Ang Malakas na Kahalintulad ng Kamatayan

(From the sermon of the same title, for February 12, 2015)

Health insurance or love conceptAng kamatayan ay maituturing na makapangyarihan. Kapag ito ay dumating, walang sinumang may kapangyarihan upang pigilan ang lakas nito. Maging ang maraming mayayaman at makapangyarihang tao na nabuhay sa ibabaw ng lupa ay hindi nakapanaig laban sa kamatayan.

Ang kamatayan ayon sa Biblia ay katakdaan. Itinakda sa tao ang mamatay (Hebreo 9:27), na siyang kawakasan ng buhay na ipinagkaloob ng Dios. Kaya’t walang taong nabubuhay na hindi mamamatay. Maging kasinghaba man ang buhay ng tao gaya nang natala sa Biblia na si Matusalem, gayunpaman, nagwakas pa din ang buhay niya sapagkat itinakda sa kaniya ang kamatayan. At sapagkat ito ay itinakda, walang sinuman ang makalalagpas dito gaano man ang pagpupumilit na gawin ng tao.

Sinabi ng Biblia, “Walang tao na may kapangyarihan sa diwa upang pumigil ng diwa; ni walang kapangyarihan siya sa kaarawan ng kamatayan.” (Eclesiastes 8:8) Hindi kayang pigilin ng karunungan, siyensiya, teknolohiya at kayamanan ang kamatayan. Marami na ang nagtangkang pigilin ito subalit lahat sila y nabigo.

Ang naitakda ay naitakda at walang kakayahan ang sinuman na pigilin ang kapangyarihan nito. Sabi nga ni Benjamin Franklin, “You may delay, the time will not.” Kung dumating na ang takdang oras ng kawakasan, anumang pagpapaliban na gawin ng tao ay hindi mananaig dito.

Kung paanong ang kamatayan ay malakas at makapangyarihan, gayundin inilarawan ng Biblia ang pagibig. Ang pagibig ayon sa Biblia ay gaya nang kamatayan. Kapag ito ay dumating, walang puwersang sasapat upang ito ay pigilan. Sinabi ni Franciso Balagtas, isang manunulang Filipino, “Kapag ang pagibig ay nasok sa puso ninuman, hahamakin ang lahat masunod ka lamang.”

Ganito din ang ipinahayag sa Awit ng mga awit 8:6, na sinasabi, “…sapagka’t ang pagsinta ay malakas na parang kamatayan.” Gaya ng kamatayan, ang pagibig nang ilarawan ay makapangyarihan. Ito ay isang bagay na nararamdaman ng tao, at kapag ito ay dumating, sinuman ay walang makakapigil dito. Maraming mga tao ang pilit na hinahadlangan ito sa pamamagitan ng pagpapairal diumano ng pagiisip sa halip na ang puso, subalit walang anumang lakas ang pagiisip upang pigilan ang nadaramang pagibig ng puso.

Dahil sa pagibig, nagawa ng Panginoong Hesus na ibigay ang Kaniyang buhay sa iglesia, na Kaniyang lubos na minamahal. Sinabi ng Biblia, “Mga lalake, ibigin ninyo ang inyo- inyong asawa, gaya naman ni Cristo na umibig sa iglesia, at ibinigay ang kaniyang sarili dahil sa kaniya.” (Efeso 5:25)

Ang pagibig ng Panginoong Hesus sa Kaniyang mga iniibig (mga tupa sa Kaniyang kawan) ay naging daan upang ang Kaniyang dugo ay mabuhos (Gawa 20:28). Nangangahulugan na kahit ang kamatayan ay hindi naging hadlang sa pagpapamalas ng Kaniyang dakilang pagibig.

At dahil ito ang ipinamalas ng Panginoong Hesus, ang layunin nito ay ipakita ang halimbawa ng paguukol ng tunay na pagibig. Sa isang lingkod ng Dios, ang pagibig na taglay ay dapat na hindi kayang hadlangan o pigilin ng kahit na anumang bagay. Gaya nang sinabi ng Biblia, Sino ang maghihiwalay sa atin sa pagibig ni Cristo? ang kapighatian, o ang kahapisan, o ang paguusig, o ang kagutum, o ang kahubaran, o ang panganib, o ang tabak? (Roma 8:35)

Ang pagibig natin kay Kristo ay dapat hindi kayang ihiwalay ng kahit anong bagay. Ito man ay paguusig, pagsubok o anumang kapighatian ay hindi mababago ang paninindigan at pananampalataya natin sa Dios. Dahil sa pagibig nating taglay sa Kaniya, ipamamalas natin na ang hanggang sa huling yugto ng ating buhay ay ipakikita natin ang matapat na paglilingkod sa Kaniya.

Wariin nating ang pagibig ng Dios sa atin ang naging dahilan upang tayo ay kahabagan, upang tayo ay tawagin sa Kaniyang iglesia, upang tayo ay magtamo ng awa, ng kapatawaran sa lahat ng ating mga nagawang kasalanan. Kung kaya’t nararapat din naman nating suklian ng pagibig ang pagibig na iniukol Niya sa atin bilang Kaniyang mga anak.

At kung ito ang nagiging tugon natin, wariin nating ang idudulot pa ng Kaniyang pagibig ay dakilang katubusan ng bawat isa gaya nang ipinahayag ng Biblia, “Datapuwa’t ipinagtatagubilin ng Dios ang kaniyang pagibig sa atin, na nang tayo’y mga makasalanan pa, si Cristo ay namatay dahil sa atin. Lubha pa nga ngayong inaaring- ganap sa pamamagitan ng kaniyang dugo, ay mangaliligtas tayo sa galit ng Dios sa pamamagitan niya.” (Roma 5:8-9)

Kaya’t ipakikita nating taglay natin ang pagibig na ito sa ating dakilang Dios. Upang gaya ni Job ay maipagmalaki din tayo ng Panginoong Dios na kinakikitaan ng ibayong pagtatapat at pananampalataya. Gaya nang sinabi, “Iyo bang pinansin ang aking lingkod na si Job? sapagka’t walang gaya niya sa lupa, na sakdal at matuwid na lalake, na natatakot sa Dios, at humihiwalay sa kasamaan:at siya’y namamalagi sa kaniyang pagtatapat, bagaman ako’y kinilos mo laban sa kaniya, upang ilugmok siya ng walang kadahilanan.” (Job 2:3)

Ang pamamalagi sa pagtatapat ni Job ay siya ding hangad ng Dios na makita sa atin. At ito ay ipakikita natin hindi lamang dahil sa anumang kadahilanan, kundi ito ay dapat bunga ng pagibig na inuukol natin sa Kaniya. At gaya ng pahayag ng Panginoong Hesus, “Kung paanong inibig ako ng Ama, ay gayon din naman iniibig ko kayo: magsipanatili kayo sa aking pagibig. Kung tinutupad ninyo ang aking mga utos, ay magsisipanahan kayo sa aking pagibig; gaya ng aking pagtupad sa mga utos ng aking Ama, at ako’y nananatili sa kaniyang pagibig.” (Juan 15:9-10)

Madali ang umibig. Ang mahirap ay ang panatilihin ito. Kung tunay na ating iniibig ang Dios, ipakikita nating anumang bagay ay hindi tayo kayang hadlangan kundi mananahan tayo sa Kaniyang pagibig, sa pagtupad ng Kaniyang mga utos hanggang taglay natin ang ating mga buhay at lakas.

Posted in Filipino Topics | Tagged , | Leave a comment

One of God’s Greatest Blessings

(From the sermon entitled, “Ang Isa sa mga Dakilang Pagpapala ng Dios at ang Paraang Itinuturo ng Biblia upang Matanggap Ito,” for February 5 and 8, 2015)

heaven We have known God as a merciful, loving, full of patience especially to His servants and faithful. Long before and until now, He had shown His compassion and goodness to all who obey His will and commands.

God made a promise to ancient Israel. If they will obey His commands, God will bless them. The Bible says, “For I command you today to love the Lord your God, to walk in obedience to him, and to keep his commands, decrees and laws; then you will live and increase, and the Lord your God will bless you in the land you are entering to possess.” (Deuteronomy 30:16)

Therefore, the key to God’s blessings is to walk according to His ways by obeying His will and commands. Along with obeying His commands is to turn away from sins and wickedness of this world.

The Bible tells us about this, “Blessed is the one who does not walk in step with the wicked or stand in the way that sinners take or sit in the company of mockers, but whose delight is in the law of the Lord, and who meditates on his law day and night. That person is like a tree planted by streams of water, which yields its fruit in season and whose leaf does not wither— whatever they do prospers.” (Psalms 1:1-3) 

The result of following God’s will and turning away from sins is having a clean and pure heart before God. Having a clean heart gives us the chance to see one of God’s greatest blessings, which is to see Him. The Bible tells us, “Blessed are the pure in heart, for they will see God.” (Matthew 5:8)

This promise is great because it is something that we cannot get here on earth. This is not a material blessing that we enjoy. This promise is great because we get to meet God face-to-face whom we serve and worship. Anyone who remains in the commandments of God has a big chance to see Him. If we come to His words, and obey His will, we will be sanctified and become holy because His words will cleanse us until we attain perfection in His sight.

Whatever blemish or sins we have done in the past will be wiped out if we come to God and repent. The Bible says, “Though your sins are like scarlet, they shall be as white as snow; though they are red as crimson, they shall be like wool.” (Isaiah 1:18)

Repentance is needed if we really wanted to be cleansed. True repentance means we need to recognize our sins and mistakes. David confesses his sins before God. He writes, “Wash away all my iniquity and cleanse me from my sin. For I know my transgressions, and my sin is always before me. Against you, you only, have I sinned and done what is evil in your sight; so you are right in your verdict and justified when you judge.” (Psalms 51:2-4)

If we confess and admit all our sins and if we come to God wholeheartedly, God will surely forgive us.

The Apostles of Christ preach that repentance and baptism is needed if we want to be forgiven. We can read, “Repent and be baptized, every one of you, in the name of Jesus Christ for the forgiveness of your sins. And you will receive the gift of the Holy Spirit.” (Acts 2:38)

Repentance means we need to turn away from our sins and past mistakes. We should never come back to it again. This is true repentance. To be able to do this, we need to ask God’s help. The Psalms of David tells us, “Create in me a pure heart, O God, and renew a steadfast spirit within me.” (Psalms 51:10)

If we have truly cleansed our hearts, that doesn’t mean that we will not sin anymore. We are always in the flesh and bound to make mistakes and sins. The Bible tells us that we need to maintain it pure and clean. But how?

Jesus tells us, “For the mouth speaks what the heart is full of.” (Matthew 12:34) We need to control the contents of our hearts. Anything that goes inside the heart shall be manifested and will be shown or spoken out. Christ tells us that our heart is the origin of many wicked things, “For out of the heart come evil thoughts—murder, adultery, sexual immorality, theft, false testimony, slander.” (Matthew 15:19)

If this is evident in us, then we are still unchanged and not totally cleansed. We need to protect the heart from committing sins, from getting too much blemish because of sins. After all, we cannot hide it. It will always be manifested.

We should try to avoid having negative thoughts about others. There are people who always think negatively towards others. We often doubt and think of others in a negative way. This is coming from the heart. We should be careful not to do it.

How can we maintain a pure and clean heart if we experience many sufferings and wickedness?

Jesus tells us that as servants of God, we are destined to suffer many painful experiences. He tells us to overcome everything, “I have told you these things, so that in me you may have peace. In this world you will have trouble. But take heart! I have overcome the world.” (John 16:33)

We need to accept that we have to face all the painful sufferings and trials as part of being a servant of God. We need to accept that there is hope in sufferings. Paul tells us, “Not only so, but we also glory in our sufferings, because we know that suffering produces perseverance; perseverance, character; and character, hope.” (Romans 5:3)

Christ suffered pain, sufferings and trials as an example that we should follow. If the Master felt all these sufferings, His servants should feel them too so that they may learn a valuable character and lesson to each trial. Christ overcomes all these sufferings and He wants us to overcome the world without loosing the purity of heart.

Now, what we need is to have a positive outlook in all the things that we experience. Whatever experience we may encounter, it should not come and go without telling us an important lesson to learn. It should make us stronger than before we encounter them.

Especially in the end times, Christ tells us that many will do wicked things to others and it will be the reason why the faith of many will grow cold (Matthew 24:10-13). Faith and service will be affected because of the wickedness of many. This is because of the negative acceptance of all their painful experiences.

The Bible tells us, ““But my righteous one will live by faith.” (Hebrews 10:38) Whatever we experience in life, we should show that we would live by faith. We will show these experiences that our faith is bigger and stronger than them. We will remain and live in faith and we shall positively face all these things because we know if we overcome them, we shall receive eternal redemption, only if we do not turn back.

To be able to withstand all these sufferings of life, we should take the words of God as our light and guidance. Remember the promise of God’s words, “The Lord is close to the brokenhearted and saves those who are crushed in spirit. The righteous person may have many troubles, but the Lord delivers him from them all;” (Psalms 34:18-19)

God promises that no matter what happens, if we keep our faith in Him, He shall never abandon us. He will always help us rise when we are down and troubled. All we need to have is the humility to accept all these things, especially if we are suffering from the wickedness of others. Let us all show that we believe in the justice of God.

Do not let ourselves be affected by these wickedness, instead show them that we are waiting for God to give justice for everything. We should not take avenge to those who are doing bad things to us. Revenge is only for God. It is His glory and power; let us allow Him to take revenge for wrongdoers (Romans 12:17-21).

And as always, we should let our hearts be opened and prepared to forgive especially to those who do wrong things to us. We should learn to forgive unconditionally, as we have known that God will only forgive us if we learn how to truly forgive (Luke 17:3-4).

And we know that we should make it a habit and it should become our character, because it is God’s will to all of us. Remember that following God’s will and commands will always benefit us as His servants. If we maintain a pure and clean heart amidst the painful sufferings coming from trials and even from other people, then we shall receive God’s promise, we shall see Him in heaven where God is waiting and preparing a home for us.

Posted in Christian Teachings | Tagged , , | Leave a comment

Ang Isa sa mga Dakilang Pagpapala ng Dios

(From the sermon entitled, “Ang Isa sa mga Dakilang Pagpapala ng Dios at ang Paraang Itinuturo ng Biblia upang Matanggap Ito,” for February 5 and 8, 2015)

 trusting

Kilala natin ang Dios bilang mahabagin, sagana sa pagpapahinuhod at mapagpala lalo na sa Kaniyang mga lingkod. Noon at hanggang ngayon, ipinakita ng Dios ang Kaniyang kagandahang loob sa lahat ng sa Kaniya ay tatalima.

Sa kasaysayan ng lahing Israel, nangako ang Dios na kung kanilang didinggin at tatalimahin ang Kaniyang mga palatuntunan, kalakip nito ay ang pagpapala ng Dios sa kanila. Sinabi ng Biblia bilang patotoo, “Na iniuutos ko sa iyo sa araw na ito na ibigin mo ang Panginoon mong Dios, na lumakad ka sa kaniyang mga daan, at tuparin mo ang kaniyang mga utos, at ang kaniyang mga palatuntunan, at ang kaniyang mga kahatulan, upang ikaw ay mabuhay at dumami, at upang pagpalain ka ng Panginoon mong Dios sa lupain na iyong pinapasok upang ariin.” (Deuteronomio 30:16)

Samakatuwid, matatamo ang pagpapala ng Panginoong Dios kung ang mga lingkod ay lalakad at tatalima sa Kaniyang mga palatuntunan. Datapuwat, kalakip ng pagtalima sa mga kautusan Niya ay ang paglayo sa lahat ng uri ng kasamaan.

Ang pagtalima sa kautusan ng Dios at paglayo sa kasamaan ay ikapagtatamo ng mabuting kapalaran mula sa Dios. Sinabi ng Biblia, “Mapalad ang tao na hindi lumalakad sa payo ng masama, ni tumatayo man sa daan ng mga makasalanan, ni nauupo man sa upuan ng mga manglilibak. Kundi ang kaniyang kasayahan ay nasa kautusan ng Panginoon; at sa kautusan niya nagbubulaybulay siya araw at gabi. At siya’y magiging parang punong kahoy na itinanim sa siping ng mga agos ng tubig, na nagbubunga sa kaniyang kapanahunan, ang kaniyang dahon nama’y hindi malalanta; at anumang kaniyang gawin ay giginhawa.” (Awit 1:1-3)

Kung ang isang lingkod ay mananatili sa mga utos at lalayo sa kasamaan, ang kaniyang puso ay magiging malinis at dalisay sa paningin ng Dios. At kung mayroong malinis na puso ang sinuman, sinabi ng Biblia na ito ang magiging daan upang tamuhin natin ang isa sa dakilang pagpapala ng Dios, samakatuwid ay ang pagkakataon na Siya ay ating makita. Sinabi ng Bibia, “Mapapalad ang mga may malinis na puso: sapagka’t makikita nila ang Dios.” (Mateo 5:8)

Kung bakit dakila ang pangakong ito, sapagkat ito ay pangakong hindi natin masusumpungan dito sa lupa. Hindi ito katulad ng materyal na pagpapala na ating tinatamasa. Ang pangakong ito ay dakila sapagkat ito ang magiging daan upang makapiling natin ang Dios na ating kinikilala at pinaglilingkuran, doon sa langit, sa Kaniyang piling.

Palibhasa’y nananatili sa utos, at naaaralan ng katuwiran, sinumang lingkod ay nagkakaroon ng malaking pagkakataon upang lubos na magkaroon ng malinis na puso at kalooban. Anumang dumi ng puso ay lilinisin ng mga salita kung lalapit sa Dios at maghuhugas ng kasalanan. Gaano man kabigat ang kasalanan, sintingkad man ng pula ay magiging maputi na parang niyebe kung manunumbalik sa Panginoong Dios (Isaias 1:18).

At sa paglapit sa Kaniya, kailangan ang lubos na pagsisisi, o paghingi ng kapatawaran sa mga nagawang karumihan. Ang tamang paraan ng pagsisisi ayon sa Biblia ay ito:  kailangang kilalanin natin ang ating mga nagawang kasalanan, “Hugasan mo akong lubos sa aking kasamaan, at linisin mo ako sa aking kasalanan. Sapagka’t kinikilala ko ang aking mga pagsalangsang:at ang aking kasalanan ay laging nasa harap ko. Laban sa iyo, sa iyo lamang ako nagkasala, at nakagawa ng kasamaan sa iyong paningin.” (Awit 51:2-4) 

Kung ating aaminin lahat ng ating mga kasalanan, at kung tapat ang paglapit natin sa Dios, kung magkagayon ay Kaniya tayong patatawarin.

Sa panahon ng mga Apostol, ipinahayag nila ang pangangailangang magsisi at magbautismo upang tumanggap ng kapatawaran ng mga kasalanan. Mababasa natin, “At sinabi sa kanila ni Pedro, Mangagsisi kayo, at mangagbautismo ang bawa’t isa sa inyo sa pangalan ni Jesucristo sa ikapagpapatawad ng inyong mga kasalanan; at tatanggapin ninyo ang kaloob ng Espiritu Santo.” (Gawa 2:38)

Kalakip ng mga bagay na ito ay kailangan ang pagtalikod sa kasamaan, na anumang nagawang kasalanan ay hindi na ito muling babalikan pa. Ito ang tunay na pagsisisi sa paningin ng Dios. At upang hindi na muling gumawa pa ng bagay na ikinapagkasala, makabubuting hilingin sa Dios na bigyan tayo ng malinis na puso gaya nang sinabi, “Likhaan mo ako ng isang malinis na puso, Oh Dios; at magbago ka ng isang matuwid na espiritu sa loob ko.” (Awit 51:10)

Kapag lubos na nalinis na ang puso, hindi nangangahulugan na ito ay hindi na magkakasala. Nananatiling tayo ay mga laman na nagkakamali sa paningin ng Dios. Kaya’t dapat nating pagingatan at mapanatiling malinis ang puso na nilinis ng katuwiran ng Dios.

Sa paanong paraan?

Sinabi ng Panginoong Hesus, “sapagka’t sa kasaganaan ng puso ay nagsasalita ang bibig.” (Mateo 12:34) Ingatan natin ang anumang pumapasok sa ating puso. Sapagkat anumang pumapasok dito ay mahahayag at lalabas sa pamamagitan ng ating bibig.

Ipinagpauna ng Panginoong Hesus na sa puso nagmumula ang maraming kasamaan, gaya nang pahayag, “Sapagka’t sa puso nanggagaling ang masasamang pagiisip, mga pagpatay, mga pangangalunya, pakikiapid, mga pagnanakaw, mga pagsaksi sa di katotohanan, mga pamumusong.” (Mateo 15:19) Kung ito ang makikita sa atin, kung gayon, hindi pa lubos na malinis ang ating puso. Kaya nga, ingatan natin na ito ay madumihan pa sapagkat anumang kasamaan ay mahahayag sapagkat inilalabas ito mismo ng ating puso.

Ilan sa halimbawa ay iwasang magkaroon ng masamang kaisipan patungkol sa kapuwa. May mga tao na laging masama ang iniisip sa kanilang kapuwa kahit na wala namang masamang ginagawa sa kanila. Malimit na bumabangon sa mga ito ang masamang akala o pagdududa sa kapuwa. Saan pa magmumula ang kasamaang ito kundi sa puso? Kaya’t dapat pakaingatang huwag itong bumangon sa atin.

Ngunit paano mapapanatiling malinis ang puso kung ito ay nakakaranas ng kahirapan at kasamaan?

Alalahanin natin ang ipinagpauna ng Panginoong Hesus patungkol sa maaaring maranasan ng mga lingkod, “Ang mga bagay na ito ay sinalita ko sa inyo, upang kayo’y magkaroon sa akin ng kapayapaan. Sa sanglibutan ay mayroon kayong kapighatian:nguni’t laksan ninyo ang loob; aking dinaig ang sanglibutan.” (Juan 16:33) 

Samakatuwid, kailangan nating pagaralang tanggapin na ang mga kahirapan, pagsubok at mga kapighatian ay kailangan nating maranasan bilang mga lingkod. Ang Panginoong Hesus man ay nagdanas ng mga ito at dinaig Niya ang sanlibutan. Napagtagumpayan Niya ang sanlibutan na nanatiling malinis ang puso. Tayo man ay hinihikayat at pinalalakas ang loob na magtagumpay sa sanlibutang ito na nakapanatiling taglay ang kalinisan ng puso.

Ang kailangan lamang ay magkaroon tayo ng positibong pananaw sa bawat bagay na nagaganap sa ating buhay. Anumang karanasan ito ay dapat sapat na makapagturo sa atin at lalong magpalakas ng ating loob patungo sa lalong ikapagigindapat sa Dios.

Lalo pa nga sa huling panahon, ipinagpauna ng Panginoong Hesus na dadami ang nagsisisagawa ng kasamaan o katampalasanan, at dahil dito, ang pagibig ng marami ay lalamig (Mateo 24:10-13). Ibig sabihin, ang pananampalataya at paglilingkod ng iba ay maaapektuhan at manghihina. Ito ay bunga ng negatibong pagtanggap sa ating mga nararanasan.

Sabi ng Biblia, “ang aking lingkod na matuwid ay mabubuhay sa pananampalataya, at kung siya ay umurong ay hindi kalulugdan ng aking kaluluwa.” (Hebreo 10:38) Kaya’t anuman ang mapagdaanan at suungin ng isang lingkod, ipapakita niya na siya ay mabubuhay at mananatili sa pananampalataya. Positibo niyang haharapin ang lahat patungo sa kaniyang ikaliligtas, sapagkat nalalaman niyang kung siya ay susuko o uurong, hindi siya magtatagumpay.

Sa gitna ng kadalamhatian, maging kaaliwan natin ang mga salita ng Dios. Pakatandaan ang sinabi, “Ang Panginoon ay malapit sa kanila na may bagbag na puso, at inililigtas ang mga may pagsisising diwa. Marami ang kadalamhatian ng matuwid; nguni’t inililigtas ng Panginoon sa lahat.” (Awit 34:18-19)

Ibig sabihin, anuman ang maranasan natin, makaaasa tayong hindi tayo pababayaan ng Dios. Ang Kaniyang patnubay at pagliligtas ay patuloy nating mararanasan. Ang kailangan lamang ay manatili tayo sa kababaang loob. Lalo pa nga sa panahong tayo ay nagagawan ng masama ng ating kapuwa. Pairalin natin ang hustisya ng Dios. Huwag tayong matutong maghiganti sa mga nagsisigawa ng masama sa atin. Ang paghihiganti ay karangalan at kapangyarihan ng Dios. Hayaan nating Siya ang maghiganti laban sa mga nagsisigawa ng kasamaan sa atin. (Roma 12:17-21)

At sa tuwina, ay ihanda natin ang puso sa pagpapatawad at pangunawa sa ating kapuwa. Kung magkasala ang ating kapatid, dapat nakahanda tayong magpatawad kahit na ilang beses pa ang kasalanang nagawa laban sa atin (Lukas 17:3-4).

At ang lahat ng ito ay pagsasanayan nating gawin sapagkat utos at bilin ng Panginoong Dios. Anumang utos ng Dios ay laging sa mabuting kapakinabangan ng Kaniyang mga lingkod. Kung magkagayon, kung napanatili nating malinis ang ating puso sa kabila ng mga pagsubok, kadalamhatian at kaapihang ating nararanasan dito sa lupa, ay kamtin natin ang dakilang pangako ng Dios, samakatuwid ay ang pagkakataong makita natin Siya, doon sa langit sa Kaniyang piling.

Posted in Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment

The People who are Risking their Souls

(From the sermon entitled, “Ang mga Taong Nagpapahamak ng Kanilang Sariling Kaluluwa,” for February 1, 2015)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Our soul is important. We’ve got only one and we cannot afford to put it in danger. However, there are people who are risking their soul without their knowledge. How do they put their souls at risks?

Every living being has a soul. Like the body and spirit, we are commanded to take care of the soul. Paul says, “May your whole spirit, soul and body be kept blameless at the coming of our Lord Jesus Christ.” (1 Thessalonians 5:23)

The soul is different from the spirit. The spirit is the breath of life, which can be found in our nostrils. This is what God had given us when He created the first man, when He gave Him the brath of life. In Genesis 2:7 we can read, “Then the Lord God formed a man from the dust of the ground and breathed into his nostrils the breath of life, and the man became a living being.”

The Bible tells us that the soul is the inner personality that resides in our hearts (2 Corinthians 4:16). This is the element that is most important to God. God looks on the heart everytime He looks on us. Apostle Peter explains, “but the inner person a of the heart, the lasting beauty of a gentle and tranquil spirit, which is precious in Godʼs sight.” (1 Peter 3:4)

The soul is the part of our being that can feel all our emotions, such as joy, happiness, grief, fear etc. The Bible tells us, “But his flesh upon him shall have pain, and his soul within him shall mourn.” (Job 14:22) David says it is the part of our being that shows recognition and faith in God, “My soul thirsts for God, for the living God.” (Psalms 42:2)

It is the part of our being that can feel mercy, concern, and love not only to one’s self but to others as well. The Bible says, “Have I not wept for those in trouble? Has not my soul grieved for the poor?” (Job 30:25)

Like the body, our soul can die. The Bible emphasizes, “The soul who sins shall die.” (Ezekiel 18:20) When a person dies, its soul will settle on its body (dust). This can be read in Psalms 44:25, “For our soul is bowed down to the dust.” The physical death of the soul is evident in the Bible. When a person dies, all its major elements will die also, such as the body, soul and spirit. However, the Bible tells us that souls can experience the second death, which is the eternal death.

This is what we have to fear. Jesus tells us, “do not fear those who kill the body but cannot kill the soul. Rather fear him who can destroy both soul and body in hell.” (Matthew 10:28)

How can a man put his soul at risks?

The Scriptures tell us that anyone who does abominations to the Lord is putting his soul at risk. The book of Proverbs tells us, “But he who does evil to me, does wrong to his soul: all my haters are in love with death.” (Proverbs 8:36) Sin is like chocolate-coated candy. It may appear good or beautiful in the outside as temptations always go, however, the fruit of sin leads a person to death and destruction.

Sinners who despise rebuke and advise most likely put their souls in great danger. The Bible says, “He who will not be controlled by training has no respect for his soul, but he who gives ear to teaching will get wisdom.” (Proverbs 15:32)

If a soul does not break its habit of doing wicked things before the Lord, the Bible tells us that it will definitely crave for more sinful things. It cannot sleep without doing sins and presumably death will come before him (Proverbs 21:10).

The effective way to avoid putting our soul into risk is to constantly examine our selves. We need to assure that our soul is being taken care of, that it walks according to the will and commands of God. We need to assure that it doesn’t go astray from the words of God. Remember, “he who takes care of his way will keep his soul.” (Proverbs 16:17)

Posted in Christian Teachings | Tagged , | Leave a comment

What are Good Works?

(From the sermon etitled, “Ang Mabuting Gawa ayon sa Biblia” for January 29, 2015)

giving-to-others

Doing good works is important. Many people believe that they will receive salvation by doing good works to others, to self and to God. However, is it the will of God for everyone? What are the good works that God wants us to do?

If we ask the Bible, it tells us that we were created to do good works (Ephesians 2:10). Even before we were created, the path of doing good works was already prepared for us. However, our good works is different from the good works of the Bible. Not all good things to people are good in the sight of God.

The Bible tells us that only God’s laws and commands are considered to be holy and good, “the law is holy, and the commandment is holy, righteous and good.” (Romans 7:12) We can be assured that we are doing good work if it is according to the laws and will of God. It cannot be identified as good work if it only came from our thoughts and personal decisions.

The Bible tells us that there is a way that appears to be right, but in the end it leads to death (Proverbs 14:12). It means not all that we actually think as right is always right before God. Usually it brings us to painful fate. It can be beautiful and expensive as it seems, but it is nothing to the Lord if it is not commanded.

Apostle Paul mentions, “I have the right to do anything,” you say—but not everything is beneficial. “I have the right to do anything”—but not everything is constructive.” (1 Corinthians 10:23) This gives us proof that not all that we think is righteous in the eyes of God.

To assure us that we are doing the good works expected by God, we need to know what the will of the Lord is. God purposely will that we follow all His commands, which says, “Now all has been heard; here is the conclusion of the matter: Fear God and keep his commandments, for this is the duty of all mankind.” (Ecclesiastes 12:13)

Good works should not solely come from our thoughts and decisions. It should come from the will of the Lord. It should come from what the Holy Scriptures is telling us. The Holy Scriptures can teach us what to do, it can correct all our mistakes, and it can bring us unto perfection and salvation (2 Timothy 3:15-17). Therefore, the Scriptures should be our basis when it comes to doing good works.

The truth is, man has no excuse when it comes to doing good works. The Bible tells us that God had already made known His will to mankind and He is asking us to do His will. It says, “He has shown you, O mortal, what is good. And what does the Lord require of you? To act justly and to love mercy and to walk humbly with your God.” (Micah 6:8) There is no reason why we cannot fulfill the duty set before us. God did not miss a thing especially in showing us what is good. All we need to do is to search and read the Scriptures. It tells and guides us in what we should do.

Through Jesus Christ, God had shown us an example that we should follow (1 Peter 2:21). We cannot get lost as long as we do not interfere of what the Bible is trying to tell us. Christ has shown us many examples. He became a son and set us an example of obeying the will of the Father.

One of the examples that He had shown is when He went to the temple at a young age. When His parents went looking for Him, He says, ““Why were you searching for me? Didn’t you know I had to be in my Father’s house.” (Luke 2:49) Jesus did not only show the importance of going to the temple. He is trying to tell us that as a Son, or as a child of God, we need to come to the house of God, because it is where every good work is due.

As a proof, the Bible tells us that all holy deeds should be done in the house of God. King David says, “Your decrees are very trustworthy; holiness befits your house, O Lord, forevermore.” (Psalms 93:5) In the New Testament, Apostle Paul tells us that the house of God, where holiness are suited is none other than the church built by Christ, the church of God (1 Timothy 3:15).

When Paul was called to be an Apostle of Christ, through the will of God, He was called unto the church of God. He writes, “Paul, called to be an apostle of Christ Jesus by the will of God, and our brother Sosthenes, To the church of God in Corinth, to those sanctified in Christ Jesus and called to be his holy people, together with all those everywhere who call on the name of our Lord Jesus Christ—their Lord and ours.” (1 Corinthians 1:1-2)

Indeed, all who were called to be servants of God can now do holy works in the church of God. Paul reminded all members of the church in his epistles to continue doing good works to all, especially to all faithful. The church of God is where we can do good and holy works, and obey the laws and commands of God. Paul advises, “Let us not become weary in doing good, for at the proper time we will reap a harvest if we do not give up. Therefore, as we have opportunity, let us do good to all people, especially to those who belong to the family of believers.” (Galatians 6:9-10)

We can do good works in many ways as long as it is according to the will of God. An example is, we can be a part of helping the duty of the church to propagate the gospel of the Lord. We can help by sharing it to our friends, love ones and to others. We can also help by giving financial contributions to the church. The contributions that we give cover all the expenses of preaching the words of God to members and as well as to our missionary works.

If all members can do their share, then the church will continue to grow. And this will only happen if we open our selves to help. This is the reason why we must not get weary in doing good works. We need to be rich in terms of doing good deeds to others especially to all members of the church. By doing these, we are preparing ourselves a special place in heaven, and it can only be done by enriching ourselves with good deeds here on earth. Doing good deeds that are according to the will of God is directly connected to eternal redemption.

Whatever good works we are thinking, make sure that it is according to the will of God before we consider doing it. It will be worthless if we only think it is right and not righteous in the sight of the Lord. Paul reminds us, “Finally, brothers and sisters, whatever is true, whatever is noble, whatever is right, whatever is pure, whatever is lovely, whatever is admirable—if anything is excellent or praiseworthy—think about such things. Whatever you have learned or received or heard from me, or seen in me—put it into practice. And the God of peace will be with you.” (Philippians 4:8-9)

Posted in Christian Teachings | Tagged , , | Leave a comment

Ang mga Taong Nagpapahamak ng Kanilang Sariling Kaluluwa

(From the sermon of the same title, for February 1, 2015)

frostad-prodigal-son-turning-point

Mahalaga ang ating kaluluwa. Iisa lamang ito at hindi tayo dapat pumayag na ito ay mapahamak. Subalit may mga tao na hindi namamalayang nagagawa nilang ipahamak ang kanilang sariling kaluluwa. Paano nagagawang ipahamak ng mga ito ang kanilang kaluluwa?

Ang kaluluwa ay sangkap ng ating pagkatao. Gaya ng katawan at ng espiritu, inatasan tayo na ingatan din naman ang kaluluwa, “At pakabanalin kayong lubos ng Dios din ng kapayapaan; at ang inyong espiritu at kaluluwa at katawan ay ingatang buo, na walang kapintasan sa pagparito ng ating Panginoong Jesucristo.” (1 Tesalonica 5:23)

Ang kaluluwa ay iba sa espiritu. Ang espiritu ay ang hininga ng buhay na nasa butas ng ating mga ilong. Ito ang ibinigay ng Dios nang likhain Niya ang tao at Kaniya itong hingahan ng hininga ng buhay (Genesis 2:7, At nilalang ng Panginoong Dios ang tao sa alabok ng lupa, at hiningahan ang kaniyang mga butas ng ilong ng hininga ng buhay; at ang tao ay naging kaluluwang may buhay).

Ang kaluluwa naman ay ang pagkataong natatago sa ating puso. Tinatawag itong pagkataong loob (2 Corinto 4:16). Ito ang sangkap na pinakamahalaga sa paningin ng Dios sapagkat dito Siya tumitingin sa ating mga tao. Gaya nang sinabi, “Kundi ang pagkataong natatago sa puso na may damit na walang kasiraan ng espiritung maamo at payapa, na may malaking halaga sa paningin ng Dios.” (1 Pedro 3:4) 

Ang kaluluwa ang sangkap ng ating katawan na siyang nakakadama ng maraming mga bagay sa ating pagkatao, gaya nang pagdaramdam, kagalakan, pagkatakot at iba pa. Bilang katunayan, sinabi ni Job, “Nguni’t ang kaniyang laman sa kaniya ay masakit, at ang kaniyang kaluluwa sa loob niya ay namamanglaw.” (Job 14:22)

Sa pahayag naman ni Haring David, ito ang sangkap na nakadadama ng pagkilala at pananampalataya sa Dios. Sinabi niya, “Kinauuhawan ng aking kaluluwa ang Dios, ang buhay na Dios” (Awit 42:2) 

Ito din ang sangkap na nakadarama ng awa, malasakit at pagibig hindi lamang sa sarili kundi maging sa kapuwa gaya nang sinabi, “Hindi ko ba iniyakan yaong nasa kabagabagan? Hindi ba ang aking kaluluwa ay nakikidamay sa mapagkailangan.” (Job 30:25)

Gaya nang katawan, ang kaluluwa ay namamatay. Sinabi ng Biblia, “Ang kaluluwa na nagkakasala, mamamatay.” (Ezekiel 18:20) Ang kaluluwa ay nakadikit sa alabok o sa katawan sa sandaling ito ay mamatay (Awit 44:25). Subalit ang kamatayan ng kaluluwa ay hindi lamang humahangga sa pisikal nitong kalagayan. Ang kaluluwa ay maaaring magdanas ng ikalawang kamatayan sa parusang walang hanggan.

Kaya’t ito ang dapat nating katakutan gaya nang pahayag ng Panginoong Hesus, “At huwag kayong mangatakot sa mga nagsisipatay ng katawan, datapuwa’t hindi nangakakapatay sa kaluluwa: kundi bagkus ang katakutan ninyo’y yaong makapupuksa sa kaluluwa at sa katawan sa impierno.” (Mateo 10:28) 

Paano nagagawang ipahamak ng mga tao ang kanilang sariling kaluluwa?

Sinabi ng Biblia na kapag tayo ay gumagawa ng mga bagay na kasuklamsuklam sa Dios, ito ay direktang pagpapahamak sa ating sariling kaluluwa. Sinabi ng Biblia, “Nguni’t siyang nagkakasala laban sa akin ay nagliligaw ng kaniyang sariling kaluluwa.” (Kawikaan 8:36) Maaaring sa sandaling ginagawa natin ang kasalanan, ay hindi tayo nakakadama ng konsiyensya dulot ng kaaliwan ng tukso. Subalit ang magiging bunga nito ay maghahatid sa atin sa tiyak na kapahamakan kung hindi natin masasawata.

Lalo na kapag bumangon sa atin ang pagmamalaki sa sarili, na hindi na natin magawang tumanggap ng payo, ng saway at ng pagsansala. Gaya nang pahayag, “Siyang tumatanggi sa saway ay humahamak sa kaniyang sariling kaluluwa: nguni’t siyang nakikinig sa saway ay nagtatamo ng kaawaan.” (Kawikaan 15:32)

At kapag ang kaluluwa ay nalulong na sa paggawa ng kasamaan, sinabi ng Biblia na wala nang ibang nanasain ito kundi ang kasamaan. Ang ganito ay tuwirang paghahatid sa sariling kaluluwa sa kapahamakan (Kawikaan 21:10).

Ang mabisang paraan upang maiwasan ito ay siyasatin ang sariling kaluluwa. Tiyakin natin na ang kaluluwa ay nagiingat sa kaniyang sarili sa paraang ito ay nananatiling mahigpit na nakakapit sa mga salita ng Dios. Kailangang matiyak nating ito ay nagiingat ng mga kautusan upang maiwasan ang kapahamakan. Tandaan natin ang pahayag ng Biblia, “siyang nagiingat ng kaniyang lakad ay nagiingat ng kaniyang kaluluwa.” (Kawikaan 16:17)

Posted in Filipino Topics | Tagged , , , | Leave a comment

Ang Mabuting Gawa ayon sa Biblia

(From the sermon of the same title, for January 29, 2015)

bible-preachingMahalaga ang paggawa ng mabuti. Maraming mga tao ang naniniwala na ang kanilang ikaliligtas ay ang paggawa ng mabuti sa kapuwa, sa sarili at sa Dios. Para sa iba, sapat na ang maging mabuti at mabait sa kapuwa. Subalit, ito nga ba ang kagustuhan ng Dios para sa ating mga tao? Ano ba ang mabuting gawa na ipinagagawa sa ating mga tao?

Kung tatanungin natin ang Biblia, ang tao ay nilalang para sa mabubuting gawa (Efeso 2:10). Hindi pa man tayo nililikha ay nakahanda na ang daan na dapat nating lakaran, samakatuwid ay ang mabubuting mga gawa. Subalit ang mabuting gawa ayon sa Biblia ay hindi gaya nang iniisip nating mga tao. Hindi lahat ng mabuti para sa tao ay mabuting gawa para sa Dios.

Ang mabuti para sa Dios ay ang Kaniyang mga kautusan lamang, gaya nang pahayag, “Kaya nga ang kautusan ay banal, at ang utos ay banal, at matuwid, at mabuti.” (Roma 7:12) Makakatiyak tayo na mabuti ang gawa na ating ginagawa kung ito ay umaayon sa mga kautusan ng Dios. Ibig sabihin, hindi maibibilang na mabuting gawa kung ito ay mula lamang sa sariling kaisipan at kapasyahan lamang ng mga tao, na pawang hindi ayon sa kautusan at kalooban ng Dios.

May daan na tila matuwid sa isang tao ngunit ang dulo nito ay mga daan ng kamatayan (Kawikaan 14:12). Ibig sabihin, hindi lahat ng inaakala ng tao na matuwid o mabuti ay patungo sa kaligtasan, kadalasan ito ay patungo sa kapahamakan.

Sinabi din ni Apostol Pablo, “Lahat ng mga bagay ay matuwid; nguni’t hindi ang lahat ng mga bagay ay nararapat. Lahat ng mga bagay ay matuwid; nguni’t hindi ang lahat ng mga bagay ay makapagpapatibay.” (1 Corinto 10:23) Ito ang nagpapatunay na hindi lahat ng naiisip nating mga tao na mabuti ay matuwid sa paningin ng Dios.

Kaya’t upang makatiyak na mabuti gawa ang ating nagagawa, makabubuting alamin natin ang kalooban ng Dios. Ang kalooban ng Dios sa ating lahat ay napasimple. Itinakda Niya ang layunin sa ating lahat at ito ay yaong matakot sa Kaniya at sundin ang Kaniyang mga utos, gaya nang sinabi, “Ito ang wakas ng bagay; lahat ay narinig: ikaw ay matakot sa Dios, at sundin mo ang kaniyang mga utos; sapagka’t ito ang buong katungkulan ng tao.” (Ecclesiastes 12:13)

Ang mga mabubuting gawa ay hindi dapat magmula sa kaisipan at pasiya ng mga tao. Ito ay dapat manggaling sa Dios. Kung mayroon man tayong pagkukunan ng mabubuting gawa, ito ay walang iba kundi ang mga Banal na Kasulatan. Ang mga Kasulatan ay sapat na makapagturo, sapat na makapagtuwid ng ating mga kamalian at sapat na maghatid sa atin sa kasakdalan at kaligtasan (2 Timoteo 3:15-17). Kung gayon, ito ang dapat nating maging batayan kung ibig nating magsigawa ng mga mabubuting gawa.

Sa katotohanan, walang maidadahilan ang tao sa Dios pagdating sa paggawa ng mabuti. Sinabi ng Biblia, “Kaniyang ipinakilala sa iyo, Oh tao, kung ano ang mabuti; at ano ang hinihingi ng Panginoon sa iyo, kundi gumawa na may kaganapan, at ibigin ang kaawaan, at lumakad na may kababaan na kasama ng iyong Dios.” (Mikas 6:8) Walang dahilan para hindi natin magawa ang mabuti na ipinagagawa sa atin ng Dios. Hindi Siya nagkulang sapagkat ibinigay sa atin ang mga Kasulatan upang saliksikin at basahin ito, na siyang magiging gabay natin sa paggawa ng mabubuting mga gawa.

Bukod dito, si Hesus ay nagkatawang tao at nagiwan ng halimbawa sa ating lahat upang tayo ay magsisunod sa mga hakbang Niya (1 Pedro 2:21). Hindi maliligaw ang tao, huwag lamang pairalin ang sariling interpretasyon sa mga Kasulatan. Maraming mga gawa ang Panginoong Hesus, na ginawa Niya upang magbigay ng halimbawa. Ang pagbibigay halimbawa na Kaniyang ginawa gaya nang pagiging “Anak” ay pagpapapakita ng huwaran pagdating sa pagtalima sa kalooban ng “Ama.”

Isa sa mga ipinakita Niyang halimbawa ay ang pisikal Niyang pagparoon sa Templo o bahay ng Dios. Pisikal Siyang pumaroon at ipinahayag Niya, “Bakit ninyo ako hinahanap? di baga talastas ninyo na dapat akong maglumagak sa bahay ng aking Ama.” (Lukas 2:49) Ang pagparoon Niya sa Templo ng Panginoon ay hindi lamang pisikal na bagay na kailangang isagawa. Kundi, ibig ituro ng Panginoong Hesus na ang bahay ng Panginoon ay mahalaga sa paggawa ng bagay na mabuti.

Katunayan, ang lahat ng kabanalan ay dapat lamang nating gawin sa bahay ng Dios. Ang sabi ng Biblia, “Ang iyong mga patotoo ay totoong tunay: ang kabanalan ay nararapat sa iyong bahay, Oh Panginoon, magpakailan man.” (Awit 93:5) Sa Bagong Tipan, ipinangaral ng Apostol na si Pablo na ang bahay ng Dios, na siyang pagawaan ng kabanalan ay walang iba kundi ang iglesia ng Dios (1 Timoteo 3:15).

Bilang patotoo, si Pablo ay tinawag na maging Apostol sa kalooban ng Dios. Saan siya tinawag at inilagay bilang Apostol? Ang sagot ng Biblia, “Si Pablo, na tinawag na maging apostol ni Jesucristo sa pamamagitan ng kalooban ng Dios, at si Sostenes na ating kapatid, Sa iglesia ng Dios na nasa Corinto, sa makatuwid baga’y sa mga pinapagingbanal kay Cristo Jesus, na tinawag na mangagbanal, na kasama ng lahat ng mga nagsisitawag sa bawa’t dako, sa pangalan ng ating Panginoong Jesucristo, na kanila at ating Panginoon.” (1 Corinto 1:1-2)

Kaya naman ipinayo ni Apostol Pablo sa mga kapatid sa iglesia ng Dios, na huwag tayong magsasawa sa paggawa ng mabuti sa lahat, at lalo na sa ating mga kapananampalataya. Nasa loob ng iglesia ng Dios ang malaking pagkakataon upang ang tao ay makagawa ng mabuti, ng kabanalan at ng mga kautusan ng Dios. Gaya nang payo, “At huwag tayong mangapagod sa paggawa ng mabuti: sapagka’t sa kapanahunan ay magsisipagani tayo, kung hindi tayo manganghihimagod. Kaya nga, samantalang tayo’y may pagkakataon, ay magsigawa tayo ng mabuti sa lahat, at lalong lalo na sa mga kasangbahay sa pananampalataya.” (Galacia 6:9-10) 

Sa maraming paraan ay maaari nating maipakita ang mabuting gawang ayon sa Dios. Kung ang bawat isa ay makikiisa halimbawa sa mga Gawain ng iglesia ng Dios, na maipangaral ang mga salita sa ating kapuwa, nakakagawa tayo ng mabuting gawa. Kung ang bawat isa ay nakakatulong sa pagambag sa pinansiyal at pisikal na paggawa, ito man ay mabuting gawa din na maituturing. Ang mga ambag ay tumatakip sa mga pangangailangan ng iglesia, bukod dito, nakakatulong ito sa maayos na pangangasiwa sa lahat ng mga kapatid upang patuloy na mahatiran sila ng mga salita ng Dios, bilang pagkaing espirituwal.

Kung ito ay magagawa ng lahat ng mga kapatid, ang iglesia ay patuloy na lalago. At ito ay matutupad lamang sa tulong ng bawat isang sangkap. Kaya nga, bawat isa ay hinihikayat na huwag mapapagod sa paggawa ng mabubuting gawa, manapa ay magsiyaman sa mga ito, yamang ang kahihinatnan ng lahat ng ito ay ang pagkakaroon ng sapat na kayamanan sa langit upang maging saligan sa buhay na walang hanggan.

Anumang bagay na naiisip nating mabuti, tiyakin nating ito ay ayon sa kalooban ng Dios at saka natin gawin. Sapagkat walang kabuluhan kung ito ay inaakala lamang nating mabuti, at hindi naman pala ayon sa kagustuhan ng Dios. Sinabi ni Pablo, “Katapustapusan, mga kapatid, anomang bagay na katotohanan, anomang bagay na kagalanggalang, anomang bagay na matuwid, anomang bagay na malinis, anomang bagay na kaibigibig, anomang bagay na mabuting ulat; kung may anomang kagalingan, at kung may anomang kapurihan, ay isipin ninyo ang mga bagay na ito. Ang mga bagay na inyong natutuhan at tinanggap at narinig at nakita sa akin, ang mga bagay na ito ang gawin ninyo:at ang Dios ng kapayapaan ay sasa inyo.” (Filipos 4:8-9)

 

Posted in Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment