Ang Patnubay sa Mabuti at Masama

21 Sunday Apr 2013

Posted by in Filipino Topics

≈ Leave a Comment

Tags

, , , , , ,

(From the sermons “Ang Patnubay sa Taong Masama” and “Ang Lingkod na Pinapatnubayan ng Dios sa Landas na Kaniyang Tinatahak” dated April 18 and 21, 2013)

Bilang mga lingkod, alam nating kung mayroon mang landas tayong dapat tahakin ay walang iba kundi ang landas na ibig ng Dios na ating lakaran. Inihanda Niya ito bago pa Niya lalangin ang sanlibutan, bago pa man tayo nilikhang mga tao. (Efeso 2:10) “Sapagka’t tayo’y kaniyang gawa, na nilalang kay Cristo Jesus para sa mabubuting gawa, na mga inihanda ng Dios nang una upang siya nating lakaran.”

Noon at magpahanggang ngayon, pinapatnubayan tayo ng Dios ng landas ng Kaniyang katuwiran, upang tayo’y hindi maligaw. Sinabi ni David, “pinapatnubayan niya ako sa mga landas ng katuwiran alangalang sa kaniyang pangalan.” (Awit 23:3) Ang mga landas ng katuwiran na tinutukoy dito ay ang mga kautusan na ibinigay ng Dios sa tao upang sundin. (Awit 119:35) “ Payaunin mo ako sa landas ng iyong mga utos; sapagka’t siya kong kinaaliwan.” (Awit 25:9-10) “Ang maamo ay papatnubayan niya sa kahatulan: at ituturo niya sa maamo ang daan niya. Lahat na landas ng Panginoon ay kagandahang-loob at katotohanan sa mga gayon na nangagiingat ng kaniyang tipan at kaniyang mga patotoo.”

Ang naging problema, nagiba ng landas na tinahak ang tao. Marami ang hindi tumalima sa Dios at ibang landas ang kanilang tinahak. May mabuting daan na kailangang lakaran at hindi ito nilakaran ng marami. Pinili nila ang kanilang sariling landas na ginawa lamang nila, kung kaya’t marami ang tunay na naligaw. (Jeremias 6:16) “Ganito ang sabi ng Panginoon, Magsitayo kayo sa mga daan at magsitingin kayo, at ipagtanong ninyo ang mga dating landas, kung saan nandoon ang mabuting daan; at magsilakad kayo roon, at kayo’y mangakakasumpong ng kapahingahan sa inyong mga kaluluwa: nguni’t kanilang sinabi, Hindi kami magsisilakad doon.”

Sa panahon ng pagkakatawang tao ng Panginoong Hesus, ipinakilala Niya na Siya ang daan, ang katotohanan at ang buhay, na sinuman ay hindi makaparoroon sa Ama maliban sa Kaniya. (Juan 14:6)  Hindi ito tinanggap ng marami. At nang itayo Niya ang iglesia upang maging daan ng kaligtasan sa kanilang mga naliligaw, hindi ito tinanggap ng nakararami. Sa halip na tanggapin, kanilang pinagusig ang daang matuwid na ito. (Gawa 22:4) “At aking pinagusig ang Daang ito hanggang sa mamatay, na tinatalian at ipinapasok sa mga bilangguan ang mga lalake at gayon din ang mga babae.” (Galacia 1:13) “Sapagka’t inyong nabalitaan ang aking pamumuhay nang nakaraang panahon sa relihion ng mga Judio, kung paanong aking inuusig na malabis, at nilipol ang iglesia ng Dios.”

Paano pinapatnubayan ng Dios ang Kaniyang mga lingkod sa landas na ibig Niyang lakaran ng mga ito?

Inilarawan ng Biblia kung paano pinatnubayan ng Dios ang Kaniyang bayang Israel sa kanilang paglalakbay patungo sa lupang pangako. (Deuteronomio 32:11-12) “Parang aguila na kumikilos ng kaniyang pugad, Na yumuyungyong sa kaniyang mga inakay, Kaniyang ibinubuka ang kaniyang mga pakpak, kaniyang kinukuha, Kaniyang dinadala sa ibabaw ng kaniyang mga pakpak: Ang Panginoon na magisa ang pumatnubay sa kaniya, At walang ibang dios na kasama siya.”

Ang ibong “agila” ay binanggit ng 32 beses sa Biblia. Sa pamamagitan ng pagbibigay halimbawa, ginamit ng Dios ang katangian ng agila upang magbigay liwanag sa atin kung paanong patnubay ang ginagawa Niya sa Kaniyang mga lingkod. Sa lahat ng ibon, ang agila ang nagtataglay ng katangiang gaya ng Dios sa Kaniyang mga lingkod.

Ang isang inang agila ay inihahagis ang kaniyang inakay mula sa likod nito, at hinahayaang bumagsak, ngunit hindi hahayaang bumagsak hanggang sa lupa, upang ito ay matutong lumipad. Sa gayunding paraan, hinahayaan ng Dios na maranasan natin ang mga hindi pangkaraniwang pagsubok ng buhay subalit hindi Niya tayo pababayaang lubusang malugmok, kundi ang Kaniyang tulong ay laging Nariyan. (Deuteronomio 33:26) “Walang gaya ng Dios na sumasakay sa mga ulap upang sumaklolo sa atin.” 

Kaya kapag nariyan ang mga pagsubok, isipin nating tinuturuan tayo ng Dios na lumipad, na tumayo sa ating mga pananampalataya. Maaaring paulit-ulit ang mga pagsubok sa atin, ngunit hindi hahayaan ng Dios na tayo’y bumulusok paibaba at mapahamak. Mamamalayan na lamang natin na nakakalipad na tayo at nakatatayo sa ating mga pananampalataya gaya ng agila.

Upang magawa natin ito, nagbigay ang Dios ng Pastor na magtuturo sa atin ng unawa at kaalaman. Upang ating lubos na maunawaan at tayo’y magabayan sa buhay na ito. Ang mga Pastor ang kakandili ng mga kaalaman at unawa upang masumpungan nating mga tao ang tamang gabay sa landas na kailangan nating tahakin. (Jeremias 3:15)

Bukod dito, paano pa niliwanag ng Biblia ang patnubay na nagmumula sa Dios?

Ang gabay o patnubay ng Dios ay para sa lahat. Mula nang likhain ng Dios ang sanlibutan at maging ang ibang mga bagay pa na Kaniyang nilikha, hindi inalis ng Dios ang Kaniyang patnubay. Hindi Siya tumigil sa paggabay.

May mga bagay na kusang kumikilos sa sarili nito, na kung tawagin ay likas na katalagahan. Ang mga ito ay mga katalagahang nilikha ng Dios upang magpatuloy ang pag-inog ng bawat bagay na Kaniyang nilikha. Kabilang dito ang batas ng katalagahan sa ating kalikasan at sa mundo na ating ginagalawan. (Job 26: 7- 8 ; 37: 10- 12)

At kung ang kalikasan ay patuloy na ginagabayan ng Dios sa pag-inog nito, gaano pa kaya ang mga tao na Kaniyang nilikha. Sa maraming tala ng kasulatan, inihayag ang walang katumbas na patnubay ng Dios sa Kaniyang bayan, ang Israel. Pinatnubayan Niya ang mga ito gaya ng patnubay ng isang Pastor sa kaniyang nasasakupang kawan. (Awit 77:20)

Ang Dios ay hindi lamang naging patnubay, sapagkat ayon kay David, ang Dios ay naging moog din at tanggulan ng Kaniyang mga lingkod. (Awit 23:2-3) “Kaniyang pinahihiga ako sa sariwang pastulan: pinapatnubayan niya ako sa siping ng mga tubig na pahingahan, Kaniyang pinapananauli ang aking kaluluwa: pinapatnubayan niya ako sa mga landas ng katuwiran alangalang sa kaniyang pangalan.”

Pinapatnubayan din ba ng Dios ang mga taong masasama?

Sa Biblia, ang salitang patnubay ay isinalin sa English word na “brought forth.” Gaya nang mababasa sa Job 21:30, “Na ang masamang tao ay natataan sa kaarawan ng kasakunaan? Na sila’y pinapatnubayan sa kaarawan ng kapootan?” Sa King James Version ay ganito ang ating mababasa, “That the wicked is reserved to the day of destruction? they shall be brought forth to the day of wrath.” 

May patnubay sa taong masasama subalit hindi gaya nang patnubay ng Dios sa Kaniyang mga lingkod. Ang patnubay sa masama ay upang ihatid sila sa tiyak na kapahamakan o kaparusahan. Samantalang ang pamamatnubay sa mga lingkod ay upang matiyak na maihahatid sila patungo sa ikasasakdal ng kanilang mga pananampalataya at maging karapatdapat sa buhay na walang hanggan.

Kahawig ito ng pahayag sa Awit 125:5, “Nguni’t sa nagsisiliko sa kanilang mga likong lakad, ilalabas ng Panginoon na kasama ng mga manggagawa ng kasamaan.” (As for such as turn aside unto their crooked ways, the Lord shall lead them forth with the workers of iniquity.) Ang mga manggagawa ng kasamaan ay pinapatnubayan papalabas ng kapisanan ng mga banal upang sila ay mahiwalay sa kanilang mga mananampalataya.

Isang bagay ang ating natitiyak dito, na kung papatnubayan ng Dios ang mga nagsisigawa ng kasamaan patungo sa kaparusahan nito, nangangahulugang tiyak na ang kapahamakan ng mga ito, malibang magsisi sila at manumbalik sa Dios at sila ay tunay na kahabagan pang muli ng Panginoon.

Ano ang dapat nating matutunan sa araling ito?

Maliwanag ang pahayag ng Biblia, kung mananatili tayong nagtatapat at naglilingkod, malilingid tayo sa sumpa at galit ng Dios. At higit sa lahat, kakamtin natin ang pangako Niyang gantimpala.

Subalit sa kanilang mga tumanggi sa Kaniyang pagsaway, sa kanilang mga hindi duminig sa Kaniyang mga salita, sa kanilang mga umurong at naduwag sa paglilingkod, papatnubayan sila o ihahatid sila ng Dios sa kalagayang lalong magdadala sa kanila sa tiyak na pagkapahamak. (Roma 1:28-31) “At palibhasa’y hindi nila minagaling na kilalanin ang Dios, ibinigay sila ng Dios sa isang mahalay na pagiisip, upang gawin yaong mga bagay na hindi nangararapat; Nangapuspus sila ng buong kalikuan, ng kasamaan, ng kasakiman, ng kahalayan; puspos ng kapanaghilian, ng pagpatay sa kapuwa tao, ng pagtatalo, ng pagdaraya, ng mga kasamaan; mga mapagupasala, Mga mapanirang puri, mga napopoot sa Dios, mga manglalait, mga palalo, mga mapagmapuri, mga mangangatha ng mga kasamaan, mga masuwayin sa mga magulang, Mga haling, mga hindi tapat sa tipanan, mga walang katutubong paggiliw, mga walang habag:”

Ito din ang ipinapahayag ni Apostol Pablo sa 2 Tesalonica 2:11-12) “ At dahil dito’y ipinadadala sa kanila ng Dios ang paggawa ng kamalian, upang magsipaniwala sila sa kasinungalingan: Upang mangahatulan silang lahat na hindi nagsisampalataya sa katotohanan, kundi nangalugod sa kalikuan.”

Sundin natin ang payo ni Solomon upang lubos tayong makapagingat. (Kawikaan 4:16-27) “Huwag kang pumasok sa landas ng masama, at huwag kang lumakad ng lakad ng mga masasamang tao. Ilagan mo, huwag mong daanan; likuan mo, at magpatuloy ka. Sapagka’t hindi sila nangatutulog, malibang sila’y nakagawa ng kasamaan; at ang kanilang tulog ay napapawi, malibang sila’y makapagpabuwal. Sapagka’t sila’y nagsisikain ng tinapay ng kasamaan, at nagsisiinom ng alak ng karahasan. Nguni’t ang landas ng matuwid ay parang maliyab na liwanag, na sumisilang ng higit at higit sa sakdal na araw. Ang lakad ng masama ay parang kadiliman: Hindi nila nalalaman kung ano ang kanilang kinatitisuran. Anak ko, makinig ka sa aking mga salita; ikiling mo ang iyong pakinig sa aking mga sabi. Huwag mangahiwalay sa iyong mga mata; Ingatan mo sa kaibuturan ng iyong puso. Sapagka’t buhay sa nangakakasumpong, at kagalingan sa buo nilang katawan. Ingatan mo ang iyong puso ng buong sikap; sapagka’t dinadaluyan ng buhay, Ihiwalay mo sa iyo ang masamang bibig, at ang mga suwail na labi ay ilayo mo sa iyo. Tuminging matuwid ang iyong mga mata, at ang iyong mga talukap- mata ay tuminging matuwid sa harap mo. Papanatagin mo ang landas ng iyong mga paa, at mangatatag ang lahat ng iyong lakad. Huwag kang lumiko sa kanan o sa kaliwa man: ihiwalay mo ang iyong paa sa kasamaan.

 

Magsisi tayo at manumbalik sa Dios. Habang may panahon pa at pagkakataon.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Types of Burden and The Things we need to Know on Hearing God’s Words

15 Monday Apr 2013

Posted by in Christian Teachings

≈ Leave a Comment

Tags

, , , ,

(From the Sermons “Ang Dalawang Uri ng Pasan at ang Magagawa nito sa Buhay ng Tao” and “Ang Tagubilin ni Apostol Pablo sa mga Nagsisipakinig ng mga Salita ng Dios” dated April 11 and 14, 2013)

The word burden means task or service. It comes from the Greek word phortion,  which means burden or load (Strongs Hebrew and Greek Dictionary). According to Apostle Paul, “For each one will bear his own load.” (Galatians 6:5)

As servants, we were asked to bear each other’s burden (Galatians 6:2) “Bear one another’s burdens, and so you will fulfill the law of Christ.” The verse talks about our duty to help one another. Part of expressing love is by helping, which is a sign of a true believer and part of fulfilling the law of Christ. The load is light according to Christ. “For My yoke is easy, and My burden is light. (Matthew 11:30)

However, not all burdens mentioned in the Scriptures mean service or following God’s commands. Another form of burden is when we sin against God. David explains this in Psalms 38:4, “I am drowning in the flood of my sins; they are a burden too heavy to bear.”

Why do sins are considered as heavy burdens?

The Bible is clear, sins are hindrances in fulfilling God’s commands. We can never become righteous in God’s sight if we continue to sin agains Him. “Since we are surrounded by so many examples of faith, we must get rid of everything that slows us down, especially sin that distracts us. We must run the race that lies ahead of us and never give up.” (Hebrews 12:1)

And if sins control us, we cannot do what is right even if we want to. (Romans 7:19-20) “I don’t do the good I want to do. Instead, I do the evil that I don’t want to do. Now, when I do what I don’t want to do, I am no longer the one who is doing it. Sin that lives in me is doing it.”

This is the reason why many turned away from serving God. They failed to leave their sins and completely controlled them. Some of them became weak, and like our physical bodies, if we are weak, we get sick. Souls can get sick too. (1 Corinthians 11:30) ”This is the reason why many of you are weak and sick and quite a number of you have died.”

No one who turns away from faith will please God. “Now, “the Just shall live by faith. But if he draws back, My soul shall have no pleasure in him.” (Hebrews 10:38) The punishment is heavy, which is the eternal damnation. “But for the cowardly and unbelieving, and those having become foul, and murderers, and fornicators, and sorcerers, and idolaters, and all the lying ones, their part will be in the Lake burning with fire and brimstone, which is the second death.” (Revelations 21:8)

Blessed are those who remain in faith and continue serving God. Blessed are those who continue to listen and follow God’s words for they will surely endure everything in this world.  The Bible says we need to hold on to the words of God, for His words are holy and will make us one, until we become perfect and righteous in His sight.

Therefore, when we gather in worship services, let us not only listen but also seek to follow what we heard.

How important is listening to God’s words?

Listening is important.

Faith arises from listening to God’s words (Romans 10:17). And we can know a person is of God, if he listens to the words of God. (John 8:47) “He who is of God hears God’s Words. Therefore you do not hear them because you are not of God.”

listening

In many times, hearing God’s words has been an important part of serving God. Early servants have known God’s words through listening. God sent Prophets, Apostles and teachers so that His will and teachings will be made known. It is His will that everyone knows what pleases Him and be saved. (1 Corinthians 12:28) “And God set some in the church, firstly, apostles; secondly, prophets; thirdly, teachers, then works of power, then gifts of healings, helps, governments, kinds of languages.” These people are chosen to spread God’s words and  feed us with knowledge and understanding. “And I will give you shepherds according to My heart, who shall feed you with knowledge and understanding.” (Jeremiah 3:15)  

What do we need to know when listening to God’s words?

Listening to God’s words is an important part of salvation process. We have faith because of listening. If we ignore the importance of listening to God’s words, what will guide us in serving the Lord? However, no matter how beautiful are God’s words, if we ignore them, then we will not reap its benefits. “For we have heard the Good News, just as they did. They heard the message, but it did them no good, because when they heard it, they did not accept it with faith.” (Hebrews 4:2)

Many people who heard God’s words did not accept it with faith. Some of them get lost because of not following what they heard. Some of them even died and were destined for eternal punishment. These are all written in the Scriptures as warning for all of us. “All these things happened to them as examples for others, and they were written down as a warning for us. For we live at a time when the end is about to come.” (1 Corinthians 10:11)

Thus, we are advised to be careful when listening to God’s words. In our gatherings, we need to focus and prepare our hearts and minds especially during the delivery of the Sermons.

When we pray, we talk to God and He listens. When we hear the Sermons, He talks to us through His instruments (preachers), while it is our task to listen carefully. (Luke 8:18) “Be careful, then, how you listen; because those who have something will be given more, but whoever has nothing will have taken away from them even the little they think they have.”

Listening becomes more valuable if we understand what we heard and put them inside our hearts and minds. Of course, fulfilling them  is the most important part. The essence of a good knowledge is to have it and apply it. In one instance, a woman told Jesus, “How happy is the woman who bore you and nursed you!” And Jesus answered, “Rather, how happy are those who hear the word of God and obey it!” (Luke 11:27-28)

Listening and doing must co-exist to attain salvation and eternal life. “And now I want to remind you, my friends, of the Good News which I preached to you, which you received, and on which your faith stands firm. That is the gospel, the message that I preached to you. You are saved by the gospel if you hold firmly to it—unless it was for nothing that you believed.” (1 Corinthians 15:1-2)

Ang Dalawang Uri ng Pasan at ang Tagubilin sa mga Tagapakinig ng Salita ng Dios

14 Sunday Apr 2013

Posted by in Filipino Topics

≈ Leave a Comment

Tags

, , , , , ,

From the Sermons “Ang Dalawang Uri ng Pasan at ang Magagawa nito sa Buhay ng Tao” and “Ang Tagubilin ni Apostol Pablo sa mga Nagsisipakinig ng mga Salita ng Dios” dated April 11 and 14, 2013)

Ang salitang pasan ay nangangahulugan ng gawain o paglilingkod. Isinalin ito mula sa wikang Griyego na “phortion” na ang kahulugan ay burden or load (Strongs Hebrew and Greek Dictionary). At ayon kay Apostol Pablo, bawat isa ay mayroong kanikaniyang pasan na kailangang dalhin. “Sapagka’t ang bawa’t tao ay magpapasan ng kaniyang sariling pasan.” (Galacia 6:5)

Bilang mga lingkod, inatasan tayong magdalahan ng pasanin ng bawat isa. (Galacia 6:2) “Mangagdalahan kayo ng mga pasanin ng isa’t isa, at tuparin ninyong gayon ang kautusan ni Cristo.” Sa talatang ito, makikita natin na tungkulin ng bawat isa na tulungang pasanin ang pasan na maaaring hindi makayang pasanin ng ibang kapatid. Bahagi ito ng paguukol ng pagibig sa isa’t isa, na siya namang palatandaan ng tunay na lingkod, at bahagi ng pagtupad sa mga kautusan ng ating Panginoong Hesus. Magiging magaan ang lahat kung mayroong pagibig, gaya nang pahayag, “Sapagka’t malambot ang aking pamatok, at magaan ang aking pasan.” (Mateo 11:30)

Ngunit hindi lahat ng pasan ay patungkol sa gawaing paglilingkod at pagtupad sa mga kautusan ng Dios. Mayroong pasan na ang tinutukoy ay ang mga kasamaang taglay, samakatuwid ay ang mga kasalanang nagagawa bunga ng pagsalansang sa mga utos. Ibig sabihin, ang hindi pagganap ng kautusan ay nangangahulugan ng pagpasan ng kasalanan.

Inilarawan ito ni David nang kaniyang sabihin, “Sapagka’t ang aking mga kasamaan ay nagsidaan sa ibabaw ng aking ulo: gaya ng isang pasang mabigat ay napakabigat sa akin.” (Awit 38:4)

Bakit nagiging mabigat na pasan ang kasalanang nagagawa?

Malinaw ang pahayag ng Biblia, ang kasalanan ang pumipigil sa atin sa lalong ikapagigindapat sa Dios. Hindi tayo kailanman magiging karapatdapat kung ang pagkakasala ay nasa atin. “Kaya’t yamang nakukubkob tayo ng makapal na bilang ng mga saksi, itabi namang walang liwag ang bawa’t pasan, at ang pagkakasalang pumipigil sa atin, at ating takbuhing may pagtitiis ang takbuhing inilagay sa harapan natin.” (Hebreo 12:1)

At kung ang kasalanan ay nangingibabaw sa atin, kahit hindi natin gusto ay patuloy nating magagawa ang kamalian. “Sapagka’t ang mabuti na aking ibig, ay hindi ko ginagawa: nguni’t ang masama na hindi ko ibig, ay siya kong ginagawa. Datapuwa’t kung ang hindi ko ibig, ang siya kong ginagawa, ay hindi na ako ang gumagawa nito, kundi ang kasalanang tumitira sa akin.” (Roma 7:19-20)

Kaya marami ang nagawang tumalikod sa paglilingkod. Hindi nila napigilan ang paggawa ng kasalanan at patuloy silang inalipin nito. Ilan sa kanila ay naging mahina, kumbaga sa pisikal na katawan ay naging sakitin. “Dahil dito’y marami sa inyo ang mahihina at mga masasaktin, at hindi kakaunti ang nangatutulog.”(1 Corinto 11:30)

Sinumang tumalikod ay hindi kailanman kalulugdan ng Dios. “Nguni’t ang aking lingkod na matuwid ay mabubuhay sa pananampalataya: At kung siya ay umurong, ay hindi kalulugdan ng aking kaluluwa.” (Hebreo 10:38) Ang mga naduwag sa paglilingkod ay hahantong sa mabigat na parusa, samakatuwid ay ang parusang walang hanggan. (Apocalipsis 21:8)

Mapalad yaong mga nakapananatili sa pagtatapat at ligaya ang patuloy na ganapin ang mga salita ng Dios sa kanilang buhay. Kaya ipinayo ng Biblia na hawakan nating mahigpit ang mga katuruang patuloy na ibinibigay sa atin, sapagkat sa pamamagitan nito ay magiging banal tayo, at sa pamamagitan nito ay mararating natin ang kasakdalan ng pananampalataya.

Kaya nga sa tuwing tayo ay dadalo ng pagkakatipon, ay sikapin nating hindi lamang tayo nagiging tagapakinig ng mga salita ng Dios. Ang higit nating dapat na pagsikapan ay maging tagatupad tayo ng mga ito.

Gaano kahalaga ang pakikinig ng mga salita ng Dios?

Mahalaga ang pakikinig. Ang pananampalataya ay bumabangon sa pamamagitan ng pakikinig ng mga salita ng Dios (Roma 10:17). Makikilala ang isang tao kung siya ay sa Dios, kung pinakikinggan niya  ang mga salita ng Dios (Ang sa Dios ay nakikinig ng mga salita ng Dios – Juan 8:7).

602856_10152372841215710_1374457855_n

Ang mga salita ng Dios ay pinakinggan at tinupad ng mga unang lingkod. Sa bawat panahon, ang pakikinig sa mga salita ng Dios ay naging mahalagang sangkap ng paglilingkod sapagkat sa pamamagitan nito ay naipararating ng Dios ang Kaniyang mga kalooban. Nang una ay nagsugo Siya ng mga propeta, sumunod ay naghirang Siya ng mga Apostol upang ipaunawa ang Kaniyang mga Ebanghelyo. At sa huli’t naglagay Siya ng mga Tagapangaral upang magturo. (1 Corinto 12:28) “At ang Dios ay naglagay ng ilan sa iglesia, una-una’y mga apostol, ikalawa’y mga propeta, ikatlo’y mga guro, saka mga himala, saka mga kaloob na pagpapagaling, mga pagtulong, mga pamamahala, at iba’t ibang mga wika.”

Ang mga ito ang magtuturo sa mga lingkod ng mga kaalamang ukol sa Dios patungo sa ikapagigindapat sa Kaniya. (Jeremias 3:15) “At bibigyan ko kayo ng mga pastor ayon sa aking kalooban, na kakandili sa inyo ng kaalaman at unawa.”

Ngunit gaano kahalaga ang pakikinig ng mga salita ng Dios? Ano ang tagubilin ng Biblia hinggil sa pakikinig ng Kaniyang mga salita?

Ang pakikinig ng salita ng Dios ay sangkap ng kaligtasan. Dito nanggagaling ang pananampalataya at pagkaunawa na tutulong naman sa atin sa pagganap ng Kaniyang mga kalooban. Ibig sabihin, kung ang pakikinig ay babalewalain lamang o hindi bibigyang halaga, ano pa ang gagabay sa atin sa paglilingkod?

Gaano man kaganda ang layunin ng mga salita ng Dios, hindi ito pakikinabangan kung hindi naman binibigyang halaga ng mga nagsisipakinig. (Hebreo 4:2) “Sapagka’t tunay na tayo’y pinangaralan ng mabubuting balita, gaya rin naman nila: nguni’t hindi nila pinakinabangan ang salitang napakinggan, dahil sa walang kalakip na pananampalataya ang nangakarinig.”

At marami sa mga lingkod ng Dios noong araw na hindi nagpahalaga sa Kaniyang mga salita. Ang ilan sa kanila ay nalipol dahil sa kakulangan at kawalan ng pananampalataya sa Dios. Anupa’t kung babasahin natin ang Biblia ay maraming pangyayaring nagsasaad ng mga masasamang pangyayari nilang mga hindi nagpahalaga sa Kaniyang mga salita at kautusan. At lahat ng mga ito ay halimbawa na kailangan nating mapagingatan. (1 Corinto 10:11) “Ang mga bagay na ito nga’y nangyari sa kanila na pinakahalimbawa; at pawang nangasulat sa pagpapaalaala sa atin, na mga dinatnan ng katapusan ng mga panahon.”

Kaya’t ano ang payo sa ating lahat ng araling ito?

Una sa lahat, magingat tayo lalo na sa panahong nakikinig tayo ng mga salita ng Dios. Sa tuwing tayo’y haharap upang dumulog sa pagsamba o sa mga pag-aaral ng salita ng Dios, italaga nating lubos ang ating mga puso at pakinig sapagkat ito ang pagkakataong nangungusap ang Dios sa atin.

Sa panalangin ay tayo ang nagpapahayag ng ating mga saloobin at ang Dios ang tagapakinig, ngunit sa pag-aaral ng Kaniyang mga salita ay tayo naman ang tagapakinig at Siya naman ang nagpapahayag ng Kaniyang mga kalooban sa pamamagitan ng mga tagapangaral na nagiging kasangkapan ng Dios sa pagpapahayag. Ang pahayag ng Panginoong Hesus, “Ingatan ninyo kung paano ang inyong pakikinig: sapagka’t sino mang mayroon ay bibigyan; at ang sinomang wala, pati ng inaakala niyang nasa kaniya ay aalisin.” (Lukas 8:18)

Nagiging makabuluhan lamang ang pakikinig kung itinatanim ito sa ating mga puso at kalooban, at pagkatapos nito ay ginaganap ang napakinggang aral. “At nangyari, na nang sinasabi niya ang mga bagay na ito, ang isang babaing mula sa karamihan ay naglakas ng kaniyang tinig at sinabi sa kaniya, Mapalad ang tiyang sa iyo’y nagdala, at ang mga dibdib na iyong sinusuhan. Datapuwa’t sinabi niya, Oo, bagkus na lalong mapapalad ang nangakikinig ng salita ng Dios, at ito’y ginaganap.” (Lukas 11:27-28)

Higit sa lahat, ang tunay na nakikinig at nananatili sa mga aral ay pagpapatunay ng pagiging tunay na lingkod ng ating dakilang Dios. “Sinabi nga ni Jesus sa mga Judiong yaon na nagsisisampalataya sa kaniya, Kung kayo’y magsisipanatili sa aking salita, kung magkagayo’y tunay nga kayong mga alagad ko; At inyong makikilala ang katotohanan, at ang katotohana’y magpapalaya sa inyo.” (Juan 8: 31-32)

At ito ang maghahatid sa atin sa tiyak na kaligtasan at buhay na walang hanggan, Ngunit ang kailangan ay tanggapin, samapalatayanan, at panatilihan ang mga ito. (1 Corinto 15:1-2) “Ngayo’y ipinatatalastas ko sa inyo, mga kapatid, ang evangelio na sa inyo’y aking ipinangaral, na inyo namang tinanggap, na siya naman ninyong pinananatilihan, Sa pamamagitan naman nito’y ligtas kayo kung matiyaga ninyong iingatan ang salitang ipinangaral ko sa inyo, maliban na kung kayo’y nagsipanampalataya nang walang kabuluhan.”

 

 

One of the Things We Need to Keep in Serving God

08 Monday Apr 2013

Posted by in Christian Teachings

≈ Leave a Comment

Tags

, , , ,

(From the Sermon “Ang Isa sa Dapat Ilakip sa Paglilingkod sa Dios” dated April 4 and 7, 2013)

soldier_in_sunset-1600x900

To serve God is to follow His will and commands. This is the main purpose why God created us. (Ecclesiastes 12:13) Every man who desires to be righteous must know the will of God (Ephesians 5:17), because serving Him in our own way is wrong. The Lord’s Prayer in Matthew 6:10, tells us that the will of the Father should be done not only in heaven but as well as here on earth.

Serving God is not burdensome. Jesus says, “Come to Me all you who labor and are heavy laden, and I will give you rest. Take My yoke on you and learn of Me, for I am meek and lowly in heart, and you shall find rest to your souls. For My yoke is easy, and My burden is light.” (Matthew 11:28-30)

Though serving God is not difficult, no one says it would be easy. There will be difficulties and hindrances. In fact, our own weaknesses can be a hindrance for being righteous in the sight of God. If we loose our control over ourselves, then we will surely fail.

Moreover, we know that God’s enemy, the Devil, will not stop to turn everyone away from God, especially the faithful servants. He will always be there to entice and deceive us and if we do not fight him with faith, again, we will fail. Apostle Peter says, “Be alert, be on watch! Your enemy, the Devil, roams around like a roaring lion, looking for someone to devour. Be firm in your faith and resist him, because you know that other believers in all the world are going through the same kind of sufferings.” (1 Peter 5:8-9)

However, we do not need to be scared. God’s power is mightier than anything in this world. In addition, if we put our hopes and faith in Him, then we should have peace that we will surely overcome all things, like what Jesus did when He overcome the world. (John 16:33)

To overcome all things, what do we need to possess while serving God?

Paul the Apostle says, “My deep desire and hope is that I shall never fail in my duty, but that at all times, and especially right now, I shall be full of courage, so that with my whole being I shall bring honor to Christ, whether I live or die.” (Philippians 1:20) The meaning of this verse is clear; we need to have courage in serving God, the courage against the temptations of the world, against the deceits of the enemy of God, and most especially, the courage to face all sort of trials and sufferings of life.

Early servants showed their courage and strength in fulfilling their duties, in spreading the words of God and even some of them are prosecuted, they teach God’s words without fear because of the Holy Spirit. (Acts 4:31) “And when their prayer was ended, the place where they were was violently moved, and they all became full of the Holy Spirit, preaching the word of God without fear.”

However, where can we get courage? Will it come from within ourselves?

Actually, we did not receive the spirit of fear (Romans 8:15); it is the gift of the Holy Spirit that gives courage (Acts 4:31). (2 Timothy 1:7) “For God has not given us the spirit of fear, but of power and of love and of a sound mind.”

God gives us strength and courage to face and overcome all things. With that strength, all things are possible. As Apostle Paul clearly states, “we can do all things through Christ who strengthens us.” (Philippians 4:13)

How can we preserve the courage and strength that will come from God?

Serving God is like going to battle. To overcome the battle, we need to prepare and consider important things. Otherwise, we will surely loose the battle without it. God gave us His words so that we will know what to do and what to plan on this battle.

However, the battle is not on flesh and blood but in spirit (Ephesians 6:12). The preparations therefore must be spiritual. We need to set our mind, heart and soul that this battle is about God and His faithfuls against His enemy, the Devil.

To preserve the courage and strength, we need to build up a foundation based on the teachings of God, for the teachings will give us courage, strength, passion and determination to win this battle. We need to get used to doing God’s will and live a godly life in order for us to build that foundation. (1 Timothy 4:7-8) “Don’t have anything to do with godless myths that old women like to tell. Rather, train yourself to live a godly life. Training the body helps a little, but godly living helps in every way. Godly living has the promise of life now and in the world to come.”

If we train ourselves on doing godly things, it will become our habits and eventually, it will become our character. If it will become our character, then nobody can take it away from us. The old proverb says, “Watch your thoughts; they become words. Watch your words; they become actions. Watch your actions; they become habit. Watch your habits; they become character. Watch your character; it becomes your destiny.” – Lao Tzu

With proper training, a servant can overcome everything. The trials and tests that we have today are exercises that we need to pass in order to win this battle. If we are trained to trust God, and we have faith in Him that He will help us in anything, and we have the love, which He wants to see in us, then nothing is difficult to overcome.

Like a good soldier, we have to discipline ourselves not to be tempted in any way with the deceits of this world, instead, show that we have the patience to endure every hardships and sufferings, which are all God’s will on us. (2 Timothy 2:3-4) “Therefore endure hardness, as a good soldier of Jesus Christ. No one who wars tangles with the affairs of this life, that he may please him who chose him to be a soldier.”

How did some servants show their courage and strength?

The courage of Moses to face the king of Egypt came from God. He trusted God when He was chosen to deliver God’s people, the Israelite (Hebrews 11:24-27). Abraham became the father of faith when he showed the courage to offer his son Isaac (Genesis 22:1-13). David showed his courage when he face the lions who wants to devour his flock.  He showed his faith when he face Goliath, a giant from Philistine (1 Samuel 17:33-37).

Some servants offered their lives because of faith in God (Hebrews 11:35-40). Only those who walk in faith can maintain courage and strength. (2 Corinthians 5: 6-7).

Although many had shown courage while serving God, however, many had shown weakness and cowardliness  Some lost their faith. King Saul showed fear when he saw the giant Goliath. He was afraid when the prophet Samuel died and the Philistines are starting to prepare war against them (1 Samuel 17:10; 28: 3-14).

 

The same goes with the spies that were sent to check on the land of Canaan. They were afraid on what they saw and brought bad news to Israel. The report made the people cursed God (Numbers 13:25-33; 14:1-9).

 

In the parable of Jesus, the lazy and bad servant hid the talent given to him because he feared his master (Matthew 25:25-30). And in the coming days, Apostle Paul prophesied that many will turn away from God. (1 Timothy 4:1) “The Spirit says clearly that some people will abandon the faith in later times; they will obey lying spirits and follow the teachings of demons.”

 

What do we need to learn on this topic?

There is nothing that we cannot do for God if we really love Him. Everything will be easy and nothing can hinder us in pleasing Him. If we have the love of God, then we will not fear anything because love drives out fear. (1 John 4:18) “There is no fear in love: true love has no room for fear, because where fear is, there is pain; and he who is not free from fear is not complete in love.”

As we have learned from our previous topics, the agape love, which is the highest form of love in the Bible, is an unconditional love, selfless and sacrificial. This type of love is the love that God wants us to keep. This love is so powerful, and can conquer all things. If we have love, faith and hope, then nothing can separate us from God (Romans 8:35-39).

God expects us to be courageous at all times, doing what pleases Him and walking according to faith. (Hebrews 10:36-39) “For you have need of patience, so that after you have done the will of God you might receive the promise.  “yet a little while, and He who shall come will come and will not delay.” “the Just shall live by faith. But if he draws back, My soul shall have no pleasure in him.” But we are not of those withdrawing to destruction, but of those who believe to the preserving of the soul.”

 

 

Ang Isa sa Dapat Ilakip sa Paglilingkod sa Dios

07 Sunday Apr 2013

Posted by in Filipino Topics

≈ Leave a Comment

Tags

, , , ,

(From the Sermon of the same title dated April 4 and 7, 2013)

fire-fighter-courage-image-31000

Ang paglilingkod sa Dios ay pagsunod sa Kaniyang mga utos. Ito ang pangunahing dahilan ng pagkakalikha sa ating mga tao. (Eclesiastes 12:13) Bawat taong naghahangad na maging karapatdapat sa Dios ay kailangang unawain ang Kaniyang kalooban (Efeso 5:17) sapagkat hindi magiging tama ang pagsunod na gagawin kung hindi muna aalamin ang Kaniyang mga kalooban.

Sa panalanging itinuro ng Panginoong Hesus ay mababakas natin na mahalagang maunawa at maganap ang Kaniyang kalooban kung paano ito ginaganap sa langit ay kailangang ito din ang ganapin dito sa lupa. (Mateo 6:10) Kung ang paglilingkod na ginagawa ng tao ay ayon sa kanilang kalooban at hindi sa Dios, ang ganitong paglilingkod ay hindi magiging karapatdapat.

 

Ang paglilingkod sa Dios ay hindi mabigat. Magaan ang pasan at malambot ang pamatok na ibinigay sa atin. Ang kailangan lamang ay lumapit tayo sa Kaniya upang masumpungan natin ang tunay na kapahingahan. (Mateo 11:28-30) “Magsiparito sa akin, kayong lahat na nangapapagal at nangabibigatang lubha, at kayo’y aking papagpapahingahin. Pasanin ninyo ang aking pamatok, at magaral kayo sa akin; sapagka’t ako’y maamo at mapagpakumbabang puso: at masusumpungan ninyo ang kapahingahan ng inyong mga kaluluwa. Sapagka’t malambot ang aking pamatok, at magaan ang aking pasan.”

Bagaman hindi mabigat ang paglilingkod sa Dios, hindi naman sinabi na magiging madali itong pagtagumpayan dahil maraming magiging hadlang sa ikapagigindapat sa Dios. Ilan sa mga ito ang kahinaang taglay natin bilang tao. Kapag nadaig tayo ng ating mga kahinaan at nawalan tayo ng hawak sa ating mga sarili, maaaring madaig nito ang ating pananampalatayang taglay.

Bukod dito, alam naman natin na ang kalaban ng Dios, samakatuwid ang Diablo, ay hindi tumitigil sa kaniyang layuning ilayo ang mga tao sa Dios, lalo na ang mga nagsisipaglingkod sa Dios. Hangad niyang maitalikod ang mga ito sa kanilang paglilingkod. Kung hindi natin lalabanan ng pananampalataya ang kalaban, madadaig tayo nito. (1 Pedro 5:8-9) “Kayo’y maging mapagpigil, kayo’y maging mapagpuyat; ang inyong kalaban na diablo, na gaya ng leong umuungal, ay gumagala na humahanap ng masisila niya: Na siya’y labanan ninyong matatag sa inyong pananampalataya, yamang inyong nalalaman na ang mga gayong hirap ay nagaganap sa inyong mga kapatid na nangasa sanglibutan.”

Ngunit hindi dapat katakutan ang kalaban ng Dios. Higit ang kapangyarihan ng Dios kung kaya’t dapat lamang na magkaroon tayo ng kapayapaan sa Kaniya. Tandaan nating dinaig ng Panginoong Hesus ang sanlibutang ito, at ito ang iniwan Niyang halimbawa sa ating lahat. (Juan 16:33)

Upang lubos na magtagumpay tayo, ano ang isa sa dapat nating ilakip sa paglilingkod?

Sinabi ni Pablo, “Ayon sa aking maningas na paghihintay at pagasa, na, sa anoma’y hindi ako mapapahiya, kundi sa buong katapangan, na gaya ng dati, gayon din naman ngayon, ay dadakilain si Cristo sa aking katawan, maging sa pamamagitan ng kabuhayan, o sa pamamagitan ng kamatayan.” (Filipos 1:20)

 

Ang kahulugan nito ay malinaw, kailangan natin ang lubos na katapangan sa paglilingkod. Katapangan na gagamitin natin laban sa mga kaway ng sanlibutan, sa mga alok ng kasamaan. Tapang na harapin ang mga sari-saring pagsubok na dumadating sa ating buhay.

Ang mga lingkod ng Dios noong una ay ipinakita ang katapangan sa pamamagitan ng pangangaral ng mga salita ng Dios. Bagaman inuusig at pinagbabawalan, patuloy nilang ibinahagi ang mga salita ng Dios palibhasa’y nalalaman nilang sa pamamagitan nito ay maihahatid nila ang mga tao patungo sa Dios. (Gawa 4:31) “Na ipinangangaral ang kaharian ng Dios, at itinuturo ang mga bagay na nauukol sa Panginoong Jesucristo ng buong katapangan.”

Ang katapangan ay kailangan sa paglilingkod. Ngunit saan ba nagmumula ang katapangan? Sa atin ba ito magmumula?

Sa katotohanan, hindi natin tinanggap ang espiritu ng pagkaalipin sa ikatatakot (Roma 8:15), kundi ng kaloob ng Espritu ng katapangan gaya nang tinanggap ng mga unang Kristiyano (Gawa 4:31) … “at nangapuspos silang lahat ng Espiritu Santo, at kanilang sinalita na may katapangan ang salita ng Dios.”

(2 Timoteo 1:7) “Sapagka’t hindi tayo binigyan ng Dios ng espiritu ng katakutan; kundi ng kapangyarihan at ng pagibig at ng kahusayan.”

Sa Dios magmumula ang lakas at katapangan, na kung tataglayin natin ay walang bagay na hindi natin kayang harapin, at walang bagay na magiging mahirap. (Filipos 4:13) “Lahat ng mga bagay ay aking magagawa doon sa nagpapalakas sa akin.”

Sa paanong paraan mapapanatili ang katapangan at kalakasang magmumula sa Dios?

 

Ang paglilingkod ay itinulad sa pakikipagbaka. Maraming bagay ang kailangang pag-aralan para makamit ang tagumpay. Una sa lahat, kailangan natin ang kahandaan sa pakikibaka. Kaya naman, hindi nagkulang ang mga salita ng Dios sa pagpapaunawa sa mga bagay na kailangan nating harapin at pagdaanan.

Ang pakikipagbakang ito ay hindi sa laman, hindi sa dugo, kundi sa espiritu (Efeso 6:12), kung kaya’t kailangang masanay at maihanda ang ating mga kaisipan, puso at kalooban sa pakikipagbakang ito. Kailangang maikundisyon natin ang ating mga sarili na ito ay laban, at nakataya ang kaligtasan ng ating mga kaluluwa.

Upang mapanatili ang lakas at katapangang mula sa Dios, kailangang sanayin natin ang ating mga sarili sa paggawa ng kabanalan. (1 Timoteo 4:7-8) Datapuwa’t itakuwil mo ang mga kathang masasama at walang kabuluhan. At magsanay ka sa kabanalan: Sapagka’t sa pagsasanay ng katawan ay may kaunting pakinabang, nguni’t ang kabanalang sa lahat ng mga bagay ay pinakikinabangan, na may pangako sa buhay na ito, at sa darating.

Sabi nga ng kasabihan, “Watch your thoughts; they become words. Watch your words; they become actions. Watch your actions; they become habit. Watch your habits; they become character. Watch your character; it becomes your destiny.” – Lao Tzu

Ang pagsasanay ng kabanalan ang pinakamabisang paraan upang manatili ang lakas at katapangan sa paglilingkod. Kung makakasanayan natin ang pagtitiwala, pananampalataya at pagibig, mayroon pa bang magiging matagumpay laban dito?

Gaya nang mabuting kawal, huwag tayong pumayag na madaig tayo ng mga tukso ng sanlibutang ito, kundi mag-aral tayong magtiis sa anumang kalagayan na ating kinaroroonan. (2 Timoteo 2:3-4) “Makipagtiis ka sa akin ng mga kahirapan, na gaya ng mabuting kawal ni Cristo Jesus. Sinomang kawal na nasa pagkakawal ay hindi nahalubilo sa mga bagay ng buhay na ito; upang siya’y kalugdan niyaong nagtala sa pagkakawal.”

Pacific visit

Paano ipinakita ng mga unang lingkod ang kanilang katapangan sa paglilingkod?

Ang katapangan ni Moises na harapin ang hari ng Egipto ay bunga ng kaniyang malaking pagtitiwala sa Dios. (Hebreo 11:24-27) Ang katapangan ni Abraham na sundin ang utos ng Dios na ihain ang kaniyang bugtong na anak na si Isaac ay naging dahilan kung bakit siya tinawag na ama ng pananampalataya. (Genesis 22:1-13) Ang katapangan ni David na sagupain ang mga leon na umaaligid sa kaniyang mga tupang pinapastol, at ang paglaban niya sa higanteng si Goliath ay nahayag sa atin na kaya niya nagawa ang mga ito dahil sa kalakhan ng kaniyang pananampalataya sa Dios. (1 Samuel 17:33-37)

 

Ibinigay ng ilan sa kanila ang kanilang buhay alang-alang sa pananampalataya at sa Dios. (Hebreo 11:35-40) Ang mga lingkod na lumalalakad sa pananampalataya at hindi sa paningin lamang ang mayroong kakayahan na taglayin ang kalakasan at katapangan. (2 Corinto 5: 6-7)

Bagaman marami ang nagpakita ng ibayong katapangan, madami din naman ang nagpakita ng karuwagan at kawalan ng pananampalataya. Hindi baga natakot si Haring Saul sa kalaban nilang higante na si Goliath? At nang mamatay ang propetang si Samuel at pinaliligiran na sila ng mga Filisteo, hindi ba’t nanginig pa sa takot ang Haring ito? (1 Samuel 17:10; 28: 3-14)

Gayundin naman ang karuwagan na ipinakita ng mga tiktik na ipinadala upang manmanan ang lupain ng Canaan. Natakot sila sa kanilang nakita kung kaya’t nagawa nilang magdala ng masamang balita sa Israel at naging daan naman upang ang marami sa kanila ay upasalain si Moises at ang Panginoong Dios. (Bilang 13:25-33; 14:1-9)

 

Ang aliping masama at tamad sa talinhaga ng Panginoong Hesus sa takot na mawala sa kaniya ang talent ay itinago ito at ibinaon sa lupa. Naging daan upang magalit ang kaniyang panginoon. (Mateo 25:25-30) Ang pagkakaila ni Apostol Pedro ay isang karuwagan bunga ng kakulangan niya ng pananampalataya. At sa mga huling araw, hinulaan ng Biblia na marami sa mga lingkod ang tatalikod sa pananampalataya. (1 Timoteo 4:1) “Nguni’t hayag na sinasabi ng Espiritu, na sa mga huling panahon ang iba’y magsisitalikod sa pananampalataya, at mangakikinig sa mga espiritung mapanghikayat at sa mga aral ng mga demonio.”

 

Ano ang payo ng Biblia upang tayo ay hindi matulad sa mga naduwag at tumalikod sa pananampalataya?

Kung tataglayin natin ang lubos na pagibig sa Dios, walang bagay na totoong magiging mahirap sa atin. Lahat ay magiging posible at walang makakahadlang kung taglay ito. Higit sa lahat, ang pagibig na ito ang magbibigay sa atin ng ibayong katapangan na harapin ang anumang bagay sa ating buhay. (1 Juan 4:18) “Walang takot sa pagibig: kundi ang sakdal na pagibig ay nagpapalayas ng takot, sapagka’t ang takot ay may kaparusahan; at ang natatakot ay hindi pa pinasasakdal sa pagibig.”

Ngunit gaya nang ating naunang paksa tungkol sa pagibig, ang agape na siyang pinakamataas na antas ng pagibig, at siyang pagibig ng Dios sa ating lahat, na walang hinihinging kapalit, hindi makasarili at tapat sa lahat ng panahon ang hinihingi sa atin na ating taglayin. Ang pagibig na ito ay makapangyarihan at may kakayahang pagtagumpayan ang lahat ng bagay. Kung tataglayin natin ang pagibig na ito, kalakip ng pagasa at pananampalataya, tiyak na walang makapaghihiwalay sa atin sa paglilingkod sa Dios. (Roma 8:35-39)

Inaasahan ng Dios na tayo’y magiging matapang, at patuloy na lalakad sa pananampalataya upang lubos na maging karapatdapat sa Kaniya. (Hebreo 10:36-39) “Sapagka’t kayo’y nangangailangan ng pagtitiis, upang kung inyong magawa ang kalooban ng Dios, ay magsitanggap kayo ng pangako. Sapagka’t sa madaling panahon, Siyang pumaparito ay darating, at hindi magluluwat. Nguni’t ang aking lingkod na matuwid ay mabubuhay sa pananampalataya: At kung siya ay umurong, ay hindi kalulugdan ng aking kaluluwa. Nguni’t tayo’y hindi doon sa mga nagsisibalik sa kapahamakan; kundi doon sa mga may pananampalataya sa ikaliligtas ng kaluluwa.”

 

 

 

Seven Last Words

31 Sunday Mar 2013

Posted by in Christian Teachings

≈ Leave a Comment

Tags

, ,

stock-footage-jesus-on-cross-meadow-and-timelapse-sunset

Many people have no idea that many of the most important preaching of Jesus Christ were His last words on the cross. While at the cross, full of pain and agony from the hands of His captors, Jesus taught us inspiring words that can ultimately transform our lives into a more faithful person.

The words of Christ on the cross was a powerful saving grace to those who believe but it is foolishness to those who are bound to perish. 1Co 1:18  For the preaching of the cross is to them that perish foolishness; but unto us which are saved it is the power of God.

Many of these words were misunderstood by many who falsely interpreted according to their own knowledge. In this series of Bible Study, we will examine the last words of Jesus and we will discover that indeed, these words are more than farewell words but teachings of how can we become more mature in faith.

The words on the cross direct our faith and gives us encouragement to continue serving the Lord God. Faith, as we all know comes from hearing the words, and through the words of  Jesus Christ, we will be more knowledgeable on what the will of God is.

We will not be much particular on the order of these words spoken by Jesus as explained by some Bible scholars. We do believe that each has a lesson to teach and every one can come in any order.

As Jesus was dying on the cross, he echoed the beginning of Psalm 22:1-2, which reads: “My God, my God, why have you abandoned me? Why are you so far away when I groan for help? Every day I call to you, my God, but you do not answer.  Every night you hear my voice, but I find no relief.”

These Words are the opening line of Psalm 22, and thus His cry from the Cross recalls the cry of Israel, and of all innocent persons who suffer. Psalm 22 of David made a striking prophecy of the crucifixion of the Messiah, at a time when crucifixion did not exist: “They have pierced my hands and my feet, they have numbered all my bones” (22:16-17). The Psalm continued to relate that“they divide my garments among them, and for my raiment they cast lots” (22:18)

“Eli, Eli lama sabachthani.”

Matthew 27:46 - And about the ninth hour Jesus cried with a loud voice, saying, Eli, Eli, lama sabachthani? that is to say, My God, my God, why hast thou forsaken me?

First we try to get the meaning of the Hebrew words used by Jesus. Eli – means my God. Lama – means that is or why. And sabachthani means – a call of distress, thou hast left me. In our own words, the translation would be: “My God, my God, why have you forsaken me? ”

When we read this verse without looking on possible explanation, we might assume that what happened to Jesus was unexpected, that He was surprised, that He wasn’t expecting this. We know that Christ knew that He had a bitter cup, a suffering to drink, that everything was a plan that He all knew all along.

He knew what was going to happen.

He had predicted that He would be betrayed by one of his Apostles (Judas Iscariot), that He will be caught by the Roman soldiers and that He would be killed. He knew in the scriptures that He will do everything that was written about Him.

Luk 24:44  And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me.

Therefore, He knew all these events that were about to happen to Him.

The question is, why did Jesus say that God has forsaken Him?

We know for a fact here that Jesus is just setting an example, that everything He would experience are all scripted according to what the scriptures had written about Him. These are all mysteries of God, according to His pleasure which He had purposed in Himself. Eph 1:9  Having made known unto us the mystery of his will, according to his good pleasure which he hath purposed in himself:

We also know that Jesus bear the sins of many. He was no sin at all, but made Himself share to our sins that we may have union with Him and share the righteousness of God. 2Co 5:21  Christ was without sin, but for our sake God made him share our sin in order that in union with him we might share the righteousness of God.

As He bears the sins of many, He put Himself in a position that is worthy of abandonment. In the Bible, people of Israel were abandoned by God because of their sins and refusal to follow His will. Num 32:15  If you people of Reuben and Gad refuse to follow him now, he will once again abandon all these people in the wilderness, and you will be responsible for their destruction.”

1Ki 14:16  The LORD will abandon Israel because Jeroboam sinned and led the people of Israel into sin.”

Some might say, “God abandoned His son?”

This is only to show us that God will indeed abandon anyone, even His own son if He doesn’t do the will of the Father. The Father abandoned him because Jesus took upon Himself the penalty for the sins of many.

In reverse, God doesn’t abandon anyone who willfully obey God’s will and commandments. This is evident in the many verses of the Bible. Psalms 9:10  Those who know you, LORD, will trust you; you do not abandon anyone who comes to you. Psalms 37:28  for the LORD loves what is right and does not abandon his faithful people. He protects them forever, but the descendants of the wicked will be driven out.

Summary: God abandons sinners but never forsakes faithful people.

jesus-on-cross

 

“I Thirst”

Joh 19:28  After this, Jesus knowing that all things were now accomplished, that the scripture might be fulfilled, saith, I thirst.

In Hebrew word it was translated as dipsaō (dip-sah’-o) from a variation of G1373; to thirst for (literally or figuratively): – (be, be a-) thirst (-y).

As it was stated on the verse, all things must be accomplished, and everything was accomplished so that the scripture might be fulfilled. Jesus’ actions and words were all part of what was said about Him. It was all prophecy that was manifested and accomplished through Him. Every detail had to be fulfilled, every detail of the will of God. This includes the sufferings that Jesus must undertake.

What is the meaning of Jesus’ words, “I thirst” ?

Physically, Jesus had lost a lot of blood and since hanging in the cross for quite some time in the heat of the sun, He’d probably suffering from thirst. This might be the reason why He said, “I thirst.”

The immediate response of His tormentors, rather than quenching His thirst for relief of thirst, was to dipped a sponge into a sour wine (vinegar), that even further His sufferings when dipped into his dry and wounded lips. This was a prophecy written by the Psalmist David, Psa 69:21  They gave me also gall for my meat; and in my thirst they gave me vinegar to drink.

Being in the flesh, it is more suitable to say that Jesus’ thirst was due to His sufferings from His tormentors. But indeed, since Jesus was telling us something more than His physical thirst, He meant different thirst here.

Being thirsty is not only for water or anything that we drink. People have different forms of thirst such as, thirst for freedom, power, wealth or other things that we wanted most to happen or have in our lives. A form of thirst in the Bible is the thirst not of water but the thirst of hearing the words of God.

Amo 8:11  Behold, the days come, saith the Lord GOD, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the LORD:

And Jesus has already told them before that blessed are those who thirst for God’s righteousness. People usually thirst for material things, and this was the reason why many people interpret that His thirst was for water, that He needed something to drink to quench His thirst.

God thirst too, but not for material things. God thirst for us, for our services, for our worship, for our praises and thanksgiving, for our songs and prayers. God wants us to see that every time we gather for His Holy Name. Joh 4:23  But the hour cometh, and now is, when the true worshippers shall worship the Father in spirit and in truth: for the Father seeketh such to worship him.

When Jesus said “I thirst,” He meant He thirst for us. And like His tormentors, do we offer Him vinegar instead of water to quench His thirst?

What can we offer God to quench His thirst?

Until now, God thirst for many people. Many people have already forgotten God. They turned their ways against God, just like the people of Israel before. people are too busy with the material things and are too attached with the worldly pleasures of this life instead of being busy with serving the Lord.

These attitudes of people make God thirsts even more. We are His creations and He expects us to fulfill every purpose that He has in us.

The question is, how do we quench God’s thirst?

What sort of life can we offer to quench His thirst?

Peter advises us to live a holy life in all the days of our lives. Not only during worship days, holidays and special days, but in all the days, and in  all the aspects of our lives. 1Pe 1:15  Instead, be holy in all that you do, just as God who called you is holy.

2Pe 3:11  Since all these things will be destroyed in this way, what kind of people should you be? Your lives should be holy and dedicated to God,

Summary: Quench the thirst of God through faithful service.

Jesus-on-Cross (1)

 

“Father, forgive them, for they don’t know what they are doing.”

Luk 23:34  Jesus said, “Forgive them, Father! They don’t know what they are doing.” They divided his clothes among themselves by throwing dice.

This is one of the most well loved verses in the Bible because of the message of love itself. He says this in the Gospel of Luke, when he was crucified by the Roman soldiers in Golgotha.

On His right and on His left were criminals also crucified. Even on the final hours of His life on earth, Jesus is teaching forgiveness. Forgiving is a sign of love. Anyone who can forgive for something wrongly done is an act of love. And we know that love is the greatest commandment of God.

The question is, to whom did Jesus pertain His request of forgiveness?

Could this apply to His Apostles who deserted Him after He was captured?

Could this apply to His tormentors (Roman soldiers), who caused Him a lot of physical pains?

Could this apply to His perpetrators (High Priests), who planned of His execution?

Could this apply to Judas Iscariot, who sold Him for thirty pieces of silver?

Could this not also apply to us, who daily forget him in our lives?

In all of the sufferings inflicted on Jesus, He is like a sheep in the hour of His death. He did not say anything bad to anyone, nor He does anything against His accusers. Instead, He asks the Father to forgive them because of their ignorance of Him.

People may misinterpret this.

Once again, we explain that all these are examples of Jesus to each of us, so that we learn a special message, so that we learn to forgive in any given circumstances. 1Pe 2:21  It was to this that God called you, for Christ himself suffered for you and left you an example, so that you would follow in his steps.

He did not react angrily as other people may do. At the peak of His physical suffering, the divine love of Jesus prevails.

Earlier, in the Lord’s prayer, He teaches forgiveness, “Forgive us our trespasses, as we forgive those who trespass against us” (Matthew 6:12).When asked by Peter, how many times should we forgive someone, Jesus answers seventy times seven (Matthew 18:21-22).

At the Last Supper, Jesus explains his crucifixion to his Apostles when he tells them to drink of the cup: “Drink of it, all of you; for this is my blood of the covenant, which is poured out for many for the forgiveness of sins” (Matthew 26:27-28).

He forgives the paralytic at Capernaum (Mark 2:5), and the adulteress caught in the act and about to be stoned (John 8:1-11). And even following his Resurrection, his first act is to commission his disciples to forgive, “Receive the Holy Spirit. If you forgive the sins of any, they are forgiven; if you retain the sins of any, they are retained” (John 20:22-23).

Many people forgive but with condition. The love of God is unconditional, and even His forgiveness is unconditional too. This is what He wants us to learn and possess as a Christian, that we may learn to forgive anyone, at anything, at any given time and circumstances.

We forgive because it is God’s commandment.

We forgive because we will also be forgiven if we do.

We forgive because it is an act of love.

We forgive because God forgives us first.

Summary: Forgive, a commandment – a sign of love.

 

jesus_cross

“I assure you, today you will be with me in paradise.”

Luk 23:43  And Jesus said unto him, Verily I say unto thee, To day shalt thou be with me in paradise.

Jesus was being mocked not only by His perpetrators and His captors, He was also mocked by one of the criminals crucified along with Him in Golgotha. But the other criminal, knowing that Jesus was being treated unjustly, spoke to Him and cried out, “Jesus, remember me when you come into your kingdom”

“And Jesus said unto him, Verily I say unto thee, To day shalt thou be with me in paradise.”

The word paradise was taken from the Greek word paradeisos (par-ad’-i-sos) Of Oriental origin (compare [H6508]); a park, that is, (specifically) an Eden (place of future happiness, “paradise”): – paradise. In Old Testament, it usually refer to the Garden of Eden.

The paradise that Jesus is referring to is associated with heaven, the abode of God. It is a place in where all the righteous people go when they receive the price of salvation from the Father. Joh 14:1  ”Do not be worried and upset,” Jesus told them. “Believe in God and believe also in me. Joh 14:2  There are many rooms in my Father’s house, and I am going to prepare a place for you. I would not tell you this if it were not so. Joh 14:3  And after I go and prepare a place for you, I will come back and take you to myself, so that you will be where I am.

Here, the Bible introduces a Jesus that can grant salvation at an instant. This is the reason why many believe in Jesus, and instantly be saved upon having faith in Him. But, is this the explanation of this verse?

Can Jesus really grant salvation? In many Bible verses in the New Testament, Jesus Christ is the redeemer. He is the only way to the Father. No one comes to Father except through Him. He is the way, the truth and the life. He is the Alpha and the Omega. He was prophesied in the book of Isaiah as the Prince of Peace, the Everlasting Father and the mighty God. Isa 9:6  For unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon his shoulder: and his name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.

This is why we believe that Jesus and the Father are ONE. (John 10:30) We believe that Jesus was the incarnate God, manifested Himself through the flesh and set examples for every one to follow.

The answer to the question if Jesus can grant salvation is YES, because He and the Father are One. He is God and can give salvation to anyone He likes.

In the case of the criminal, some say that this is like a desperate, last-grasp effort of asking God. Yes indeed., it is a last ditch effort for salvation. But it doesn’t matter if it is a last -grasp effort or not, as long as He believed in Jesus. And Jesus is the owner of the salvation. He has the power to save the criminal and He promised Him that salvation, that paradise.

Salvation might comprise of different components like, hearing the words of God, through listening comes faith, doing the will of God by obeying His commandments, and transformation of life by getting rid of the old self, which was destroyed by deceitful desires. Eph 4:22  So get rid of your old self, which made you live as you used to—the old self that was being destroyed by its deceitful desires.

But in every rule, there is an exemption. The criminal was given the promised of the paradise because He heard the words of Jesus while on the cross. By listening to Jesus, even at short span of time comes his faith in him. He may not had the opportunity to be part of the church of God, which Christ built for His people, but it is Christ Himself who grant His petition to remember Him.

In our case, it is different. We are not like the criminal who believed in Him but has less opportunity to perform the other things needed for salvation. We, like him also believed in Jesus Christ, but we all have the opportunity to listen to His words, and perform what is needed in His words and to live a new and transformed life in His church.

1Co 15:1  And now I want to remind you, my friends, of the Good News which I preached to you, which you received, and on which your faith stands firm.

1Co 15:2  That is the gospel, the message that I preached to you. You are saved by the gospel if you hold firmly to it—unless it was for nothing that you believed.

It is a wrong impression to conclude that we can be saved like the criminal if we just have faith in Jesus. Having faith though, is a requirement but not the only requirement.

For topics on faith, salvation and Grace of God: “According to your faith let it be to you” , Believing is not Salvation , By Works or by Grace?, Can we be saved by faith alone?, Confess and Believe in your Heart, Enoch, Resurrection and Faith, Faith for Everyone, Faith is a Journey, Faith is Needed for Salvation, Submit to God rather than Man, The Grace of God.

Summary: Jesus is our salvation.

jesus-on-cross-2_1693151915

 

“He is your son.”

Joh 19:26  When Jesus therefore saw his mother, and the disciple standing by, whom he loved, he saith unto his mother, Woman, behold thy son!

Jesus’ clothes were divided among the soldiers through a dice game to fulfill what is written in Psalms 22:18, which says ” They gamble for my clothes and divide them among themselves.”

After this, standing close to Jesus’ cross were his mother, his mother’s sister, Mary the wife of Cleopas, and Mary Magdalene.

 

Joh 19:26  Jesus saw his mother and the disciple he loved standing there; so he said to his mother, “He is your son.” Joh 19:27  Then he said to the disciple, “She is your mother.” From that time the disciple took her to live in his home.

In what could be His final words to His mother, Mary, Jesus entrusted her to one of His disciples, who is very dear to Him (John). But this is not an ordinary commendation or hand over ceremony done by Jesus. He is speaking about more than a relationship of a mother and a son. He is speaking about a special relationship that will bind His mother Mary and His beloved disciple John.

What Jesus really meant here is the relationship of the members of His church.

Why is it that the relationship of a mother and son is as special as the relationship of every members of His church?

We already know that a mother’s love is one of the greatest. It may be second to God’s love because it is also unconditional. The love of the mothers to their children is an unseen cord that binds us from them. The umbilical cord may have been cut when we were born, but the invisible force that binds us with them is a thing we can never neglect.

The ability of the mothers to raise their children spiritually is a special gift that was shown in 2 Timothy 1:5, it says,   “When I call to remembrance the unfeigned faith that is in thee, which dwelt first in thy grandmother Lois, and thy mother Eunice; and I am persuaded that in thee also.”

And this character of a mother is the same with the mother (church), as was discussed by Apostle Paul, the mystery about Christ and His church, was likened to a wife and a husband. Definitely, the church’s role is to raise all members strong and standing in the faith to the one and only Lord God.

Eph 5:23-33  For the husband is the head of the wife, even as Christ is the head of the church: and he is the saviour of the body. Therefore as the church is subject unto Christ, so let the wives be to their own husbands in every thing. Husbands, love your wives, even as Christ also loved the church, and gave himself for it; That he might sanctify and cleanse it with the washing of water by the word, That he might present it to himself a glorious church, not having spot, or wrinkle, or any such thing; but that it should be holy and without blemish. So ought men to love their wives as their own bodies. He that loveth his wife loveth himself. For no man ever yet hated his own flesh; but nourisheth and cherisheth it, even as the Lord the church: For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Nevertheless let every one of you in particular so love his wife even as himself; and the wife see that she reverence her husband.

To Jesus Christ, mothers and sons are important, just as equally important to His church, which He considers as His wife. So each members of the church has an obligation to fulfill and that is, to be part of the work of the church, which is to propagate the Gospel of the kingdom of God, and keep its members to perform the duties and obligations of a faithful servant of God.

Each member has an obligation also to love one another. Jesus entrusted His mother to His disciple as a sign of love. And this brotherly love should be evident to all the member of the church, just as we are commanded to love others too even if they are not faithfully related to us.

Summary: Love one another, love the church, love the members and love others.

stock-footage-jesus-on-cross-close-up-time-lapse-sunset-day-to-night

 

“It is finished”

John 19:30  Jesus drank the wine and said, “It is finished!” Then he bowed his head and gave up his spirit.

Many people believe that when Jesus died on the cross, He failed on His mission.

But Jesus, knowing that everything will come to Him and all were just a fulfillment of what were already written in the scriptures, says “IT IS FINISHED.” It is from the Greek word teleō (tel-eh’-o) which means to end, that is, complete, execute, conclude, discharge (a debt): – accomplish, make an end, expire, fill up, finish, go over, pay, perform.

Jesus announces His victory that everything was done according to the will of God. His bitter cup, His sufferings and all His tasks ended and all were completed according to full purpose of God. As an example, Jesus was obedient to the will of His Father. As we all know, the Father and Jesus are ONE, therefore, He was just setting an example to be followed.

Philippians 2:5-8  The attitude you should have is the one that Christ Jesus had: He always had the nature of God, but he did not think that by force he should try to remain equal with God. Instead of this, of his own free will he gave up all he had, and took the nature of a servant. He became like a human being and appeared in human likeness. He was humble and walked the path of obedience all the way to death— his death on the cross.

Apostle Peter explains how Jesus left us an example to follow. As a Christian, we have to learn that we must follow what Christ did, to be humble like Christ did, to be obedient like Christ did and to finish all the tasks faithfully in the glory of the Father.

1 Peter 2:21-24  It was to this that God called you, for Christ himself suffered for you and left you an example, so that you would follow in his steps. He committed no sin, and no one ever heard a lie come from his lips. When he was insulted, he did not answer back with an insult; when he suffered, he did not threaten, but placed his hopes in God, the righteous Judge. Christ himself carried our sins in his body to the cross, so that we might die to sin and live for righteousness. It is by his wounds that you have been healed.

Jesus made a very important announcement here, that if He finished all His tasks, we too, should finish what are to be done. It will not be easy. There will be trials and tests. But God’s help is always there for us. Yes, Jesus have conquered and finished everything in this world and He encourages us to do the same. John 16:33  I have told you this so that you will have peace by being united to me. The world will make you suffer. But be brave! I have defeated the world!”

Apostle Paul shares the secret of how to accomplish God’s will, that is, keeping ourselves in control of all circumstances of our lives as we perform the duty of a servant of God. We have to do our best until the end, run the race, keep the faith and endure everything, even all the sufferings.

2 Timothy 4:5-8   But you must keep control of yourself in all circumstances; endure suffering, do the work of a preacher of the Good News, and perform your whole duty as a servant of God. As for me, the hour has come for me to be sacrificed; the time is here for me to leave this life. I have done my best in the race, I have run the full distance, and I have kept the faith. And now there is waiting for me the victory prize of being put right with God, which the Lord, the righteous Judge, will give me on that Day—and not only to me, but to all those who wait with love for him to appear.

Our tasks is clear, to perform the role given to us by God, to fulfill our purpose of existence, to live according to His purpose and not according to our own purposes, to obey God’s will and follow all His commandments, and if we accomplish everything, like Christ did, we can also say that it is finished.

Mic 6:8  He has made clear to you, O man, what is good; and what is desired from you by the Lord; only doing what is right, and loving mercy, and walking without pride before your God. (BBE)

Summary: Finish the task given to us by God.

stock-footage-jesus-on-cross-meadow-with-olives-timelapse-night-to-day-tilt

“Father, into your hands I commend my spirit”

Jesus cried out in a loud voice, ”Father, into your hands I commend my spirit”: (Luke 23:46)

We have to recall here that everything that Jesus did and said were all examples that we have to follow as Christians.

Many have misinterpreted everything Jesus said about His Father. The reason is that they believe that Jesus is different from the Father. Some believe that He is only a man, and a son, and that makes Him totally different from God.

When Jesus was asked about where is His Father, He answers, John 8:19  ”Where is your father?” they asked him. “You know neither me nor my Father,” Jesus answered. “If you knew me, you would know my Father also.”

Here, Jesus is trying to talk to them in mystery. He is introducing Himself and the Father in a much different way. He even told them that they will die from their sins if they do not believe that He is the Father.

John 8:24  That is why I told you that you will die in your sins. And you will die in your sins if you do not believe that‘I Am Who I Am’.”

When Moses said to God in Exodus 3:13, it says “But Moses replied, “When I go to the Israelites and say to them, ‘The God of your ancestors sent me to you,’ they will ask me, ‘What is his name?’ So what can I tell them?”

And God said “I am who I am. You must tell them: ‘The one who is called I AM has sent me to you.’

They did not understand that Jesus was referring to the Father. Joh 8:25  ”Who are you?” they asked him. Jesus answered, “What I have told you from the very beginning. Joh 8:26  I have much to say about you, much to condemn you for. The one who sent me, however, is truthful, and I tell the world only what I have heard from him.” Joh 8:27  They did not understand that Jesus was talking to them about the Father.

Again, Jesus was asked by one of His disciples, John 14:8  Philip saith unto him, Lord, shew us the Father, and it sufficeth us. Phillip was excited to see the Father that Jesus was referring to, because Jesus said that not only you will know Him but you will see Him.

And what did Jesus answered? John 14:9  Jesus saith unto him, Have I been so long time with you, and yet hast thou not known me, Philip? he that hath seen me hath seen the Father; and how sayest thou then, Shew us the Father? This is so simple to understand. If we want to know the Father, we have to know Jesus. We don’t need to see the Father if we already saw Jesus. And this is what Jesus answered to Phillip. He wants us to believe that the Father and Him are ONE.

Joh 14:10-12  Believest thou not that I am in the Father, and the Father in me? the words that I speak unto you I speak not of myself: but the Father that dwelleth in me, he doeth the works. Believe me that I am in the Father, and the Father in me: or else believe me for the very works’ sake. Verily, verily, I say unto you, He that believeth on me, the works that I do shall he do also; and greater works than these shall he do; because I go unto my Father.

Therefore, to be able to understand the messages of Jesus, we have to know who He really is? If we believe that He and the Father are different entities, we will not be able to grasp the meaning of His teachings.

In His final words, Jesus quotes Psalm 31:5,  “Into thy hands I commend my spirit; thou hast redeemed me, O Lord, faithful God.”

As an example that He wants us to follow, we too, should also entrust our spirit to God.

The body given to us is composed of the physical body itself, the spirit (breath of life -given to us by God) and the soul- which is the inner personality of our being. Aside from this, we were given the gifts of Holy Spirit so that we can do everything God asks us to accomplish.

Every one will die just like what the Bible said in Hebrews 9: 27, the act and words of Jesus entrusting His spirit to the Father is an acknowledgement that He already finished everything He was supposed to do. And that since His life was about to end, He was making an example again that we should learn to follow.

It is like we are entrusting everything to the Lord whatever happens to us.

But we can see more than this if we try to look on Psalm 31, O LORD, I have come to you for protection; don’t let me be disgraced. Save me, for you do what is right.

In verse 5, we can find, I entrust my spirit into your hand. Rescue me, LORD, for you are a faithful God.

It is always with God that we must trust everything in our lives. God delivers His people. God shows His strength and faithfulness to those who have fear in Him and obey His commandments. God saves. Praise the LORD, for he has shown me the wonders of his unfailing love. He kept me safe when my city was under attack. (Psalm 31: 21)

Jesus wants us to learn that if we totally trust God above all else and do what we must supposed to do, then like Him, we will be resurrected someday and will be given the chance to be with the Father in heaven.

Summary: In God we trust, whether we live or we die.

 

Huling Pitong Pangungusap sa Krus

30 Saturday Mar 2013

Posted by in Filipino Topics

≈ Leave a Comment

Tags

,

jesus-on-cross

Hindi naunawa ng marami na ang ilan sa mga pinakamahalagang ARAL na iniwan ng Panginoong Hesus ay noong Siya’y nasa KRUS. Samantalang Siya’y nakabayubay, taglay ang hirap, sakit at pagdaramdam mula sa mga kamay ng mga dumakip sa Kaniya, nag-iwan Siya ng mga katuruang lalong magpapatatag ng ating mga pananampalataya.

Ang mga pangungusap sa KRUS ay kapangyarihan ng Dios sa ikaliligtas. (1 Corinto 1:18) Sapagka’t ang salita ng krus ay kamangmangan sa kanila na nangapapahamak; nguni’t ito’y kapangyarihan ng Dios sa atin na nangaliligtas.

Sa pag-aaral na ito, ipaliliwanag sa atin ang mga HULING WIKA ng Panginoong Hesus sa KRUS, at mauunawaan nating hindi lamang ito karaniwang mga salita ng pamama-alam, kundi ng mga mahahalagang aral sa lalong ikapagigindapat sa Dios.

Gagabayan tayo ng mga salitang ito at bibigyan ng lakas upang patuloy tayong makapaglingkod sa Dios. Ang pananampalataya, gaya nang ating naunawa, ay nagbubuhat sa pakikinig ng mga salita ng Dios, at sa pamamagitan ng mga WIKA SA KRUS, ay lubos nating makikilala ang mga tunay na kalooban ng Dios.

UNANG WIKA:

(Note: Walang nakakatiyak ng pagkakasunod-sunod ng mga winika sa KRUS)

(Mateo 27:46) “Eli, Eli, lama sabachthani? sa makatuwid baga’y, Dios ko, Dios ko bakit mo ako pinabayaan?”

Samantalang si Hesus ay nakabayubay sa KRUS, inihayag Niya ang panimulang mga talata sa aklat ng Awit 22:1-2, na sinasabi, “Dios ko, Dios ko, bakit mo ako pinabayaan? Bakit ka napaka layo sa pagtulong sa akin, at sa mga salita ng aking pagangal? Oh Dios ko, ako’y humihiyaw sa araw, nguni’t hindi ka sumasagot: at sa gabi, at hindi ako tahimik.”

Panambitan ng bayang Israel ang inilalarawan dito. At sa kabanatang ito, (Awit 22) ay nahayag ang hula tungkol sa pagpako sa KRUS ng MESIYAS, na kung saan, ito’y panahon na hindi pa ipinatutupad ang parusang ito. (Awit 22: 16-18) “binutasan nila ang aking mga kamay at ang aking mga paa. Aking maisasaysay ang lahat ng aking mga buto; kanilang minamasdan, at pinapansin ako: Hinapak nila ang aking mga kasuutan sa gitna nila, at kanilang pinagsapalaran ang aking kasuutan.”

Ang kahulugan ng salitang Hebreo na “ELI” ay “Dios”. Ang “LAMA” ay nangangahulugang “bakit.” At ang “SABACHTANI” naman ay pananawagan ng paghingi ng saklolo, pagdaing o panambitan, “bakit mo ako pinabayaan.”

Kung babasahin natin ang talatang ito, maaaring sabihin nating ang naganap sa Panginoong Hesus ay hindi inaasahan, na para bagang Siya ay nabigla. Subalit alam nating nalalaman ni Hesus ang lahat ng magaganap sa Kaniya. Alam Niya na kailangan Niyang inuman ang sarong ito, gaano man ito kapait.

Ipinahayag na Niya nang una, ipagkakanulo Siya ng isa sa Kaniyang mga alagad (Hudas Iscariote), na Siya ay dadakpin ng mga sundalong Romano. Alam Niyang kailangan Niyang ganapin ang lahat ng mga isinulat patungkol sa Kaniya. (Lukas 24:44) “Ito ang aking mga salitang sinabi ko sa inyo, nang ako’y sumasa inyo pa, na kinakailangang matupad ang lahat ng mga bagay na nangasusulat tungkol sa akin sa kautusan ni Moises, at sa mga propeta, at sa mga awit.”

Samakatuwid, nalalaman ng Panginoong Hesus ang lahat ng magaganap sa Kaniya.

Ang tanong natin, “bakit sinabi ni Hesus na pinabayaan Siya ng Dios?”

Nalalaman nating ang lahat ng mga ito ay halimbawang iniwan sa atin ng Panginoong Hesus. Lahat ng mga ito ay hiwaga ng Kaniyang pagka-Dios, at ayon sa Kaniyang ipinasiya sa Kaniyang sarili. (Efeso 1:9) “Na ipinakikilala niya sa atin ang hiwaga ng kaniyang kalooban, ayon sa kaniyang minagaling na ipinasiya niya sa kaniya rin.”

Nalalaman din nating ang pagkakapako Niya sa KRUS ay simbolo ng pagdadala ng kasalanan ng marami. Bagaman Siya, sa Kaniyang sarili ay hindi nagtataglay ng kasalanan, pinasan Niya ang ating mga kasalanan, upang magkaroon ng bahagi sa ating mga pagsalansang. (2 Corinto 5:21) “Yaong hindi nakakilala ng kasalanan ay kaniyang inaring may sala dahil sa atin: upang tayo’y maging sa kaniya’y katuwiran ng Dios.”

At sapagkat dinala Niya ang kasalanan ng marami, inilagay Niya ang Kaniyang sarili sa kalagayang karapatdapat na pabayaan. Sa Biblia, ang Israel ay pinabayaan ng Dios dahil sa kanilang mga pagsalansang at pagtalikod sa Kaniya. (1 Hari 14:16) “At kaniyang pababayaan ang Israel dahil sa mga kasalanan ni Jeroboam, na kaniyang ipinagkasala, at ipinapagkasala sa Israel.”

Maaaring sabihin ng iba, “Pinabayaan ng Dios ang sarili Niyang anak?”

Ipinakikita lamang dito na magagawang pabayaan ng Dios maging ang Kaniyang mga anak o mga lingkod, kung hindi nila gaganapin ang Kaniyang kalooban.

Subalit, kabaligtaran naman nito, hindi naman magagawang pabayaan ng Dios ang sinumang gaganap ng Kaniyang kalooban at mga kautusan. (Awit 9:10) “At silang nangakakaalam ng iyong pangalan ay maglalagak ng kanilang tiwala sa iyo; sapagka’t ikaw, Panginoon, ay hindi mo pinabayaan sila na nagsisihanap sa iyo.”  (Awit 37:28) “Sapagka’t iniibig ng Panginoon ang kahatulan, at hindi pinababayaan ang kaniyang mga banal; sila’y iniingatan magpakailan man.”

Buod: Pinababayaan ng Dios ang mga makasalanan, ngunit hindi kaylanman ang mga lingkod Niya na patuloy na gumaganap ng Kaniyang mga kalooban at kautusan.

Jesus-on-Cross (1)

“Nauuhaw Ako”

 

(Juan 19:28) “Pagkatapos nito, pagkaalam ni Jesus na ang lahat ng mga bagay ay naganap na nga, upang matupad ang kasulatan, ay sinabi, Nauuhaw ako.”

Isinalin ito sa wikang Hebreo na “dipsao” na ang kahulugan ay “to thirst.”

At gaya nang pahayag sa talata, kailangang maganap ang nakasulat. Lahat ng detalye, lahat ng sinalita, at isinagawa ni Hesus ay kahayagan ng mga bagay na kailangang maganap tungkol sa Kaniya. Kalakip dito ang mga hirap at sakit na kailangan Niyang pagdaanan.

Ano ang kahulugan ng ipinahayag Niyang, “Nauuhaw ako” ?

Sa katotohanan, maraming dugo ang tumagas kay Hesus, at dahil nakabitin Siya sa KRUS, sa tindi ng hirap at init ng araw, marahil ay ito ang dahilan ng Kaniyang pagkauhaw.

Sa halip na bigyan Siya ng tubig na papawi sa Kaniyang uhaw, suka na may apdong mapait ang idinulot sa Kaniya ng mga kawal, bilang karagdagang pang-insulto sa Kaniya. Ito’y kaganapan ng hula patungkol sa Kaniya, mababasa sa Awit 69:21, “Binigyan naman nila ako ng pagkaing mapait; at sa aking kauhawan ay binigyan nila ako ng suka na mainom.”

Sapagkat nasa kalagayang laman, ang pagkauhaw ni Hesus ay maaaring bunga ng hirap at sakit na Kaniyang pinagdaanan. Subalit, alam nating higit dito ang ibig Niyang ipaunawa. Higit sa pisikal na pagkauhaw ang Kaniyang naramdaman.

Ang pagkauhaw ay hindi lamang sa tubig o inumin. Maraming uri ang pagkauhaw, gaya nang pagkauhaw sa kapangyarihan, karangalan, kayamanan at iba pang bagay. Ngunit sa Biblia, isa sa pagkauhaw ay ang pagkauhaw sa mga salita ng Dios. (Amos 8:11)

Ipinahayag na ni Hesus noon, mapalad ang mga nauuhaw sa katuwiran ng Dios. Karaniwan, ang kinauuhawan ng mga tao ay material na bagay at ito marahil ang dahilan kung bakit inakala ng mga tao na tubig ang kinauuhawan Niya.

Sa katunayan, nauuhaw din ang Dios, subalit hindi sa materyal na bagay. Kinauuhawan ng Dios ang ating paglilingkod, pagpupuri, pag-aawitan, pananalangin at pagpapasalamat. Hangad Niyang makita tayo sa tuwing nagkakatipon sa Kaniyang pangalan. (Juan 4:23) “Datapuwa’t dumarating ang oras, at ngayon nga, na sasambahin ng mga tunay na mananamba ang Ama sa espiritu at katotohanan: sapagka’t hinahanap ng Ama ang mga gayon na maging mananamba sa kaniya.”

Ang tunay na kinauuhawan ni Hesus ay ang ating paglilingkod. Paano natin tutugunin ang kauhawan Niyang ito? Gaya ba ng idinulot sa Kaniya ng mga kawal, suka na may mapait na apdo? Ano ang ating maibibigay sa Dios na Kaniyang kinauuhawan?

Marami mang tao ang lumimot sa Dios, tumalikod sa Kaniya at mas pinili ang sanlibutang ito, ngunit nananatiling hanggang ngayon ay nauuhaw ang Dios sa paglilingkod nating mga tao. Nilikha tayo ng Dios upang Siya’y paglingkuran, kaya’t inaasahan Niya ang ating paglilingkod.

Paano natin matutugunan ang kauhawan ng Dios? Anong uri ng buhay at paglilingkod ang maaari nating itumbas o ipagkaloob? Ang pahayag ng Biblia, “Nguni’t yamang banal ang sa inyo’y tumawag, ay mangagpakabanal naman kayo sa lahat ng paraan ng pamumuhay.” (1 Pedro 1:15)

Buod: Pawiin natin ang kinauuhawan ng Dios sa pamamagitan ng matapat na paglilingkod.

 

jesus_cross

Lukas 23:34 – “At sinabi ni Jesus, Ama, patawarin mo sila; sapagka’t hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa. At sa pagbabahabahagi nila ng kaniyang mga suot ay kanilang pinagsapalaranan. “

Bagaman nahihirapan bunga ng pagpapakasakit, ang ipinahayag Niyang ito ay nagbabadya ng pagibig. Sa magkabila ay kasama ang mga tulisan na kapuwa Niya nakapako din sa KRUS. At hanggan sa huling bahagi ng Kaniyang buhay ay pagibig ang Kaniyang itinuturo.

Ang pagpapatawad ay simbolo ng pagibig. At ang sinumang handang magpatawad ay handa din namang umibig. Ang pagibig ang pinakadakila sa lahat ng kautusan.

Ngunit sino ang tinutukoy dito ni Hesus na dapat pagukulan ng pagpapatawad?

Ito ba ay patungkol sa mga Alagad Niyang iniwan Siya nang Siya ay dakpin?

O ito ba’y patungkol sa mga sundalong Romano na lumapastangan sa Kaniya?

Ito ba’y patungkol sa mga Saserdote na nagplano ng Kaniyang kamatayan?

O kay Judas Iscariote na nagkanulo sa Kaniya?

Hindi kaya ito patungkol sa atin, na karaniwang nakakalimot sa bawat araw ng ating buhay?

Sa lahat ng sakit at hirap na Kaniyang tiniis, si Hesus ay naging gaya ng tupa sa patayan. Hindi Siya nagsalita ng anumang masakit na salita, o gumanti laban sa mga kumutya at nanakit sa Kaniya. Manapa, hinangad Niya ang kapatawaran ng Ama patungkol sa kanilang mga nagawang kasalanan.

Maaaring magkamali ang ilan dito.

Muli, ipaalala nating lahat ng mga ito ay halimbawang iniwan ni Hesus sa atin, na matutunan nating magpatawad anuman ang kalagayan at pagkakataon. (1 Pedro 2:21) “Sapagka’t sa ganitong bagay kayo’y tinawag: sapagka’t si Cristo man ay nagbata dahil sa inyo, na kayo’y iniwanan ng halimbawa, upang kayo’y mangagsisunod sa mga hakbang niya. “

Sa kasukdulan ng Kaniyang hirap at sakit, nanaig ang pagibig ni Hesus sa marami.

Magugunitang itinuro Niya ang bahagi ng panalanging ito, “At ipatawad mo sa amin ang aming mga utang, gaya naman namin na nagpatawad sa mga may utang sa amin.” (Mateo 6:12) At nang itanong ni Apostol Pedro kung makailang beses dapat patawarin ang kapatid, sinabi Niya, “pitong pung pitong beses” (Mateo 18: 21-22), na ang kahulugan ay walang hanggang pagpapatawad.

Sa huling hapunan, ipinaliwanag ni Hesus ang pagpako sa Kaniya sa KRUS, na kailangang tumigis ang Kaniyang dugo sa ikapagpapatawad ng kasalanan. (Mateo 26:27-28) “At dumampot siya ng isang saro, at nagpasalamat, at ibinigay sa kanila, na nagsasabi, Magsiinom kayong lahat diyan; Sapagka’t ito ang aking dugo ng tipan, na nabubuhos dahil sa marami, sa ikapagpapatawad ng mga kasalanan.”

Bilang pagpapakita ng halimbawa, pinatawad Niya at pinagaling ang lumpo sa Capernaum (Marcos 2:5), gayundin ang babaeng nahuli sa pangangalunya at pinagtangkaang batuhin ng mga tao (Juan 8:1-11).

At maging sa pagkabuhay Niyang maguli, ang unang itinuro Niya sa mga alagad ay ang pagpapatawad, “At nang masabi niya ito, sila’y hiningahan niya, at sa kanila’y sinabi, Tanggapin ninyo ang Espiritu Santo: Sinomang inyong patawarin ng mga kasalanan, ay ipinatatawad sa kanila.”

Maraming nagpapatawad subalit mayroong kondisyon. Ang pagibig ng Dios ay unconditional, at maging ang Kaniyang pagpapatawad ay gayundin. Ito ang ibig Niyang ituro sa atin bilang mga Kristiyano, na matutunan nating magpatawad sa kaninuman, sa kahit anumang kadahilanan, sa kahit alinmang panahon at pagkakataon.

At magpapatawad tayo dahil ito ay kautusan ng Dios na kailangan nating sundin.

Magpapatawad tayo dahil kung ito’y gawin natin ay kakamtin din natin ang kapatawaran ng Dios.

Magpapatawad tayo sapagkat ito ay palatandaan ng pagibig.

Magpapatawad tayo sapagkat ang Dios ang unang nagpatawad at tumanggap sa atin.

Buod: Pagpapatawad, isang kautusan at palatandaan ng pagibig.

jesus-on-cross-2_1693151915

 

Lukas 23:34 – “At sinabi niya sa kaniya, Katotohanang sinasabi ko sa iyo, Ngayon ay kakasamahin kita sa Paraiso. “

Hindi lamang ang humahamak sa Kaniya ay ang mga kawal na naroroon, kundi maging ng kriminal na kapuwa Niya nakapako sa KRUS.

Subalit ang isang kriminal, palibhasa’y nauunawang walang kasalanan si Hesus, ay nagsabi sa Kaniya, “alalahanin mo ako, pagdating mo sa iyong kaharian.”

Ang salitang paraiso, na mula sa wikang Griyego na “paradeisos” ay may kahulugang dako ng kaligayahan. Sa Lumang Tipan, karaniwan itong tumutukoy sa Hardin ng Eden.

Ang paraisong tinutukoy ni Hesus ay ang langit, na Siyang tahanan ng Dios, na ipinangako naman ni Hesus na nahahanda sa Kaniyang muling pagbabalik. (Juan 14:1-2) “Huwag magulumihanan ang inyong puso: magsisampalataya kayo sa Dios, magsisampalataya naman kayo sa akin. Sa bahay ng aking Ama ay maraming tahanan; kung di gayon, ay sinabi ko sana sa inyo; sapagka’t ako’y paroroon upang ipaghanda ko kayo ng dakong kalalagyan. At kung ako’y pumaroon at kayo’y maipaghanda ng kalalagyan, ay muling paririto ako, at kayo’y tatanggapin ko sa aking sarili; upang kung saan ako naroroon, kayo naman ay dumoon.”

 

Dito, ipinakikilala ng Biblia ang katangian ni Hesus na may kapangyarihang magligtas. At marahil ito ang naging pamantayan ng maraming naniniwala na sumampalataya lamang kay Hesus at tanggapin Siya bilang tagapagligtas ay sapat na upang magtamo ng kaligtasan.

Ngunit ito nga ba ang kahulugan ng talatang ito?

Makapagkakaloob nga ba ng kaligtasan si Hesus?

Sa maraming talata ng Biblia, ipinakilala Siya bilang manunubos. Siya ang tanging daan patungo sa Ama. At walang makaparoon sa Ama, maliban sa Kaniya. Siya ang daan, ang katotohanan, at ang buhay. Siya ang Alpha at ang Omega.

 

Siya ang katuparan ng hula ni Isaias, “Sapagka’t sa atin ay ipinanganak ang isang bata, sa atin ay ibinigay ang isang anak na lalake; at ang pamamahala ay maaatang sa kaniyang balikat: at ang kaniyang pangalan ay tatawaging Kamanghamangha, Tagapayo, Makapangyarihang Dios, Walang hanggang Ama, Pangulo ng Kapayapaan.” (Isaias 9:6)  

Ito ang dahilan kung bakit ang paniniwala natin, si Kristo at ang Ama ay IISA. (Juan 10: 30). Si Hesus ay ang AMA na nagkatawang tao, nahayag sa laman at nagiwan ng halimbawa upang ating sundin.

Kaya ang sagot sa katanungan kung may kakayahan ba si Hesus na magligtas, ang sagot ay “OO.” Sapagkat Siya at ang Ama ay IISA.

Sa kalagayan ng kriminal, sinasabi ng ilan na ito ay isang desperadong hakbang upang matamo ang kaligtasan. Subalit hindi mahalaga kung ito’y desperadong hakbang, ang importante ay ang kaniyang pagsampalataya kay Hesus, na magagawang iligtas Siya.

Bagaman ang kaligtasan ay binubuo ng mga sangkap, (1) pakikinig sa mga salita ng Dios, (2) pagsampalataya sa mga salitang napakinggan (3) pagsisisi at bautismo, (4) paganib sa iglesiang Kaniyang itinayo, (5) paglakad sa panibagong buhay at pagtalikod sa mga nagawang kamalian; subalit si Hesus na mismo, na Siyang may-ari ng kaligtasan ang nagkaloob sa Kaniya nito.

Tayong may pagkakataon at may kalayaang gumanap ay inaasahang gaganap ng mga ito sa ating ikaliligtas.

Buod: Si Hesus ang ating Kaligtasan.

stock-footage-jesus-on-cross-meadow-and-timelapse-sunset

Nakatayong malapit kay Hesus ang Kaniyang ina, si Maria, katabi ang Kaniyang kapatid, si Maria na asawa ni Cleopas at si Maria Magdalena.

(Juan 19: 26-27) “Pagkakita nga ni Jesus sa kanyang ina, at sa nakatayong alagad na kaniyang iniibig, ay sinabi niya sa kaniyang ina, Babae, narito, ang iyong anak! Nang magkagayo’y sinabi niya sa alagad, Narito, ang iyong ina!”

Bilang pinakahuling pangungusap sa Kaniyang ina sa pagkakatawang-tao, itinagubilin ni Hesus si Maria sa Kaniyang alagad na iniibig (Apostol Juan). Subalit ito’y hindi karaniwang paghahabilin. Sa kabila nito ay mayroong malalim na kahulugan ang ginawa ni Hesus, higit na malalim na relasyon sa pagitan ng isang ina at ng kaniyang anak.

Ang tunay na kahulugan nito ay ang ugnayan na dapat masumpungan sa lahat ng kaanib ng iglesia na Kaniyang itinayo.

Bakit ang ugnayan ng ina sa anak ay kasing-halaga ng ugnayan ng mga kaanib ng iglesia?

Alam nating, ang pagmamahal ng isang ina ay isa sa pinakadakila. Pumapangalawa ito sa pagibig ng Dios sa atin, na kapuwa walang hinihinging kapalit. Maaaring ang pusod ay pinuputol sa sanggol mula sa sinapupunan ng ina, subalit ang ugnayan ng ina at anak ay tila isang makapangyarihang puwersa na walang makapagpapawalang kabuluhan.

Ang kakayahan ng mga ina na palakihin turuan ang kanilang mga anak ng tungkol sa pananampalataya ay isang kaloob na mula sa Dios, bagay na nararapat taglayin ng lahat ng mga ina. (2 Timoteo 1:5) “Na inaalaala ko ang pananampalatayang hindi pakunwari na nasa iyo; na namalagi muna kay Loida na iyong lelang, at kay Eunice na iyong ina; at, ako’y naniniwalang lubos, na nasa iyo rin naman.”

Ang katangiang ito ng mga ina ay gaya ng katangian ng inang iglesia. Gaya nang itinuro ni Apostol Pablo, ang hiwaga ni Hesus at ng Kaniyang iglesia, ay itinulad sa lalake at sa kaniyang esposa. Tungkulin ng iglesia na turuan ang mga kaanib nito na maging matatag, matibay sa pananampalataya at paglilingkod sa Dios. (Efeso 5:23, 25, 32) Sapagka’t ang lalake ay pangulo ng kaniyang asawa, gaya naman ni Cristo na pangulo ng iglesia, na siya rin ang tagapagligtas ng katawan. Mga lalake, ibigin ninyo ang inyo-inyong asawa, gaya naman ni Cristo na umibig sa iglesia, at ibinigay ang kaniyang sarili dahil sa kaniya; Ang hiwagang ito ay dakila: datapuwa’t sinasalita ko ang tungkol kay Cristo at tungkol sa iglesia.

Sa paningin ni Hesus, ang mga ina at mga anak ay mahalaga, kasinghalaga ng Kaniyang iglesia, na itinuturing Niyang esposa. Kaya naman, bawat sangkap ng iglesia ay may tungkulin, na ipahayag ang mga banal na katuwiran, palaganapin ito at iaral sa kanilang mga naliligaw ng landas.

Bawat sangkap ay tungkulin ding ibigin ang isa’t isa. Itinagubilin ni Hesus ang Kaniyang ina sa Kaniyang alagad, na siyang tanda ng pagibig. Ang ganitong pagibig ang ibig Niya na masumpungan sa ating lahat.

Buod: Ibigin ang isa’t isa, ibigin ang iglesia.

stock-footage-jesus-on-cross-close-up-time-lapse-sunset-day-to-night

 

“Naganap Na”

John 19:30 - Nang matanggap nga ni Jesus ang suka, ay sinabi niya, Naganap na: at iniyukayok ang kaniyang ulo, at nalagot ang kaniyang hininga.

Maraming nagsasabi na nang Siya’y malagutan ng hininga sa KRUS, nabigo Siya sa Kaniyang misyon o layunin.

Ngunit si Hesus, na nalalaman ang lahat ng magaganap sa Kaniya, at lahat ay kaganapan lamang ng mga bagay na nasusulat patungkol sa Kaniya, ay nagpahayag na “NAGANAP NA.”

Mula sa wikang Griyego na “teleo,” nangangahulugan ito na natapos na. At ang hindi alam ng marami, ang pangungusap na ito ni Hesus ay hudyat ng TAGUMPAY, sapagkat lahat ng nasusulat patungkol sa Kaniya, at lahat ng kalooban ng AMA ay naganap Niya. Kasama ang lahat ng mga hirap at sakit na kailangan Niyang tiisin, at ang lahat ng mga ito ay pagpapakita ng dakilang halimbawa sa lahat kung paano ang pagtalima na dapat ipakita ng isang anak o lingkod. (Filipos 2:5-8) “Mangagkaroon kayo sa inyo ng pagiisip, na ito’y na kay Cristo Jesus din naman: Na siya, bagama’t nasa anyong Dios, ay hindi niya inaring isang bagay na nararapat panangnan ang pagkapantay niya sa Dios, Kundi bagkus hinubad niya ito, at naganyong alipin, na nakitulad sa mga tao: At palibhasa’y nasumpungan sa anyong tao, siya’y nagpakababa sa kaniyang sarili, na nagmasunurin hanggang sa kamatayan, oo, sa kamatayan sa krus.”

Sa sulat ni Apostol Pedro, ipinaliwanag niya na ang halimbawang iniwan ni Hesus ay ukol sa mga Kristiyano, na nararapat ipamalas nang buong kapakumbabaan. Ibig Niyang maging masunurin tayo sa AMA, at ganapin din naman ang ating mga tungkuling tinanggap mula sa Kaniya. (1 Pedro 2:21-24) “Sapagka’t sa ganitong bagay kayo’y tinawag: sapagka’t si Cristo man ay nagbata dahil sa inyo, na kayo’y iniwanan ng halimbawa, upang kayo’y mangagsisunod sa mga hakbang niya: Na siya’y hindi nagkasala, o kinasumpungan man ng daya ang kaniyang bibig: Na, nang siya’y alipustain, ay hindi gumanti ng pagalipusta; nang siya’y magbata, ay hindi nagbala; kundi ipinagkatiwala ang kaniyang sarili doon sa humahatol ng matuwid: Na siya rin ang nagdala ng ating mga kasalanan sa kaniyang katawan sa ibabaw ng kahoy, upang pagkamatay natin sa mga kasalanan, ay mangabuhay tayo sa katuwiran; na dahil sa kaniyang mga sugat ay nangagsigaling kayo.”

Napakahalaga ng mensaheng ipinahayag dito ni Hesus, kung naganap Niya ang lahat ng bagay na kailangan Niyang isagawa, gayundin naman dapat nating ganapin ang nararapat sa atin.

 

Natapos Niya ang lahat at NAGTAGUMPAY ang Panginoong Hesus. (Juan 16:33) “Ang mga bagay na ito ay sinalita ko sa inyo, upang kayo’y magkaroon sa akin ng kapayapaan. Sa sanglibutan ay mayroon kayong kapighatian: nguni’t laksan ninyo ang loob; aking dinaig ang sanglibutan.”

Upang magawa ito, kailangan natin ang tulong ng Dios. At ang Biblia ang nagpapayo na upang magawa din nating magtagumpay, kailangang sa lahat ng panahon ay hawak natin ang ating pananampalataya, at ang kalooban ng Dios ang namamayani sa atin. Kaya anuman ang dumating sa ating hirap at sakit, lahat ng ito ay malalagpasan natin. (2 Timoteo 4:5-8) “Nguni’t ikaw ay magpigil sa lahat ng mga bagay, magtiis ka ng mga kahirapan, gawin mo ang gawa ng evangelista, ganapin mo ang iyong ministerio. Sapagka’t ako’y iniaalay na, at ang panahon ng aking pagpanaw ay dumating na. Nakipagbaka ako ng mabuting pakikipagbaka, natapos ko na ang aking takbo, iningatan ko ang pananampalataya: Buhat ngayon ay natataan sa akin ang putong na katuwiran, na ibibigay sa akin ng Panginoon na tapat na hukom sa araw na yaon; at hindi lamang sa akin, kundi sa lahat din naman ng mga naghahangad sa kaniyang pagpapakita.”

Malinaw ang atas, ang papel natin ay ganapin ang kalooban ng Dios, na siyang layunin kung bakit tayo narito sa mundo, at kung ito’y magawa natin hanggang sa huling hininga ng ating buhay, masasabi din natin ang mga katagang “NAGANAP NA.” (Mikas 6:8) “Kaniyang ipinakilala sa iyo, Oh tao, kung ano ang mabuti; at ano ang hinihingi ng Panginoon sa iyo, kundi gumawa na may kaganapan, at ibigin ang kaawaan, at lumakad na may kababaan na kasama ng iyong Dios.”

Buod: Ganapin at tapusin ang ating tungkulin.

stock-footage-jesus-on-cross-meadow-with-olives-timelapse-night-to-day-tilt

Lukas 23:46 – “Ama, sa mga kamay mo ay ipinagtatagubilin ko ang aking espiritu”

Magugunitang lahat ng Kaniyang ipinakita at ipinahayag ay pawang halimbawa na kailangan nating sundan.

Marami ang hindi nakaunawa sa mga ipinahayag ni Hesus tungkol sa Kaniyang AMA. Ito ay sa dahilang ang kanilang pagkakilala, ay iba si Hesus sa AMA. Ang iba’y naniniwala na Siya ay tao lamang, at anak, samakatuwid baga’y iba sa AMA.

Nang itanong kay Hesus kung sino ang Kaniyang AMA, sinagot Niya, “Hindi ninyo nakikilala ako, ni ang aking Ama: kung ako’y inyong makilala, ay makikilala rin ninyo ang aking Ama.” (Juan 8:19) Sa talatang ito, ibig Niyang mangusap sa talinhaga. Ipinakikilala Niya dito ang Kaniyang sarili at ang AMA sa ibang kaparaanan.

Sinabi ni Hesus, “Sinabi ko nga sa inyo, na kayo’y mangamamatay sa inyong mga kasalanan: sapagka’t malibang kayo’y magsisampalataya na ako nga ang Cristo, ay mangamamatay kayo sa inyong mga kasalanan.” (That is why I told you that you will die in your sins. And you will die in your sins if you do not believe that‘I Am Who I Am’.”)

Sa aklat ng Exodus, mababasa natin,  “At sinabi ni Moises sa Dios, Narito, pagdating ko sa mga anak ni Israel, at sasabihin ko sa kanila, Sinugo ako sa inyo ng Dios ng inyong mga magulang; at sasabihin nila sa akin: Ano ang kaniyang pangalan? anong sasabihin ko sa kanila? At sinabi ng Dios kay Moises, AKO YAONG AKO NGA; at kaniyang sinabi, Ganito ang sasabihin mo sa mga anak ni Israel, Sinugo ako sa inyo ni AKO NGA.” (Exodo 3:13) (And God said “I am who I am. You must tell them: ‘The one who is called I AM has sent me to you.)

Marami ang hindi nakaunawa na ang tinutukoy ng Panginoong Hesus ay walang iba kundi ang AMA. (Juan 8:24-27) “Sinabi ko nga sa inyo, na kayo’y mangamamatay sa inyong mga kasalanan: sapagka’t malibang kayo’y magsisampalataya na ako nga ang Cristo, ay mangamamatay kayo sa inyong mga kasalanan. Sa kaniya nga’y kanilang sinabi, Sino ka baga? Sinabi sa kanila ni Jesus, Siya rin na sinalita ko sa inyo mula pa nang una. Mayroon akong maraming bagay na sasalitain at hahatulan tungkol sa inyo: gayon pa man ang nagsugo sa akin ay totoo; at ang mga bagay na sa kaniya’y aking narinig, ang mga ito ang sinasalita ko sa sanglibutan. Hindi nila napagunawa na tungkol sa Ama ang kaniyang sinasalita sa kanila.”

Nang tanungin ng isang alagad si Hesus kung sino ang AMA na Kaniyang tinutukoy, sumagot Siya, “Malaon nang panahong ako’y inyong kasama, at hindi mo ako nakikilala, Felipe? ang nakakita sa akin ay nakakita sa Ama; paanong sinasabi mo, Ipakita mo sa amin ang Ama? Hindi ka baga nananampalataya na ako’y nasa Ama, at ang Ama ay nasa akin? ang mga salitang aking sinasabi sa inyo’y hindi ko sinasalita sa aking sarili: kundi ang Ama na tumatahan sa akin ay gumagawa ng kaniyang mga gawa. Magsisampalataya kayo sa akin na ako’y nasa Ama, at ang Ama ay nasa akin: o kungdi kaya’y magsisampalataya kayo sa akin dahil sa mga gawa rin. Katotohanan, katotohanang sinasabi ko sa inyo, Ang sa akin ay sumasampalataya, ay gagawin din naman niya ang mga gawang aking ginagawa; at lalong dakilang mga gawa kay sa rito ang gagawin niya; sapagka’t ako’y paroroon sa Ama.”

 

Kaya nga, mauunawaan nating lubos ang lahat ng Kaniyang mga ipinahayag at ipinakitang halimbawa kung lubos nating makikilala kung sino SIYA.

Kung paniniwalaan nating magkaiba ang AMA at si Hesus, hindi natin lubos na mauunawaan ang lahat ng Kaniyang mga itinuro.

Sa Kaniyang huling pangungusap, muli niyang sinipi ang nakasaad sa aklat ng mga Awit 31:5, na sinasabi, “Sa iyong kamay ay inihabilin ko ang aking diwa; iyong tinubos ako, Oh Panginoon, ikaw na Dios ng katotohanan.”  

Ito’y halimbawa sa ating lahat, na ang bawat isa ay huwag matutong magtiwala sa sariling kakayahan, kundi matutunan nating magtiwala sa kapangyarihang magagawa ng Dios. At sa bawat sandal ng ating buhay ay lagi nating itagubilin at ipagbigay tiwala ang kaloob Niyang Espiritu sa atin.

 

Nakatalaga tayong mamatay at ang buhay (na siyang Espiritu o hininga na ibinigay sa atin) ay muling babalik sa Dios, sapagkat Siya ang nagkaloob nito. (Eclesiastes 12:7)

Bukod dito, ipinagkaloob sa atin ang Banal na Espiritu nang tayo’y bautismuhan, bilang tanda ng Kaniyang pagtanggap sa atin bilang Kaniyang mga anak. (Gawa 2:38) Ang espiritung ito ang nagtutulak sa atin upang magawa natin ang lahat ng Kaniyang kalooban.

Ang pagtatagubilin ni Hesus ng Kaniyang espiritu sa AMA, ay palatandaan ng lubos na pagtitiwala sa Dios, na ibig din naman Niyang gawin natin. Kaya’t nararapat na sa lahat ng kaparaanan ng ating buhay ay pagtiwalaan natin ang Dios.

Tandaan nating ang Dios ang ating tagapagligtas, ipinamalas Niya ang Kaniyang pagibig, kapangyarihan at pagkukupkop sa mga lingkod Niyang umiibig at nagtitiwala sa Kaniya. Sa ibabaw ng lahat ng ito, ang pagtitiwala natin ay magiging daan upang tayo ay buhayin din namang maguli, gaya nang halimbawang naganap sa Kaniya.

At sa pagkabuhay na maguli, sa piling ng AMA ay kakamtin natin ang Kaniyang pangako, ang buhay na walang hanggan.

Buod: Sa Dios tayo magtiwala, sa mabuhay man o sa mamatay tayo.

 

 

The Love and Concern that Each Servant should Show

25 Monday Mar 2013

Posted by in Christian Teachings

≈ Leave a Comment

Tags

, , ,

(From the Sermons: “Ang Mabuti at Masamang Pagmamalasakit ayon sa Biblia” and “Ipakita ang Pagibig sa Lahat ng mga Banal” dated March 21 and 24, 2013)

Health insurance or love concept

If there is someone who has great concern and affection towards us, it is God Himself. In all generations, God has manifested His love towards His people, before towards the ancient Israel, and now towards His chosen people who were called in His church, the church of God. In fact, God wants everyone to be saved. (1 Timothy 2:4) He wants all people to be saved and to learn the truth.

God’s servants showed this kind of love and concern. They sacrificed their lives to spread God’s words. Among them are the Prophets and the Apostles who dedicated their lives to bring people closer to God and turn away from their evil ways. Through Paul’s writings, we can sense the great concern of bringing people towards God. In his letter to the Romans, he says, “Brothers, my heart’s desire and my prayer to God for them is, that they may get salvation.” (Romans 10:1)

Apostle Jude Thaddeus also writes, “Save others by snatching them out of the fire; and to others show mercy mixed with fear, but hate their very clothes, stained by their sinful lusts.” (Jude 23)

However, not all who showed concern are righteous in the sight of God. In fact, not all who showed concern are according to God’s righteousness. (Romans 10:2-3) For I bear record to them that they have a zeal of God, but not according to knowledge. For they, being ignorant of God’s righteousness and going about to establish their own righteousness, have not submitted themselves to the righteousness of God.

One of the examples of this false concern is the one that Apostle Peter said to Christ. (Matthew 16:21-23) From that time Jesus went on to make clear to his disciples how he would have to go up to Jerusalem, and undergo much at the hands of those in authority and the chief priests and scribes, and be put to death, and the third day come again from the dead. And Peter, protesting, said to him, Be it far from you, Lord; it is impossible that this will come about. But he, turning to Peter, said, Get out of my way, Satan: you are a danger to me because your mind is not on the things of God, but on the things of men.

Peter was just saying what He thinks, and not what God wants.

Another was the fake concern showed by Judas Iscariot. He felt it was a waste of money when he saw the woman is pouring an expensive perfume on the feet of Christ. He said it should be sold and give the money to the poor. Actually, he was just faking it. He wanted the money for his own interest. (John 12:4-6)

 

What do we need to learn about showing concern?

Showing concern is an act of love. However, not all concerns are the same. Some people showed concern for their own benefit. Moreover, showing concern will turn out to be good only when it is done according to the will of God. Otherwise, it will be a fake or false concern. Apostle Paul writes, “These people who distort the Good News are devoted to you, but not in a good way. They don’t want you to associate with me so that you will be devoted only to them. (Devotion to a good cause is always good, even when I’m not with you.)” (Galatians 4:17-18)  

In addition, some preachers of the words of God do not really aim to bring people to God. Some of them preach God’s words for personal gains. “Some people tell the message about Christ because of their jealousy and envy. Others tell the message about him because of their good will. But the others are insincere. They tell the message about Christ out of selfish ambition in order to stir up trouble for me while I’m in prison.” (Philippians 1:15,17)

Aside from showing love and concern to others, how can we show the same love and concern to God’s holy people?

God calls His people “holy,” simply because He wants them to be holy, as He is holy. Those who became part of this holy calling are placed inside His church. (Hebrews 3:1) Brothers and sisters, you are holy partners in a heavenly calling. So look carefully at Jesus, the apostle and chief priest about whom we make our declaration of faith. (1 Corinto 1:1-2) From Paul, who was called by the will of God to be an apostle of Christ Jesus, and from our brother Sosthenes. To the church of God which is in Corinth, to all who are called to be God’s holy people, who belong to him in union with Christ Jesus, together with all people everywhere who worship our Lord Jesus Christ, their Lord and ours: 

Part of being holy is by showing love and concern to all, especially to all faithful. If we are called in the church of God, this command should be automatic in us. This is our primary duty to everyone.

How can we show love and concern to God’s holy people?

Love is measured not in words, we have to show it and give it, because love is giving. Love must be truthful, fruitful and not fake. It must come from a faithful heart, pure, clean, and according to what God has given us. (2 Corinthians 6:6) People can see our purity, knowledge, patience, kindness, the Holy Spirit’s presence in our lives, our sincere love.

Almost all the Apostles wrote about the love and concern that we have to give to one another. Apostle Peter wirtes that if we love, it should be true, warm and sincere. (1 Peter 1:22) Love each other with a warm love that comes from the heart. After all, you have purified yourselves by obeying the truth. As a result you have a sincere love for each other.

As we have learned, loving one another is a sign of a true believer. If we have no love, we can not call ourselves servants of God. (John 13:34-35) “I’m giving you a new commandment: Love each other in the same way that I have loved you. Everyone will know that you are my disciples because of your love for each other.”

How can we show our love to a God that we can not see, if we can not love the person next to us, which we can see?

This statement was written by Apostole John, “Whoever says, “I love God,” but hates another believer is a liar. People who don’t love other believers, whom they have seen, can’t love God, whom they have not seen. Christ has given us this commandment: The person who loves God must also love other believers.” (1 John 4:20-21)

What are some examples of love and concern that we should do?

Love must be manifested in truth and in actions. As God has commanded us to love one another, we should fulfill it by following His words. (James 3:13) Do any of you have wisdom and insight? Show this by living the right way with the humility that comes from wisdom.

If we have the chance to help one another, we should not hold back, instead, our hearts should always be opened, as well as our helping hands. Through this, the words of God will be fulfilled in us. (1 John 3:17-18) Now, suppose a person has enough to live on and notices another believer in need. How can God’s love be in that person if he doesn’t bother to help the other believer? Dear children, we must show love through actions that are sincere, not through empty words.

Paul writes, “Love sincerely. Hate evil. Hold on to what is good. Be devoted to each other like a loving family. Excel in showing respect for each other. Share what you have with God’s people who are in need. Be hospitable.” (Romans 12:9-10,13)

In addition, do not ever tell that we cannot help others. Saying that we do not have anything to offer for help means denying God’s blessings and grace. In our own little ways, we can share and help our brothers and sisters, especially our Ministers and Preachers whose duty is to spread the words of God.

The love and concern, through helping the brethren preach the words of God was shown by the early Christians (1 Timothy 6:18-19). And even if some of them are really poor and lack in many things, it did not stop them from helping through their offerings. (Romans 15:25-26) Right now I’m going to Jerusalem to bring help to the Christians there. Because the believers in Macedonia and Greece owe a debt to the Christians in Jerusalem, they have decided to take up a collection for the poor among the Christians in Jerusalem.

If we do this, remember that God will never forget it. He will surely reward us spiritually. (Hebrews 6:10-11) God is fair. He won’t forget what you’ve done or the love you’ve shown for him. You helped his holy people, and you continue to help them. We want each of you to prove that you’re working hard so that you will remain confident until the end.

Remember, “’There is more happiness in giving than in receiving.’ ” (Acts 20:35)

 

 

 

Ang Pagibig at ang Pagmamalasakit na Dapat Ipakita ng mga Lingkod ng Dios

24 Sunday Mar 2013

Posted by in Filipino Topics

≈ Leave a Comment

Tags

, , ,

(From the Sermons: “Ang Mabuti at Masamang Pagmamalasakit ayon sa Biblia” and “Ipakita ang Pagibig sa Lahat ng mga Banal” dated March 21 and 24, 2013)

giving-to-others

Kung mayroon mang lubos na nagmamasalakit sa atin ay walang iba kundi ang Dios. Sa lahat ng panahon, ang hangarin ng Dios ay mapabuti tayo, lumakad sa matuwid na landas at tamuhin ang kaligtasan sa pamamagitan ng Kaniyang mga salita. Ipinahayag ni Apostol Pablo, “Na siyang may ibig na ang lahat ng mga tao’y mangaligtas, at mangakaalam ng katotohanan.” (1 Timoteo 2:4)

Ang ganitong uri ng pagmamalasakit ay ipinakita at isinagawa ng mga unang lingkod, lalo na ang mga Propeta at mga Apostol na isinugo upang mangaral ng Ebanghelyo at kaligtasan sa layuning ilapit ang mga tao sa Dios, ituwid ang kanilang mga landas na nilalakaran at ilayo sa kapahamakan sa pamamagitan ng pagbubukas sa kanilang mga naliligaw na mga kaisipan at paniniwala.

Ang ilan sa kanila’y ibinuwis ang kanilang buhay upang ipakita ang kanilang ibayong pagmamalasakit na masumpungan ng kanilang mga kapuwa ang katotohanan. Ilan sa mga talatang mababasa natin ay ang mga sumusunod: “Mga kapatid, ang nais ng aking puso at ang aking panalangin sa Dios ay patungkol sa kanila, upang sila’y mangaligtas.” (Roma 10:1); “At ang iba’y inyong iligtas, na agawin ninyo sa apoy; at ang iba’y inyong kahabagan na may takot;” (Judas 23).

Ngunit hindi lahat ng nagukol ng pagmamalasakit ay matuwid sa paningin ng Dios. Hindi lahat ng pagmamasalakit ay mabuti. Mayroong pagmamalasakit na sapagkat hindi napasasakop sa kalooban ng Dios, ay nagresulta sa hindi mabuti, sa paglayo sa tunay na kagustuhan ng Panginoon. “Sapagka’t sila’y pinatotohanan ko na may mga pagmamalasakit sa Dios, datapuwa’t hindi ayon sa pagkakilala. Sapagka’t sa hindi nila pagkaalam ng katuwiran ng Dios, at sa pagsusumakit na maitayo ang sariling kanila, ay hindi sila napasakop sa katuwiran ng Dios.” (Roma 10:2-3)

Ang isa sa halimbawa nito, gaya nang naging kaisipan ni Apostol Pedro noong una, na lagi niyang ipinagpapauna ang kaniyang personal na saloobin at hindi ang kalooban ng Dios. “Mula ng panahong yao’y nagpasimulang ipinakilala ni Jesus sa kaniyang mga alagad, na kinakailangang siya’y pumaroon sa Jerusalem, at magbata ng maraming bagay sa matatanda at sa mga pangulong saserdote at sa mga eskriba, at siya’y patayin, at muling ibangon sa ikatlong araw. At isinama siya ni Pedro, at nagpasimulang siya’y pinagwikaan, na nagsasabi, Panginoon, malayo ito sa iyo: kailan man ay hindi mangyayari ito sa iyo. Datapuwa’t lumingon siya, at sinabi kay Pedro, Lumagay ka sa likuran ko, Satanas: ikaw ay tisod sa akin: sapagka’t hindi mo pinagiisip ang mga bagay ng Dios, kundi ang mga bagay ng tao.” (Mateo 16: 21-23)

Bukod dito, ang kunwang pagmamalasakit ni Judas Iscariote sa mga dukha, ngunit pansariling interes pala ang kaniyang pakay sa unguentong ibinubuhos sa paanan ng ating Panginoong Hesus. (Juan 12:4-6)

Ano ang dapat nating matutunan tungkol sa pagmamalasakit?

Dapat nating maunawaan na ang pagmamalasakit ay mayroong kani-kaniyang layunin. Nagiging mabuti lamang ang pagmamalasakit kung ito ay umaayon sa tunay na kalooban ng Dios. Maliban dito, anumang pagmamalasakit na taliwas sa kalooban ng Dios, ay masama at hindi dapat isagawa. Sinabi ni Apostol Pablo, “May nangagmamalasakit sa inyo sa hindi mabuting akala; subali’t, ang ibig nila ay ihiwalay kayo, upang ipagmalasakit ninyo sila. Datapuwa’t mabuti ang ipagmalasakit sa mabuting bagay sa lahat ng panahon, at hindi lamang samantalang ako’y kaharap ninyo.” (Galacia 4:17-18)

Halimbawa’y sa pangangaral ng salita ng Dios, hindi lahat ng nangangaral ay naghahangad na ihatid ang mga tao sa kaligtasan. Ang iba sa kanila ay personal na hangarin ang nasa likod ng kanilang pangangaral. (Filipos 1:15,17) “Tunay na ipinangangaral ng iba si Cristo sa kapanaghilian at sa pakikipagtalo; at ng mga iba naman sa mabuting kalooban: Datapuwa’t itinatanyag ng iba si Cristo dahil sa pagkakampikampi, hindi sa pagtatapat, na ang iniisip ay dalhan ako ng kapighatian sa aking mga tanikala.”

Bukod sa pagpapakita ng pagibig at pagmamalasakit sa kapuwa sa pamamagitan ng pangangaral ng mga salita ng Dios, paano naman ang pagibig na dapat ipakita sa mga banal?

Mga banal ang tawag sa mga nagkaroon ng bahagi sa pagtawag ng kalangitan, samakatuwid ay ang mga tinawag sa loob ng iglesia ng Dios. (Hebreo 3:1) Kaya, mga banal na kapatid, mga may bahagi sa pagtawag ng kalangitan, inyong isipin ang Apostol at Dakilang Saserdote na ating kinikilala, si Jesus. Ang totoo, kaya banal ang tawag sa kanila, sapagkat pagpapakabanal ang layunin ng pagkakatawag sa kanila. Niliwanag ito ni Apostol Pablo, “Si Pablo, na tinawag na maging apostol ni Jesucristo sa pamamagitan ng kalooban ng Dios, at si Sostenes na ating kapatid, Sa iglesia ng Dios na nasa Corinto, sa makatuwid baga’y sa mga pinapagingbanal kay Cristo Jesus, na tinawag na mangagbanal, na kasama ng lahat ng mga nagsisitawag sa bawa’t dako, sa pangalan ng ating Panginoong Jesucristo, na kanila at ating Panginoon.”

At bahagi ng pagpapakabanal ang paguukol ng pagibig at pagmamalasakit sa isa’t isa. Kaya kung tayo’y tinawag ng Dios sa Kaniyang iglesia, tungkulin nating iukol ang pagibig at pagmamalasakit sa bawat isa.

Sa paanong paraan dapat na ipakita ang pagibig at pagmamalasakit sa mga banal?

Ang pagibig ay hindi dapat sa salita lamang, kailangan itong patunayan sa pamamagitan ng gawa. Ang pagibig at pagmamalasakit ay hindi din naman dapat pakunwari o pakitang tao lamang. Kailangang mula ito sa pusong nananampalataya, taglay ang kalinisan at kaalaman, at kagandahang loob. (2 Corinto 6:6) Sa kalinisan, sa kaalaman, sa pagpapahinuhod, sa kagandahang-loob, sa Espiritu Santo, sa pagibig na hindi pakunwari.

 

Halos lahat ng mga Apostol ay nagpahayag tungkol sa pagibig sa isa’t isa bilang mga magkakapatid. Ipinahayag ni Apostol Pedro na kung iibig tayo sa kapatid, kailangang tunay at maningas, ibig sabihin ay dapat na mainit at maalab ito. (1 Pedro 1:22) Yamang nilinis ninyo ang mga kaluluwa sa inyong pagtalima sa katotohanan, sa pagibig na hindi pakunwari sa mga kapatid, ay mangagibigan kayo ng buong ningas ng inyong puso sa isa’t isa:

Gaya nang ating natutunan, palatandaan ng mga tunay na lingkod ang pagtataglay ng pagibig sa isa’t isa. Kung wala ito sa atin, kaylanman ay hindi tayo karapatdapat na tawaging mga tunay na lingkod. (Juan 13:34-35) Isang bagong utos ang sa inyo’y ibinibigay ko, na kayo’y mangagibigan sa isa’t isa: na kung paanong iniibig ko kayo, ay mangagibigan naman kayo sa isa’t isa. Sa ganito’y mangakikilala ng lahat ng mga tao na kayo ay aking mga alagad, kung kayo’y may pagibig sa isa’t isa.

Bilang mga alagad, paano natin maipapakita sa Dios ang ating pagibig sa Kaniya na hindi natin nakikita kung sa ating kapatid ay hindi natin ito maipakita? Magiging sinungaling tayo kung sinasabi nating umiibig tayo sa Dios. (1 Juan 4:20-21) Kung sinasabi ng sinoman, Ako’y umiibig sa Dios, at napopoot sa kaniyang kapatid, ay sinungaling; sapagka’t ang hindi umiibig sa kaniyang kapatid na kaniyang nakita, ay paanong makaiibig siya sa Dios na hindi niya nakita? At ang utos na itong mula sa kaniya ay nasa atin, na ang umiibig sa Dios ay dapat umibig sa kaniyang kapatid.

 

Paano natin dapat ipakita ang buong ningas na pagibig sa mga banal?

Ang pagibig ay ipinakikita sa gawa at katotohanan. Palatandaan ng mga lingkod na nagtataglay ng katuwiran ang pagtataglay ng pagibig at pagmamalasakit sa isa’t isa. Mayroon man tayong likas na pagibig at pagmamalasakit, iba pa din kapag ang nagtulak ay ang mga salita ng Dios. (Santiago 3:13) Sino ang marunong at matalino sa inyo? ipakita niya sa pamamagitan ng mabuting kabuhayan ang kaniyang mga gawa sa kaamuan ng karunungan.

Kaya kapag nasa atin ang kapangyarihang magbukas ng palad at tumulong sa kapatid, huwag nating itikom ang ating mga puso. Hayaan nating matupad sa atin ang sinasabi ng kasulatan, samakatuwid ay ang paghahari ng pagibig ng Dios sa ating mga puso’t kalooban. (1 Juan 3:17-18) Datapuwa’t ang sinomang mayroong mga pag-aari sa sanglibutang ito, at nakikita ang kaniyang kapatid na nangangailangan, at doo’y ipagkait ang kaniyang awa, paanong mananahan ang pagibig ng Dios sa kaniya? Mumunti kong mga anak, huwag tayong magsiibig ng salita, ni ng dila man; kundi ng gawa at katotohanan.

Gaya nang pahayag ni Apostol Pablo, “sa pagibig sa mga kapatid ay magmahalan tayo at maging mapagdamay sa mga kailangan ng mga banal.” (Roma 12:9-10,13) Huwag nating sabihin na wala tayong maitutulong. Kahit paano, at kahit sa maliit na kaparaanan ay maaari tayong tumulong o umambag sa pangangailangan ng mga kapatid, lalo na sa ating mga tagapangaral na ang tungkulin ay maipalaganap ang mga salita ng ating dakilang Dios.

Ipinakita ito ng mga kapatid noong araw, na sila’y naging handa sa pamimigay at naging maibigin sa pamamahagi, (1 Timoteo 6:18-19). Bagaman ang ilan sa kanila ay dukha at salat sa maraming bagay, hindi naging kahadlangan ang kahirapan upang makatulong sa mga kapatid lalo pa  nga sa mga tagapangaral sa pag-aambag na kanilang ginawa. (Roma 15:25-26) Nguni’t ngayon, sinasabi ko, ako’y pasasa-Jerusalem, upang mamahagi sa mga banal. Sapagka’t minagaling ng Macedonia at ng Acaya na gumawa ng isang ambagang laan sa mga dukha sa mga banal na nasa Jerusalem.

Kung ito’y gawin natin, tandaaan nating hindi liko ang Dios para limutin ang lahat ng kabutihan, pagibig at pagmamalasakit na inuukol natin sa isa’t isa. (Hebreo 6:10-11) Sapagka’t ang Dios ay hindi liko upang limutin ang inyong gawa at ang pagibig na inyong ipinakita sa kaniyang pangalan, sa inyong paglilingkod sa mga banal, at hanggang ngayo’y nagsisipaglingkod kayo. At ninanasa namin na ang bawa’t isa sa inyo ay magpakita ng gayon ding sikap sa ikalulubos ng pagasa hanggang sa katapusan.

Alalahanin ang pahayag, “Lalo pang mapalad ang magbigay kay sa tumanggap.” (Gawa 20:35)

 

 

 

 

 

All About Love and the Patience to Endure Until the End

18 Monday Mar 2013

Posted by in Christian Teachings

≈ Leave a Comment

Tags

, , , , ,

(From the sermons: “Kung Kailan Marapat Pigilin ang Nararamdamang Pagibig” and “Ang Itinuturong Paraan na Marapat Gawin Upang Tayo ay Makapagtiis Hanggang sa Wakas” – March 14 and 17, 2013)

Slide23

Love, a broad topic to discuss.

God is love, it is His character and He wants us to possess that love within us not only to give it to Him, but as well as to others and to ourselves.

According to the Bible, love is the greatest. Even if we have everything in this world but we do not have love, we are nothing. Everything has its meaning because of love. (1 Corinthians 13:13, 1-3) And now faith, hope, love, these three remain; but the greatest of these is love. Though I speak with the tongues of men and of angels, and have not love, I have become as sounding brass or a tinkling cymbal. And though I have prophecies, and understand all mysteries and all knowledge; and though I have all faith, so as to move mountains, and do not have love, I am nothing. And though I give out all my goods to feed the poor, and though I deliver my body to be burned, and have not love, I am profited nothing.

Jesus commanded us to possess love, to love God above all else, and to love one another as we love ourselves. (John 13:34 -35) I give you a new commandment, that you love one another. As I have loved you, you should also love one another. this all shall know that you are My disciples, if you have love toward one another. (Matthew 22:37-40) You shall love the Lord your God with all your heart, and with all your soul, and with all your mind. This is the first and great commandment. And the second is like it, You shall love your neighbor as yourself. On these two commandments hang all the Law and the Prophets. 

Love is powerful. It is like death, which is uncontrollable. (Songs of Solomon) … for love is strong as death. Love despises all.

There are types of love that we need to understand:

1. EROS – Although the word EROS is not found in the Bible, it is described in the Old Testament. This kind of love is commonly displayed through affectionate feelings like making love or sex.  But the Bible is clear in saying that that sex outside marriage is prohibited by God. Sex is used both by the couple to express emotional and spiritual feelings toward another. Sex is also an act of procreation. Apostle Paul advises that it is better to get married to express this kind of love. (1 Corinthians 7:8-9) I say to those who are not married, especially to widows: It is good for you to stay single like me. However, if you cannot control your desires, you should get married. It is better for you to marry than to burn with sexual desire.

2. STORGE – the meaning of this type is the love towards the members of the family. Like EROS, the word STORGE is not found in the Bible, but its examples are found in many books like the love of Noah to his wife, children and daughters in law. The love of Jacob to his children and the love of Martha and Mary to their brother Lazarus are examples of this kind of love.

3. PHILIA – the meaning of this type is brotherly love or close friendship. It can be found in the Bible, as Christians are commanded to love one another. (Romans 12:10) ..in brotherly love to one another, loving fervently, having led one another in honor.

4. AGAPE – the highest type of love is AGAPE. It is often explained as unselfish, sacrificial and the love that never wants something in return. Jesus manifested this love best. God has this type of love to His children. (John 14:21) He who has My commandments and keeps them, he it is who loves Me. And he who loves Me shall be loved by My Father, and I will love him and will reveal Myself to him.

When do we need to control love?

Although love is said to be uncontrollable, there are actions that we need to stop before it leads us to destruction. Some people misunderstood that it is love that pushes them to do undesirable things to whom they love. This is a big mistake, because true love never do wrong to others. (Romans 13:10) If you love others, you will never do them wrong; to love, then, is to obey the whole Law.

It is not love if it does evil things in the sight of God. Even if their hearts is telling them that it is love, it cannot be true love. Obsession is not love at all especially if it leads to sin. (1 Corinthians 6:18) So run away from sexual sin. It involves the body in a way that no other sin does. So if you commit sexual sin, you are sinning against your own body.

Slide28

An example of this is the love of money. It is not wrong to work hard and give importance to money and wealth, but if giving value to money is more than that of what we put up to our faith and love of God, then it is not right at all. (1 Timothy 6:10) For the love of money is a root of all evils, of which some having lusted after, they were seduced from the faith and pierced themselves through with many sorrows. (Matthew 6:24) “You cannot be a slave of two masters; you will hate one and love the other; you will be loyal to one and despise the other. You cannot serve both God and money.”

What is the advice to all of us to be able to control this type of love? 

If we really love ourselves, then we need to control these wrong desires. God has given us strength to control our bodies, our mind and our hearts so that we will not sin against Him. If loving someone or something will lead us to sin, then we need to prevent it. (1 Thessalonians 4:3-5) It is God’s will that you keep away from sexual sin as a mark of your devotion to him. Each of you should know that finding a husband or wife for yourself is to be done in a holy and honorable way, not in the passionate, lustful way of people who don’t know God.

True servants are known for having love. Whoever loves the world, along with its wickedness does not possess God’s love. (1 John 2:15-16) Do not love the world, nor the things in the world. If anyone loves the world, the love of the Father is not in him, because all that is in the world, the lust of the flesh, and the lust of the eyes, and the pride of life, is not of the Father, but is of the world.

And about love of money, let us learn not to trust temporary wealth. Instead, rely on the love, and to the faith that God has given us. Then we will learn to love God above all else, love others, love our brothers and sisters and our family as well.  There is no way we can endure all things if we have love and faith.

In addition, if love is making us strong, everything will follow. Our faith and trust in the Lord will grow and nothing can separate us from God. (Romans 8:35) Who, then, can separate us from the love of Christ? Can trouble do it, or hardship or persecution or hunger or poverty or danger or death?

Those who lack love and faith lost their hope and overcame by this world. Some of them, turned away from God and from the faith, which they have received. Serving God is not easy and we already know it long before.  Sufferings will not be few, and we have to endure and overcome all of them.  Jesus says, But the person who endures to the end will be saved.” (Matthew 24:13)

 

Aside from love, what else do we need to have to endure until the end?

Love is the most important thing that we should have while serving God. With love, we can endure anything. That is the sign of true love, which is, enduring all pains and sufferings. Let us take the examples of the early servants of God. They showed love, courage, hope and faith and were able to overcome everything they experienced. (James 5:8-11) You also be patient, establish your hearts, for the coming of your Lord draws near. Do not grudge against one another, brothers, lest you be condemned. Behold, the Judge stands before the door. My brothers, take the prophets who have spoken in the name of the Lord, for an example of suffering ill, and of patience. Behold, we count blessed those who endure. You have heard of the patience of Job, and you have seen the end of the Lord, that the Lord is full of pity and of tender mercy.

The Bible says, “Anyone who belongs to Christ Jesus and wants to live right will have trouble from others.” (2 Timothy 3:12) So, we need to be strong and make Jesus as an example of overcoming all pains and sufferings in life. (John 16:33)

To endure until the end, we need to communicate constantly with God through prayers, Bible reading, attending Bible studies and worship services, meditations and fasting. We must not rely on our strength and do not be too much complacent. Our enemy, the devil is always out there ready to prey on us. (Romans 8:16-18) The Spirit himself testifies with our spirit that we are God’s children. If we are his children, we are also God’s heirs. If we share in Christ’s suffering in order to share his glory, we are heirs together with him. I consider our present sufferings insignificant compared to the glory that will soon be revealed to us.

 

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 58 other followers