Ang Paglilingkod sa Kabila ng Kahirapan at Kahapisan

(From the sermon entitled, “Ang mga Kapatid na Nagsisipaglingkod sa Kabila ng Kahirapan at Kahapisan” for December 7, 2014)

heavy_burden_small

Kapag ang tao ay nasa mabigat na kalagayan o sitwasyon, kadalasan ay nagiging daan ito ng panghihina at pagkawala ng pagasa sa buhay. Maraming mga tao na nasa ganitong sitwasyon ang napahamak at humantong sa masamang kapalaran. Ang mga lingkod ng Dios ay iba ang interpretasyon sa mga pagsubok at kadalamhatian na kanilang nararanasan. Para sa kanila, ang mga gayong sitwasyon ay isang malaking pagkakataon upang ipakita kung gaano kalaki ang taglay nilang pananampalataya. Dito nasusukat ang kanilang pagiging lingkod ng Dios.

Sa iba’t ibang pagkakataon, ang mga unang naglingkod sa Dios ay kinakitaan ng pananatili sa tungkulin sa kabila ng mga kahirapan at kahapisan na kanilang nararanasan. Ipinakita nila na dapat tayong maglingkod sa Dios hindi lamang sa panahong tayo ay nasa kasaganaan at kaluwagan ng buhay.

Ang pagiging dukha, salat sa maraming bagay ay hindi dapat maging hadlang sa pagtataguyod ng tungkuling tinanggap mula sa Dios, lalo na sa pagtalima sa Kaniyang mga kalooban at kautusan.

Kung babasahin natin ang Biblia, higit pa sa sakripisyo na maaaring naunawaan natin ang kanilang ipinakita. Ito ay hayag sa mga unang Kristiyano sapagkat sila ay nasa panahong pinaguusig. Subalit sa kabila ng paguusig sa kanila ay namayani ang kanilang katapatan sa pananampalataya. Gaya nang pahayag, “At ang iba’y nangagkaroon ng pagsubok sa pagkalibak at pagkahampas, oo, bukod dito’y sa mga tanikala at bilangguan naman: Sila’y pinagbabato, pinaglagari, pinagtutukso, pinagpapatay sa tabak: sila’y nagsilakad na paroo’t parito na may balat ng mga tupa’t kambing: na mga salat, nangapipighati, tinatampalasan; (Na sa mga yaon ay hindi karapatdapat ang sanglibutan), na nangaliligaw sa mga ilang at sa mga kabundukan at sa mga yungib, at sa mga lungga ng lupa. “(Mga Hebreo 11:36-38 TLAB)

At ang mga iba sa kanila na bagaman binabalaan na huwag ipangaral ang mga salita ng Dios at ang pangalan ng Panginoong Hesus ay hindi pumayag na mahadlangan. At ang pangunahing isinisigaw nila ay ang Dios muna ang kanilang tatalimahin bago pa sila sumunod sa kagustuhan ng mga tao (Gawa 5:29).

Sa lahat ng mga karanasang ito ng mga unang lingkod, hindi pa ba natin maituturing na sila ay mga bayani, martir at huwaran ng pananampalataya? Hindi sila pumayag na mahadlangan ang kanilang pagtalima at pagtatapat sa Dios ng kahit anumang uri ng pagsubok at kapighatian ng buhay. At ito ay malaking hamon sa ating lahat na nabubuhay sa panahong ito.

Saan tayo dapat na mahamon? Dapat tayong mahamon na huwag makadama ng panghihimagod sa pagganap ng tungkulin sa Dios. Hindi pa nga natin nararanasan ang paguusig at kapighatian ng mga unang Kristiyano. At sila, sa kabila ng mga paguusig ay nagawang manatili sa tungkulin. Nakakalungkot isipin na sa panahong ito, mayroong mga ilan na nagagawang tumalikod sa Dios at sa pananampalataya kapag sila ay nakakaranas ng kaunting pagsubok ng buhay.

Dapat mahamon tayo na maipakita na walang anumang bagay na maaaring magpahina sa atin, maging ang mga karamdaman, maging ang paghina ng katawan. Gaya nang sinasabi, “Sa magkabikabila ay nangagigipit kami, gayon ma’y hindi nangaghihinagpis; nangatitilihan, gayon ma’y hindi nangawawalan ng pagasa; Pinaguusig, gayon ma’y hindi pinababayaan; inilulugmok, gayon ma’y hindi nangasisira; Laging saan ma’y tinataglay sa katawan ang kamatayan ni Jesus, upang ang buhay ni Jesus ay mahayag naman sa aming katawan.

Kaya nga hindi kami nanghihimagod; bagama’t ang aming pagkataong labas ay pahina, nguni’t ang aming pagkataong loob ay nababago sa araw-araw. Sapagka’t ang aming magaang kapighatian, na sa isang sangdali lamang, ay siyang gumagawa sa amin ng lalo’t lalong bigat ng kaluwalhatiang walang hanggan;” (II Mga Taga-Corinto 4:8-10, 16, 17 TLAB)

Manapa ay lalo nating ipakita ang paninindigan sa paglilingkod sa Dios lalong lalo na kapag dumadating sa atin ang mga bagay na hindi pangkaraniwan gaya nang mga pagsubok at kahapisan ng buhay. Ipakita natin na taglay natin ang pagibig kay Kristo, na walang anumang bagay na makapagpapahiwalay sa atin sa Kaniya (Roma 8:35).

Ipakita din natin na taglay natin ang pagasa sa mga salita ng Dios, na dumating man ang mabibigat na bagay sa ating buhay ay hindi tayo natitinag, kundi nananatiling tayo ay malalim na nakabaon sa pagasang ito.

Upang lubos na ito ay ating maipakita, makabubuti kung tayo ay nakatingin hindi sa mga bagay na nakikita ng ating mga mata, kundi tayo ay nakatingin sa langit, na doon naka-sentro ang ating pansin, samakatuwid ay sa ating pinakamimithing marating. Sinabi ni Apostol Pablo, “Samantalang kami ay nagsisitingin hindi sa mga bagay na nangakikita, kundi sa mga bagay na hindi nangakikita: sapagka’t ang mga bagay na nangakikita ay may katapusan; datapuwa’t ang mga bagay na hindi nangakikita ay walang hanggan.” (II Mga Taga-Corinto 4:18 TLAB) 

Kapag ang langit o buhay na walang hanggan ang maging pokus ng ating layunin, lahat ng bagay ay maisasantabi natin sapagkat ito ang pinakamahalagang bagay sa ating buhay. Walang bagay na maitutumbas dito.

Anuman ang dumating sa ating buhay ay ipakita natin na walang makakahadlang sa pagbibigay lugod sa Kaniya. Gaya nang sinabi, “Kaya nga kami’y laging malakas ang loob, at nalalaman namin na, samantalang kami ay nangasa tahanan sa katawan, ay wala kami sa harapan ng Panginoon. (Sapagka’t nagsisilakad kami sa pamamagitan ng pananampalataya, hindi sa pamamagitan ng paningin); Na malakas ang loob namin, ang sabi ko, at ibig pa nga namin ang mawala sa katawan, at mapasa tahanan na kasama ng Panginoon. Kaya’t ang amin namang pinagsisikapan, maging sa tahanan man o di man, ay maging kalugodlugod kami sa kaniya.” (II Mga Taga-Corinto 5:6-9 TLAB) 

Kung ito ay gawin natin, makatitiyak tayong makakamit natin ang buhay na walang hanggan na siyang pinakamimithi nating marating at siyang layunin ng ating paglilingkod. Pakatandaan lamang natin na walang bagay na maaaring maitumbas sa kaluwalhatiang mahahayag sa atin (Roma 8:18). At kung ito ay hindi matutumbasan, walang bagay na hindi natin kayang isakripisyo sa ating buhay alangalang dito.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | Leave a comment

Ang Paglilingkod sa Dios ay Sakripisyo

(From the sermon entitled, “Ang mga Lingkod ng Dios na Inaring Kalugihan ang mga Bagay na Pakinabang sa Sanlibutang Ito,” for December 4, 2014)

preaching-a-sermon

Hindi lahat ng naglilingkod sa Dios ay kaligtasan ang hinahanap. Mayroong ilan na ang layunin ay magtamo ng pakinabang sa mga materyal na bagay. Sa panahon ngayon, ang Relihiyon ay isa sa mabisang paraan upang kumalap ng pondo o pananalapi. Maraming mga relihiyon ang itinayo hindi upang ipakilala ang kalooban ng Dios, kundi upang bigyang daan ang layunin ng nagtatag nito, samakatuwid ay upang makinabang sa materyal.

Ang pagtatayo ng relihiyon ay naging epektibong pamamaraan ng pagnenegosyo sapagkat maraming mga tao ang naghahangad ng kaligtasan. Bagaman ang ilan ay naligaw sa katotohanan sapagkat ang kanilang naanibang samahan o relihiyon ay sadyang hindi sa Dios.

Ang konsepto ng pagtatayo ng relihiyon alangalang sa pakinabang ay hindi na bago. Nang mangaral ang Panginoong Hesus ay maraming nagsisunod sa Kaniya, subalit hindi dahil sa Kaniyang mga tandang ipinakita. Sinusundan nila ang Panginoong Hesus sapagkat sila ay nangabusog sa kanilang kinaing tinapay (Juan 6:24, “Ako’y inyong hinahanap, hindi dahil sa inyong nangakitang mga tanda, kundi dahil sa kayo’y nagsikain ng tinapay, at kayo’y nangabusog.”)

Inakala ng iba na ang paglilingkod sa Dios ay paraan upang makamit ang mga pangangailangan sa buhay.

Kabaligtaran ito sa sinasabi ng Biblia, hindi dapat isipin ng sinuman na ang kabanalan at paglilingkod sa Dios ay paraan upang ang tao ay guminhawa sa materyal na bagay. Dahil ang sabi ng Biblia, “Pagtataltalan ng mga taong masasama ang pagiisip at salat sa katotohanan, na nagsisipagakala na ang kabanalan ay paraan ng pakinabang.” (I Kay Timoteo 6:5) 

Sa paningin ng Dios, ang ganitong layunin ng paglilingkod ay hindi kalugod lugod sa Kaniya. Sinabi ni Apostol Pablo, “Kung sa buhay lamang na ito tayo nagsisiasa kay Cristo, ay tayo sa lahat ng mga tao ang lalong kahabaghabag.” (I Mga Taga-Corinto 15:19)

Sa panahon ng mga unang Kristiyano, ang paglilingkod para sa kanila ay paguukol ng sakripisyo. Ang sakripisyong kanilang ipinakita ay bakas sa kanilang pananampalataya, sapagkat marami sa kanila ang inaring kalugihan ang mga bagay na pakinabang sa sanlibutang ito (Filipos 3:7). Ang salitang sacrifice ayon sa Merriam Webster ay, “the act of giving up something that you want to keep especially in order to get or do something else or to help someone.”

Nasa panahon sila na kung saan ay nakakaranas ng matinding paguusig, subalit ipinakita nila ang paninindigan at pananampalataya. At kung mayroon man silang inaring yaman sa kanilang buhay ay hindi ang mga materyal na bagay na maaari nilang matamo, kundi inari nilang kayamanan ang matamo si Kristo sa kanilang buhay. Samakatuwid, isinakripisyo nila ang maraming bagay sa kanilang buhay kapalit ng pagtatapat sa tungkulin at pananampalatayang kanilang tinanggap mula sa Dios.

Bakit nagawa nilang magukol ng malaking sakripisyo sa paglilingkod?

Ang dahilan nito sapagkat tinaglay nila ang lubos na pagkakilala sa Panginoong Hesus. Ang pagkakilalang yaon ang nagtulak sa kanila upang magawa nilang ariing sukal ang maraming bagay sa kanilang buhay alangalang sa ikapagtatamo kay Kristo at sa buong ikalulugod ng Dios.

Bukod dito, ang Panginoong Hesus ay nagiwan ng halimbawa. Ang mga halimbawang iniwan Niya ay sapat upang mahikayat ang mga unang lingkod sa paguukol din ng karapatdapat na sakripisyo sa paglilingkod.

Isa sa mga nagpakita ng halimbawa ng paguukol ng malaking sakripisyo alangalang sa tungkulin ay ang Apostol na si Pablo. Sinabi niya, “Gayon man ang mga bagay na sa akin ay pakinabang, ay inari kong kalugihan, alangalang kay Cristo. Oo nga, at lahat ng mga bagay ay inaari kong kalugihan dahil sa dakilang kagalingan ng pagkakilala kay Cristo Jesus na Panginoon ko: na alangalang sa kaniya’y tiniis ko ang kalugihan ng lahat ng mga bagay, at inari kong sukal lamang, upang tamuhin ko si Cristo”, (Mga Taga-Filipos 3:7, 8) 

Ganito ang uri ng paninindigan na ibig ng Dios na makita sa bawat isa, na maging pangunahin sa atin ang pagganap sa tungkulin, na ariin nating pinakamahalaga ang paglilingkod sa Kaniya. Maging si Pablo ay nagpahayag na tularan ang kaniyang naging paninindigan sa tungkulin, “Maging taga tulad kayo sa akin, na gaya ko naman kay Cristo.” (1 Corinto 11:2)

Para kay Apostol Pablo, ang ministeryong kaniyang tinanggap mula sa Panginoong Hesus ang pinakamahalagang karangalang maaaring matamo ng isang lingkod. At ibig niya na ito ay lubos nating maunawaan at siya din namang ating maging pananampalataya. Gaya nang kaniyang sinabi, “Datapuwa’t hindi ko minamahal ang aking buhay na waring sa akin ay mahalaga, maganap ko lamang ang aking katungkulan, at ang ministeriong tinanggap ko sa Panginoong Jesus, na magpatotoo ng evangelio ng biyaya ng Dios.” (Mga Gawa 20:24) 

Mali ba na ito ang naging kapasyahan ni Apostol Pablo sa kaniyang buhay? Hindi mali na piliin sa ating buhay ang manindigan alangalang sa pananampalataya. Ito ang kalooban ng Dios sa atin.

Kaya’t kahit buhay ang maaaring isakripisyo nila ay magagawa nila, sapagkat para sa kanila ang buhay na ito ay magkakaroon lamang ng kabuluhan kung lubos na naipaglingkod sa Dios. Gaya nang pahayag, “Sapagka’t sa ganang akin ang mabuhay ay si Cristo, at ang mamatay ay pakinabang. (Mga Taga-Filipos 1:21 TLAB) 

Ibig sabihin nito ay magiging makabuluhan lamang ang buhay na tinaglay kung ito ay gugugulin sa matapat na paglilingkod sa Dios. Ikaliligtas ba ang ganitong paniniwala? Ang sabi ng Biblia, “Sapagka’t nalalaman ko na ang kahihinatnan nito’y sa aking ikaliligtas, … Nguni’t kung ang mabuhay sa laman ay siya kong palad, ito’y magiging mabungang pagpapagal, …” (Mga Taga-Filipos 1:19, 22 TLAB). 

Samakatuwid, kung ang layunin natin sa paglilingkod sa Dios ay lihis sa ganitong paniniwala, maaaring magkamali tayo. Sinabi ng Panginoong Hesus, … sinomang magibig iligtas ang kaniyang buhay ay mawawalan nito: at ang sinomang mawalan ng kaniyang buhay dahil sa akin ay makakasumpong niyaon. Sapagka’t ano ang pakikinabangin ng tao, kung makamtan niya ang buong sanglibutan at mawawalan siya ng kaniyang buhay? o ano ang ibibigay ng tao na katumbas sa kaniyang buhay? (Mateo 16:25, 26 TLAB)

Maaari nating maipagpalit ang kabanalan sa pakinabang, subalit malaki ang mawawala sa atin. Ang aralin na ito ay upang paalalahanan tayo kung ano ang dapat na maging priyoridad sa buhay at ito maging pangunahin sa atin ang tungkulin at ang pananampalataya. Maglingkod tayo gaya nang ipinaglingkod ng mga unang mananampalataya. Kung magkagayon, ay hindi tayo magkulang, at sa halip ay maging sapat sa paningin ng Dios. Gaya nang pahayag, “Hindi ang paglilingkod sa paningin, na gaya ng pagbibigay lugod sa mga tao; kundi bagkus gaya ng mga alipin ni Cristo, na ginagawa mula sa puso ang kalooban ng Dios.” (Mga Taga-Efeso 6:6 TLAB)

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

The Thing that should not be Left Out

(From the sermon entitled, “Ang Hindi dapat Mawala sa Buhay ng Tao,” for November 30, 2014 service)

reading-bible_2316_1024x805

Many people are driven to strive for many things in their lives. Usually, these are material things that are pleasureable to them. Though it is not wrong to satisfy our needs and wants, we should be careful not to do immoral things in order to fulfill it.

The Bible tells us that all the works of man is dedicated to satisfy their mouth (Ecclesiastes 6:7). This is the usual focus of many people, that is, to satisfy their desires and wants. For some, they will die if they will not get what they want. Poor or rich, they are doing their best for achieving these desires.

It has been the mentality of many people to give everything just to live (Job 2:4). This means that they can resort to do wicked things if this is the only way to meet their needs.

Although it has been the usual way of thinking of many people, it is not the design of God for us. We were created not for food and drinks. God first created our needs before He had created man. This means, the needs are created for us and not the other way around. Life is more valuable than these needs. Though basic needs are important, this is not what can complete and satisfy us here on earth. The Bible tells us that food cannot bring us near to God (1 Corinthians 8:8).

Jesus tells us, “What good will it be for someone to gain the whole world, yet forfeit their soul? Or what can anyone give in exchange for their soul.” (Matthew 16:26) We can satisfy our desires and wants in life but if we acquire them the wrong way, we may end up losing our soul. What good will it gives us?

We understand that food is not enough for us to live. And it is not also enough to live just for food and drinks. We need the most vital element of life, something that cannot be acquired from our material desires. What is this most vital element that we need? Jesus tells us, “‘Man shall not live on bread alone, but on every word that comes from the mouth of God.” (Matthew 4:4)

We can notice that no matter how much food and drinks we take in our bodies, we can never feel satisfaction. Our bodies will feel hunger and thirst again. This is a proof that man’s desire is endless. Thus, we should learn that life is not all about food and drinks only; also, we should understand that the most essential thing in life is to know the will of God through His words.

The words of God help us answer what couldn’t be understood and couldn’t be satisfied in this life. Through hearing the words of God, we gain faith (Romans 10:17). Nobody can please God without faith (Hebrews 11:6). Therefore, along with the basic needs that we get in life, we should also satisfy our spiritual needs, and this is done by feeding the soul with the words of God, which inspire and lead us to become righteous. This is His design.

Let it be a lesson to us that certain characters in the Bible became unrighteous because they chose to value the material needs rather than the spiritual. Esau sold his birthright for a plate of food. Judas Scariot betrayed Christ in exchange for thirty pieces of silver. Ananiah and Zafirah, a couple that hid something from the Apostles ended up dead.

These stories give proof that people can choose to do wicked things in the sight of God for the sake of satisfying their selfish deires. Apostle Paul says, “Command those who are rich in this present world not to be arrogant nor to put their hope in wealth, which is so uncertain, but to put their hope in God, who richly provides us with everything for our enjoyment. Command them to do good, to be rich in good deeds, and to be generous and willing to share. In this way they will lay up treasure for themselves as a firm foundation for the coming age, so that they may take hold of the life that is truly life.” (1 Timothy 6:17-19)

God expects us to understand the value of this life that He has given us. Our life is valuable than anything in this world. It is very precious and important to God. We should give importance to it by living according to His design and purpose. We should not left out the most important element, which will come from knowing the will of our creator and fulfilling it.

 

Posted in Christian Teachings | Tagged , , , , | Leave a comment

Keeping the Honor

(From the sermon entitled, “Ang Karangalang Dapat Ingatan” for November 27, 2014 service)

finish line

Having an honor is important. For some, status of life is not important. They can be poor or rich as long as they have the desired honor. It’s enough for them to live with integrity. For them, one of the most important treasures that they can ever have is having a good reputation.

The Bible tells us that having an old age is a crown of righteousness (Proverbs 16:31). Experiences of life teach us to grow maturely in many aspects of life. It tells us what to do or what not to do. These experiences include the mistakes that we oftenly do. People who encountered such mistakes can choose to become wise not to do the same mistakes again. Thus, they learned something from their mistakes.

Old people think differently from young people. They are more settled and wiser. Muhammad Ali says, “A person who is in his fifty, yet think and act like twenty, has lost thirty years of his life.” Old and mature people already knew where they will stand and what to do. They behave according to their age, and that makes them honorable.

The Bible also tells us, “The glory of young men is their strength.” (Proverbs 20:29) The strength of men can give them honor and glory. This is true especially to athletes. Their skills, strength and talents made them honorable.

However, whatever glory or honor a man may possess, everything will fade. Championships are passed to other younger and skillful players. Trophies and other awards can be earned, but eventually it will be set aside. The honor and glory produced by man can be forgotten.

But there is an honor and glory that will not fade and forgotten. It is an honor that came not from men, but of God. The Bible tells us that having been called to be a servant of God is the most precious honor that a man can have. Paul says, “no one takes this honor on himself, but he receives it when called by God.” (Hebrews 5:4)

Apostle Paul takes this very seriously. In his letter he writes, “for it were better for me to die, than that any man should make my glorying void.” (1 Corinthians 9:15) For him, the most important thing in his life is when he was called to be Christ’s apostle (1 Corinthians 1:1-2) unto the church of God. This honor is incomparable to the glory and honor people received in this world.

Why is it an honor to become a servant of God? A member who is called to become a servant of God is regarded to become a part of God’s house, a house that is built spiritually, to become a holy priesthood. It gives a member a chance to serve God by giving spiritual offerings that pleases God (1 Peter 2:5). Members are also regarded as special people, a holy nation that deserves to give glory and honor to Him who took them out of the dark into the light of heaven (1 Peter 2:9).

These are all the reason why servants of God showed unconditional obedience to the will of God. The late brother Renato C. Beltran said, “Above all glories, I value most the honor of being a servant of God.” This is almost similar to what Apostle Paul said, “I consider my life worth nothing to me; my only aim is to finish the race and complete the task the Lord Jesus has given me.” (Acts 20:24)

That is why, we are blessed that we are a part of those who have received this honor. However, along with this honor is a huge accountability to proclaim the glory of God, who has called us. The Bible tells us not to receive God’s grace in vain (2 Corinthians 6:1). This means that it is our duty to give importance to it by keeping it. We are called to be holy (1 Corinthians 1:1-2), therefore, we have to be seen striving to be holy in many aspects of our lives.

To do this, we should remain in whatever task we are called. This will lead us to receive the promised crown of righteousness, which is the eternal life. Apostle Paul explains, “I have fought the good fight, I have finished the race, I have kept the faith. Now there is in store for me the crown of righteousness, which the Lord, the righteous Judge, will award to me on that day —and not only to me, but also to all who have longed for his appearing.” (2 Timothy 4:7-8)

 

 

Posted in Christian Teachings | Tagged , , | Leave a comment

Ang Hindi Dapat Mawala sa Buhay ng Tao

(From the sermon of the same title, for November 30, 2014 service)

hunger-thirst-for-righteousnessMaraming bagay ang pinagsisikapan ng mga tao na makamit sa kanilang buhay. Karaniwa’y pawang mga materyal na bagay na makapagbibigay sa kanila ng kasiyahan. Hindi naman masama na umasam ng bagay na materyal lalo pa nga kung nakakamit ito sa maayos at mabuting kaparaanan.

At Biblia ang nagsabi na lahat ng ginagawa ng tao ay para sa kaniyang bibig (Eclesiastes 6:7). Dito karaniwan nakatuon ang halos lahat, kung paano mabibigyang kasiyahan ang pangangailangan ng kanilang bibig. Mayaman man o mahirap, ang lahat ng kanilang gawa ay para sa pagkakaroon ng katugunan ng kanilang mga kailangan. Para sa marami, mamamatay sila kapag hindi natugunan ang pangangailangang ito. Kaya’t ginagawa nila ang lahat para masumpungan ang mga ito.

Mentalidad din ng tao na magagawa nitong ibigay ang lahat para sa kaniyang buhay (Job 2:4). Ibig sabihin, makagagawa siya ng masama kung ito ang magiging daan para matugunan ang kaniyang mga kailangan.

Ngunit hindi ganito ang disenyo sa atin ng Dios. Nilikha tayo ng Dios hindi para sa pagkain at inumin. Nilikha Niya ang lahat ng pangangailangan bago pa man Niya likhain ang tao. Ibig sabihin, ang mga pangangailangan ay nilikha para sa tao. Higit ang halaga ng buhay ng tao kaysa sa kaniyang mga pangangailangan.

Sinabi ni Hesus, “Sapagka’t ano ang pakikinabangin ng tao, kung makamtan niya ang buong sanglibutan at mawawalan siya ng kaniyang buhay? o ano ang ibibigay ng tao na katumbas sa kaniyang buhay.” (Mateo 16:26) Maari nating makamit ang ating pangangailangan sa buhay ngunit kung ito ay makakamit natin sa masamang paraan, maaaring maiwala natin ang ating mga kaluluwa. Ano ang kabutihang idudulot nito sa atin?

Mahalaga ang pagkain, inumin at mga pangunahing pangangailangan subalit hindi ito ang kabuoan ng layunin kung bakit tayo naging tao sa ibabaw ng sanlibutang ito. Hindi makapagtataguyod ang pagkain (1 Corinto 8:8), ibig sabihin ay hindi tayo mailalapit sa Dios ng pagkain.

Hindi sapat ang pagkain upang mabuhay. At hindi sapat na mabuhay lamang tayo nang dahil sa pagkain at inumin. Mayroong kailangang taglayin ang tao gaya nang sinabi ng Panginoong Hesus, “Hindi sa tinapay lamang mabubuhay ang tao, kundi sa bawa’t salitang lumalabas sa bibig ng Dios.” (Mateo 4:4)

Hindi ba ninyo napansin na kahit gaano karaming pagkain at inumin ang tanggapin ng tao sa kaniyang katawan, ay hindi pa din ito nasisiyahan? Na ang katawan ay muli’t muling magugutom at mauuhaw? Ito ang katunayan na patuloy at patuloy na mangangailangan ang tao sa buhay na ito.

Subalit kung ang tao ay matutunan na ang kaniyang buhay ay hindi lamang para sa pagkain at inumin, kundi para din naman sa mga salita ng Dios, kung magkagayon ay mauunawan na walang bagay sa sanlibutang ito na makapagbibigay sa kaniya ng kasiyahan maliban sa pagkaunawa ng mga katuwiran ng Dios.

Ang mga salita ng Dios ang tumutugon sa mga pangangailangang hindi maunawaan at hindi matagpuan ng maraming tao. Sa pamamagitan din ng pakikinig sa mga salita ng Dios, tinatanggap ng tao ang pananamapalataya (Roma 10:17). Sinuman ay hindi maaaring makapagpalugod sa Dios kung walang pananampalataya (Hebreo 11:6).

Kaya’t mahalagang taglayin ng tao hindi lamang ang pagkain at inumin, kundi higit niyang dapat taglayin ang mga salita ng Dios, sapagkat sa pamamagitan nito ay magtatamo siya ng pananampalataya na magiging daan ng ikapagigindapat sa Dios. Ito ang disenyo ng Dios sa tao.

Maging aral sa atin ang nangyaring kasaysayan sa mga kasulatan. Si Esau ay nagawang ipagbili ang kaniyang pagkapanganay nang dahil sa gutom. Si Judas Iscariote naman ay nagawang ipagkanulo ang Panginoong Hesus kapalit ng tatlumpung pirasong putol ng pilak. Ang mag-asawang Ananias at Zafira naman ay nagawang maglihim sa mga Apostol nang dahil sa paghahangad sa kayamanan.

Lahat ng mga kasaysayang ito ay nagpapatunay na makagagawa ang tao ng kamalian sa paningin ng Dios kung hindi lubos na makikilala ang kahalagahan ng kaniyang buhay na higit pa sa pagkain, inumin at yaman sa sanlibutang ito. Kaya nagbilin si Apostol Pablo, “Ang mayayaman sa sanglibutang ito, ay pagbilinan mo na huwag magsipagmataas ng pagiisip, at huwag umasa sa mga kayamanang di nananatili, kundi sa Dios na siyang nagbibigay sa ating sagana ng lahat ng mga bagay upang ating ikagalak; Na sila’y magsigawa ng mabuti, na sila’y magsiyaman sa mabuting gawa, na sila’y maging handa sa pamimigay, maibigin sa pamamahagi; Na mangagtipon sa kanilang sarili ng isang mabuting kinasasaligan para sa panahong darating, upang sila’y makapanangan sa buhay na tunay na buhay.” (1 Timoteo 6: 17-19) 

Kung mayroon mang higit na inaasahan ang Dios sa atin ay walang iba kundi ang pagyamanin sa ating buhay ang Kaniyang mga salita, na siyang magiging daan ng ating kaligtasan at ikapagtatamo ng buhay na walang hanggan.

 

 

 

 

Posted in Filipino Topics | Tagged | Leave a comment

Ang Karangalang Dapat Ingatan

(From the sermon of the same title, for November 27, 2014 service)


finishing-line-converted

Mahalaga ang pagtataglay ng karangalan. Sa iba, kahit na sila ay mahirap lamang basta’t nabubuhay na may karangalan at pagtatapat ay sapat na para sa kanila. Ang kanilang karangalan ay ang pagkakaroon ng mabuting reputasyon sa paningin ng kanilang kapuwa tao.

Sinasabi ng Biblia na ang pagkakaroon ng edad ay putong ng karangalan (Kawikaan 16:31). Ang mga karanasan ng buhay ay nagtuturo sa atin upang tayo ay maging marunong. Itinuturo ng mga ito ang mga bagay na dapat nating gawin at ang mga bagay na hindi natin dapat gawin. Kasama sa mga karanasang ito ang mga pagkakamali na nagagawa natin. Maaari tayong mamili na huwag na nating muling balikan ang pagkakamaling ating nagawa sa nagdaan. Samakatuwid, naroon ang pagkatuto.

Iba ang takbo ng kaisipan ng matatanda, kaysa sa mga kabataan. Ang wika nga ni Muhammad Ali, isang pamosong boksingero, “Ang taong nasa edad 50 taong gulang, na nagiisip at kumikilos na siya ay edad 20 taong gulang pa lamang, ay nawala sa kanya ang 30 taon ng kaniyang buhay.” Kumikilos at nagiisip ang isang taong tumatanda ayon sa kaniyang edad at karanasan, at ito ang nagsisilbing kanilang karangalan.

Sinabi din ng Biblia, “Ang kaluwalhatian ng mga binata ay ang kanilang kalakasan.” (Kawikaan 20:29) Ang lakas na taglay ng tao ay nakapagbibigay ng karangalan sa kaniya. Ito ay katotohanan lalo na sa mga tinatawag na mga atleta. Ang kanilang lakas, husay at talento ay nakapagbibigay sa kanila ng karangalan.

Ngunit anumang karangalang taglayin ng tao sa buhay na ito, lahat ng mga ito ay lumilipas. Ang kampiyonato ay naipapasa sa mas mahusay at mas batang atleta. Ang medalya at tropeo ngayon ay inaani, subalit darating ang araw na ang mga ito ay isasantabi na lamang. Ang karangalang taglay ng tao ay lumilipas at nalilimutan.

Subalit, mayroong karangalan na hindi lilipas at hindi makakalimutan. Ang karangalang ito ay hindi mula sa tao. Ang karangalang ito ay mula sa Dios, samakatuwid baga ay yaong tawagin ang tao upang maglingkod sa Kaniya, gaya nang sinabi, “sinoman ay hindi tumatanggap sa kaniyang sarili ng karangalang ito, liban na kung tawagin siya ng Dios.” (Hebreo 5:4) 

Kaya’t sinabi ni Apostol Pablo, “mabuti pa sa akin ang mamatay, kay sa pawalang kabuluhan ninoman ang aking karangalan.” (1 Corinto 9:15) Mahalaga para sa kaniya ang karangalang ito, na siya ay tawagin bilang Apostol at lingkod (1 Corinto 1:1-2) sa loob ng iglesia ng Dios. Ito’y karangalang hindi maikukumpara sa tinatanggap ng maraming mga tao sa sanlibutang ito.

Ang mga lingkod na tinawag ng Dios ay ibinilang na sangkap sa Kaniyang bahay, isang bahay na natatayong ukol sa espiritu, upang maging pagkasaserdoteng banal, upang maghandog ng mga hain na ukol sa espiritu, na nangakalulugod sa Dios (1 Pedro 2:5). Ibinibilang ng Dios na isang lahing hirang, isang makaharing pagkasaserdote, bansang banal, bayang pag- aaring sarili ng Dios, upang inyong ipahayag ang mga karangalan niyaong tumawag sa inyo mula sa kadiliman, hanggang sa kaniyang kagilagilalas na kaliwanagan (1 Pedro 2:9)

Kaya’t ganun na lamang ang pagpapahalaga na ipinakita ng mga unang nagsipaglingkod sa Dios. Naunawaan nila na ang pinakamahalagang karangalang maaaring taglayin ng tao ay ang mapili bilang lingkod ng Dios. Gaya nang ipinahayag ng yumaong Matandang Kapatid Renato C. Beltran, “Sa ibabaw ng lahat ng karangalan, pinahalagahan ko nang lubos ang karangalan ng pagiging lingkod ng Dios.”

Gaya nang sinabi ni Apostol Pablo, “hindi ko minamahal ang aking buhay na waring sa akin ay mahalaga, maganap ko lamang ang aking katungkulan, at ang ministeriong tinanggap ko sa Panginoong Jesus.” (Gawa 20:24)

Kaya naman, mapalad tayo sapagkat kabilang tayo sa mga pinagtiwalaang magtaglay ng karangalang ito, na tawagin bilang Kaniyang lingkod. Subalit, kaagapay ng karangalang ito ay ang malaking pananagutan, pananagutang ihayag ang karangalan niyaong sa atin ay tumawag.

Gaya nang sinabi, “huwag ninyong tanggapin ang biyaya ng Dios na walang kabuluhan.” (2 Corinto 6:1) Ibig sabihin, tungkulin nating pahalagahan ito sa pamamagitan ng pagganap sa katungkulang ibinigay sa atin. Tinawag tayo upang magbanal (1 Corinto 1:1, 2), kaya’t dapat na masumpungan tayo sa ganitong mga Gawain.

Upang magawa natin ito, manatili tayo sa katungkulang ito sapagkat ito ang maghahatid sa atin upang makamit natin ang nakamit ng mga unang lingkod, ang putong ng katuwiran, na siyang buhay na walang hanggan. Gaya nang sinabi, “Nakipagbaka ako ng mabuting pakikipagbaka, natapos ko na ang aking takbo, iningatan ko ang pananampalataya: Buhat ngayon ay natataan sa akin ang putong na katuwiran, na ibibigay sa akin ng Panginoon na tapat na hukom sa araw na yaon; at hindi lamang sa akin, kundi sa lahat din naman ng mga naghahangad sa kaniyang pagpapakita.” (2 Timoteo 4:7-8)

 

 

 

 

Posted in Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment

The Models of Believers

(From the sermon entitled, Ang mga Uliran ng mga Nagsisisampalataya na Marapat Tularan,” for dates November 20 and 23, 2014)

discipline

It is important to have faith in God. Faith is the act of believing in God, in what He can do, in what He can give and trusting in His power. In the absence of faith, no one can ever please God (Hebrews 11:1, 6).

In contrast to many people’s belief, possessing faith is not obtained by personal decisions or relations. Faith is founded upon hearing the words of God (Romans 10:17), thus, preachers are very important instruments for having faith.

The Bible tells us that faith is not fitted to anyone or anything except to our almighty God. Jesus says, “Let not your heart be troubled: have faith in God and have faith in me.” (John 14:1) The Scriptures tell us that there is only one God in whom we should serve and believe. The Father, in whom all things were created, was manifested in the flesh through Jesus Christ. The word, which is God, was manifested in the flesh and dwelt among us (John 1:1, 14).

If we believe that only the Father can save us, and also believe that Jesus can also save us, we are not in any way commiting any mistakes, because the Bible says, “Have faith in the Lord Jesus, and you and your family will have salvation.” (Acts 16:31)

If we believe that there is only one God, then we are doing the right thing because this is what the Bible is telling us, “You believe that there is one God. Good!” (James 2:19) The Scriptures tell us that there is no other God who can bring us salvation except the one true God, “I, even I, am the Lord, and apart from me there is no savior.”(Isaiah 43:11)

The early servants of God put their faith on this belief. They have shown their faith in God and in His words through their obedience to His will and commands. Many of them became models of faith.

Having models of faith is very important, especially to the new members. Everyone needs a role model even in the aspect of faith that will act as guide and example so they can attain the perfection of faith and that they can fulfill the will of God. These models will guide and inspire them to correct principles and servitude to God. Without the models, they may find it difficult to do the will of God.

There are many servants of God who became models of the believers. However, how did they become models?

They became models because of what they have shown and done. Their obedience to the will of God is unremarkable and walked according to righteousness.

If there is a character in the Bible that showed us what a real model of faith is, it is Christ Himself, who though He existed in the form of God, did not regard equality with God, but emptied Himself, by taking the form of a slave and by looking like other men. He humbled Himself, by becoming obedient until the point of death (Philippians 2:5-8). He showed us what characters is fit for servants, that is, humility and obedience. He left us examples, so that we can follow His steps (1 Peter 1:21).

Besides Christ, there are many servants who have showed to be models of faith. Apostle Paul says, “For you know yourselves how you must imitate us, because we did not behave without discipline a among you.” (2 Thessalonians 3:7) They strive to live a life according to the Gospel that they have received.

In dealing with others, they strive not to become a burden. They worked and supported themselves so that they become models to many (2 Thessalonians 3:8-9). And to show that they value most their ministry, they have treated themselves as trash of this world so that they can fulfill their duties.

This means that they have chosen to be poor in this world to show that the most important thing in this life is to serve the Lord. The Bible tells us, “What is more, I consider everything a loss because of the surpassing worth of knowing Christ Jesus my Lord, for whose sake I have lost all things. I consider them garbage, that I may gain Christ.” (Philippians 3:8)

The Bible tells us that the models of believers in the church of God are those who have received responsibilities as preachers, ministers, teachers, deacons and deaconesses. They were chosen to teach the words of God, as well as to guide, inspire and become role models to all members. Apostle Peter has something to say about them, “To the elders among you, I appeal as a fellow elder and a witness of Christ’s sufferings who also will share in the glory to be revealed: Be shepherds of God’s flock that is under your care, watching over them—not because you must, but because you are willing, as God wants you to be; not pursuing dishonest gain, but eager to serve; not lording it over those entrusted to you, but being examples to the flock.” (1 Peter 5:1-3)

Having the knowledge of being a role model to faithful and believers of the church, these elder brothers and sisters are out to prove that they deserve to be chosen on the ministry. They lead and guide the members with all love, concern and humility.

They strive hard to become models in all aspects of life. They behave well and orderly especially in dealing with members and co-ministers in the church. They choose the appropriate words that the goal of inspiring and teaching the members will be applied. The purpose of the ministry is to impart the words of God and inspire the members to grow in faith. (2 Timothy 2:15)

They are also models in the aspect of showing love and concern to everyone and in the fulfillment of their duties and holy obligations. In faith, they make sure that the highest priority in principle is the love of God and duty. Above all, they make sure that they live a clean and honest life possessing the virtue of godliness in everything (1 Timothy 4:12).

They also strive to control and discipline themselves so that they can truly deserve to become role models in the aspects of holiness and gentleness. Having said this, they strive hard not to be easily carried away by temptations and worldly pleasures (Titus 2:12).

Their love is pure and manifest that love in actions and not only in words (1 Peter 1:22). They lead by example for the purpose of strengthening the faith of members (Titus 2:7-8).

Apostle Paul’s advice to each elder is evident in his many writings. For the bishop, he writes, “For a bishop must be blameless, as the steward of God; not selfwilled, not soon angry, not given to wine, no striker, not given to filthy lucre; But a lover of hospitality, a lover of good men, sober, just, holy, temperate; Holding fast the faithful word as he hath been taught, that he may be able by sound doctrine both to exhort and to convince the gainsayers.” (Titus 1:7-9)

These role models are not only models in the church; they are also models in their own families as well. This was explained by Apostle Paul to Timothy, “He must manage his own family well and see that his children obey him, and he must do so in a manner worthy of full respect. (If anyone does not know how to manage his own family, how can he take care of God’s church?)” ( 1 Timothy 3:4-5)

The same goes to other elders such as the preachers and ministers of the church, as well as the deacons and deaconesses, which are all chosen to help the overseer in administering the ministry of the church. They should strive hard to possess the best qualities and traits of a spiritual leader to become excellent models of faith.

Additionaly, they should have good reputation with outsiders (1 Timothy 3:7) and have good discipline over themselves, knowledgeable with the words of God, honest and sincere, courageous and persistent in fulfilling their holy obligations (1 Timothy 3:8-13), possessing gentleness, excellence in all things especially in love and in endurance (Titus 2:2).

All of these traits and experiences are enough to make them examples and models of the believers. And this challenges everyone to trust, respect and follow them because their actions, traits and principles are inspiring and encouraging. Apostle Paul says, “Remember your leaders, who spoke the word of God to you. Consider the outcome of their way of life and imitate their faith.” (Hebrews 13:7)

Their ideologies and traits lead them to become righteous in the sight of God. They attain victory because of their truthfulness and sincerity in performing their duties. Their obedience are exemplary even if it cost their lives.

Our duty now is to follow their examples of servitude and principles, because by doing this, we know that it will also lead us to attain whatever they have reached, that is, the assurance to attain the crown of righteousness unto salvation. Apostle Paul says, “I have fought the good fight, I have finished the race, I have kept the faith. Now there is in store for me the crown of righteousness, which the Lord, the righteous Judge, will award to me on that day —and not only to me, but also to all who have longed for his appearing.” (2 Timothy 4: 7-8)

 

 

Posted in Christian Teachings | Tagged , , | Leave a comment