create friends and not enemies, not only to other people but especially to all faithful. Apostle Paul explains this, “Therefore if you have any encouragement from being united with Christ, if any comfort from his love, if any common sharing in the Spirit, if any tenderness and compassion, then make my joy complete by being like- minded, having the same love, being one in spirit and of one mind. Do nothing out of selfish ambition or vain conceit. Rather, in humility value others above yourselves, not looking to your own interests but each of you to the interests of the others.

In your relationships with one another, have the same mindset as Christ Jesus:” (Philippians 2:1-5)

If we have positive outlook in life, especially in the spiritual aspect, we can see its good effects in our selves, not only in our physical health, but as well as to our souls. The key here is to accept things that we cannot change, to have courage to change the things that we can and to have the wisdom to know the difference (Reinhold Niebuhr).

(Filipino Translations)

Mahirap magkasakit lalo na sa panahong ito. Bukod sa pinansiyal na aspeto, ang pagkakasakit ay nagdudulot ng mabigat na dalahin sa kalooban. Subalit bilang laman, hindi naman natin sadyang maiiwasan ang pagkakaroon ng karamdaman. Alam nating ang bawat karamdaman ay may dahilan. Kung minsan, tayo mismo ang may kasalanan ng pagkakasakit. At kung minsan, kalooban ito ng Dios na ating maranasan.

Ang Dios ang nagbibigay ng karamdaman.

Siya ang sumusugat at Siya din ang nagpapagaling. Gaya nang sinabi, “Tingnan ninyo ngayon, na ako, sa makatuwid baga’y ako nga, At walang dios sa akin: Ako’y pumapatay, at ako’y bumubuhay; Ako’y ang sumusugat, at ako’y ang nagpapagaling: At walang makaliligtas sa aking kamay.” (Deut. 32:39). Samakatuwid, nasa kapangyarihan ng Dios na ang isang tao ay magtaglay ng karamdaman, at Siya din ang may kapangyarihan na magbigay lunas dito.

Kung nagmula sa Dios ang bawat karamdamang tinataglay nating mga tao, hindi nagpabaya ang Dios upang hindi natin makita ang kagamutan. Maaaring may karamdamang kung tawagin ay terminal o ikamamatay. Ang ganitong karamdaman ay wala nang lunas at kasangkapan na Niya upang wakasan ang buhay ng sinuman.

Mayroong karamdamang may lunas. Naniniwala tayo na ang mga manggagamot na nagpakadalubhasa sa pagaaral sa panggagamot ay mga kasangkapan ng Dios sa ikalulunas ng karamdaman ng nakararaming mga tao. Sa pagaaral ng maraming mga eksperto, ang karamdamang pisikal ng tao ay hindi lamang nagdudulot ng epekto sa pisikal na katawan ng tao. Ang karamdamang pisikal ay maaari ding makaapekto sa emosyunal at kaisipan ng may sakit. Karaniwan, pangunahin ang depresyon na nagdudulot ng lalong paglala ng karamdaman. Kapag patuloy na naranasan ang depresyon, ito ang nagiging sanhi upang lalong lumubha ang sakit.

Kung Biblia ang tatanungin, sumasangayon ito sa kasabihan, na “laughter is the best medicine.” Sinabi ng Biblia, “Ang masayang puso ay mabuting kagamutan…” (Kawikaan 17:22) Pinatutunayan ng maraming eksperto sa ngayon na malaki ang kaugnayan sa ikagagaling ng karamdaman ng pagkakaroon ng masayang puso o kalooban.

Ang mga Psychologists na nagaaral ng Science of Happiness ay naniniwala na ang pagkakaroon ng positibong gawi gaya ng pagtawa ay nakapagbibigay ng kasiyahan. Ang pagtawa ay nakapagbibigaya ng sunod-sunod na reaksiyon sa katawan na nakakatulong sa pisikal at psikolohikal na kalusugan nito. Ang palagiang pagtawa ay nakapagpapalayo sa karamdaman at nagbibigay din ng kalunasan. Ibinababa nito ang hormones at ang cortisol levels. Ang cortisol ay isang uri ng stress-induced chemical na maaaring magbigay ng sakit sa puso, pagtaas ng blood pressure at excess belly fat. Nakakatulong din ang pagtawa sa pagpapalakas ng immune system sapagkat pinatataas nito ang produksiyon ng mga antibodies sa ating laway at sa daluyan ng ating dugo upang labanan ang mga bacteria, virus at parasites.

Kung Biblia naman ang magpapahayag, ang pagiging malungkutin naman o palagiang nasa pagdadalalamhati ay hindi nagdudulot ng mabuti sa ating katawan. Sinabi ng Biblia, “…sa kapanglawan ng puso ay nababagbag ang diwa.” (Kawikaan 15:13) Magulo at masalimuot ang kalooban kapag ang puso ay nasa kapanglawan. Gayundin ipinahayag ng Biblia, “Lahat ng mga araw sa nagdadalamhati ay masama…” (Kawikaan 15:15) Kapag ang tao ay nasa pagdadalahamhati, para sa kaniya ito ay isang kasamaan.

Ang medisina ay nagpahayag na ang pagkakaroon ng maraming stress ay nagbibigay ng masamang epekto sa kalusugan ng tao. Ang matagalang pagkaka-expose sa stress o yaong tinatawag na chronic stress ay lubhang mapanganib sa kalusugan ng katawan. Nakapagpapataas ito ng blood pressure, pinahihinto ang pagiging aktibo ng ating immune system, nagiging daan ng atake sa puso, stroke, pagkabaog at pinabibilis ang pagtanda.

Hindi nakapagtataka na ito ang matuklasan ng mga eksperto sapagkat malaon nang panahon na ipinahayag ito ng mga salita ng Dios. Samakatuwid, and mga ekperto at ang Biblia ay nagkakaisa sa pahayag na ang pagkakaroon ng masayang puso ay mabuting kagamutan para sa ating mga tao.

Sa katotohanan, hindi natin maiiwasan ang maraming pagsubok, kadalamhatian sa buhay at iba pang nagdudulot ng kalumbayan sa tao. Subalit natutunan ng mga lingkod na harapin nang matiwasay ang bawat pagsubok na ito sa kanilang buhay. Taglay ang kapayapaang mula sa Dios, matapang nilang hinaharap ang mga ito, sapagkat mayroon silang pagasa at pananampalataya sa Dios.

Maraming bagay na tunay na nakapagbibigay ng stress o kabalisahan sa ating buhay subalit ang mga ito ay inaaari nating pagsubok na kaloob ng Dios upang mapatunayan ang taglay nating pananampalataya (1 Pedro 1:6). Lahat ng pagsubok ay matapang at may kagalakang hinaharap ng mga lingkod. Inaari nilang kabanalan kung ito ay kanilang malagpasan.

Ang susi sa pagkakaroon ng kagalakan at katiwasayan ng kalooban ng mga lingkod, sa kabila ng maraming mga kadalamhatian sa buhay ay nakasalig sa pagasa at pananampalataya. Mayroong silang positibong pananaw sa lahat ng bagay na kanilang nararanasan sa buhay. At dahil positibo, iniiwasan nila ang mga bagay maaaring magbigay sa kanila ng maling pananaw o negatibo.

Dahil dito iniiwasan nilang madama ang mga bagay na magbibigay lamang sa kanila ng ibayong kalumbayan na maaaring magbigay sa kanila ng karamdaman. Ilan sa halimbawa ay ang pagpapalalo, pagtatanim at pananaghili. Ang taong nagtatanim ng galit sa kaniyang kapuwa ay karaniwang walang kapayapaan sa sarili. Ang taong naiinggit sa ginhawang nararanasan ng kaniyang kapuwa ay nagdudulot din sa kaniya ng psikolohikal na stress. Maging ang mga taong palalo ay nakadadama ng malaking kakulangan sa kanilang kalooban.

Hindi dapat maging ganito ang pananaw ng mga lingkod ng Dios. Hindi natin dapat sukatin o ikumpara ang ating sarili sa ibang tao. Ang kawalan ng kasiyahan sa ating kalagayan ay karaniwang nagiging daan din ng maraming stress sa buhay. At tanging silang walang kasiyahan sa puso ang hindi makakaiwas sa ganitong kalagayan.

Ano ang maaaring idulot ng pagkakaroon ng masayang puso, bukod sa mayroon itong positibong epekto sa kalusugan nating mga tao?

Sinabi ng Biblia, “Sapagka’t karunungan ay papasok sa iyong puso, at kaalaman ay magiging ligaya sa iyong kaluluwa.” (Kawikaan 2:10) Ang taong taglay ang masayang puso, na siyang kagamutang mula sa Dios ay nagtataglay ng tunay na unawa, ng tunay na kaalaman at katuwiran. Ito ang nagiging kalasag sa pagtatapat ng isang lingkod, “Kaniyang pinapagtataglay ang matuwid ng magaling na karunungan, siya’y kalasag sa nagsisilakad sa pagtatapat.”(Kawikaan 2:7)

Kaya’t mahalaga ang pagkakaroon ng masayang puso sapagkat ito ay makakatulong sa pagkakaroon ng pakikipagkaisa sa lahat ng tao, lalo na sa mga kasambahay sa pananampalataya. Gaya nang pahayag ni Apostol Pablo, “Kaya nga kung mayroong anomang kasiglahan kay Cristo, kung mayroong anomang kaaliwan ng pagibig, kung mayroong anomang pakikisama ng Espiritu, kung mayroong anomang mahinahong awa at habag, Ay lubusin ninyo ang aking katuwaan, upang kayo’y mangagkaisa ng pagiisip, mangagtaglay ng isa ring pagibig, na mangagkaisa ng akala, at isa lamang pagiisip; Na huwag ninyong gawin ang anoman sa pamamagitan ng pagkakampikampi o sa pamamagitan ng pagpapalalo, kundi sa kababaan ng pagiisip, na ipalagay ng bawa’t isa ang iba na lalong mabuti kay sa kaniyang sarili; Huwag tingnan ng bawa’t isa sa inyo ang sa kaniyang sarili, kundi ang bawa’t isa naman ay sa iba’t iba. Mangagkaroon kayo sa inyo ng pagiisip, na ito’y na kay Cristo Jesus din naman.” (Filipos 2:1-5)

Kung positibo ang pananaw natin sa buhay, lalo na sa espirituwal na bahagi ng ating buhay, makikita natin ang mabuting epekto nito sa ating sarili, hindi lamang sa ating kalusugan, kundi higit sa lahat sa bahagi ng ating kaluluwa. Matitiyak nating anumang karamdaman ang maaari nating taglayin ay magkakaroon ito ng mabuting lunas.

Samakatuwid, pisikal man o sa bahagi ng espirituwal, malaki ang pakinabang ng pagkakaroon ng masayang puso. Ang kailangan lamang ay matagpuan natin ang susi ng tunay na kasiyahan sa puso sa kabila ng maraming kapighatian na ating nararanasan sa buhay. Laksan natin ang ating loob, dinaig ni Kristo ang sanlibutan – Juan 16:33.

Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment

The Power of God

(From the sermon entitled, “Ang Kapangyarihang Taglay ng Dios.” for March 19 and 22, 2015)

world

Anyone who believes in the One True God also believes that His power is eternal and everlasting. There is nothing that is truly impossible to Him. What is impossible to us is possible to God. The vastness and greatness of His power were revealed in many instances, all were written in His book, the Bible.

In fact, Abraham’s wife Sarah laughed when she learned that she would have a baby at her old age (Genesis 18:13-14). These verses prove that the power of God made it possible for her to beget a son. Although impossible at her age, God chooses to give it to her. The phrase, “Is anything impossible for the Lord?” proves that there is no impossible with God.

Ancient Israelites doubted God when Moses led them to the Promised Land. They questioned God’s power because they are too many. They were afraid they would die on their journey. However, the phrase “Is the Lord ʼs hand shortened?” proves that He is the almighty God (Numbers 11:21-23). Therefore, they should have not doubted God’s power. Whatever pleases God, He does it. His outstretched arms cannot be taken back. His will be done on earth as it is in the heavens. This is God’s might and power (Isaiah 14:26-27).

His power Creates

He is the Creator of all things. It is His power that nobody can possess. Through His words everything were created and all His creations reveal His amazing power. David sang of God’s power and glory, “The heavens declare the glory of God; the skies proclaim the work of his hands. Day after day they pour forth speech; night after night they reveal knowledge. They have no speech, they use no words; no sound is heard from them. Yet their voice goes out into all the earth, their words to the ends of the world…” (Psalms 19:1-6) 

All His creations proclaim the vastness of His power and might. The things that are unfathomable to men remained disputed despite their endless pursuit of searching for answers on God’s wonders and creations. Only God will know the deepest mystery of His creations. It is His glory to keep them as they are because it is part of His glory and power. This reveals that He is the only One God who created all things, the almighty God, unequaled and His power is from everlasting to everlasting.

There is no impossible with God

One of God’s mysteries is His godliness. The Bible tells us about the prophecy of a child that would be born. That child is Jesus Christ. This can be found in Isaiah 9:6, “For to us a child is born, to us a son is given, and the government will be on his shoulders. And he will be called Wonderful Counselor, Mighty God, Everlasting Father, Prince of Peace.”

The verse is about the manifestation of God in the flesh. It was doubted and questioned by unbelievers, bible scholars and skeptics. They do not believe that God cannot do it. Skeptics believe that God cannot manifest Himself in the flesh, making Him a God, which is limited only to heaven.

However, the power of the One True God was revealed in Christ. Great is the mytery of godliness; indeed, He manifest Himself in the flesh (1 Timothy 3:16). The prophecy of Isaiah was fulfilled, unto us a son is given… and he will be called Wonderful Counselor, Mighty God, and Everlasting Father…

God’s power was revealed through Christ. He cured the sick, gave sight to the blind, cleansed the people who are stricken with leprosy, gave hearing to the deaf, gave strength to the paralyzed so that they can walk again, and most of all the power to forgive sins. 

However, the amazing revelation of God through Christ is the sign of Jonah. Prophet Jonah was eaten alive by a huge fish and stayed inside its belly through the mercy of God in three days and three nights. Jesus needed to die on the cross, and after three days He would resurrect, as the fulfillment of what happened to Jonah (Matthew 12:38-40).

And when God bid farewell to His Apostles, He promised He would be back again at the appointed time, to bring them all to heaven in His kingdom. The Bible tells us, “Then will appear the sign of the Son of Man in heaven. And then all the peoples of the earth will mourn when they see the Son of Man coming on the clouds of heaven, with power and great glory.” (Matthew 24:30)

How did the power of God affect the early servants of God?

The power of God made huge effect in the lives of the early faithful. His power changed their lives, their beliefs and principles because they have seen and felt the power of God in their lives. Sarah may have laughed at first for hearing that she would beget a son at her old age, but when it happened, both of them became more faithful to God.

The great power of God made them strong and more faithful. In fact, when God tested Abraham to offer his son Isaac, he did not feel any doubt. Absoulte obedience was seen from Abraham. He thought that God could resurrect his son from the dead (Hebrews 11:17-19). That made him the father of faith.

Apostle Paul tells us about the faith of Abraham who felt God’s power in his life. Paul tells us, “Against all hope, Abraham in hope believed and so became the father of many nations, just as it had been said to him, “So shall your offspring be.” Without weakening in his faith, he faced the fact that his body was as good as dead —since he was about a hundred years old —and that Sarah’s womb was also dead. Yet he did not waver through unbelief regarding the promise of God, but was strengthened in his faith and gave glory to God, being fully persuaded that God had power to do what he had promised.” (Romans 4:18-21)

The power of God drove the fear away from David. The ancient Israelites were afraid of their enemy, the Philistines because of their champion, Goliath. However, David, who has strong faith and belief in the power of God, did not feel any fear. David tells us, “The Lord who rescued me from the paw of the lion and the paw of the bear will rescue me from the hand of this Philistine.” (1 Samuel 17:37)

The same courage happened to prophet Daniel. He and his friends disobeyed the order of the Babilonian king even if their lives are at stake. During that time, Nabucodonosor made a huge statue and proclaimed that all people in his land should worship no other God other than the statue. Anyone who disobeyed will be punished and will be killed. Daniel and his friends did not obey the order of the king. They were sent to a burning oven but were saved by the power of God (Daniel 6:26-27; 3:14-18).

Later on, Nabucodonosor believed in the power of God. The Bible tells us, “At the end of that time, I, Nebuchadnezzar, raised my eyes toward heaven, and my sanity was restored. Then I praised the Most High; I honored and glorified him who lives forever. His dominion is an eternal dominion; his kingdom endures from generation to generation. All the peoples of the earth are regarded as nothing. He does as he pleases with the powers of heaven and the peoples of the earth. No one can hold back his hand or say to him:“What have you done?” At the same time that my sanity was restored, my honor and splendor were returned to me for the glory of my kingdom. My advisers and nobles sought me out, and I was restored to my throne and became even greater than before. Now I, Nebuchadnezzar, praise and exalt and glorify the King of heaven, because everything he does is right and all his ways are just. And those who walk in pride he is able to humble.(Daniel 4:34-37)

The faith of the early Christians endangered their lives, but that did not stop them from serving God. The power of God indeed made them brave and courageous amidst the persecutions and sufferings they experienced (Hebrews 11).

Notice that the power of God that was revealed to the early faithful changed their lives in an enormous way. They became courageous and feared nothing because of the power they felt. The power of God removed the fear in their hearts and made them unstoppable.

How did the power of God affect the servants of God in our times today?

Do we trust God like what the early servants of God did?

How can we repay God’s goodness and power that is constantly revealed in us?

Having felt God’s power and goodness, we should show that we trust Him and believe in what He can do in our lives, that no matter what happens, we trust that He will never abandon or forsake us. Remember also that it is our duty to fear Him and obey all His commands and will (Ecclesiastes 12:13-14).

Let us show that His power is truly revealed in us. How? By allowing ourselves to be doers of His words and teachings, by turning away from all sort of wickedness and sins of this world, like what the Bible says, “I pray that the eyes of your heart may be enlightened in order that you may know the hope to which he has called you, the riches of his glorious inheritance in his holy people, and his incomparably great power for us who believe. That power is the same as the mighty strength he exerted when he raised Christ from the dead and seated him at his right hand in the heavenly realms, far above all rule and authority, power and dominion, and every name that is invoked, not only in the present age but also in the one to come.”(Ephesians 1:18-21)

Let us show that His power was able to change us by allowing ourselves to be obedient to His will, knowing that by doing this, we shall received the eternal salvation.

Change should be evident in us as a sign of God’s power in our lives. If we could not generate change in our lives, even if we are saying that we believe in Him, it is not pleasing to the Lord. True change is not through words only, but through actions and obedience.

Paul emphasizes that the power of God should grow deeply in our hearts so that we can be able to obey what our holy obligations expect of us. Paul says, “so that Christ may dwell in your hearts through faith. And I pray that you, being rooted and established in love, may have power, together with all the Lord’s holy people, to grasp how wide and long and high and deep is the love of Christ, and to know this love that surpasses knowledge —that you may be filled to the measure of all the fullness of God. Now to him who is able to do immeasurably more than all we ask or imagine, according to his power that is at work within us.” (Ephesians 3:17-20)

The power of God that created all things should create huge change in our lives as a faithful. Remember that all things act according to His will and power for our own good and salvation. Apostle Paul tells us, “And we know that in all things God works for the good of those who love him, who have been called according to his purpose.” (Romans 8:28)

(Filipino Translations)

Sa sinumang naniniwala at sumasampalataya sa Iisang Dios na tunay, walang duda na walanghanggan ang Kaniyang kapangyarihan. Walang bagay na totoong mahirap sa Kaniya. Ang imposible sa ating mga tao ay posible sa Kaniya. Ang lawak at laki ng Kaniyang kapangyarihang taglay ay nahayag sa maraming pagkakataon at pangyayari, na pawang nasulat sa Kaniyang aklat, ang Biblia.

Katunayan, sa panahon ni Abraham, nagtawa si Sarah nang sabihin sa kaniya na siya ay manganganak pa sa kabila nang kaniyang katandaan (Genesis 18:13-14). Pinatutunayan dito na kapangyarihan ng Dios ang magbigay ng supling sa sinumang Kaniyang ibiging pagkalooban anuman ang kalagayan o edad nito. Ang mga salitang “may anumang bagay kayang napahirap sa Panginoon” ang makapagpapatunay na walang imposible sa Kaniya.

Sa panahon ni Moises, nagduda ang lahing Israel sa Dios nang sila ay maglakbay patungo sa lupang Canaan. Nagduda sila pagkat totoong lubhang napakarami nila. Natatakot sila na sila ay mamatay sa gutom sa kawalan. Subalit sinabi ni Moises, “Umikli na ba kaya ang kamay ng Panginoon?” (Bilang 11:21-23) Ito ang nagpapatunay na ang kamay ng Dios, na siyang simbolo ng Kaniyang kapangyarihan ay hindi dapat pagdudahan o pagalinlanganan. Sapagkat anumang naisin o ibigin ng Dios ay Kaniyang ginagawa. Ang kamay Niyang nakaunat ay walang sinumang makapagtitikom niyaon. Mananaig ang anumang Kaniyang ipinasya, sapagkat bahagi ng Kaniyang kapangyarihang taglay (Isaias 14:26-27).

Kapangyarihan ng Dios ang Lumikha. Siya ang Dios na lumikha ng lahat ng bagay. Sa pamamagitan ng Kaniyang mga salita ay nalikha ang lahat. At ang lahat ng Kaniyang mga nilikha ay nagpapahayag ng Kaniyang kagilagilalas na kapangyarihan. Sinabi ng Biblia, “Ang kalangitan ay nagpapahayag ng kaluwalhatian ng Dios; at ipinakikilala ng kalawakan ang gawa ng kaniyang kamay. Sa araw- araw ay nagbabadya ng pananalita, at sa gabi- gabi ay nagpapakilala ng kaalaman. Walang pananalita o wika man; ang kanilang tinig ay hindi marinig. Ang kanilang pangungusap ay lumaganap sa buong lupa, at ang kanilang mga salita ay hanggang sa wakas ng sanglibutan…” (Awit 19:1-6)

Ipinakikilala ng lahat ng Kaniyang mga nilikha ang kalakhan ng Kaniyang kapangyarihan. Ang mga bagay na hindi maabot ng unawa ng tao ay mananatiling malaking kuwestiyon sa kanilang pananaliksik sapagkat tanging Dios lamang ang nakakaalam ng lahat sapagkat sa Kaniya nagmula ang lahat ng bagay.

At ang lahat ng ito ay nagpapakilala na Siyang magisa ang Dios na lumikha ng lahat, ang tanging Dios na Makapangyarihan sa lahat. Siya ay Dios na walang kapara, sapagkat ang Kaniyang kapangyarihan ay walang hanggan.

Ngunit ang isa sa kagilagilalas na bagay na ginawa ng Dios ay nang matupad ang nakasulat sa aklat ng Propeta Isaias, “Sapagka’t sa atin ay ipinanganak ang isang bata, sa atin ay ibinigay ang isang anak na lalake; at ang pamamahala ay maaatang sa kaniyang balikat: at ang kaniyang pangalan ay tatawaging Kamanghamangha, Tagapayo, Makapangyarihang Dios, Walang hanggang Ama, Pangulo ng Kapayapaan.” (9:6)

Tungkol ito sa Kaniyang pagkakatawang-tao. Ang Dios ay nahayag sa laman sa pamamagitan ng Panginoong Hesus. Bagay na pinagdudahan ng maraming mga tao, ng mga walang pagkilala, maging ng ilang bumabasa at nagsasaliksik ng mga Banal na Kasulatan. Nanaig sa kanila ang katuwirang, hindi diumano magagawa ng Dios ang magkatawang tao, na para bagang binibigyan nila ng hangganan ang kakayahan ng Dios.

Subalit nahayag ang kapangyarihan ng IISANG Dios sa pamamagitan ni Hesus. Dakila ang hiwaga ng Kaniyang pagka-Dios, sapagkat nahayag Siya sa laman (1 Timoteo 3:16). Natupad ang sinabi ng Propeta Isaias na ipinanganak ang isang bata, ibinigay ang isang anak na lalake… at ang kaniyang pangalan ay tatawaging Kamanghamangha, Tagapayo, Makapangyarihang Dios, Walang hanggang Ama, Pangulo ng Kapayapaan. 

Lahat ng mga bagay na Kaniyang ipinakita gaya ng pagpapagaling sa mga may sakit, pagpapalakad sa mga pilay, pagpapadilat sa mga bulag, paglilinis sa mga may sakit na ketong, hanggang doon sa pagpapatawad ng mga kasalanan ay kahayagan ng Kaniyang dakilang kapangyarihan.

Subalit ang pinamalaking halimbawa ng pagpapakita ng Kaniyang kapangyarihan ay ang mga tanda at kahayagan ng hula na isinakatuparan Niya sa Kaniyang sarili. Ang tanda ni Jonas, nang kainin ito ng malaking isda sa loob ng tatlong araw at tatlong gabi, ay nagkaroon ng katuparan kay Hesus, sapagkat kinakailangang Siya ay mamatay, at pagkatapos ng tatlong araw ay Siya’y muling mabubuhay (Mateo 12:38-40).

Upang lalong mahayag ang Kaniyang kapangyarihan, iniwan ni Hesus ang isang tanda patungkol sa Kaniyang sarili. Ito ay walang iba kundi ang patungkol sa Kaniyang muling pagbabalik. Sinabi ng Biblia, “At kung magkagayo’y lilitaw ang tanda ng Anak ng tao sa langit: at kung magkagayo’y magsisitaghoy ang lahat ng mga angkan sa lupa, at mangakikita nila ang Anak ng tao na napaparitong sumasa mga alapaap ng langit na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian.” (Mateo 24:30) At ang pagupo sa kanan ng kapangyarihan, na nangangahulugan ng kahayagan ng Kaniyang pagka-Dios (Mateo 26:64)

Paano nagkaroon ng bisa ang kapangyarihan ng Dios sa mga unang lingkod?

Malaki ang naging epekto ng kapangyarihan ng Dios sa buhay ng mga unang lingkod. Binago nito ang buhay, paniniwala at prinsipyo ng mga unang mananampalataya sapagkat nahayag sa kanilang mga mata ang dakilang kapangyarihan ng Dios. Maaaring nagtawa si Sara nang ipahayag ang kaniyang pagkakaroon ng supling sa kabila ng kaniyang edad, subalit nang mahayag sa kaniya ang katuparan ng pangako ng Dios, ipinakita nilang magasawa ang malaking pananampalataya sa Dios.

Ang malaking kapangyarihan ng Dios ang nagpatatag at nagpalakas ng pananampalatayang taglay ni Abraham. Katunayan, nahayag ang kaniyang walang pagaalinlangang pagtalima sa Dios bagaman ang buhay ng kaniyang anak na si Isaac ang maaaring maging kapalit nito. Kaya’t kahit siya ay subukin ng Dios na ihandog ang Kaniyang bugtong na anak, tinalima niya ito. Iniisip ni Abraham na kaya ng Dios na buhayin ito sa gitna ng mga patay (Hebreo 11:17-19).

Ang kapangyarihan ng Dios na nahayag sa kaniya ang naging daan upang lalo siyang magtiwala at manampalataya sa Dios, gaya nang sinabi ni Apostol Pablo patungkol sa kaniya, “Siya na sumampalataya na nasa pagasa laban sa pagasa, upang maging ama ng maraming bansa ayon sa sabi, Magiging gayon ang iyong binhi. At hindi humina sa pananampalataya na ipinalagay man ang kaniyang katawang tulad sa patay na (gayon siya’y may mga isang daang taon na), at ang pagkabaog ng bahay- bata ni Sara; Kundi, sa pagtingin niya sa pangako ng Dios, ay hindi nagalinlangan sa pamamagitan ng di pananampalataya, kundi lumakas ng lumakas sa pamamagitan ng pananampalataya, na niluluwalhati ang Dios, At lubos nanalig na ang Dios na nangako ay may kapangyarihang makagawa noon.” (Roma 4:18-21)

Ang kapangyarihan ng Dios ay nagpalayas ng takot sa murang kaisipan ng batang si David. Maaaring sa panahon niya ay kinatakutan ng Israel ang kanilang kalaban na mga Filisteo, sapagkat mayroon silang higante sa katauhan ni Goliath. Subalit si David, sapagkat nagtitiwala at nananampalataya sa kapangyarihan ng Dios, ay nagtitiwala na kaya silang iligtas ng Dios mula sa kamay ng kanilang mga kaaway. Gaya nang kaniyang sinabi, “Ang Panginoon na nagligtas sa akin sa mga pangamot ng leon, at sa pangamot ng oso, ay siyang magliligtas sa akin sa kamay ng Filisteong ito.” (1 Samuel 17:37)

Ganito din ang nahayag sa lalaking si Daniel. Sa laki ng kaniyang pagtitiwala at pananampalataya sa Dios, nagawa nilang suwayin ang kautusan ng hari ng Babilonia bagaman buhay ang maaaring maging kapalit. Nang panahong yaon ay nagpagawa ng diosdiosan si Nabucodonosor at nag-atas na yaon lamang ang dapat sambahin at kilalanin ng lahat. Sinumang susuway dito ay walang pagsalang parurusahan at papatayin. Subalit hindi ito tinalima ni Daniel at ng kaniyang mga kaibigan palibhasa’y may pananampalataya sa tunay na Dios. Nahayag sa kanila ang kapangyarihan ng Dios nang sila ay iligtas sa hurnong nagniningas, naging daan upang lalo silang magtapat at manampalataya sa tunay na Dios (Daniel 6:26-27; 3:14-18)

Kalaunan ay nahikayat din ang haring Nabucodonosor, na nagpupuri at dumadakila sa marilag na pangalan ng tunay na Dios, “At sa katapusan ng mga kaarawan, akong si Nabucodonosor ay nagtaas ng aking mga mata sa langit, at ang aking unawa ay nanumbalik sa akin, at aking pinuri ang Kataastaasan, at aking pinuri at pinarangalan ko siya na nabubuhay magpakailan man; sapagka’t ang kaniyang kapangyarihan ay walang hanggang kapangyarihan, at ang kaniyang kaharian ay sa sali’t saling lahi. Ngayo’y akong si Nabucodonosor ay pumupuri, at nagbubunyi, at nagpaparangal sa Hari ng langit; sapagka’t ang lahat niyang gawa ay katotohanan, at ang kaniyang mga daan ay kahatulan; at yaong nagsisilakad sa kapalaluan ay kaniyang mapabababa.” (Daniel 4:34-37) 

Ang kapangyarihang nahayag sa mga unang Kristiyano ay nagtulak sa kanila upang ipain maging ang kanilang mga leeg sa nakaambang kamatayan, maipahayag lamang nila ang kanilang pananampalataya sa Dios. Walang nakapigil sa kanilang paglilingkod kahit kamatayan man ang naging kapalit (Hebreo 11).

Pansinin nating ang kapangyarihang nahayag sa mga unang naglingkod sa Dios ay nagdulot ng malaking epekto sa kanilang paninidigan, katapangan at pananampalataya sa Kaniya na Makapangyarihan sa lahat. Inalis nito ang takot sa kanilang puso at kalooban bagaman buhay ang maaaring maging katumbas ng kanilang pagtatapat.

Ano ang naging epekto ng kapangyarihan ng Dios sa ating buhay sa panahong ito?

Nagtitiwala din ba tayo sa Kaniya gaya ng pagtitiwala at pananampalataya sa Kaniya ng mga unang lingkod?

Paano natin dapat suklian ang lawak ng Kaniyang kabutihan at kapangyarihan na patuloy namang nahahayag sa atin?

Kung mayroon man tayong dapat isukli at ipamalas sa Dios ay ang buong pagtitiwala at pananampalataya na anuman ang dumating sa ating buhay ay hindi Niya tayo magagawang pabayaan. Tandaan nating tungkulin natin ang matakot sa Kaniya at ganapin ang lahat ng Kaniyang mga atas at palatuntunan, ito ang pangunahin nating tungkulin bilang mga tao (Eclessiastes 12:13-14).

Ipakita nating ang Kaniyang kapangyarihan ay tunay na nahayag sa atin, sa pamamagitan ng pagsasakabuhayan ng Kaniyang mga salita, ng pagtalima sa Kaniyang mga katuruan, ng pagtalikod sa lahat ng uri ng kasamaan. Gaya nang sinabi, “Yamang naliwanagan ang mga mata ng inyong puso, upang maalaman ninyo kung ano ang pagasa sa kaniyang pagtawag, kung ano ang mga kayamanan ng kaluwalhatian ng kaniyang pamana sa mga banal, At kung ano ang dakilang kalakhan ng kaniyang kapangyarihan sa ating nagsisisampalataya, ayon sa gawa ng kapangyarihan ng kaniyang lakas, Na kaniyang ginawa kay Cristo, nang ito’y kaniyang buhaying maguli sa mga patay, at pinaupo sa kaniyang kanan sa sangkalangitan, Sa kaibaibabawan ng lahat na pamunuan, at kapamahalaan, at kapangyarihan, at pagkasakop, at sa bawa’t pangalan na ipinangungusap, hindi lamang sa sanglibutang ito, kundi naman sa darating.” (Efeso 1:18-21)

Ipakita nating binago tayo ng Kaniyang kapangyarihan sa pamamagitan ng pagtalima sa Kaniyang mga ebanghelyo, yamang nalalaman nating ito ang magiging daan ng ating kaligtasan.

Ang pagbabago ay kailangang mahayag sa atin bilang tanda ng kahayagan ng Kaniyang kapangyarihan sa ating buhay. Kung tayo ay hindi pa nagpapakita ng pagbabago, bagaman sinasabi nating tayo ay sumasampalataya ay wala itong kabuluhan. Ang tunay na pagbabago ay hindi sa pamamagitan ng salita lamang, kundi sa pamamagitan ng paggawa at lubos na pagtalima.

Gaya nang sinabi ni Apostol Pablo, ang kalakhan ng kapangyarihan ng Dios ay dapat na magugat sa atin at magdulot ng lakas upang lalo nating matugunan ang tawag ng ating mga katungkulan, “Na si Cristo ay manahan sa inyong mga puso sa pamamagitan ng pananampalataya; upang kung kayo’y magugat at magtumibay sa pagibig. Ay lumakas upang matalastas pati ng lahat ng mga banal kung ano ang luwang at ang haba at ang taas at lalim, At makilala ang pagibig ni Cristo na di masayod ng kaalaman, upang kayo’y mangapuspos hanggang sa buong kapuspusan ng Dios. Ngayon sa makapangyarihang gumawa ng lubhang sagana ng higit sa lahat ng ating hinihingi o iniisip, ayon sa kapangyarihang gumagawa sa atin.” (Efeso 3:17-20)

Ang kapangyarihan ng Dios na Siyang gumawa at lumikha ng lahat ng bagay ay dapat ding gumagawa at lumilikha sa atin ng malaking pagbabago lalo na sa panig ng ating mga paglilingkod at pananampalataya. At tandaan nating lahat ay kumikilos ayon sa Kaniyang kalooban sa buong ikabubuti at ikaliligtas natin. Sinabi ni Apostol Pablo, “At nalalaman natin na ang lahat ng mga bagay ay nagkakalakip na gumagawa sa ikabubuti ng mga nagsisiibig sa Dios, sa makatuwid baga’y niyaong mga tinawag alinsunod sa kaniyang nasa.” (Roma 8:28)

Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment

What we should know about the Church’s Leadership

(From the sermon entitled, “Ang Dapat Malaman ng Sinuman Tungkol sa mga Pamamahala o Pangangasiwa sa Loob ng IDKH” for March 12 and 15, 2015)

listening

Any organization needs a leadership or an administration. It will be chaotic and unruly without management. Leaders are supposed to be the guide, which lead all members towards a certain goal.

In the Bible, the administration or leadership was given to the church for the purpose of orderliness in all things especially in matters of faith and serving God. It was given so that all members could exercise unity unto the church of God. The Apostle Paul says, “And God has placed in the church first apostles, second prophets, third teachers, then miracles, gifts of healing, helps, gifts of leadership… “ (1 Corinthians 12:28)

Leadership is an element of the church membership to avoid divisions among members. Therefore, leaders are a glue that put together all other members of the church. Apostle Paul says, “…so that there may be no division in the body, but the members may have mutual concern for one another.” (1 Corinthians 12:25)

If there are divisions, no organization will remain standing. The church of God remains because it is bonded with the unity of peace. Any house that is divided will be destroyed, and we, as the church, are the house of God, dwelled with the Spirit of God (Ephesians 2:19-22), which was built on the foundation of the apostles and prophets, with Christ Jesus himself as the chief cornerstone. In him the whole building is joined together and rises to become a holy temple in the Lord. Jesus built it and until now it is He who heads its administration.

Let us examine this. What are the things that could be a factor on creating divisions among the members of the church of God?

There are many factors that can create divisions among the members of the church. Primarily, the Bible says that false teachings or false faith can create splits among members. Paul, the Apostle of the Gentile people tells us in his letter, “For first of all, when ye come together in the church, I hear that there be divisions among you; and I partly believe it. For there must be also heresies among you…” (1 Corinthians 11:18-19) Heresies here mean deviations from the true teachings of God.

Of course, if there is a deviation from the true teachings, which also happened during the time of the Apostles, it could always lead to divisions among members. These divisions are evident in Paul’s writings. He wrote, “What I mean is this: One of you says, “I follow Paul”; another, “I follow Apollos”; another, “I follow Cephas”; still another, “I follow Christ.” Is Christ divided? “ (1 Corinthians 1:12-13)

The divisions created jealousy and debates among members of the early church. Some of them had their own favorite. (1 Corinthians 3:3-4) There have been numerous reasons of divisons among the members. This should not be seen from members because these false teachings, divisions, jealousy and quarelling are all wordly attitude. These did not come from God. It came from the enemy of God, the Devil (James 3:14-16) 

This is the reason why we need people who would lead us and turn us away from these wordly characters. Leaders and Preachers’ responsibilities are to put away wrong attitudes of members. Among the primary duties of these leaders are the following:

  • Teachers of sound doctrine, “I will give you leaders a who will be faithful to me. b They will lead you with knowledge and insight.” (Jeremiah 3:15)
  • Given to strengthen the faith of the members, “about the authority the Lord gave us for building you up rather than tearing you down” (2 Corinthians 10:8)
  • Given so that members achieve perfection of faith, “For the one in authority is God’s servant for your good.” (Romans 13:4)

The government and leadership were given to the church (1 Corinthians 12:5). Some were given the spirit of wisdom and knowledge so they can impart it to the members (1 Corinthians 12:8). Some were given the gifts of healing (1 Corinthians 12:9). Others the spirit of doing miraculous powers, distinguish spirits, prophecy (1 Corinthians 12:9-10). They do all these things in one spirit.

Leaders should be righteous to their duties. They act as models among members. Usually, members look on them and make them as guide in serving God. Leaders should be equipped with the knowledge and wisdom of the teachings of the Lord. However, he should not be confined with only possessing the knowledge and wisdom of the words of God, a leader should also be a good leader in his own family or household. The Bible tells us, “(If anyone does not know how to manage his own family, how can he take care of God’s church?) – 1 Timothy 3:5.

Therefore, a leader should have good testimony from his household. Apostle Paul also tells us, “the overseer is to be above reproach, faithful to his wife, temperate, self- controlled, respectable, hospitable, able to teach, not given to drunkenness, not violent but gentle, not quarrelsome, not a lover of money. He must manage his own family well and see that his children obey him, and he must do so in a manner worthy of full respect.” (1 Timothy 3:2-4)

A good leader also is a good provider for the needs of his family members. Paul tells us, “Anyone who does not provide for their relatives, and especially for their own household, has denied the faith and is worse than an unbeliever.” (1 Timothy 5:8)

No one is expected to put respect and recognition to the church leaders except the members of the church. The sacrifices, good deeds and patience of all leaders should be repaid by obedience and assistance to their holy obligations. The Bible tells us, “The elders who direct the affairs of the church well are worthy of double honor, especially those whose work is preaching and teaching.” (1 Timothy 5:17)

How can we show our respect and recognition to our leaders? Members should learn to love their leaders. Show of love makes their leaders strong in performing their duties. They are happy when members are listening and obeying their advises. Apostle Paul always gives emphasis on giving high respect to leaders of the church. He tells us, “we ask you, brothers and sisters, to acknowledge those who work hard among you, who care for you in the Lord and who admonish you. Hold them in the highest regard in love because of their work. Live in peace with each other.” (1 Thessalonians 5:12-13)

It is the duty of every member to help and assist their leaders, especially when it comes to preaching the words of God and with matters of administering the members of the church. Apostle Paul reminds the members, “the one who receives instruction in the word should share all good things with their instructor.” (Galatians 6:6)

Nevertheless, leaders are also human beings. They can also do mistakes. They can also be seen showing weaknesses. Apostle Paul advises the young Timothy to be extra cautious of his behavior. He told him that he is not only saving himself from his teachings but also the other members of the church. He told him that his age should not be a hindrance in the performance of his holy duties (1 Timothy 4:12). He should be a good example among members.

If a leader commits mistakes, the whole leadership should not be affected. Mistakes are prone to individuals and not as a whole. However, any leader who commits mistakes should be punished and be disciplined. If the leaders duty is to discipline members, the adminsitrations’ duty is to discipline the preachers and other leaders even if they are high ranking leaders of the church.

From here, we notice the fairness among the members and leaders in the church of God. There is a strict attitude that should be implemented in the church of God (1 Timothy 3:15), and all members, including the leaders, should respect this.

Through the help and guidance of the leaders of the church of God, members can attain perfection of faith. Paul emphasizes this, “So Christ himself gave the apostles, the prophets, the evangelists, the pastors and teachers, to equip his people for works of service, so that the body of Christ may be built up until we all reach unity in the faith…” (Ephesians 4:11-13)

And so, it is an obligation and duty of all members to be united in helping the cause of the church’s leadership. Let us all try to make an effort to keep the unity of Spirit through the bond of peace (Ephesians 4:3). By doing this, we could walk according to what God expect of us. Apostle Peter says, “So I will always remind you of these things, even though you know them and are firmly established in the truth you now have.” (2 Peter 1:12)

David’s Psalms tells us, “How good and pleasant it is when God’s people live together in unity!” (Psalms 133:1)

(Filipino Translations)

Anumang samahan sa ibabaw ng lupa ay nangangailangan ng pamamahala. Magiging magulo at walang kaayusan ang samahan kung ito ay walang namiminuno. Ang lider ay nagsisilbing piloto na umuugit kung saan tatakbo ang isang samahan.

Sa Biblia, ang pangangasiwa at pamamahala ay inilagay ng Dios sa iglesia. Inilagay ito upang magkaroon ng kaayusan ang lahat ng mga bagay. Inilagay ito upang lubos na mabuklod at magkaroon ng pagkakaisa ang iglesia ng Dios. Sinabi ni Apostol Pablo, “At ang Dios ay naglagay ng ilan sa iglesia, una- una’y mga apostol, ikalawa’y mga propeta, ikatlo’y mga guro, saka mga himala, saka mga kaloob na pagpapagaling, mga pagtulong, mga pamamahala, at iba’t ibang mga wika.” (1 Corinto 12:28) 

Ang pamamahala o pamunuan ay sangkap ng katawan o iglesia upang ang bawat sangkap o miyembro ay maingatan na huwag magkaroon ng dibisyon o pagkakapangkat-pangkat, kundi magkaroon ng pagkakalapat-lapat pagdating sa ugnayan sa isa’t isa, at tungkulin ng pamamahala na panatilihin at isaayos ang pagkakaisa ng mga sangkap nito. Gaya nang pahayag, “Upang huwag magkaroon ng pagkakabahabahagi sa katawan; kundi ang mga sangkap ay mangagkaroon ng magkasing- isang pagiingat sa isa’t isa.” (1 Corinto 12:25)

Kung may pagkakabahabahagi, hindi mananayo ang anumang samahan. Ang iglesia ng Dios ay nananatiling nakatayo sapagkat nabubuklod ng pagkakaisa sa tali ng kapayapaan. Anumang sangbahayan na nagkakabahabahagi ay nagigiba. Tayo ang sangbahayan ng Dios, tinatatahanan ng Dios sa Espiritu (Efeso 2:19-22), na mga itinayo sa ibabaw ng kinasasaligan ng mga Propeta at ng mga Apostol, na si Kristo Hesus ang Pangulong Bato sa Panulok. Ibig sabihin, si Kristo Hesus, na Siyang ulo ng katawan ang nangungulo sa iglesia ng Dios. Siya ang nagtayo nito, at magpahanggang ngayon ay Siyang pumapatnubay sa pangangasiwa nito.

Pagaralan natin, anu-ano ba ang maaaring maging daan upang magkaroon ng pagkakabahabahagi sa iglesia ng Dios?

Maraming maaaring maging daan ng pagkakabahabahagi sa iglesia. Pangunahin dito ang sinabi ng Biblia na maaaring makapasok sa iglesia ang mga hidwang turo, aral o mga maling pananampalataya. Isa ito sa naging tema ng pagsulat ni Apostol Pablo sa mga taga-Corinto. Sa kaniyang pahayag, “…nababalitaan ko na kung nangagkakatipon kayo sa iglesia, ay mayroon sa inyong mga pagkakabahabahagi; at may kaunting paniniwala ako. Sapagka’t tunay na sa inyo’y mayroong mga hidwang pananampalataya.” (1 Corinto 11:18-19) 

Siyempre, kung mayroong mga maling aral o turo na nakapasok, na kahit naman noong panahon ng mga Apostol ay naganap, ay mangyayari ang pagkakabahabahagi. Bukod dito, sa panahon pa din ng mga Apostol ay nangyari ang pagkakampikampi. Sinulat ito ni Apostol Pablo, “… ang bawa’t isa sa inyo ay nagsasabi, Ako’y kay Pablo; at ako’y kay Apolos; at ako’y kay Cefas; at ako’y kay Cristo. Nabahagi baga si Cristo.” (1 Corinto 1:12-13) 

Sa panahon nila, nangyari na mayroong ilan kapatid na ikiniling ang pagtingin sa ibang Apostol, at ang iba naman ay sa iba. At ito ang naging dahilan upang magkaroon ng pagkakahatihati sa kanilang pagtitinginan bilang magkakapatid sa iglesia. Ang pagkakahatihating ito ay nagdulot ng paninibugho at pagtatalo sa gitna ng mga kapatid (1 Corinto 3:3-4).

Samakatuwid, maraming maaaring maging dahilan ng pagkakabahabahagi sa iglesia ng Dios. Palibhasa’y mga laman tayo bilang tao, at mayroong kanikaniyang paguugali o likas, bumabangon sa atin ang ganitong mga kaasalan. Ang totoo, hindi ito dapat makita sa atin sapagkat ang hidwang aral o turo, pagkakabahabahagi, pagtatalotalo, paninibugho at pagkakampikampi ay hindi karunungang buhat sa Dios, ito ay sa kalaban ng Dios, sa Diablo (Santiago 3:14-16). 

Dito pumapasok ang kahalagahan ng pamamahala o pangangasiwa sa iglesia ng Dios. Sapagkat malaki ang posibilidad na mapasok ang iglesia ng maraming sanhi ng pagkakabahabahagi, dito papasok ang halaga ng mga lider o pamunuan na magiging kasangkapan upang patayin ang mga bagay na nagiging daan ng pagkakabahabahagi sa iglesia. 

Ilan sa mga pangunahing tungkulin ng inilagay na mga pamamahala sa iglesia ay ang mga sumusunod:

  • Tagapagturo ng mabubuting aral, “At bibigyan ko kayo ng mga pastor ayon sa aking kalooban, na kakandili sa inyo ng kaalaman at unawa.” (Jeremias 3:15)
  • Inilagay upang makapagpatibay sa pananampalataya ng mga kapatid, “tungkol sa aming kapamahalaan (na ibinigay ng Panginoon sa ikapagtitibay sa inyo, at hindi sa ikagigiba ninyo.” (2 Corinto 10:8)
  • Inilagay upang ang kapatid ay magpakagaling sa pananampalataya at paglilingkod sa Dios, “Sapagka’t siya’y ministro ng Dios sa ikagagaling mo.” (Roma 13:4) 

Sa iglesia ay inilatag ang iba’t ibang pangangasiwa (1 Corinto 12:5). Ang iba’y pinagkalooban ng Espiritu ng kaalaman at karunungan upang maibahagi sa mga kapatid (1 Corinto 12:8). Ang iba nama’y may kaloob sa pagpapagaling ng sakit (1 Corinto 12:9). Ang iba’t sa paggawa ng mga himala (1 Corinto 12:9-10), at ng kaloob ng panghuhula, pagkilala sa Espiritu, at sa iba’y may kaloob patungkol sa mga wika at pagpapaliwanag ng mga wika. Datapuwa’t ang lahat ng ito ay ginagawa ng isa at ng gayon ding Espiritu, na binabahagi sa bawa’t isa ayon sa kaniyang ibig. (1 Corinto 12:11)

Subalit ang isang lider o bahagi ng pangangasiwa ay dapat na maging karapatdapat sa kaniyang tungkulin. Siya ay nagsisilbing huwaran sa gitna ng mga kapatiran at kadalasan, siyang nagiging gabay ng isang kapatid sa kanilang paglilingkod sa Dios.

Kaya’t hindi lamang sapat na ang isang lider ay makapagturo ng mga mabubuting aral. Ang isang lider ay dapat mahusay mamahala ng kaniyang sariling sangbahayan. Gaya nang pahayag, “(Nguni’t kung ang sinoman nga ay hindi marunong mamahala sa kaniyang sariling sangbahayan paanong makapamamahala sa iglesia ng Dios.” (1 Timoteo 3:5)

Kaya’t ang isang lider ay dapat na lider din sa kaniyang sariling sangbahayan o pamilya. Kailangang may mabuti siyang patotoo hindi lamang sa mga kapatid, kundi maging sa loob ng kaniyang tahanan. Dagdag dito ang mga pahayag na, “asawa ng isa lamang babae, mapagpigil, mahinahon ang pagiisip, mahusay, mapagpatuloy, sapat na makapagturo; Hindi magulo, hindi palaaway, kundi malumanay, hindi mapakipagtalo, hindi maibigin sa salapi. Namamahalang mabuti ng kaniyang sariling sangbahayan, na sinusupil ang kaniyang mga anak na may buong kahusayan” (1 Timoteo 3:2-4)

Ang isang lider ay marunong kumandili at magkaloob ng pangangailangan ng kaniyang sariling sangbahayan. Gaya nang sinabi, “Datapuwa’t kung ang sinoman ay hindi nagkakandili sa mga sariling kaniya, lalong lalo na sa kaniyang sariling sangbahayan, ay tumanggi siya sa pananampalataya at lalong masama kay sa hindi sumasampalataya.” (1 Timoteo 5:8) Samatuwid, ang isang lider ay hindi tamad, kundi nagsisikap na makapagbigay ng pangangailangan sa kaniyang sambahayan.

Walang ibang inaasahang maguukol ng pagkilala at respeto sa mga lider maliban sa mga kapatiran sa loob ng iglesia. Ang mga sakripisyo, mabubuting halimbawa at pagtitiis ng mga lider ay dapat na suklian ng lahat ng ibayong pagtalima at pakikiramay sa kanilang mga Gawain.

Sinabi ng Biblia, “Ang mga matanda na nagsisipamahalang mabuti ay ariing may karapatan sa ibayong kapurihan, lalong lalo na ang mga nangagpapagal sa salita at sa pagtuturo.” (1 Timoteo 5:17) Tungkulin ng lahat ng pagukulan ng respeto at pagkilala ang mga lider sa iglesia. Sa paanong paraan dapat itong ipakita?

Mahalagang maipakita ng mga kapatid ang kanilang pagmamahal sa kanilang mga pinuno, upang lubos nilang magampanan ang kanilang mga katungkulan at upang may kagalakan nilang maisagawa ang kanilang mga Gawain, gaya nang sinabi, “Datapuwa’t ipinamamanhik namin sa inyo, mga kapatid, na inyong kilalanin ang nangagpapagal sa inyo, at nangamumuno sa inyo sa Panginoon, at nangagpapaalaala sa inyo; At inyong lubos na pakamahalin sila sa pagibig, dahil sa kanilang gawa. Magkaroon kayo- kayo ng kapayapaan.” (1 Tesalonica 5:12-13)

Kaya’t tungkulin ng bawat kapatid na damayan ang mga lider sa kanilang mga gampanin, lalo pa nga sa pangangaral ng mga salita ng Dios at sa iba’t ibang paraan pa ng pangangasiwa sa mga kapatid sa loob ng iglesia, at ito ay ipinaalala sa mga kapatid noon, na sinasabi, “Datapuwa’t ang tinuturuan sa aral ng Dios ay makidamay doon sa nagtuturo sa lahat ng mga bagay na mabuti.” (Galatia 6:6)

Ang mga lider o tagapangaral sa iglesia ay mga tao din gaya ng mga karaniwang kapatid. Kaya’t maaaring kakitaan din ang mga ito ng kapintasan at maaari ding magkasala o magkamali. Si Timoteo na isang batang tagapangaral sa panahon ni Apostol Pablo ay pinayuhan na ingatan ang kaniyang sarili at ang kaniyang mga turo, sapagkat hindi lamang ang sarili niya ang kaniyang ililigtas kundi maging ang mga inaaralan niya. Sinabihan din siya ni Apostol Pablo na huwag maging hadlang ang kaniyang kabataan sa pagtupad niya ng kaniyang tungkulin. Huwag maging daan ito upang mahamak siya bilang isang batang tagapangaral. (1 Timoteo 4:12)

Kung magkamali man ang isang lider, hindi dapat maapektuhan ang ibang lider o ang institusyon ng pamunuan. Ito ay maaaring indibiduwal na pagkakamali lamang ng isang pinuno. At anumang kamaliang nagagawa ng isang Tagapangaral halimbawa ay hindi dapat kunsintihin ng pamunuan, manapa ito ay karapatdapat din sa disciplinary actions o pagsaway.

Kung tungkulin ng mga lider o Tagapangaral na sawayin ang kamalian ng mga kapatid, tungkulin naman ng kapangasiwaan na sawayin ang kamaliang nagagawa ng kanilang mga kasama, maging ito man ay nasa mataas na tungkulin.

Sa ganito ay magkaroon ng pagkapantay-pantay ang lahat ng mga kapatid at ibang lider sa pagkalad nang nararapat sa loob ng bahay ng Dios. Sa loob ng iglesia ng Dios ay mayroong dapat na ugaliin (1Timoteo 3:15) at ito ang dapat na lakaran ng lahat ng kaanib.

Sa ganito, sa tulong at gabay ng mga lider sa iglesia ng Dios ay maihatid ang lahat ng kapatid patungo sa kasakdalan ng pananampalataya at paglilingkod sa Dios. Gaya nang sinabi, “At pinagkalooban niya ang mga iba na maging mga apostol; at ang mga iba’y propeta; at ang mga iba’y evangelista; at ang mga iba’y pastor at mga guro; Sa ikasasakdal ng mga banal, sa gawaing paglilingkod sa ikatitibay ng katawan ni Cristo: Hanggang sa abutin nating lahat ang pagkakaisa ng pananampalataya…” (Efeso 4:11-13)

Kaya nga, tungkulin ng lahat na makipagkaisa sa kapangasiwaan upang marating ito. Ingatan natin ang tali ng pagkakaisa sa iisang Espiritu nang pinagtawagan sa atin (Efeso 4:3). Kung magkagayon ang lahat ay lumakad sa lakad at pamumuhay na hinahanap sa atin ng ating Dakilang Ama. Gaya nang pahayag, “Kaya’t magiging handa akong lagi na ipaalaala ko sa inyo ang mga bagay na ito, bagama’t inyong nalalaman, at kayo’y pinatitibay sa katotohanang nasa inyo.” (2 Pedro 1:12)

At gaya nang pahayag, “Masdan ninyo, na pagkabuti at pagkaligaya sa mga magkakapatid na magsitahang magkakasama sa pagkakaisa…” (Awit 133:1)

Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , , , , , , | Leave a comment

A New Heaven and a New Earth

(From the Sermon entitled, “Ang Bagong Langit at Bagong Lupa na Tinatahanan ng Katuwiran,” for dates March 5 and 8, 2015)

world2

It is without question that many people nowadays lack understanding of the will of God. People did not have time to study the Holy Scriptures because they don’t find it interesting and helpful in their lives. No wonder, they do not know the plans of the Lord.

An example of this is our topic about the new heaven and the new earth. What does the Bible tells us about the new heaven and the new earth? The Bible tells us, “But in keeping with his promise we are looking forward to a new heaven and a new earth, where righteousness dwells.” (2 Peter 3:13) 

One of the most sought promises of God to all faithful is the new heaven and the new earth. But, when will this happen or come? What does the Bible tells us about this new heaven and new earth?

The Bible reveals, “as you look forward to the day of God and speed its coming. That day will bring about the destruction of the heavens by fire, and the elements will melt in the heat.” (2 Peter 3:12) Apostle Peter tells us that on the day of God, the heavens and the earth we see today will no longer exist. It will be destroyed by fire and be melted. Why will it be melted? What is the plan of God about the earth? Or to the heavens that we see now?

Apostle Peter further explains that the heavens and the earth we see now is reserved unto fire. God will destroy all the wickedness of this earth and that includes not only the people, but as well as the heavens and the earth that we see today. In fact, Peter says, “By these waters also the world of that time was deluged and destroyed. By the same word the present heavens and earth are reserved for fire, being kept for the Day of Judgment and destruction of the ungodly.” (2 Peter 3:6-7)

Why is this going to happen? Is this what He originally planned when He created earth and all of the other creations? The truth is, this is not what God really wanted to happen. The original plan of God for men is to let them live eternally in the Garden of Eden.

However, when sin entered because of the devil’s deceits, death came to men. The effect of sin to mankind is death (Romans 6:23). Therefore, the eternal life, which was originally given to mankind, was taken away from mankind because mankind has committed sin against God. Death (physical) came to men.

Not only this happened to mankind when it committed sin against God, the pure thoughts of mankind slowly became corrupted and wicked. The deceits of the devil slowly took over the minds and hearts of many people. Darkness covered the brightness of this world. People were lost and turned away from God’s will and commands. They followed the desires of their own hearts and did not accept God’s rebukes. They followed the teachings of the devil, which led them astray.

We should not really wonder why these things are happening now with many people. From the start, people have evaded the truth and they walk on the path of their own righteousness, away from the righteousness of God. Since the path that they are trying to walk on is wrong, we should not expect that it’s going to become right and will make reparations for their lives. What people think is not always right. Usually it will lead them to destructions and death. The Bible clearly says, “There is a way that appears to be right, but in the end it leads to death.” (Proverbs 16:25)

The world’s poverty and chaos that we experience and see are nothing but a simple effect of the mistakes of the earlier people. And these mistakes are what people nowadays are continuously walking into. The world is heading to its destructions (Matthew 24:3-8, 21-22).

Even if people seek peace and progress towards prosperity, unfortunately, the present world has no hope and chance at all. The world was given to the hands of the wicked, ultimately, it is now waiting for destructions.

People might think that we are being too harsh about the current earth’s conditions. The hopelessness is not an invention coming from us. The earth and everything on it will pass away, but the words of God will not. We are just telling the ultimate truth and people might hope for a better world, but it will not come.

People might seek peace; chaos and destructions will continue to come. The Bible tells us, “‘Peace, peace,’ they say,

when there is no peace.” (Jeremiah 6:14) Apostle Paul also tells us, “While people are saying, “Peace and safety,” destruction will come on them suddenly, as labor pains on a pregnant woman, and they will not escape.” (1 Thessalonians 5:3)

Examine the present condition of life today. According to Apostle Paul, in the end times people will be lovers of their own selves, money and will become disobedient to their parents. They lost time to examine the will of God, and so we should not wonder why the world has become dangerous (2 Timothy 3:1-5)

If we ask the Bible, is there a hope for this present world? The Bible answers this negatively. The Decision of God is final. It is waiting to be executed. The end of the life on earth is very near. The Bible tells us, “The Lord, the Lord Almighty, will carry out the destruction decreed upon the whole land.” (Isaiah 10:23)

Our God is a jealous God, and He will bring destruction to earth because people made Him jealous, “Therefore wait for me,” declares the Lord, “for the day I will stand up to testify. I have decided to assemble the nations, to gather the kingdoms and to pour out my wrath on them— all my fierce anger. The whole world will be consumed by the fire of my jealous anger.” (Zephaniah 4:8)

How will God bring His anger to earth?

The earth and the heavens that we see now will be gone soon. The fire will consume everything on earth. All will be melted and waisted. The Bible tells us, “But the day of the Lord will come like a thief. The heavens will disappear with a roar; the elements will be destroyed by fire, and the earth and everything done in it will be laid bare.” (2 Peter 3:10)

What should we do now to escape God’s wrath here on earth?

The Bible’s answer to this is simple. We should not conform to this world. Our thoughts and actions should be different from what the world is doing today (Romans 12:2). We should avoid things that will make God jealous and angry, and let us do what He desires for us to do, to be holy and perfect in His sight.

The prophesy of the Bible is clear, the wicked will continue to be wicked, and the holy will continue to be holy. We should choose what is best for us. Let us choose what can give us victory and triumph over the wickedness of this current world. The Bible tells us, “Then he told me, “Do not seal up the words of the prophecy of this scroll, because the time is near. Let the one who does wrong continue to do wrong; let the vile person continue to be vile; let the one who does right continue to do right; and let the holy person continue to be holy.” (Revelations 22:10-12)

If the earth today is just waiting for its destructions, faithful are waiting for God’s promise. The reward will be given to those who believe and overcome everything when He comes back. However, the wrath of His punishment will also be given to those who did not recognize and did not follow His will.

Faithful do not hope for what they see. They know that things that are seen will eventually end. Things that are unseen are eternal. Faithful hope for things that are unseen and eternal. What we wait and hope for now is the promise of the Lord, “But in keeping with his promise we are looking forward to a new heaven and a new earth, where righteousness dwells.” (2 Peter 3:13)

When Christ comes, He will take all His followers and believers with Him in heaven and will be rewarded with everlasting life. Those who are dead will be resurrected to receive the eternal life. The Bible tells us, “According to the Lord’s word, we tell you that we who are still alive, who are left until the coming of the Lord, will certainly not precede those who have fallen asleep. For the Lord himself will come down from heaven, with a loud command, with the voice of the archangel and with the trumpet call of God, and the dead in Christ will rise first. After that, we who are still alive and are left will be caught up together with them in the clouds to meet the Lord in the air. And so we will be with the Lord forever.” (1 Thessalonians 4:15-17)

The Bible describes how the faithful will experience the new heaven and the new earth, all designed especially for them. The book of the Revelations reveals, “Then I saw “a new heaven and a new earth,” for the first heaven and the first earth had passed away, and there was no longer any sea. I saw the Holy City, the new Jerusalem, coming down out of heaven from God, prepared as a bride beautifully dressed for her husband. And I heard a loud voice from the throne saying, “Look! God’s dwelling place is now among the people, and he will dwell with them. They will be his people, and God himself will be with them and be their God. ‘He will wipe every tear from their eyes. There will be no more death’ or mourning or crying or pain, for the old order of things has passed away.” He who was seated on the throne said, “I am making everything new!” Then he said, “Write this down, for these words are trustworthy and true.” (Revelations 21:1-5)

Let us remember that being holy and being sanctified are a very important task that we should fulfill presently. The future of our souls depends on how we seek to be righteous today. Also, remember that no abominations shall enter the kingdom of heaven (Revelations 21:27), therefore doing good and holy deeds are indeed very important.

The Bible emphasizes, “Or do you not know that wrongdoers will not inherit the kingdom of God? Do not be deceived: Neither the sexually immoral nor idolaters nor adulterers nor men who have sex with men nor thieves nor the greedy nor drunkards nor slanderers nor swindlers will inherit the kingdom of God.” (1 Corinthians 6:9-10)

We should try to follow Paul’s advise, “Put to death, therefore, whatever belongs to your earthly nature: sexual immorality, impurity, lust, evil desires and greed, which is idolatry.” (Colossians 3:5) 

Putting to death all earthly nature means avoiding and throwing it all away from our lives. We should be training ourselves to holiness to be able to become triumphant. Apostle Paul says, “Have nothing to do with godless myths and old wives’ tales; rather, train yourself to be godly. For physical training is of some value, but godliness has value for all things, holding promise for both the present life and the life to come.” (1 Timothy 4:7-8)

(Filipino Translations)

Maraming mga tao ang kaunti lamang ang kaalaman pagdating sa mga bagay na magaganap sa hinaharap. Hindi naman ito nakapagtataka sapagkat marami walang panahon pagdating sa mga kalooban ng Dios. Ang mga tao ay hindi naging interesado sa mga bagay na nakasulat sa Biblia, na siyang naging dahilang upang hindi nila maunawaan ang mga plano ng Dios.

earth fire

Gaya halimbawa ng tinutukoy natin sa araling ito, ang Biblia ay may binabanggit na bagong langit at bagong lupa. Ano nga ba ang kahulugan ng mga ito? Bakit may bagong langit at may bagong lupa? Ano ang dapat nating maunawaan at maintindihan tungkol dito?

Sinabi ng Biblia, “Nguni’t, ayon sa kaniyang pangako, ay naghihintay tayo ng bagong langit at ng bagong lupa, na tinatahanan ng katuwiran.” (2 Pedro 3:13) Samakatuwid, isa sa mga hinihintay ng mga lingkod ng Dios ang bagong langit at ang bagong lupa bilang katuparan ng pangako ng ating dakilang Dios. Kailan at paano magaganap ito?

Sinabi ng Biblia, “Na ating hinihintay at pinakananasa ang pagdating ng kaarawan ng Dios, na dahil dito’y ang sangkalangitan na nagniningas ay mapupugnaw, at ang mga bagay sa langit ay matutunaw sa matinding init.” (2 Pedro 3:12) Pagdating ng kaarawan ng Panginoong Dios, ang langit at lupa na nakikita natin ngayon ay hindi na natin makikita pang muli, sapagkat ito ay magniningas at mapupugnaw sa matinding init. Bakit kailangang ito ay mapugnaw sa matinding init? Ano ang nakatalagang maganap sa sanlibutang ito? Sa langit at lupa na nakikita natin sa kasalukuyan?

Ang langit at lupa na nakikita natin ngayon ay nakalaan sa apoy sa araw ng paghuhukom at paglipol ng Dios sa mga taong masasama. Katunayan sinabi ng Biblia, “Na sa pamamagitan din nito ang sanglibutan noon, na inapawan ng tubig, ay napahamak: Nguni’t ang sangkalangitan ngayon, at ang lupa, sa pamamagitan ng gayon ding salita ay iningatang talaga sa apoy, na itinataan sa araw ng paghuhukom at ng paglipol sa mga taong masama.” (3 Pedro 3:6-7)

Bakit kailangang humantong sa ganitong kalagayan? Ito ba ang sadyang kalooban ng Dios nang Kaniyang pasimulang lalangin ang tao sa ibabaw ng sanlibutang ito? Sa katunayan, hindi ito ang orihinal na plano ng Dios nang likhain Niya ang tao. Ang tao ay nakatakda sanang mabuhay nang walang hanggan sa paraiso ng Eden na pinaglagyan sa kanila.

Subalit, nang pumasok ang kasalanan dahilan sa pandaraya ng Diablo, nagkaroon ng kamatayan ang tao. Ang naging kabayaran ng kanilang pagkakasala ay ang kamatayan (Roma 6:23). Samakatuwid, ang dapat sanang walang hanggang buhay na tinatamasa ng tao sa hardin ng Eden ay naglaho mula nang sila ay magkasala sa ating Panginoong Dios. Nagkaroon ng hangganan ang buhay ng tao sa pagkakaroon ng pisikal na kamatayan.

Hindi lamang ito ang idinulot ng pagkakasala ng tao. Ang malinis na pagiisip ng tao ay unti-unting napalitan ng kasamaan. Ang panunukso ng Diablo ay nagawang makapagtagumpay sa tao. Natakpan ng kadiliman ang liwanag na bumabalot sa sanlibutan. Ang mga tao ay tunay na naligaw sa palatuntunan ng Dios. Kanilang tinalima ang kanilang sariling katuwiran at tinaggihan ang mga aral at katotohanan ng Dios. Kanilang tinalima ang mga aral ng Diablo na nagligaw sa kanilang mga puso papalayo sa mga tunay na kalooban ng Dios.

Kaya’t hindi nakapagtataka kung bakit ganito ang naging likas na ugali ng mga tao sa sanlibutan. Umpisa pa lamang ay mali na ang landas na kanilang tinatahak at ito ay papalayo sa Dios. At dahil mali na sa pasimula pa lamang, huwag tayong umasa na magiging tumpak ito at magdudulot sa tao ng maayos na pamumuhay. Ang inaakala ng taong matuwid ay hindi tunay na matuwid, manapa, ito ang maghahatid sa kanila sa kapahamakan. Sinabi ng Biblia, “May daan na tila matuwid sa tao, nguni’t ang dulo niyaon ay mga daan ng kamatayan.” (Kawikaan 16:25)

Ang mga kahirapan at kaguluhang ating nararanasan at nakikita sa kasalukuyan ay epekto na lamang ng mga pagkakamaling nilakaran ng mga tao. At ang mga pagkakamaling ito ay patuloy na tinatahak ng marami sa ngayon. Patungo sa tiyak na kapahamakan ang sanlibutang ito. (Mateo 24: 3-8, 21-22)

Bagaman sikapin ng marami na magkaroon ng kapayapaan, katiwasayan at pagunlad, nakalulungkot sabihin, subalit wala nang pag-asa ang kasalukuyang sanlibutang ito. Palibhasa’y naibigay na sa masama ang sanlibutang ito, naghihintay na lamang ang tuluyan nitong pagkawasak.

Maaaring sabihin ng ilan na masyado naman tayong malupit sa pagsasalita tungkol sa kalagayan ng sanlibutang ito. Subalit, hindi sa atin nagmula ang kawalan ng pagasang ito. Ang sanlibutang ito ay lilipas at ang lahat ng mga bagay na naririto, ngunit ang mga salita ng Dios ay hindi kailanman lilipas.

Kahit sikapin ng tao na magtamo ng kapayapaan sa lupa, kaguluhan pa din ang makikita nito. Gaya nang pahayag, “na sinasabi, Kapayapaan, kapayapaan; gayon ma’y walang kapayapaan.” (Jeremias 6:14) Ganito din ang pahayag ni Apostol Pablo, “Pagka sinasabi ng mga tao, Kapayapaan at katiwasayan, kung magkagayo’y darating sa kanila ang biglang pagkawasak, na gaya ng pagdaramdam, sa panganganak ng babaing nagdadalang- tao; at sila’y hindi mangakatatanan sa anomang paraan.” (1 Tesalonica 5:3)

Dagdag pa dito ang hula ni Pablo tungkol sa naging kaasalan ng maraming tao. Sila ay naging maibigin sa kanilang sarili, sa salapi at naging masuwayin sa kanilang mga magulang. Nawalan ang tao ng panahon upang siyasatin ang kalooban ng Dios kung kaya’t hindi dapat pagtakhan kung bakit ang sanlibutang ito ay naging mapanganib (2 Timoteo 3:1-5).

Kung tatanungin natin ang Biblia, may pagasa pa ba ang kasalukuyang sanlibutan? Ang sagot ng Biblia, wala nang pagasa. Nakapagpasiya na ang Dios, darating ang kawakasan sa lupa gaya nang sinabi, “Sapagka’t ang kagibaan, at ang ipinasiya, gagawin ng Panginoon, ng Panginoon ng mga hukbo, sa gitna ng buong lupa.” (Isaias 10:23)

Ang Dios ay mapanibughuing Dios at Kaniyang ibubuhos ang malaking galit bunga ng Kaniyang paninibugho sa tao gaya nang sinabi, “Kaya’t hintayin ninyo ako, sabi ng Panginoon, hanggang sa kaarawan na ako’y bumangon sa panghuhuli; sapagka’t ang aking pasiya ay pisanin ang mga bansa, upang aking mapisan ang mga kaharian, upang maibuhos ko sa kanila ang aking kagalitan, sa makatuwid baga’y ang aking buong mabangis na galit; sapagka’t ang buong lupa ay sasakmalin, ng silakbo ng aking paninibugho.” (Zefanias 3:8)

Paano ipalalasap ng Dios ang malaking galit dito sa lupa?

Ang lupa at langit na ating nakikita ay hindi na natin muling makikita pa. Kaya’t ang apoy ang magbibigay ng kawakasan dito sa lupa. Sinabi ito ng Biblia, “Datapuwa’t darating ang araw ng Panginoon na gaya ng magnanakaw; na ang sangkalangitan sa araw na iyan ay mapaparam na kasabay ng malaking ugong, at ang mga bagay sa langit ay mapupugnaw sa matinding init, at ang lupa at ang mga gawang nasa lupa ay pawang masusunog.” (2 Pedro 3:10) 

Ano ngayon ang dapat nating pagsikapan upang tayo ay malingid sa dakilang kagalitang ipalalasap ng Dios dito sa ibabaw ng sanlibutan?

Ang sagot ng Biblia ay simple lamang. Huwag tayong makiayon sa sanlibutang ito. Magiba tayo ng pagiisip upang makita ang malaking kaibahan natin sa takbo ng kaisipan at gawi ng maraming mga tao (Roma 12:2). Layuan natin ang mga bagay na tunay na ikinagagalit ng Dios at pagsikapan nating maging banal sa Kaniyang harapan, bagay na nakaligtaang gawin ng marami.

Ang hula ng Biblia ay maliwanag, marami ang magpapakasama pa at ang mga matuwid naman ay magpapakatuwid pa. Mamimili lamang tayo kung saan tayo lulugar. Sikapin nating doon tayo mapapabilang sa mga makapagtatagumpay. Gaya nang sinasabi, “Ang liko, ay magpakaliko pa:at ang marumi, ay magpakarumi pa:at ang matuwid, ay magpakatuwid pa:at ang banal, ay magpakabanal pa. Narito, ako’y madaling pumaparito; at ang aking ganting- pala ay nasa akin, upang bigyan ng kagantihan ang bawa’t isa ayon sa kaniyang gawa.” (Apocalipsis 22:10-12)

Kung ang sanlibutang ito ay naghihintay na lamang sa apoy na susupok sa kaniya, tayo namang mga lingkod ay naghihintay sa pangako ng ating dakilang Dios. Nakalaan ang gantimpala sa mga nagtapat sa Kaniyang muling pagbabalik. Nakalaan din ang parusa sa kanilang mga hindi kumilala at tumalima sa Kaniyang mga kalooban.

Hindi tayo umaasa sa sanlibutang ito na ating nakikita sa sanlibutan, sapagkat ito ay may kawakasan. Gaya nang sinabi ng Biblia, tayo ay umaasa sa mga bagay na hindi nakikita sapagkat yaong mga bagay na nakikita ay may hangganan ngunit yaong mga bagay na hindi nakikita ay magpakaylanman.

Ang ating hinihintay ay ang pangakong ipakikita sa atin ang bagong langit at bagong lupa, “Nguni’t, ayon sa kaniyang pangako, ay naghihintay tayo ng bagong langit at ng bagong lupa, na tinatahanan ng katuwiran.” (2 Pedro 3:13)

Pagparito ng Panginoong Hesus, kukunin Niya ang Kaniyang mga lingkod at lahat ng mga nagtapat sa Kaniya ay muling mabubuhay na maguli upang Kaniyang kaunin. Gaya nang nakasaad, “Sapagka’t ito’y sinasabi namin sa inyo sa salita ng Panginoon, na tayong nangabubuhay, na nangatitira hanggang sa pagparito ng Panginoon, ay hindi tayo mangauuna sa anomang paraan sa nangatutulog. Sapagka’t ang Panginoon din ang bababang mula sa langit, na may isang sigaw, may tinig ng arkanghel, at may pakakak ng Dios:at ang nangamatay kay Cristo ay unang mangabubuhay na maguli; Kung magkagayon, tayong nangabubuhay, na nangatitira, ay aagawing kasama nila sa mga alapaap, upang salubungin ang Panginoon sa hangin:at sa ganito’y sasa Panginoon tayo magpakailan man” (1 Tesalonica 4:15-17)

Ganito inilarawan ng Biblia ang bagong langit at ang bagong lupa na siyang magiging palad ng Kaniyang mga lingkod. Sinabi ng Biblia, “At nakita ko ang isang bagong langit at ang isang bagong lupa: sapagka’t ang unang langit at ang unang lupa ay naparam; at ang dagat ay wala na. At nakita ko ang bayang banal, ang bagong Jerusalem, na nananaog mula sa langit buhat sa Dios, na nahahandang gaya ng isang babaing kasintahan na nagagayakang talaga sa kaniyang asawa. At narinig ko ang isang malakas na tinig na mula sa luklukan, na nagsasabi, Narito, ang tabernakulo ng Dios ay nasa mga tao, at siya’y mananahan sa kanila, at sila’y magiging mga bayan niya, at ang Dios din ay sasa kanila, at magiging Dios nila: At papahirin niya ang bawa’t luha sa kanilang mga mata; at hindi na magkakaroon ng kamatayan; hindi na magkakaroon pa ng dalamhati, o ng pananambitan man, o ng hirap pa man:ang mga bagay nang una ay naparam na. At yaong nakaluklok sa luklukan ay nagsabi, Narito, ginagawa kong bago ang lahat ng mga bagay. At sinabi niya, Isulat mo: sapagka’t ang mga salitang ito ay tapat at tunay.” (Apocalipsis 21:1-5) 

Tandaan lamang natin na mahalaga ang pagpapakabanal at pagpapakalinis na ating kasalukuyang pinagsisikapang gawin sa kasalukuyan. Dito nakadepende ang magiging kapalaran ng ating kaluluwa pagdating ng takdang panahon. Alalahanin nating walang anumang bagay na karumaldumal na papasok sa kaharian ng langit (Apocalipsis 21:27), kung kaya’t mahalaga ang paggawa ng kabanalan at pagsisikap na maging karapatdapat sa Kaniya.

Walang liko na magmamana ng kaharian ng Dios. Tanging mga matuwid lamang ang magiging karapatdapat. Kaya’t sinabi ng Biblia, “O hindi baga ninyo nalalaman na ang mga liko ay hindi magsisipagmana ng kaharian ng Dios? Huwag kayong padaya: kahit ang mga mapakiapid, ni ang mga mananamba sa diosdiosan, ni ang mga mangangalunya, ni ang mga nangbababae, ni ang mga mapakiapid sa kapuwa lalake. Ni ang mga magnanakaw, ni ang mga masasakim, ni ang mga manglalasing, ni ang mga mapagtungayaw, ni ang mga manglulupig, ay hindi mangagmamana ng kaharian ng Dios.” (1 Corinto 6:9-10) 

Kaya’t patayin natin ang mga sangkap na maaaring makapigil sa atin sa ikasasakdal sa harap ng Dios (Colosas 3:5). Ang ibig sabihin ng patayin ay pagsikapang alisin sa ating likas na paguugali. Sanayin natin ang ating sarili sa paggawa ng kabanalan at katotohanan, kung magkagayon ay makapagtagumpay tayo gaya nang sinasabi, “Datapuwa’t itakuwil mo ang mga kathang masasama at walang kabuluhan. At magsanay ka sa kabanalan: Sapagka’t sa pagsasanay ng katawan ay may kaunting pakinabang, nguni’t ang kabanalang sa lahat ng mga bagay ay pinakikinabangan, na may pangako sa buhay na ito, at sa darating.” (1 Timoteo 4:7-8)

Posted in Christian Teachings, Filipino Topics | Tagged , , , , , | Leave a comment