Ang Dahilan kung Bakit may mga Kapatid na Nangahiwalay sa Dios na Buhay

Tags

, ,

(From the sermon of the same title, for dates March 13 and 16, 2014)

gift-eternal-life-what-is-sin

 

Iisa lamang ang Dios na dapat nating kilalanin at paglingkuran. Ang Dios na Makapangyarihan sa lahat, may likha ng lahat ng mga bagay at Siya ding nagbigay sa atin ng buhay, kalakasan at pananampalataya, Siya lamang ang dapat nating sambahin. Maliban sa Kaniya ay wala na.

 

Ayon sa Biblia, sa Kaniya ang lahat ng mga tuhod ay luluhod. “Sapagka’t nasusulat, Buhay ako, sabi ng Panginoon, sa akin ang bawa’t tuhod ay luluhod, At ang bawa’t dila ay magpapahayag sa Dios.” (Roma 14:11)

 

Kaugnay ito nang pahayag ni David sa kaniyang awit, “Oo, lahat ng mga hari ay magsisiyukod sa harap niya: lahat ng mga bansa ay mangaglilingkod sa kaniya.” (Awit 72:11)

 

Ganito din ang pahayag ng Propeta Isaias, “Kayo’y magsitingin sa akin, at kayo’y mangaligtas, lahat na taga wakas ng lupa: sapagka’t ako’y Dios, at walang iba liban sa akin. Ako’y sumumpa ng aking sarili, ang salita ay nakabitaw sa aking bibig sa katuwiran, at hindi babalik, na sa akin ay luluhod ang bawa’t tuhod, bawa’t dila ay susumpa.” (Isaias 45:22-23)

 

At sa sulat ni Pablo ipinahayag niya, “Upang sa pangalan ni Jesus ay iluhod ang lahat ng tuhod, ng nangasa langit, at ng nangasa ibabaw ng lupa, at ng nangasa ilalim ng lupa.” (Filipos 2:10)

 

Isa ito sa pagpapatunay na ang Panginoong Hesus ay ang Dios na nagkatawang-tao. Tunay na dakila ang hiwaga ng kabanalan ng Kaniyang pagka-Dios. (1 Timoteo 3:16) At dahil sa ito ay hiwaga, maraming mga tao ang hindi napagunawa ang katotohanang ito. Hanggang ngayon ay hindi matanggap ng marami na si Hesus ay ang Ama na nagkatawang-tao.

 

Mula pa sa pasimula, iisa lamang ang Dios na ipinakilala ng Biblia na dapat kilalanin at sambahin. At sa Kaniya marapat ang lahat ng kapurihan at karangalan.

 

Ang Dios na ito ang nakipagtipan sa mga unang mga tao na tumalima sa Kaniyang mga kalooban at kautusan. At sila ang mga unang naugnay sa Dios sa pamamagitan ng kanilang pagtalima at pananampalataya sa Kaniya.

 

Hanggang sa dumating ang kapanahunan ng sinaunang Israel na naugnay din sa Dios dahil sa Kaniyang pangako sa kanilang ama na si Abraham. Subalit hindi nakapanatiling nakaugnay ang Israel. Sa pahayag ni Pablo ay nabali sila gaya ng mga sanga dahil sa kawalan ng kanilang pananampalataya sa Dios (Roma 11:20).

 

At dito nagkaroon ng pagkakataon ang mga Gentil. Mga taong hindi kabilang sa lahi ng Israel ngunit inaring karapatdapat ng Dios dahil din sa kanilang pagtalima at pananampalataya. Marami sa kanila ang naanib sa iglesia ng Dios na itinayo ng ating Panginoong Hesus. Subalit madami din sa kanila ang nahiwalay sa Kaniya.

 

Paano ba nangyayari na ang isang lingkod ay nahihiwalay o nalalayo sa Dios? Ano ang nagiging sanhi o dahilan na ang isang lingkod ay mahiwalay sa Panginoon? Ano ang magiging kalagayan kung mahiwalay sa Kaniya?

 

Sa sulat ni Apostol Pablo ay ipinahayag niya, “Sapagka’t kahit kilala nila ang Dios, siya’y hindi niluwalhati nilang tulad sa Dios, ni pinasalamatan; kundi bagkus niwalang kabuluhan sa kanilang mga pagmamatuwid at ang mangmang nilang puso ay pinapagdilim.” (Roma 1:21)

 

Mayroong mga tao na pagkatapos nilang makilala ang Dios ay winalang kabuluhan ang pagkakilala nila sa Dios. Ito ay dahil sa kanilang pagmamatuwid at kamangmangan.

 

Ang iba’y hindi nakapanatili sapagkat naglilingkod lamang sila dahil sa materyal na pakinabang. Ang katuwiran pa ng iba, “Ano ang Makapangyarihan sa lahat na siya’y paglilingkuran namin? At anong pakinabang magkakaroon kami, kung kami ay magsidalangin sa kaniya?” (Job 21:15)

 

At sa kanilang mga hindi tumalima sa Kaniya at hindi nagbigay ng kaluwalhatian sa Kaniyang pangalan, sila’y Kaniyang sinumpa. “Kung hindi ninyo didinggin, at kung hindi ninyo ilalagak sa inyong puso upang bigyang kaluwalhatian ang aking pangalan, sabi ng Panginoon ng mga hukbo, magpapasapit nga ako ng sumpa sa inyo, at aking susumpain ang inyong kapalaran; oo, akin na silang sinumpa, sapagka’t hindi ninyo inilagak sa inyong puso.” (Malakias 2:2)

 

At kapag sinumpa na ng Dios, huwag umasa na tatanggpa pa ng pagpapala sa Dios, manapa ang mga ito ay mangahihiwalay sa Dios. “Sapagka’t ang mga gayong pinagpala ng Panginoon ay mangagmamana ng lupain; at silang sinumpa niya ay mahihiwalay.” (Awit 37:22) ”Sapagka’t ang mga gayong pinagpala ng Panginoon ay mangagmamana ng lupain; at silang sinumpa niya ay mahihiwalay.” (Awit 37:38)

 

Kagustuhan ba ng Dios na mahiwalay ang mga lingkod na ito? Masisisi ba nila ang Dios kung sila’y mahiwalay?

 

Ang sabi ng Biblia, hindi ito kagustuhan ng Dios. Ito ay dahil sa kahangalan ng kanilang mga puso. “Na sa kadiliman ng kanilang pagiisip, ay nangahiwalay sa buhay ng Dios, dahil sa kahangalang nasa kanila, dahil sa pagmamatigas ng kanilang puso.” (Efeso 4:18)

 

Ang higit na nakakatakot dito ay yaong binabanggit na kapag nahiwalay na ay hindi na muling makabalik pa sa Dios. Mayroong mga nahiwalay na subalit nakakabalik pa sa Dios. Subalit, mayroon namang hindi na tinatanggap anumang pagsisisi ang kanilang gawin. ”Sapagka’t tungkol sa mga minsang naliwanagan at nakalasap ng kaloob ng kalangitan, at mga nakabahagi ng Espiritu Santo, At nakalasap ng mabuting salita ng Dios, at ng mga kapangyarihan ng panahong darating, At saka nahiwalay sa Dios ay di maaaring baguhin silang muli sa pagsisisi; yamang kanilang ipinapapakong muli sa ganang kanilang sarili ang Anak ng Dios, at inilalagay na muli siya sa hayag na kahihiyan.” (Hebreo 6:4-6)

 

Lalo pa nga kung paulit-ulit na bumabalik sa kalagayang alipin ng kasalanan. Para na din silang bumabalik sa kapahamakan, na ang ganito ay tuwirang pagtatakuwil sa Dios. Ang iba sa halip na manatili sa aral na tinanggap ay madaling nahihikayat ng mga aral ng sanlibutang ito. Sa tingin ba natin ay makapananatili sila sa Dios?

 

Ang pahayag ng Panginoong Hesus, kapag hiwalay tayo sa Kaniya ay tunay na wala tayong magagawa. “Kayo’y manatili sa akin, at ako’y sa inyo. Gaya ng sanga na di makapagbunga sa kaniyang sarili maliban na nakakabit sa puno; gayon din naman kayo, maliban na kayo’y manatili sa akin. Ako ang puno ng ubas, kayo ang mga sanga: Ang nananatili sa akin, at ako’y sa kaniya, ay siyang nagbubunga ng marami: sapagka’t kung kayo’y hiwalay sa akin ay wala kayong magagawa.” (Juan 15:4-5)

 

Ano ngayon ang hamon sa atin upang makapanatili tayong nakaugnay sa Dios?

 

Ang payo ni Apostol Pablo ay magsipag-ingat tayo. “Magsipagingat kayo, mga kapatid, baka sakaling mayroon sa kanino man sa inyo ng isang pusong masama na walang pananampalataya, na naghihiwalay sa inyo sa Dios na buhay:” (Hebreo 3:12)

 

Ingatan natin ang ating sarili at ang ating pananampalataya upang hindi tayo mahikayat ng aral ng sanlibutang ito. Gayundin naman, huwag tayong pumayag na mapagtagumpayan tayo ng ating mga kahinaan at mahikayat pa tayo ng kasalanan.

 

Sapagkat kung hindi tayo makapananatili, tunay na mahihiwalay tayo sa Dios. Hangad ng Dios na makapanatili tayo. Sino ba naman ang magulang sa laman na hangad na mahiwalay ang kanilang mga anak sa kanila?

 

Sa huli ay loobin nawa ng Dios na makapanatili tayo sa Kaniya at sa kalagayan na itinawag sa atin, samakatuwid ay sa kabanalan ng pamumuhay sapat upang maging karapatdapat sa Kaniyang kahariang ipinangako. (1 Corinto 7:24; 1:1-2)

 

 

 

 

 

Ang Alipin sa Kaniyang Panginoon

Tags

, , , , , ,

(From the sermon of the same title, for dates March 6 and 9, 2014)

slavery-chains(image courtesy of bytesofstuff.info)

Sa makabagong panahon, ang alipin ay tinatawag nang kasambahay, o kasama sa bahay. Gayunpaman, nanatiling ang tungkulin ng alipin ay maglingkod sa kanilang panginoon o amo.

 

Maaring ang kanilang tungkulin ay gawin ang mga gawaing bahay o anumang gawain na ipagutos sa kanila ng kanilang panginoon. Isang bagay ang tinitiyak, material man o espirituwal, ang alipin ay mas mababa ang kalagayan kaysa sa kaniyang panginoon (Mateo 10:24), at gayundin naman na ang panginoon ang nagpupuno sa kanilang mga alipin (Kawikaan 19:10).

 

Kaya ang isang alipin ay tatalima sa kaniyang panginoon maging ito man ay mabuti sa kaniya o namumuno nang may karahasan (1 Pedro 2:18). Ang tungkulin ng alipin ay iukol ang paggalang sa kanilang mga panginoon (Malakias 1:6). At tungkulin naman ng panginoon na magbigay ng utos o gawain sa kanilang mga alipin (Mateo 8:9).

 

Sinabi ni Hesus, “Gayon din naman kayo, pagka nangagawa na ninyo ang lahat ng mga bagay na sa inyo’y iniutos, inyong sabihin, Mga aliping walang kabuluhan kami; ginawa namin ang katungkulan naming gawin.” (Lukas 17:10) Ibig sabihin, huwag umasa ang alipin na magpapasalamat ang kaniyang panginoon sa kaniya kung ganapin man niya ang ipinaguutos sa kaniya.

 

Sa espirituwal, may malaking kaugnayan sa ating mga lingkod ang ating tinatalakay na alipin at panginoon. Sinabi ni Apostol Pablo, “Sapagka’t ang tinawag sa Panginoon nang siya’y alipin, ay malaya sa Panginoon: gayon din naman ang tinawag nang siya’y malaya, ay alipin ni Cristo.” (1 Corinto 7:22)

 

Unawain natin ang kahulugan nito.

 

  • Sinumang tinawag sa Panginoon – tinawag na maglingkod sa Dios sa loob ng iglesia ng Dios (1 Corinto 1:1-2). Tinawag uang magbanal at gawin ang kalooban ng Dios. Tinawag upang tuparin ang kautusan ng Dios bilang pangunahing tungkulin nating mga tao (Eclessiastes 12:13).
  • Nang siya ay alipin – ang mga lingkod ay dating alipin ng kasalanan (Roma 6:20), ngunit pinalaya sa pamamagitan ng katuwiran.
    • Tinawag nang Malaya, ay alipin ni Cristo – “Datapuwa’t ngayong mga laya na kayo sa kasalanan at naging mga alipin ng Dios, kayo ay mayroong inyong bunga sa ikababanal, at ang wakas ay ang buhay na walang hanggan.” ( Roma 6:22)

 

Bilang mga alipin ng Dios, ang mga lingkod ay tinitiyak na makakasumpong ng ibayong pagiingat ng Dios. Una’y sapagkat inaari Niyang anak (“Datapuwa’t ang lahat ng sa kaniya’y nagsitanggap, ay pinagkalooban niya sila ng karapatang maging mga anak ng Dios, sa makatuwid baga’y ang mga nagsisisampalataya sa kaniyang pangalan:  Na mga ipinanganak na hindi sa dugo, ni sa kalooban ng laman, ni sa kalooban ng tao, kundi ng Dios.” Juan 1:12-13)

 

Ikalawa, sapagkat ibinibilang na kaibigan (“  Hindi ko na kayo tatawaging mga alipin; sapagka’t hindi nalalaman ng alipin kung ano ang ginagawa ng kaniyang panginoon: nguni’t tinatawag ko kayong mga kaibigan; sapagka’t ang lahat ng mga bagay na narinig ko sa aking Ama ay mga ipinakilala ko sa inyo.” Juan 15:15)

 

Dito’y makikilala nating kung anong uring pagka-alipin ang ating iniwan. Ipinakikilala din ditto ang kasalukuyang kalagayan natin. Tayo’y mga alipin ng Dios subalit ibang uri ng pagkaalipin.

 

Itinuring tayong anak at kaibigan Niya. Ibig sabihin ay inalis ng Dios ang anumang hadlang upang ang tao ay lubos na makalapit sa Kaniya at doon ay mabuo ang isang uri ng ugnayan o relasyon, sapat upang tayo ay lubos na maging karapatdapat sa Kaniya at sa Kaniyang ipinangakong Buhay na Walang Hanggan.

 

Ano lamang ang ayaw makita ng Dios sa ating Kaniyang mga lingkod?

 

Iniwan na natin ang pagkaalipin sa kasalanan. Higit sa anumang bagay, ayaw ng Dios na makita ang ating pagbabalik sa kalagayang ito.

 

Sinabi ni Apostol Pablo, “Datapuwa’t ngayon yamang nakikilala na ninyo ang Dios, o ang lalong mabuting sabihin, kayo’y nangakikilala ng Dios, bakit muling nangagbabalik kayo doon sa mahihina at walang bisang mga pasimulang aral, na sa mga yao’y ninanasa ninyong magbalik sa pagkaalipin?”

 

Hindi lamang ang pagbabalik sa kasalanan ang tinutukoy dito, kundi ang pagbabalik sa kamalian ng aral, ang pagbabalik sa mga aral na gawa lamang ng mga tao at hindi ayon sa mga tunay na katuruan ng Dios.

 

Ang pagbabalik sa ganitong kalagayan ay lubhang karumaldumal sa Dios sapagkat pinatutunayan nito ang pagiging suwail sa kalooban ng Dios. Sinabi ni Apostol Pedro, “Na pinangangakuan ng kalayaan, samantalang sila’y mga alipin ng kabulukan; sapagka’t ang nadaig ninoman ay naging alipin din naman niyaon. Sapagka’t kung, pagkatapos na sila’y makatakas sa mga pagkahawa sa sanglibutan sa pamamagitan ng pagkakilala sa Panginoon at Tagapagligtas na si Jesucristo, ay muling mahalubiluhan at madaig niyaon, ay lalong sumasama ang huling kalagayan nila kay sa nang una. Sapagka’t magaling pa sa kanila ang hindi nakakilala ng daan ng katuwiran, kay sa, pagkatapos na makakilala ito ay tumalikod sa banal na utos na ibinigay sa kanila. Nangyari sa kanila ang ayon sa kawikaang tunay, Nagbabalik na muli ang aso sa kaniyang sariling suka, at sa paglulubalob sa pusali ang babaing baboy na nahugasan.” (2 Pedro 2:19-22)

 

Kung saan natin inihahandog ang ating mga sarili na pinaka-alipin ay dito tayo lubos na nagiging alipin. “Hindi baga ninyo nalalaman, na kung kanino ninyo inihahandog ang inyong mga sarili na pinaka alipin upang tumalima ay kayo’y mga alipin niyaong inyong tinatalima; maging ng kasalanan sa ikamamatay, maging ng pagtalima sa ikapagiging matuwid?” (Roma 6:16)

Ibig sabihin ay maging laya na tayo sa pagka-alipin ng kasalanan. Kung gagawin natin ito, tinitiyak ng Biblia na tayo’y magiging tagapagmana ng Kaniyang kaharian. “Ano pa’t hindi ka na alipin, kundi anak; at kung anak, ay tagapagmana ka nga sa pamamagitan ng Dios.” (Galacia 4:7)

 

At kung mayroon mang lubos na inaasahan ang Dios sa atin ay ang ipakita sa Kaniya na kahandaan nating pasakop sa Kaniya sa pamamagitan ng pagtalima sa Kaniyang katuwiran at kalooban.

 

Ipakita natin ang pagiging handa, tapat at matalino upang dumating man Siya sa Kaniyang muling pagbabalik ay maktia tayo na ginagawa natin ang Kaniyang kalooban. “Sino nga baga ang aliping tapat at matalino, na pinagkatiwalaan ng kaniyang panginoon sa kaniyang sangbahayan, upang sila’y bigyan ng pagkain sa kapanahunan? Mapalad yaong aliping kung dumating ang kaniyang panginoon, ay maratnan siyang gayon ang kaniyang ginagawa.” (Mateo 24:45-46)

 

Sa gayo’y huwag tayong matulad sa kanilang mga naging masama at tamad na alipin. “Datapuwa’t kung ang masamang aliping yaon ay magsabi sa kaniyang puso, Magtatagal ang aking panginoon; At magsimulang bugbugin ang kaniyang mga kapuwa alipin, at makipagkainan at makipaginuman sa mga lasing; Darating ang panginoon ng aliping yaon sa araw na hindi niya hinihintay, at oras na hindi niya nalalaman, At siya’y babaakin, at isasama ang kaniyang bahagi sa mga mapagpaimbabaw: doon na nga ang pagtangis at pagngangalit ng mga ngipin.” (Mateo 24:48-51)

 

Sa Dios tayo naglilingkod, marapat lamang na Siya ang bigyan natin ng kaluguran. Mga alipin tayo na binigyan ng lubos na kalayaang makalapit sa Kaniya. Samantalahin natin ang pagkakataong ito na ibinigay sa atin. “Hindi ang paglilingkod sa paningin, na gaya ng pagbibigay lugod sa mga tao; kundi bagkus gaya ng mga alipin ni Cristo, na ginagawa mula sa puso ang kalooban ng Dios” (Efeso 6:6)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ang Mapapasa-apoy na Walang Hanggan

Tags

, ,

(From the sermon of the same title, for dates February 27 and March 2, 2014)

 

hell_forever_and_ever

 

(image courtesy of jesusissavior.com)

Kung mayroong mga taong naniniwala na walang Dios, normal din na paniwalaan nilang walang langit at walang impiyerno.

 

Ang totoo, mayroong mga Kristiyano na naniniwalang walang impiyerno. Para sa kanila, napakalupit ng konsepto ng pagkakaroon ng impiyerno kung ang pagbabatayan ay ang mga katangian ng Dios gaya ng pagkamahabagin, puspos ng pagibig at kaawaan at pagiging mapagpahinuhod. Para sa kanila, kapag namatay ang tao, iyon na ang huling hantungan nito. Wala nang kasunod. Maglalaho na lamang siya.

 

Subalit sa ganang ating mga Kristiyano, mahalaga sa atin kung ano ang sinasabi ng Biblia, at hindi ang kung anumang paniniwala ng mga tao. Naniniwala tayo na bagaman ang Dios ay mahabagin, puspos ng pagibig at pagpapahinuhod, Siya din naman ay Dios ng katarungan. Dios na naggagawad ng kahatulan at kaparusahan, sa lahat ng mga hindi tumalima sa Kaniya, hindi nanampalataya at nagtakuwil sa Kaniya. Huwag nating kalimutan na ang Dios natin, ay apoy na mamumugnaw (Hebreo 12:29)

 

Ang kaparusahang ito ay hindi naman agad igagawad. Mayroong takdang panahon ng pagsasagawa nito. Makatarungan ang Dios, sapagkat mayroong pagkakataon na ang tao ay magsisi at magbalik loob sa Kaniya. Ang kabutihan Niya ang magtutulak sa atin upang maunawa natin na tayo ay Kaniyang pag-aari at hindi ang kalooban natin ang masusunod kundi ang Kaniyang kalooban.

 

Paano niliwanag ng Biblia ang impiyerno?

 

Sinabi ni Hesus, “At huwag kayong mangatakot sa mga nagsisipatay ng katawan, datapuwa’t hindi nangakakapatay sa kaluluwa: kundi bagkus ang katakutan ninyo’y yaong makapupuksa sa kaluluwa at sa katawan sa impierno.” (Mateo 10:28)

 

Sa talatang ito ay nililiwanag na kung mayroon man tayong dapat katakutan ay walang iba kundi ang maaaring makapuksa sa ating katawan at kaluluwa, ito ay walang iba kundi ang Dios. Siya ang dapat nating katakutan, sapagkat Siya ang may kapangyarihan upang dalhin tayo sa impiyerno.

 

Ang impiyerno ay dakong parusahan, apoy na walang hanggan, na siyang ikalawang kamatayan na binabanggit sa Apocalipsis 20:14-15, “At ang kamatayan at ang Hades ay ibinulid sa dagatdagatang apoy. Ito ang ikalawang kamatayan, sa makatuwid ay ang dagatdagatang apoy. At kung ang sinoman ay hindi nasumpungang nakasulat sa aklat ng buhay, ay ibinulid sa dagatdagatang apoy.”

 

Ito’y dako ng kaparusahang walang hanggan. Ibig sabihin, sinumang paroroon dito ay parurusahang walang hanggan. Walang hinto, walang tigil, walang kamatayan, bagama’t tinawag na ikalawang kamatayan.

 

Sino ang tiyak na paroroon o maibubulid ayon sa Biblia?

 

Ang unang disenyo ng parusahang ito ay nakalaan para sa Diablo at sa mga kasama nito (At ang diablo na dumaya sa kanila ay ibinulid sa dagatdagatang apoy at asupre, na kinaroroonan din naman ng hayop at ng bulaang propeta; at sila’y pahihirapan araw at gabi magpakailan kailan man.- Apocalipsis 20:10) Sila ang mga anghel na nagkasala at nagrebelde laban sa Dios, mga nahikayat ni Satanas. (2 Pedro 2:4)

 

Bukod sa mga ito, sino pa ang ibubulid sa parusang walang hanggan? Ang sabi ng Biblia, “At kung ang sinoman ay hindi nasumpungang nakasulat sa aklat ng buhay, ay ibinulid sa dagatdagatang apoy.” (Apocalipsis 20:15) Ang mga ito ay yaong mga binabanggit sa Apocalipsis 21:8, “Nguni’t sa mga duwag, at sa mga hindi mananampalataya, at sa mga kasuklamsuklam, at sa mga mamamatay- tao, at sa mga mapakiapid, at sa mga manggagaway, at sa mga mapagsamba sa diosdiosan, at sa lahat na mga sinungaling, ang kanilang bahagi ay sa dagatdagatang nagniningas sa apoy at asupre; na siyang ikalawang kamatayan.”

 

Silang mga hindi kumilala sa Dios, silang mga hindi tumalima sa Ebaghelyo ni Hesus, sila ang tinitiyak na parurusahan sa parusang walang hanggan (2 Tesalonica 1:8-9).

 

Sa takdang araw ng Kaniyang ipaghuhukom (Gawa 17:31), ang mga tao’y hahatulan ayon sa kanilang mga ginawa at sa hindi paggawa o pagtupad. Isang araw lamang ito, ibig sabihin kapag namatay ang tao ay hindi agad ito parurusahan o gagantimpalaan. Ang parusa at gantimpala ay kakamtin sa takdang araw na yaon.
Sa isang pangitain na nakita ni Apostol Juan, nakita niya ang laksa laksang bilang ng mga patay na nabuhay upang hatulan ayon sa kanilang mga gawa, at sinumang hindi nakasulat ang kanilang pangalan sa aklat ng buhay ay ibinulid sa ikalawang kamatayan (Apocalipsis 20:11-15).

 

Ano ang aral na dapat nating mapulot tungkol sa parusang walang hanggan?

 

Una, huwag nating iwalang kabuluhan o balewalain ang parusang ito. Hindi ito isang biro. Isang seryoso at napakabigat na katuruan ito mula sa Biblia na dapat nating katakutan.

 

Ikalawa, hindi nangangahulugan na kung lingkod tayo ng Dios ay hindi na tayo mabubulid sa parusang ito. Maraming mga lingkod ng Dios noong araw ang tumalikod sa pananampalataya. May ilang nagtakuwil at nagkanulo sa Panginoong Hesus. Ibig bang sabihin ay ligtas sila sa parusang walang hanggan?

 

May ilang bagay na kailangan nating iwasan para makapagingat:

 

Iwasan nating mapoot sa kapatid. “ang bawa’t mapoot sa kaniyang kapatid ay mapapasa panganib sa kahatulan;” (Mateo 5:22) “Ang sinomang napopoot sa kaniyang kapatid ay mamamatay- tao: at nalalaman ninyong sinomang mamamatay- tao ay hindi pinananahanan ng buhay na walang hanggan.”( 1 Juan 3:15)

 

Iwasan nating makapagpatisod sa iba. “ang lahat ng mga bagay na nangakapagpapatisod, at ang nagsisigawa ng katampalasanan, At sila’y igagatong sa kalan ng apoy: diyan na nga ang pagtangis at ang pagngangalit ng mga ngipin.” (Mateo 13:41-42)

 

Iwasan ang mga ito.Nguni’t kayo rin ang mga nagsisigawa ng kalikuan, at nangagdaraya, at ito’y sa mga kapatid ninyo. O hindi baga ninyo nalalaman na ang mga liko ay hindi magsisipagmana ng kaharian ng Dios? Huwag kayong padaya: kahit ang mga mapakiapid, ni ang mga mananamba sa diosdiosan, ni ang mga mangangalunya, ni ang mga nangbababae, ni ang mga mapakiapid sa kapuwa lalake. Ni ang mga magnanakaw, ni ang mga masasakim, ni ang mga manglalasing, ni ang mga mapagtungayaw, ni ang mga manglulupig, ay hindi mangagmamana ng kaharian ng Dios. At ganyan ang mga ilan sa inyo: nguni’t nangahugasan na kayo, nguni’t binanal na kayo, nguni’t inaring- ganap na kayo sa pangalan ng Panginoong Jesucristo, at sa Espiritu ng ating Dios.” (1 Corinto 6:8-11)

 

Magbunga ng mabuting bunga. “ang bawa’t punong kahoy nga na hindi nagbubungang mabuti ay pinuputol at inihahagis sa apoy. Nasa kaniyang kamay ang kaniyang kalaykay, at lilinisin niyang lubos ang kaniyang giikan; at titipunin niya ang kaniyang trigo sa bangan, datapuwa’t ang dayami ay susunugin sa apoy na hindi mapapatay.” (Mateo 3:10,12)

 

Kung mananatili tayo sa aral, at patuloy na magiging kalugod-lugod sa Dios, at pananatilihin natin ang ibayong takot sa Kaniya, kung magkagayon ligtas tayo sa parusang walang hanggan. Kaya’t samantalang naglilingkod tayo sa Kaniya, manatili tayo sa kalinisan ng pamumuhay, at laging isapuso ang pagpapakasakdal, ang pagpapakabanal. Tandaan nating walang karumaldumal na papasok sa kaharian ng langit, tanging ang mga nagbanal lamang papasok doon at magiging karapatdapat. (Apocalipsis 21:7)

 

 

 

 

 

Ang Uri ng Pagkatao na May Sapat na Lakas upang Mabata ang Kahinaan ng mga Mahihina

Tags

,

(From the sermons entitled, “Ang Pagkataong Labas at ang Pagkataong Loob” and “Ang mga Kapatid na May Sapat na Lakas upang Mabata ang Kahinaan ng mga Mahihina,” for dates February 20 and 23, 2014)

stumbling man

Nilikha tayo ng Dios na may dalawang uri ng pagkatao, pagkataong labas at pagkataong loob.

 

Ang pagkataong labas ay ang pisikal nating katawan, ang bahagi na ating nakikita at nahahawakan. Ito ang pagkataong ginagayakan ng mga hiyas (1 Pedro 3:3) at ng mga mariringal na kasuotan. Ito ang anyo na nakikita natin at ng ating mga kapuwa tao.

 

Nang liwanagin ng Biblia, ang pagkataong ito ay may taglay na kahinaan. Sinabi ng Panginoong Hesus, “ang espiritu sa katotohanan ay may ibig, datapuwa’t mahina ang laman.” (Mateo 26:41) Ang laman na ito ay mahina, may hangganan ang lakas at may katapusan. Itinulad ito sa singaw, “Kayo nga’y isang singaw na sa sangdaling panahon ay lumilitaw, at pagdaka’y napapawi.” (Santiago 4:14)

 

Itinulad tayo sa bulaklak, hindi kaylanman mamamalagi. “Siya’y umuusli na gaya ng bulaklak, at nalalagas: siya rin nama’y tumatakas na gaya ng anino, at hindi namamalagi.” (Job 14:2) Gaya ng damo, ang tao’y maluluoy, malalanta at mapapawi sa sanlibutang ito. “Ang lahat ng laman ay gaya ng damo, At ang lahat ng kaniyang karangalan ay gaya ng bulaklak ng damo. Ang damo’y natutuyo, at ang bulaklak ay nalalanta:” (1 Pedro 1:24)

 

Dagdag pa ni Apostol Pablo, ang laman ay pahina nang pahina (2 Corinto 4:16), sapagkat ang lahat ay uuwi sa kamatayan. Walang tao na namalagi ang kalakasan, kagandahan, kalusugan at karangalan magpakaylanman. Tayo’y mayroong kahinaan. Tayo’y mayroong katapusan.

 

Ang pagkataong loob ay ang pagkataong natatago sa puso. Ito ang pagkataong mahalaga sa paningin ng Dios, ang pagkataong natatago sa puso, ang kaluluwa. (1 Pedro 3:4). Sa isang mananampalataya,  bagaman ang pagkataong labas ay pahina nang pahina, ang pagkataong loob ay maaaring mabago araw-araw. (2 Corinto 4:16)

 

Mangyayari pa nga na dahil sa pananampalataya sa Dios, ang pagkataong loob ay maaring matutong magbagong lakas sa bawat araw. “Nguni’t silang nangaghihintay sa Panginoon ay mangagbabagong lakas; sila’y paiilanglang na may mga pakpak na parang mga aguila; sila’y magsisitakbo, at hindi mangapapagod; sila’y magsisilakad, at hindi manganghihina.” (Isaias 40:31)

 

Ngunit may pagkakataon bang ang pagkataong loob ay maging mahina?

 

Kung paanong ang panlabas na pagkatao ay may taglay na kahinaan, ang pagkataong loob natin ay maaari ding maging mahina. Maaari din itong magkasakit gaya ng pisikal na katawan. Ang kaluluwa ng tao ay maaari ding magupo ng karamdaman. At kung minsan, mas malala pa ang karamdaman ng kaluluwa kaysa sa karamdaman ng katawan. Lalo pa nga kung ito ay mapapabayaan at hindi maaalagaan.

 

Sa pamamagitan ng mga Salita ng Dios, ang pagkataong loob ay lumalakas. Ang pananampalataya ng kaluluwa ay laging nakadepende sa taglay nitong kaalaman at karunungan ng mga katuwiran.

 

Ngunit sa paanong paraan pa maaaring lumakas ang kaluluwa o pagkataong loob ng isang lingkod?

 

Ang kaluluwa ng isang lingkod ay maaaring magbagong lakas sa pamamagitan ng karanasan. Ang mga pagsubok na ating nararanasan ay sapat upang maging matatag ito. “pagkatapos na kayo’y makapagbatang sangdaling panahon, ay siya rin ang magpapasakdal, magpapatibay, at magpapalakas sa inyo.” (1 Pedro 5:10)

 

Ang pagsubok halimbawa na napagdaanan ni Job ay lalong nagpalakas ng kaniyang pananampalataya. Ang karamdamang sinapit niya ay maaaring nagpahina ng kaniyang lupang katawan, subalit sa loob niya ay lalong lumakas ang pananampalataya at pagtitiwala sa Dios. (Job 4: 1-4)

 

Kung ang bawat pagsubok ay dumadating mula sa Dios, hindi liko ang Dios na tayo’y pababayaan. Ang kalakasan ay ipagkakaloob ng Dios upang mapagtagumpayan at malagpasan natin ang bawat pagsubok. Sa Kaniya magmumula ang kalakasan ng kaluluwa at lahat ay ating magagawa sa tulong Niya. “Lahat ng mga bagay ay aking magagawa doon sa nagpapalakas sa akin.” (Filipos 4:13)  “Nagpapasalamat ako sa kaniya na nagpapalakas sa akin, kay Cristo Jesus na Panginoon natin, sapagka’t ako’y inari niyang tapat, na ako’y inilagay sa paglilingkod sa kaniya;” (1 Timoteo 1:12).

 

At kung tanggapin natin ang kalakasan ng kaluluwa, ano ang inaasahan ng Dios na makita sa atin?

 

Inaasahan ng Dios na tayo naman ay sasaklolo sa kanilang mga may kahinaan ang pananampalataya. Sangkap tayo ng katawan ni Kristo, na siyang iglesia ng Dios, at kung mayroon mang sangkap o miyembro nito na kailangan ng ating saklolo ay dapat nating tulungan. “Datapuwa’t ang mahina sa pananampalataya ay tanggapin ninyo, hindi upang pagtalunan ang kaniyang pagaalinlangan.” (Roma 14:1) “inyong paalalahanan ang mga manggugulo, palakasin ang mga mahihinang- loob, alalayan ang mga mahihina, at maging mapagpahinuhod kayo sa lahat.” (1 Tesalonica 5:14)

 

Tungkulin natin bilang kapatid sa iglesia ang dalhin ang kahinaan ng isa’t isa. “Mangagdalahan kayo ng mga pasanin ng isa’t isa, at tuparin ninyong gayon ang kautusan ni Cristo.” (Galacia 6:2) Ito ay isang bagay na dapat isakatuparan ng lahat gaya anng halimbawang iniwan ni Apostol Pablo, nang kaniyang ipahayag na higit na mapalad ang nagbibigay kaysa sa tumatanggap (Gawa 20:35).

 

Maaari nating ipayo sa kapatid na huwag mawalan ng pag-asa, na mayroon tayong Dios na hindi magpapabaya anuman ang maganap sa ating buhay, na huwag tayong mag-alinlangan sa Kaniyang kapangyarihan. (Roma 4:20-22)

 

Payuhan natin ang isa’t isa na magpakalakas sa Panginoon, sa kapangyarihan ng Kaniyang kalakasan, at ibihis ang buong kagayakan ng Dios upang maging matibay laban sa lahat ng uri ng lalang ng kasamaan (Efeso 6:10-13). Kung magiging matibay ang ating pagkataong loob, hindi tayo kayang gapihin ng anumang tukso, mapapanatili natin ang ibayong kalakasan sapat upang makatagal sa pananampalataya hanggang sa sama-sama nating abutin ang kasakdalan ng paglilingkod na tunay namang inaasahan Niyang marating natin.

Ang Puso na Walang Maipipintas sa Kabanalan ay Namamalagi sa Pagtatapat sa Dios

Tags

, ,

(From the sermons entitled, “Ang Katuwiran ng mga Lingkod ng Dios na Namamalagi sa Kanilang Pagtatapat” and “Ang Puso na Walang Maipipintas sa Kabanalan,” for dates February 13 and 16, 2014)

images

Mahalagang sangkap ng tao ang puso. Sa pisikal at emosyunal, ang puso ay dapat na pakaingatan. Sa espirituwal na bahagi ng pagkatao, ang puso ay mayroong malaking halaga sa paningin ng Dios. Ibig sabihin, dapat nating pakaingatan ang puso, lalo’t ang nilalaman nito.

 

Kung pag-aaralan natin, ang puso ng tao ay maaaring maging madumi o makasalanan. Sa Genesis 8:21, binanggit na ang haka ng puso ng tao ay masama na lamang parati, mula pa sa kabataan ng tao. Ipinahayag naman ng Panginoong Hesus na sa puso natin nanggagaling ang lahat ng karumihan at kasamaan.

 

Datapuwa’t ang mga bagay na lumalabas sa bibig ay sa puso nanggagaling; at siyang nangakakahawa sa tao. Sapagka’t sa puso nanggagaling ang masasamang pagiisip, mga pagpatay, mga pangangalunya, pakikiapid, mga pagnanakaw, mga pagsaksi sa di katotohanan, mga pamumusong” (Mateo 15:18-19)

 

At lahat ng ito ay hindi natin maaaring ilihim o itago sa Dios. Nauunawa at nalalaman ng Dios ang lahat ng mga bagay, at ang laman ng puso ng tao ay hubad sa Kaniyang paningin. “Hindi ba sisiyasatin ito ng Dios? Sapagka’t nalalaman niya ang mga lihim ng puso.” (Awit 44:21)

 

Huhukuman tayo ng Dios sa takdang panahon, paano Niya tayo hahatulan kung mayroon tayong maililihim sa Kaniya? “At walang anomang nilalang na hindi nahahayag sa kaniyang paningin: nguni’t ang lahat ng mga bagay ay hubad at hayag sa harapan ng mga mata niyaong ating pagsusulitan.” (Hebreo 4:13)

 

Kaya’t mahalaga na ang puso ay maging malinis sa paningin ng Dios. May mga itinuturong paraan ang Biblia para maingatan natin ang ating puso. Kumbaga sa pisikal na puso, ikapapahamak ng katawan kung hindi ito maiingatan.

 

Ang payo ng Biblia ay simple, huwag natin payagang magkasala ang puso. Kailangang matibay ang puso sa anumang uri ng paggawa ng kasamaan. Ang pinakamatibay na payo upang maingatan ang puso ay palakasin ito sa pamamagitan ng mga salitang makapipigil sa atin sa lahat ng suligi ng kasamaan, ito ay walang iba kundi ang mga salita ng Dios.

 

“Anak ko, huwag mong kalimutan ang aking kautusan; kundi ingatan ng iyong puso ang aking mga utos: Sapagka’t karamihan ng mga araw, at mga taon ng buhay, at kapayapaan, ay madadagdag sa iyo. Huwag kang pabayaan ng kaawaan at katotohanan: itali mo sa palibot ng iyong leeg; ikintal mo sa iyong puso: Sa gayo’y makakasumpong ka ng lingap at mabuting kaunawaan, sa paningin ng Dios at ng tao. Tumiwala ka sa Panginoon ng buong puso mo, at huwag kang manalig sa iyong sariling kaunawaan: Kilalanin mo siya sa lahat ng iyong mga lakad, at kaniyang ituturo ang iyong mga landas. Huwag kang magpakapantas sa iyong sariling mga mata; matakot ka sa Panginoon, at humiwalay ka sa kasamaan:” (Kawikaan 3:1-6)

 

Kalakip ng mga salita ng Dios, hilingin din nating likhaan tayo ng mabuting puso gaya nang hiniling ni David sa Dios. “Likhaan mo ako ng isang malinis na puso, Oh Dios; at magbago ka ng isang matuwid na espiritu sa loob ko.” (Awit 51:10)

 

Pinakamahalaga sa Dios ang may mabuting puso at kalooban. Mayaman nga tayo at mayroong mataas na pinag-aralan, pero wala namang kabutihan sa ating puso, ano ang magiging halaga natin sa paningin ng Dios?

 

Ang pusong naturuan ng katuwiran ay mamamalagi sa paggawa ng kabanalan. Mahalagang maunawa natin na ang may malinis na puso ay mayroong malaking kaugnayan sa paggawa ng mabuti at paglilingkod sa Dios. Kung walang laman na kabutihan ang puso, wala ding bunga ng kabutihan ang makikita dito. Kung walang aral na taglay ang puso, wala ding bunga ng kabanalan na masusumpungan dito.

 

Ang pusong nataniman ng aral, ay magiging ganap sa paningin ng Dios, sapagkat makikitang isinasakabuhayan ang pananampalataya. Gaya nang pahayag, “ang banal ay mabubuhay sa pananampalataya.” (Roma 1:17)

 

At sapagkat may aral at isinasabuhay ang pananampalataya, kasunod nito ay ang pagtalima at pagganap ng mga kalooban ng Dios. Nahayag ito sa mga unang lingkod. Ang tunay na Kristiyano ay makikilala hindi sa kung gaano kadalas ito sumasamba o kung gaano kadami ang aral na tinatanggap at pinakikinggan. Ang tunay na Kristiyano ay makikilala sa kalinisan ng puso at kagandahang loob nito, subalit tanging Dios lamang ang makauunawa nito. Makikilala din ito sa pagtalima ng kalooban ng Dios.

 

Ang may malinis at matalimahing puso ay mamamalagi sa pagtatatapat sa Dios. Anuman ang pagdaaanan at maranasan nito sa kasalukuyan, ito man ay pagsubok o kapighatian, mananatili itong malinis at tapat sa paningin ng Dios.

 

Sapagkat ang katuwiran ng mga ito ay gaya nang pahayag, “Maging mabuti, o maging masama, aming tatalimahin ang tinig ng Panginoon nating Dios, na siya naming pinagsusuguan sa iyo; upang ikabuti namin, pagka aming tinatalima ang tinig ng Panginoon nating Dios.” (Jeremias 42:6)

 

At kung manatili sa pagtatapat, ang kasunod nito ay ang pagtitiwala. Anong malaking palad ang sasaatin kung mismong ang Dios na Makapangyarihan sa lahat ang magkakaroon ng tiwala sa atin? Anupa’t malaking palad kung ang ipagkakatiwala Niya ay ang pangakong buhay na walang hanggan.

 

Sino nga baga ang aliping tapat at matalino, na pinagkatiwalaan ng kaniyang panginoon sa kaniyang sangbahayan, upang sila’y bigyan ng pagkain sa kapanahunan? Mapalad yaong aliping kung dumating ang kaniyang panginoon, ay maratnan siyang gayon ang kaniyang ginagawa.” (Mateo 24:45-46)

 

 

 

“Those who Find God’s Goodness will not Experience God’s Wrath”

Tags

, ,

(From the sermons entitled, “Ang Paghanap sa Kabutihan ng Panginoong Dios” and “Ang mga Tao na Hindi Dadalawin ng Kasamaan na Darating sa Sanlibutang Ito” for dates February 6 and 9, 2014)

 hurricane(image courtesy of captcatherinemorris)

 

The Bible explains the vastness of God’s goodness. It is immeasurable. Not only that God is an almighty God, He is also a benevolent God, who is full of grace and mercy. “The LORD is loving and merciful, slow to become angry and full of constant love. He is good to everyone and has compassion on all he made.” (Psalms 145:8-9)

 

In many instances, God is known for being gracious especially to those who walk in righteousness and to those who trust in Him (Psalms 84:11). He is also a God, who is always truthful, who respects all agreements with His servants.

 

“But for those who honor the LORD, his love lasts forever, and his goodness endures for all generations of those who are true to his covenant and who faithfully obey his commands.” (Psalms 103:17-18)

 

If we are seeking God’s goodness, the solution is simple. We just need to find His righteousness, and follow all His instructions, and then we can find it. After all, God is always near to us as mentioned in Acts 17:27.

 

All we need to do is to follow His will and commands. In the Psalm of David, we can read, “I was glad when they said to me, “Let us go to the LORD’s house.” For the sake of the house of the LORD our God I pray for your prosperity.” (Psalms 122:1,9) We can find God and His goodness if we seek Him in His house.

 

Jesus had shown us an example. He emphasized the importance of dwelling in the House of the Father. He says, “Why did you have to look for me? Didn’t you know that I had to be in my Father’s house?” (Luke 2:49)

 

God told the ancient Israelites, “But you shall seek to the place which the Lord your God shall choose out of all your tribes to put His name there, even to His dwelling place you shall seek, and there you shall come.” (Deuteronomy 12:5) And in Ezra 7:23 we can read, “Whatever is commanded by the God of Heaven, let it be carefully done for the house of the God of Heaven.”

 

And so, David asked God to let him dwell in the house of the Lord while he lives (Psalms 27:4). During his time, there is no actual house of God built. The Ark of the Covenant serves as their holy tabernacle and used as an altar of worship. It is where we can find the tablet of stones where the Ten Commandments where written. The plan of David to build a house of God was come into fruition during his son’s time, King Solomon.

 

In the New Testament, the house of God is the church of God (1 Timothy 3:15), it is the assembly of all faithful called in one body, the body of believers; the believers who were united in one faith, teaching, belief and hope unto the almighty God.

 

Like the house of God in the Old Testament time, God can be found also inside the church of God. If found, faithful can find God’s goodness and righteousness. The words of God, which dwells in His church, are words that can correct us and can make us holy.

 

If we could find God’s goodness through acceptance and faith on His words, what would it save us from?

 

The Bible prophesized the coming wrath of God, which will happen before the end of the world. It will be a time of anger and wrath for God, especially to those who turned away from Him and did not recognize Him as the almighty One.
Paul writes about this, “For when they shall say, Peace and safety! Then sudden destruction comes on them, as travail upon a woman with child. And they shall not escape.” (1 Thessalonians 5:3)

 

It will happen soon and that would be very frightening. If we think that the many calamities we experienced in the past are painful and tragic to many people, then those calamities are only a showing of many disastrous things to come. Tragic things will happen not only in a country, but throughout the whole earth. Nobody can escape it. “For so says the Lord of Hosts: Yet once, it is a little while, and I will shake the heavens, and the earth, and the sea, and the dry land. And I will shake all the nations; and the desire of all nations shall come; and I will fill this house with glory, says the Lord of Hosts.” (Haggai 2:6-7) “And great earthquakes shall be in different places, and famines and plagues. And there shall be terrors and great signs from Heaven.” (Luke 21:11)

 

But not only earthquakes will come. Strong hurricanes, cyclones and tidal waves will wreak havoc unto the face of the earth. The tragic calamities in the past are just in a small scale compared to what will come on the day of God’s wrath.

 

The LORD Almighty says that disaster is coming on one nation after another, and a great storm is gathering at the far ends of the earth. On that day the bodies of those whom the LORD has killed will lie scattered from one end of the earth to the other. No one will mourn for them, and they will not be taken away and buried. They will lie on the ground like piles of manure.” (Jeremiah 25:32-33)

 

And who will be saved at that time?

 

Blessed are those who found God and committed themselves unto the Lord who saves. They will be in God’s protection when those tragic times come. Those who dwell in His house will be in the safety of God’s shelter. “And so the Lord knows how to rescue godly people from their trials and how to keep the wicked under punishment for the Day of Judgment” (2 Peter 2:9)

 

Blessed are those who remain faithful until the end, for the hands of God who saves will be upon them. They may be suffering now from trials and different travails; however, the Bible assures that those sufferings will end soon. Moreover, they will not suffer from the wrath of God. (Psalms 34:19)

 

This topic is a clear warning to each of us. Like a film show, God already showed us a sneak preview of what will surely happen in the future, and the whole world would not like it. As servants, we need to prepare ourselves before that time comes. It would happen very soon and we need to be vigilant.

 

“Be careful not to let yourselves become occupied with too much feasting and drinking and with the worries of this life, or that Day may suddenly catch you like a trap. For it will come upon all people everywhere on earth. Be on watch and pray always that you will have the strength to go safely through all those things that will happen and to stand before the Son of Man.” (Luke 21:34-36)

 

 

 

 

 

“Ang Humahanap sa Kabutihan ng Dios ay Hindi dadalawin ng Kasamaan na Darating sa Sanlibutang Ito”

Tags

,

(From the sermons entitled, “Ang Paghanap sa Kabutihan ng Panginoong Dios” and “Ang mga Tao na Hindi Dadalawin ng Kasamaan na Darating sa Sanlibutang Ito” for dates February 6 and 9, 2014)

LighteningBoltSunset(image courtesy of harvestmessenger)

Inilarawan ng Biblia ang malawak na kabutihan ng Dios. Siya’y hindi lamang Dios na Makapangyarihan sa lahat, kundi Siya ay Dios na mapagbiyaya at mabuti sa lahat. “Ang Panginoon ay mapagbiyaya, at puspos ng kahabagan; banayad sa pagkagalit, at dakila sa kagandahang- loob. Ang Panginoon ay mabuti sa lahat; at ang kaniyang mga malumanay na kaawaan ay nasa lahat niyang mga gawa.” (Awit 145:8-9)

 

Sa maraming pagkakataon, ipinakilala din na Hindi Siya magkakait ng anomang mabuting bagay sa nagsisilakad ng matuwid, lalo pa nga sa kanilang tumitiwala sa Kaniya (Awit 84:11). Kailangan din nating maunawaan na ang Dios ay tapat, marunong Siyang sumunod sa tipan o kasunduan sa Kaniyang mga lingkod at iginagawad Niya ang Kaniyang kagandahang- loob sa mga umiibig sa kaniya at tumutupad ng kaniyang mga utos. (Deuteronomio 7:9)

 

“Nguni’t ang kagandahang- loob ng Panginoon ay mula ng walang pasimula hanggang sa walang hanggan sa nangatatakot sa kaniya, at ang kaniyang katuwiran ay hanggang sa mga anak ng mga anak; Sa gayong nagiingat ng kaniyang tipan, at sa nagsisialaala ng kaniyang mga utos upang gawin.” (Awit 103:17-18)

 

Kaya’t kung ibig nating masumpungan ang kagandahang loob ng Dios, napaka-simple ng solusyon, hanapin natin Kaniyang katuwiran, ganapin natin ang Kaniyang mga palatuntunan, kung magkagayon ay masusumpungan natin ito.

 

Ang wika ng Biblia, “hindi siya malayo sa bawa’t isa sa atin” (Gawa 17:27).

 

Ang kailangan lamang ay sundin natin ang kalooban Niya. Sa awit ni David ay mababasa natin, “Ako’y natutuwa nang kanilang sabihin sa akin, tayo’y magsiparoon sa bahay ng Panginoon. Dahil sa bahay ng Panginoon nating Dios. Hahanapin ko ang iyong buti.” (Awit 122:1,9) Masusumpungan natin ang Dios, ang Kaniyang kabutihan sa Kaniyang bahay.

 

Ipinakita ni Hesus ang isang halimbawa, na napakahalagang masumpungan ng bahay ng Dios. “At sinabi niya sa kanila, Bakit ninyo ako hinahanap? di baga talastas ninyo na dapat akong maglumagak sa bahay ng aking Ama.” (Lucas 2:49)

 

Sa sinaunang Israel ay nagbilin ang Dios, sa dakong Kaniyang pipiliin, sila’y kailangang pumaroon doon. “Kundi sa dakong pipiliin ng Panginoon ninyong Dios sa lahat ng inyong mga lipi na paglalagyan ng kaniyang pangalan, sa makatuwid baga’y sa kaniyang tahanan ay inyong hahanapin, at doon kayo paroroon:” (Deuteronomio 12:5) “At anumang iniutos ng Dios ng langit, gawing lubos sa bahay ng Dios ng langit.” (Ezra 7:23)

Kaya’t hiniling ni David na tumahan sa bahay ng Dios habang siya ay nabubuhay. (Awit 27:4) Ang tinutukoy niyang bahay ng Dios ay ang tabernakulo ng Dios, na siyang kinaroroonan ng sampung utos na nakasulat sa dalawang tapyas ng bato, na sa kaniyang panahon ay mailipat sa isang tunay na templo. Nagkaroon ito ng katuparan sa kaniyang anak na si Solomon.

 

Sa Bagong Tipan, ang bahay ng Dios ay ang iglesia ng Dios (1 Timoteo 3:15), kalipunan ito ng mga mananampalataya, na binuklod sa iisang aral, pananampalataya at pagasa sa tunay na Dios na Makapangyarihan sa lahat.

 

Gaya ng bahay ng Dios sa lumang tipan, ang iglesia ng Dios ay kinaroonan ng Dios. Kung masumpungan ng sinuman ay matatagpuan ang Kaniyang kagandahang loob, sapagkat sa iglesia ay matatagpuan ang mga aral o mga salita ng Kaniyang katuwiran, mga salitang nagtutuwid, bumabanal at makapagliligtas sa isang kapatid na sumasampalataya at nagtatapat.

 

Kung masumpungan ang kabutihang loob ng Dios bunga ng pagtanggap at pagsampalataya sa Kaniyang mga salita, saan tayo tiyak na ililigtas ng ating dakilang Dios?

 

Mayroong nakatakdang kasamaan na nakatalagang maranasan ng sanlibutang ito. Ang kasamaang ito ay hayag na palatandaan ng Kaniyang galit. Galit na dulot ng pagtalikod at hindi pagsampalataya sa Kaniya.

 

Binigyang diin ito ni Apostol Pablo sa kaniyang sulat na ito ay biglang pagkawasak, “Pagka sinasabi ng mga tao, Kapayapaan at katiwasayan, kung magkagayo’y darating sa kanila ang biglang pagkawasak, na gaya ng pagdaramdam, sa panganganak ng babaing nagdadalang- tao; at sila’y hindi mangakatatanan sa anomang paraan.” (1 Tesalonica 5:3)

 

Ipinagpauna ng Panginoong Hesus ang mga pangyayaring ito na nakatakdang maganap sa hinaharap na panahon. Ang mga pangyayaring ito ay kakilakilabot. Kung iniiisip nating ang mga kalamidad na nagaganap sa ngayon ay lubhang nakakahindik, higit pa dito ang mararanasan sa araw ng kagalitan. “At magkakaroon ng malalakas na lindol, at sa iba’t ibang dako ay magkakagutom at magkakasalot; at magkakaroon ng mga bagay na kakilakilabot, at ng mga dakilang tanda mula sa langit.” (Lukas 21:11) “Minsan na lamang, sangdaling panahon, at aking uugain ang langit, at ang lupa, at ang dagat, at ang tuyong lupa; At aking uugain ang lahat na bansa;” (Hagai 2:6-7)

 

Hindi lamang lindol, kundi maging mga bagyong malalakas, mga daluyong ng dagat, mga buhawing hahampas at mapamuksang baha ang sasapitin ng sanlibutang ito. Ang mga kalamidad sa nagdaan ay pagpapauna lamang o patikim ng mangyayari sa hinaharap na panahon. At ito ay magaganap hindi lamang sa isang dako, kundi ito ay magaganap sa lahat ng mga bansa.

 

“Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo, Narito, kasamaan ay mangyayari sa bansa at bansa, at malakas na bagyo ay ibabangon mula sa kahulihulihang bahagi ng lupa. At ang mapapatay ng Panginoon sa araw na yao’y magiging mula sa isang dulo ng lupa hanggang sa kabilang dulo ng lupa: sila’y hindi tataghuyan, o dadamputin man, o ililibing man; sila’y magiging dumi sa ibabaw ng lupa.” (Jeremias 25:32-33)

 

At sino lamang ang tinitiyak na maliligtas sa mga kasamaang ito na magaganap?

 

Silang nakasumpong sa Dios, sa Kaniyang katuwiran, sa Kaniyang mga salita, sa loob ng Kaniyang bahay, sila ang tinutukoy ng Biblia na mga banal na ilalayo ng Dios na makaranas ng kasamaan. “Ang Panginoon ay marunong magligtas ng mga banal, sa tukso at maglaan ng mga di matuwid sa ilalim ng kaparusahan hanggang sa araw ng paghuhukom;” (2 Pedro 2:9)

 

Ito’y isang malaking kapalaran na tatamuhin ng bawat nagtatapat at sumasampalataya sa Dios. Marami man ang kadalamhatian na sa kasalukuyan ay pinagdadaanan natin, subalit sinabi ng Biblia, ililigtas tayo ng Dios lalo’t sa Kaniyang naka-ambang galit (Awit 34:19).

 

Ang aral na ito ay upang bigyang babala ang bawat isa. Ipinakikita na sa atin ang tiyak na kaganapan sa hinaharap. Ihanda natin ang ating mga sarili at huwag tayong magpabaya sa pananampalataya at paglilingkod.

 

“Datapuwa’t mangagingat kayo sa inyong sarili, baka mangalugmok ang inyong mga puso sa katakawan, at sa kalasingan, at sa mga pagsusumakit ukol sa buhay na ito, at dumating na bigla sa inyo ang araw na yaon na gaya ng silo: Sapagka’t gayon darating sa kanilang lahat na nangananahan sa ibabaw ng buong lupa. Datapuwa’t mangagpuyat kayo sa bawa’t panahon, na mangagsidaing, upang kamtin ninyo ang makatakas sa lahat ng mga bagay na ito na mangyayari, at upang mangakatayo kayo sa harapan ng Anak ng tao.” (Lukas 21:34-36)

 

 

 

 

The Two Types of Discipline

Tags

,

(From the sermon entitled “Ang Dalawang Mukha ng Pagsaway” for dates January 30 and February 2, 2014)

Corporal-Punishement

Each new member of the church of God is likened to a newborn infant. Like an infant, a new member is innocent and lacks wisdom when it comes to the will of God. The words of God are really needed for spiritual growth.

 

And yearn like newborn infants for pure, spiritual milk, so that by it you may grow up to salvation.” (1 Peter 2:2)

 

The Bible says we need to be like children to enter the kingdom of heaven. However, in some situations, we really need to grow up and mature, especially when it comes to faith. We cannot stay to be like children at all times. Apostle Paul says,

 

 “For we know in part, and we prophesy in part, but when what is perfect comes, the partial will be set aside. When I was a child, I talked like a child, I thought like a child, I reasoned like a child. But when I became an adult, I set aside childish ways.” (1 Corinthians 13:9-11)

 

Every Christian is expected to mature in faith, in wisdom, in knowledge and in commitment to God as time goes by. Although there are good traits that we have to imitate on children, we are expected to grow more maturely. Among the good traits of children that we should try to retain are the following:

 

  • Children do not know about hatred.
  • Children possess lots of humility.
  • Obedience and discipline is easier for children.

 

However, there are also children’s traits that we need to leave behind. Among them are the following:

 

  • Children are sensitive and emotional.
  • When hurt, children look for someone to gain support.
  • Children are much easier to be tempted and commit mistakes.
  • Children have less control over themselves.

 

What do we need to experience so that we may no longer come back to our childish selves?

 

The Bibles illustrates that children lacks wisdom and instructions. To improve and grow maturely in faith, the Scripture insists about the rod of discipline, which when received, will make us grow spiritually. (Proverbs 22:15) “Folly is bound up in the heart of a child, but the rod of discipline will drive it far from him.”

 

Disicipline will come from God to correct each mistake that we did in the past. Only God has the power and authority to change us and cut every ounce of error we have. (Job 5:17) “Therefore, blessed is the man whom God corrects, so do not despise the discipline of the Almighty.”

 

The words of God are an instrument of correction. It will remind us of who really are; and what we should have done. But most of all open our eyes to the truth, which is oftentimes covered because of our sins.

 

(Proverbs 23:12-13) “Apply your heart to instruction and your ears to the words of knowledge. Do not withhold discipline from a child; even if you strike him with the rod, he will not die.”

 

God’a discipline is a manifestation of His immeasurable love to His children. God doesn’t rejoice on errors and sins.  (Proverbs 3:12) “For the Lord disciplines those he loves, just as a father disciplines the son in whom he delights.”

 

And so, we have to love and not hate when we are corrected by His words. But instead, we rejoice when we are disciplined because we know that God is upon us, especially if we try to meditate on His words.

 

Then, there is another type of discipline that we may find terrifying. God can also unleash His wrath for those who did not heed His corrections.

 

(Proverbs 1:24-30)”Because your ears were shut to my voice; no one gave attention to my out- stretched hand; You were not controlled by my guiding, and would have nothing to do with my sharp words: So in the day of your trouble I will be laughing; I will make sport of your fear; When your fear comes on you like a storm, and your trouble like a rushing wind; when pain and sorrow come on you. Then I will give no answer to their cries; searching for me early, they will not see me: For they were haters of knowledge, and did not give their hearts to the fear of the Lord: They had no desire for my teaching, and my words of protest were as nothing to them.”

 

If we don’t want it to happen to us, then we need to love and accept all His corrections now more than ever. Paul writes, “This witness is true. So say sharp words to them so that they may come to the right faith.” (Titus 1:13) Even if we find that the words of God are very sharp and cuts deeply into hearts, we should be glad and feel grateful because He wants us to do the right thing. Paul wrote Titus to even use some sharp words so that the members of the church may come to know that what they were doing are not according to the will of God.

 

Discipline is very important to attain spiritual maturity and growth. God’s discipline pushes us to be more mature in faith and leave all the mistakes that we have done in the past. It pushes us to atone for those errors until we have a change of heart.

 

(Romans 2:4) “Or is it nothing to you that God had pity on you, waiting and putting up with you for so long, not seeing that in his pity God’s desire is to give you a change of heart?”

 

Therefore, God’s discipline is a pure blessing to us. Anyone who accepts it maturely is wise. (Proverbs 9:7-10) “He who gives teaching to a man of pride gets shame for himself; he who says sharp words to a sinner gets a bad name. Do not say sharp words to a man of pride, or he will have hate for you; make them clear to a wise man, and you will be dear to him. Give teaching to a wise man, and he will become wiser; give training to an upright man, and his learning will be increased. The fear of the Lord is the start of wisdom, and the knowledge of the Holy One gives a wise mind.”

Ang Dalawang Mukha ng Pagsaway

Tags

, ,

(From the sermon of the same title for dates January 30 and February 2, 2014)

punishment

Bawat bagong kaanib sa iglesia ng Dios ay itinulad sa mga bata. Gaya ng mga bata, inosente at salat sa mga kaalamang ukol sa Dios ang isang bagong kapatid. Ang mga salita ng Dios ay kailangan at siyang itinuturing na pagkaing magpapalaki at magpapalakas sa pananampalataya.

 

Gaya ng mga sanggol na bagong panganak ay nasain ninyo ang gatas na walang daya na ukol sa espiritu, upang sa pamamagitan nito’y magsilago kayo sa ikaliligtas.” (1 Pedro 2:2)

 

Subalit gaya ng mga bata, kailangang iwan natin ang kalagayang bata. Hindi normal na manatiling bata at musmos, lalo pa nga sa paguugali at kaisipan.

 

Sapagka’t nangakakakilala tayo ng bahagya, at nanganghuhula tayo ng bahagya; Datapuwa’t kung dumating ang sakdal, ang bahagya ay matatapos. Nang ako’y bata pa, ay nagsasalita akong gaya ng bata, nagdaramdam akong gaya ng bata, nagiisip akong gaya ng bata: ngayong maganap ang aking pagkatao, ay iniwan ko na ang mga bagay ng pagkabata.” (1 Corinto 13:9-11)

 

Inaasahan na ang bawat mananampalataya ay lalago sa kaalaman, titibay sa pagasa at pananampalataya, at lubos na magiging sakdal sa pagibig at pakikipagrelasyon sa Dios. Kaya habang ang kapatid ay nagtatagal sa pananatili sa loob ng iglesia ng Dios, inaasahan siya na magpapakita ng ibayong pagunlad sa lahat ng aspeto ng paglilingkod at pananampalataya.

 

Ang pagbabalik sa kalagayang kulang sa unawa ay gaya nang pagbabalik sa pagiging bata. May mga ugaling dapat nating tularan sa mga bata. Sa katotohanan, sabi nga ng Panginoong Hesus, ay tumulad tayo sa mga bata upang magsipasok tayo sa kaharian ng langit. May mga mabubuting bagay at katangian din naman ang mga bata na sapat upang maging karapatdapat sa Dios, gaya ng mga sumusunod:

  • Hindi nagtatanim ng sama ng loob ang mga bata
  • Ang mga bata ay mayroong mababang kalooban
  • Madali ang pagtalima sa mga bata
  • Mas madaling disiplinahin ang mga bata

 

Ngunit sa ilang aspeto, ang pagiging bata ay dapat nating iwan. May mga katangiang dapat na hindi makita sa atin sapagkat inaasahang magma-mature tayo sa paglilingkod o pananampalataya habang tumatagal ang panahon. Kaya iiwan natin ang ilang ugaling bata gaya ng mga sumusunod:

  • Ang pagiging maramdamin o emosyunal
  • Ang paghahanap ng kakampi kung may nakasamaan ng loob
  • Mas madaling maniwala o makumbinsi sa paggawa ng kamalian
  • Walang sapat na kakayahan sa pagpipigil ang mga bata

 

Kaya upang huwag nang bumalik pa ang bawat isa sa kalagayang kulang sa unawa, ano ang itinakda ng Dios na maranasan ng mga lingkod?

 

Inilarawan ng Biblia na taglay ng mga bata ang kamangmangan, subalit ang tanging paraan upang malagpasan ito ay sa pamamagitan ng pamalong pagsaway (Kawikaan 22:15). “Ang kamangmangan ay nababalot sa puso ng bata; nguni’t ilalayo sa kaniya ng pamalong pangsaway.”

 

Sa Dios magmumula ang pagsaway sa ikatututo ng bawat mananampalataya. Siya lamang ang may kakayahang putulin ang anumang kamaliang taglay natin. “Narito, maginhawa ang tao na sinasaway ng Dios: kaya’t huwag mong waling kabuluhan ang pagsaway ng Makapangyarihan sa lahat.” (Job 5:17)

 

Ang mga salita ng Dios ang magiging kasangkapan upang maituwid ang bawat kamalian, upang mapaalalahanan ang mga nakakalimot, at upang mamulat sa katotohanan ang mga matang natatalukbungan ng kasamaan. Kaya ang mga salita ng Dios ay mga salitang sumasaway at nagtutuwid.

 

“Ihilig mo ang iyong puso sa turo, at ang iyong mga pakinig sa mga salita ng kaalaman. Huwag mong ipagkait ang saway sa bata: sapagka’t kung iyong hampasin siya ng pamalo, siya’y hindi mamamatay.” (Kawikaan 23:12-13)

 

Isang bagay ang dapat nating tandaan, na anumang pagsaway na mula sa Dios ay tanda ng Kaniyang dalisay na pagibig. Hindi nakikigalak ang Dios sa kamalian, at ayaw Niyang kunsintihin tayo sa ating mga kamalian.

 

“Sapagka’t sinasaway ng Panginoon ang kaniyang iniibig: gaya ng ama sa anak na kaniyang kinaluluguran.” (Kawikaan 3:12)

 

Kaya kapag sinasaway tayo ng Kaniyang mga salita, huwag tayong magdamdam, manapa ay talimahin at pagbulaybulayan natin ang mga ito.

 

Mayroong uri ng pagsaway ang Dios na hindi natin magugustuhan. Ang pagsaway na ito ay may dalang poot at kagalitan at hindi natin ibig na ito ay maranasan ng bawat isa. At ang galit na ito ay ipagkakaloob ng Dios sa mga hindi inibig at tinanggap ang Kaniyang mga pagsaway.

 

“Sapagka’t ako’y tumawag, at kayo’y tumanggi: aking iniunat ang aking kamay, at walang makinig; Kundi inyong iniuwi sa wala ang buo kong payo, at hindi ninyo inibig ang aking saway: Ako naman ay tatawa sa kaarawan ng inyong kasakunaan: ako’y manunuya pagka ang inyong takot ay dumarating; Pagka ang iyong takot ay dumarating na parang bagyo. At ang inyong kasakunaan ay dumarating na parang ipoipo; pagka ang hirap at hapis ay dumating sa inyo. Kung magkagayo’y tatawag sila sa akin, nguni’t hindi ako sasagot; hahanapin nila akong masikap, nguni’t hindi nila ako masusumpungan: Sapagka’t kanilang ipinagtanim ang kaalaman, at hindi pinili ang takot sa Panginoon. Ayaw sila ng aking payo; kanilang hinamak ang buo kong pagsaway.” (Kawikaan 1:24-30)

 

Kaya naman, kung ibig nating huwag tayong humantong sa ganitong masaklap na kalagayan, anumang pagsaway na tila sumusugat sa ating kalooban at damdamin ay tanggapin natin upang ituwid ang anumang kamalian o pagkukulang na ating nagagawa. Kaysa naman maranasan pa natin ang parusang may kapootan ng Dios, piliin na natin ang pagsaway na may kaamuan at pagibig.

 

Sa isang sulat ni Apostol Pablo, ipinahayag niya, “Dahil dito’y sawayin mong may kabagsikan sila, upang mangapakagaling sa pananampalataya” (Tito 1:13) Sinulatan niya si Tito na sawaying mainam ang mga kapatirang nawawala sa kaayusan at kumikilos nang hindi ayon sa aral ng Panginoon.

 

Ipinakikita dito na mahalaga ang pagsaway sa mga kapatiran upang magkaroon ng pagbabago sa kanilang pananampalataya. Lalo pa nga kung kumikilos sila nang hindi ayon sa kalooban ng Dios. Ang lahat ng ito ay kahayagan ng pagibig ng Dios sa ating lahat. Hindi Niya ibig na tayo ay mapahamak o maparusahan pagdating ng araw, kaya ngayon pa lamang ay tinatanggap na natin ang mga ganitong pagsaway.

 

“O hinahamak mo ang mga kayamanan ng kaniyang kabutihan at pagtitiis at pagpapahinuhod, na hindi mo nalalaman na ang kabutihan ng Dios ay siyang umaakay sa iyo sa pagsisisi?” (Roma 2:4)

 

Anumang pagsaway ay dapat na ariing isang pagpapala sa panig nating sinasaway. Pantas ang tumatanggap ng pagsaway. “Siyang sumasaway sa manglilibak ay nagtataglay ng kahihiyan sa kaniyang sarili: at siyang sumasaway sa masama ay nagtataglay ng pula sa kaniyang sarili. Huwag mong sawayin ang manglilibak, baka ipagtanim ka niya: sawayin mo ang pantas, at kaniyang iibigin ka. Turuan mo ang pantas, at siya’y magiging lalong pantas pa: iyong turuan ang matuwid, at siya’y lalago sa pagkatuto. Ang pagkatakot sa Panginoon ay pasimula ng karunungan: at ang pagkakilala sa Banal ay kaunawaan.” (Kawikaan 9:7-10)

 

Sa isang tunay na umuunawa ng kalooban ng Dios, ang pagsawata ay tumatagos nang malalim sa kanilang puso at kalooban. “Ang saway ay nanasok na taimtim sa isang naguunawa, kay sa isang daang hampas sa mangmang.” (Kawikaan 17:10)

 

Tanging ang matuwid lamang at ang naghahangad ng kaligtasan ang tumatanggap ng matuwid na pagsaway ng Dios. Subalit sa kanilang mga manggagawa ng kasamaan, hinahamak nila ang turo at pagsaway ng Dios.

 

 

The Meaning of “AMEN” to God’s Servants

Tags

, , ,

(From the sermons entitled, “Ang mga Kapatid na Nagsipurol sa Pakikinig” and “Ang “Amen” o “Siya Nawa” para sa mga Lingkod ng Dios, for dates January 23 and 26, 2014)

thanks2

We usually hear and say the word “amen” in prayers. However, what does “amen” mean?

 

Oxford Dictionary defines it as the word uttered after every prayer or a hymn, which means, “let it be done.” The Hebrew meaning is “true” and “faithful.” It denotes support or approval of the prayers being said. Jesus Christ taught us an example of prayer in Matthew 6:9-13, and in the end of the prayer is the word “amen.”

 

Paul, an apostle of the Gentile, sends a message to the church that prayers should be clear and understandable from those who can hear it, so that they can approve from it (1 Corinthians 14:16-17).

 

Moreover, an incident in the Old Testament shows that saying “amen” is part of worshipping the almighty God.

 

And Ezra opened the book in the sight of all the people, for he was above all the people. And when he opened it, all the people stood up. And Ezra blessed God, the great God. And all the people answered, Amen, amen, lifting up their hands. And they bowed their heads and worshiped God with their faces to the ground.” (Nehemiah 8:5-6)

 

Aside from this, prophet Jeremiah explains the meaning of the word amen is, “Amen! May the Lord do so.(Jeremiah 28:6)” It means anything that we ask to Him through prayers and hymnals, we believe that God will do so especially if we ask according to His pleasure.

 

What sort of things should we ask to God that we believe He should do so for us?

 

Apostle Paul emphasizes clearly the importance of good relationship in all members of the church. Paul says we should avoid things that can destroy the spiritual connection of each other; after all, we were called to be brothers and sisters in faith. If anyone sins against us, we should have a humble heart so that we can forgive easily.

 

 (Ephesians 4:31-32) “Let all bitterness and wrath and anger and tumult and evil speaking be put away from you, with all malice. And be kind to one another, tenderhearted, forgiving one another, even as God for Christ’s sake has forgiven you.”

 

(Colossians 3:16) “Let the Word of Christ dwell in you richly in all wisdom, teaching and admonishing one another in psalms and hymns and spiritual songs, singing with grace in your hearts to the Lord.”

 

God desires that His words dwell in us permanently. We can do this by applying what we have received and heard. We have to try to be perfect especially in doing what is holy in the sight of the almighty God, and that we are able to do what is righteous and according to the will of the Father.

 

Make you full of every good work and ready to do all his desires, working in us whatever is pleasing in his eyes through Jesus Christ; and may the glory be given to him for ever and ever. So be it.” (Hebrews 13:21)

 

If we could do this, then we could increase more and more in knowledge and experience and that we could be true and without blemish until Christ comes. Then we could be able to give glory to God because we will bear fruit of righteousness through our Lord Jesus Christ (Philippians 1:9-11)

 

However, there are some things that we should avoid and never should be seen on us, as servants of God. Paul warns us,

 

But if while seeking to be justified in Christ we ourselves have also been found to be sinners, is Christ then one who encourages a sin? Absolutely not!” (Galatians 2:17)

 

God forbid! We should not allow living a life that we already left behind because of its sinful ways. We were born again in spirit through God’s will and it will be a huge insult to Him if we do come back again in our wicked ways.

 

“Absolutely not! How can we who died to sin still live in it?” (Romans 6:2)

 

Moreover, if there is something that we should concentrate on in this life, it should be focused more on serving God. We should always give importance on hearing His words while we have the chance, and while we have the liberty to do so. After all, faith comes from listening (Romans 10:17), and through faith, we could be perfect and our spiritual knowledge will continue to increase (Proverbs 22:20). We should always give importance on attending worship services, prayer meetings and other congregational gatherings. We always hear the words of God through these assemblies and it is a perfect chance for us to exercise our faith and be fruitful in doing good deeds allowing us to grow more in our relationship with God.

 

However, listening and knowing the will of God is not enough. Applying what we heard is the next step we should take. Listening without doing them is useless at all. James the Apostle says,

 

But be sure you live out the message and do not merely listen to it and so deceive yourselves.” (James 1:22)

 

In many instances, the Bible cites the importance of obedience and following what we have received in faith. Listening though is important, however, it will be more fruitful if we practice what we heard. Only those who do the will of God will eventually inherit the kingdom of heaven.

 

“(For not the hearers of the law are just before God, but the doers of the law shall be justified.” (Romans 2:13)

 

Many will call upon His name, but only those who do the will of the almighty God will be saved and enter His kingdom (Matthew 7:21-23). Those who do not do His will are like someone who looks on the mirror. While at the mirror, he remembers who he is, but after he left, he forgets himself (James 1:23-24). While we listen to God’s words, His words remind us who we are in this life. Oftentimes, we forget who we are after we forget the message of His words.

 

Then, there are those who listen to His words but do not come to full understanding. Some of them became lazy to know the message of His words and lean on in their own understanding (Hebrews 5:11-12). The Bible says that the ancient Israelites became sluggish about the words of God. They became hard headed and did not accept the truth and corrections.

 

“For the heart of this people has become dull; they are hard of hearing, and they have shut their eyes, so that they would not see with their eyes and hear with their ears and understand with their hearts and turn, and I would heal them. (Matthew 13:15)

 

No matter how righteous, striking and perfect are His words, if we don’t apply it in our lives, it will not save us. It will only do well on us if we let it happen to us. But for those who reject His words, like those who hate corrections, will never attain the full knowledge of His will. Those who close their eyes and hearts will never understand (Isaiah 44:18).

 

Listen and follow the advise of His words and try that in all times we observe it in our lives, for if we do this, we will have hope for the eternal life.

 

So put away all filth and evil excess and humbly welcome the message implanted within you, which is able to save your souls. But be sure you live out the message and do not merely listen to it and so deceive yourselves.” (James 1:21-22)

 

 

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 87 other followers