The People who can Escape Hell

(From the sermon entitled, “Ang mga Taong Makatatakas sa Impiyerno” for October 2, 2014) hell_forever_and_everContrary to the common belief about hell, the Bible tells us that hell doesn’t exist, at least not yet. If it doesn’t exist yet, where is hell now? What does the Bible tell us about its existence?

The Bible tells us that the present earth and heaven that we see are all reserved unto fire. Apostle Peter explains, “By the same word the present heavens and earth are reserved for fire, being kept for the day of judgment and destruction of the ungodly.” (2 Peter 3:7 NIV)

This will eventually happen when Christ comes again. In His impending return, Christ will bring the reward for those who remain faithful and victorious until the end. However, Christ will also carry His wrath to those who are worthy of eternal punishment. The topic doesn’t say that there were already souls in hell, and that they can escape it.

What is the meaning of escaping from hell? Is it true that there are people who can escape the everlasting punishment? The fact is, we can all escape hell. It is God’s will that we know the truth and be saved from hell. How can we escape hell and be saved from it?

We need to understand how we can avoid eternal punishment. At least, now we know that hell is not existing yet, we have lots of opportunity to escape it. How? The best way to avoid hell is to come to God and serve Him. The logic is simple, the more we come closer to God, the more we go far away from hell. People need to understand and know the will of God.

The Bible tells us that only those who do the will of the Father can enter the kingdom of heaven. Therefore, to avoid hell, we need to do what the Father wills. One of His will is to repent and be baptized as written in Acts 2:38,41,47, which says, “Then Peter said unto them, Repent, and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the remission of sins, and ye shall receive the gift of the Holy Spirit.Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls.Praising God, and having favour with all the people. And the Lord added to the church daily such as should be saved.” (Acts 2:38, 41, 47)

Notice that those who received Baptism became members of His church. Christ built His church so that we can fully serve God and do His will according to His pleasure. In Matthew 16:18, we can read that the gates of hell will not prevail against the church.

Therefore, if we are a member of His church, we have the biggest chance of escaping hell. As a proof, Apostle Paul says that it is the church whom Christ Will save. We can read it in Ephesians 5:23,25, which says, “For the husband is the head of the wife as Christ is the head of the church, his body, of which he is the Savior. Husbands, love your wives, just as Christ loved the church and gave himself up for her” (Ephesians 5:23, 25 NIV)

It is therefore a huge blessing to be part of His body, which is the church of God. Blessed are those who found and were able to enter the narrow gate. Many will try to enter it, unfortunately, they won’t find it. Having been baptized and becoming member of the church alone, doesn’t guarantee us the escape from hell. We need to follow the advises of the Bible.

One of the advises tells us, “Therefore, since we have these promises, dear friends, let us purify ourselves from everything that contaminates body and spirit, perfecting holiness out of reverence for God.” (2 Corinthians 7:1 NIV)

Becoming a member is only a step towards salvation. We need to remain clean until we reach the perfectness of our faith. Baptism removes and washes our sins away. However, what do we do with the sins after our baptism? Let us remember that no abominations will enter the kingdom of heaven.

Therefore, We do not let our bodies become an instrument of deceitful desires. Apostle Paul explains, “Therefore do not let sin reign in your mortal body so that you obey its evil desires. Do not offer any part of yourself to sin as an instrument of wickedness, but rather offer yourselves to God as those who have been brought from death to life; and offer every part of yourself to him as an instrument of righteousness.” (Romans 6:12, 13 NIV)

Most of all, we need to run away from all sorts of temptations and wickedness. Before temptations overcome us, we need to turn away. We don’t let our confidence and curiosity become a weakness in facing temptations. The story of Joseph teaches us that running away from his master’s wife made him more righteous before God. His master’s wife seduced him, but it did not prosper because he ran away from it. He did not face it remember, he fled.

Apostle Paul suggests, “and that they will come to their senses and escape from the trap of the devil, who has taken them captive to do his will.” (2 Timothy 2:26 NIV) This means that even those who are already trapped trap can escape, only if they follow God’s will and instructions. Temptations will always be there. It comes in an unexpected place and time and anytime, it can overcome us if we don’t watch ourselves.

We need to avoid being like those who have been overpowered by temptations and deceits. As God’s creations, we really don’t have choices at all. Even if we do or failed to do His will, we shall face Him soon at the appointed time of judgment. We will all be measured to what we have done, be it secretly or revealed. We cannot hide from God.

Posted in Christian Teachings | Tagged , , , | Leave a comment

Ang Likas o Katalagahan na Makikita sa Isang Matuwid na Lingkod ng Dios

(From the sermon of the same title, for October 5, 2014)

baptism3

Sa sandaling ang isang lingkod ay tawagin ng Dios, inilalakip sa Kaniya ang pananampalataya na magtutulak sa kaniya upang ganapin ang mga kalooban ng ating Panginoong Dios.

Siya’y mabubuhay sa pananampalataya, magiisip at magpa-plano siya nang ayon sa pananampalataya, magsasalita at kikilos siya nang ayon pa din sa pananampalataya. Nalalaman niyang sa pamamagitan nito ay kalulugdan siya ng Dios kung magpapatuloy siya sa paglakad nang ayon sa pananampalataya.

Ang ligaya ng isang lingkod ay ang mga katuwiran ng Panginoong Dios. Ang kaniyang tiwala ay nagmumula sa mga katuwiran at sa mga salita ng katotohanan. Lumalakad siya na kasama ng Dios, na ang ibig sabihin ay hindi siya lumalakad sa sarili lamang niya, kundi sa tuwina ay nangunguna ang Dios sa lahat ng kaniyang mga lakad (Mikas 6:8).

Bagaman ang tiwala Sa Dios ng isang kapatid ay matibay, hindi maikakaila na mayroon pa ding ilan na nabubuwal at nawawalan ng katatagan sa kanilang mga pananampalataya. Kaya naman ito ay itinatagubilin na ingatan, gaya nang pahayag ni Apostol Pablo, “Ang biling ito ay ipinagtatagubilin ko sa iyo, Timoteo na aking anak, ayon sa mga hula na nangauna tungkol sa iyo, upang sa pamamagitan ng mga ito ay makipagbaka ka ng mabuting pakikipagbaka; Na ingatan mo ang pananampalataya at ang mabuting budhi; na nang ito’y itakuwil ng iba sa kanila ay nangabagbag tungkol sa pananampalataya” (I Kay Timoteo 1:18, 19 TLAB)

Normal lamang sa isang mananampalataya ang makaranas nang pagkatisod, o pagkabuwal. Subalit ang mahalaga ay kung paano siya babangon mula sa kaniyang pagkadapa. Mayroong inaasahan na makita ang Dios sa isang lingkod lalo pa nga sa panahong siya ay nabubuwal.

Ang wika ng Biblia, “Sapagka’t ang matuwid ay nabubuwal na makapito, at bumabangon uli: nguni’t ang masama ay nabubuwal sa kasakunaan.” (Mga Kawikaan 24:16 TLAB) Bawat isa ay maaaring maaaring makaranas ng pagkabuwal, subalit ang matuwid ay babangon at babangon muli, anuman ang mangyari, at makailang beses man niyang maranasan ito. Maraming karakter sa Biblia ang kinakitaan ng pambihirang pagbangon sa kanilang pagkakalugmok. At ito ay hindi nila nagawa lamang sa kanilang sarili. Ang Dios na kanilang pinagtitiwalaan ang siyang naging sandigan nila sa kanilang pagbangon.

Si Job, na dakilang lingkod ay lubhang nalugmok sa mga pagsubok na kaniyang naranasan. Subalit ang mga pagsubok na yaon ay lalong nagpatibay sa kaniya, kung kaya’t ang kaniyang pagbangon ay naging madali lamang para sa kaniya. Palibhasa matibay sa pananampalataya, nanatili siyang tapat hanggang sa ang lahat ng nawala sa kaniya ay muling ibinalik ng Dios lahat.

Si David, na hari sa Israel ay nalugmok bunga ng pagkakasakit ng kaniyang anak sa asawa ni Uria. Siya ay nagayuno at nagdalamhati sa paghahangad na maawa ang Dios sa kaniya. Subalit nang mamatay ang bata, nagtindig siya, nagbihis at kumain at saka sumamba sa ating dakilang Dios. (2 Samuel 12:15-20). Ipinakikita dito na anuman ang maranasan natin bilang lingkod ng Dios ay dapat nating isalalay lahat sa Dios. Magdanas man tayo ng matinding kabiguan at pagsubok, huwag itong maging dahilan nang tuluyan nating pagkalugmok, kundi pagkatapos nito ay bumangon tayo sa tulong ng Dios upang ipakita ang ating lubos na pagtitiwala sa Kaniya.

Gayundin si Jonas, na propeta. Sa kaniyang pagdadalamhati mula sa tiyan ng malaking isda ay tumawag sa Dios at nagpahayag na tutuparin ang kaniyang ipinanata. Nang magkagayon ay iniluwal siya ng malaking isda at naging kasangkapan ng Dios sa pagpapahayag ng Kaniyang mga salita. (Jonas 1-2)

At ganito naman ang inaasahan sa atin ng ating Panginoong Dios. Ang gusto Niya ay lubos tayong magtiwala sa Kaniyang kapangyarihan at manalig na anuman ang ating maranasan ay hindi tayo kaylanman pababayaan. Yaong pagtitiwala natin sa Kaniya ay sapat upang mula sa ating pagkakalugmok ay bumangon tayo at magpatuloy sa ating mga katungkulan. Gaya nang pahayag, “Nang ang aking kaluluwa ay nanglupaypay sa loob ko; naaalaala ko ang Panginoon; At ang aking dalangin ay umabot sa loob ng iyong banal na templo. Nguni’t ako’y maghahain sa iyo ng tinig ng pasasalamat; Aking tutuparin yaong aking ipinanata. Kaligtasa’y sa Panginoon.” (Jonas 2:7, 9 TLAB)

Kaya nga kahit na ang pagkakalugmok natin ay bunga ng kasalanan, sikapin nating makabangon at makatakas sa kasalanan na gumugupiling sa atin, sa tulong at habag ng Dios. Ganito ang naging pananaw ni Apostol Pablo, “Nagpapasalamat ako sa kaniya na nagpapalakas sa akin, kay Cristo Jesus na Panginoon natin, sapagka’t ako’y inari niyang tapat, na ako’y inilagay sa paglilingkod sa kaniya; Bagaman nang una ako’y naging mamumusong, at manguusig; at mangaalipusta: gayon ma’y kinahabagan ako, sapagka’t yao’y ginawa ko sa di pagkaalam sa kawalan ng pananampalataya” (I Kay Timoteo 1:12, 13 TLAB)

Kung ang pagkakalugmok man natin ay bunga ng parusa ng Dios, maging positibo tayo sa pagtanggap nito at maging aral sa atin ang mga pagkakamali na ating nagawa, na naging sanhi upang tayo ay parusahan. Tandaan natin na mahal tayo ng Dios kaya tayo tumatanggap ng parusa. Ariin nating ikaliligtas ang bawat parusa, sa halip na magalit o magtampo tayo sa Kaniya. Gaya nang sinabi, “At inyong ariin na ang pagpapahinuhod ng ating Panginoon ay pagliligtas; na gaya rin naman ni Pablo, na ating minamahal na kapatid, na ayon sa karunungang ibinigay sa kaniya, ay sinulatan kayo” (II Pedro 3:15 TLAB)

Pagkatapos na tayo ay makabangon mula sa pagkakalugmok, wala tayong ibang dapat na gawin kundi sambahin, at pasalamatan ang Dios na tumulong sa atin kung paano tayo nakabangon. Ganito ang likas na karakter ng isang lingkod. Anuman ang mangyari, patuloy na siya ay sasamba sa dakilang Ama at patuloy na magbabayad ng kaniyang panata at pagtatapat. Gaya nang sinabi, “Walang pagsalang ang matuwid ay magpapasalamat sa iyong pangalan: ang matuwid ay tatahan sa iyong harapan.” (Mga Awit 140:13 TLAB)

Posted in Filipino Topics | Tagged , , , | Leave a comment

Ang mga Taong Makatatakas sa Impiyerno

(From the sermon of the same title for October 2, 2014)

hell2

Taliwas sa karaniwang paniniwala ng mga tao, ang impiyerno o dako ng parusahan ayon sa Biblia ay hindi pa eksistido. Kung wala pang impiyerno, nasaan ito? Ano ang sinasabi ng Biblia tungkol dito?

Ang sangkalangitan ngayon at ang lupa ay nakataan sa apoy. Ipinagpauna ito ni Apostol Pedro, “Nguni’t ang sangkalangitan ngayon, at ang lupa, sa pamamagitan ng gayon ding salita ay iningatang talaga sa apoy, na itinataan sa araw ng paghuhukom at ng paglipol sa mga taong masama.” (II Pedro 3:7 TLAB)

At ito ay magaganap sa Kaniyang muling pagbabalik. Sa Kaniyang pagbabalik, dala Niya ang gantimpalang buhay na walang hanggan sa lahat ng nagtapat at nagtagumpay. Subalit, ang walang hanggang parusa ay Kaniya namang inilaan sa lahat ng hindi nagtapat, hindi nagtagumpay, hindi sumampalataya at tumalikod sa Kaniya.

Hindi sinasabi ng ating paksang aralin na mayroon nang mga kaluluwang naroon sa impiyerno, at sila ay magkakaroon pa ng pagkakataong makatakas dito. Ano ang kahulugan ng sinabi ng ating paksa? Mayroon nga bang makatatakas sa impiyerno?

Ang totoo, magagawang tumakas ng tao sa impiyerno. Ngunit paano ito matatakasan? Unawain natin ang paraan na itinuturo ng Biblia upang matakasan natin ang walang hanggang kaparusahang ito. Samantalang wala pang impiyerno, mayroong pagkakataon ang tao upang ito ay matakasan. Paano?

Kung mayroon mang mabisang paraan na maiwasan ito ay sa pamamagitan ng paglapit sa Dios, na unawain at ganapin ang Kaniyang mga kalooban. Kung sinasabi ng Biblia na ang papasok lamang sa kaharian ng langit ay ang mga nagsisiganap ng Kaniyang mga kalooban, kung gayon, ito din ang tamang paraan upang matakasan ang impiyerno.

Isa sa kalooban ng Dios na itinuturo ng Biblia ay yaong tayo’y magsisi at tumanggap ng banal na Bautismo. Bilang katunayan, mababasa natin sa Gawa 2:38, 41, 47, “At sinabi sa kanila ni Pedro, Mangagsisi kayo, at mangagbautismo ang bawa’t isa sa inyo sa pangalan ni Jesucristo sa ikapagpapatawad ng inyong mga kasalanan; at tatanggapin ninyo ang kaloob ng Espiritu Santo.Yaon ngang nagsitanggap ng kaniyang salita ay nangabautismuhan: at nangaparagdag sa kanila nang araw na yaon ang may tatlong libong kaluluwa. Na nangagpupuri sa Dios, at nangagtatamo ng paglingap ng buong bayan. At idinaragdag sa kanila ng Panginoon araw-araw yaong nangaliligtas.” (Mga Gawa 2:38, 41, 47 TLAB)

Pansinin natin na bawat tumatanggap ng Bautismo ay nagiging sangkap ng iglesia. Ang iglesia ay itinayo ng Panginoong Hesus upang maging dako ng paglilingkod at pagtupad sa mga kalooban ng Dios. Sa Mateo 16:18, mauunawa natin na ang iglesiang ito ay hindi pananaigan ng pintuan ng impiyerno. Kung gayon, matatakasan ng tao ang impiyerno kung siya ay magiging sangkap ng iglesia.

Bilang dagdag pang katunayan, sinabi ni Apostol Pablo na ang iglesia o ang katawan ang ililigtas ng ating Panginoong Hesus, “Sapagka’t ang lalake ay pangulo ng kaniyang asawa, gaya naman ni Cristo na pangulo ng iglesia, na siya rin ang tagapagligtas ng katawan. Mga lalake, ibigin ninyo ang inyo-inyong asawa, gaya naman ni Cristo na umibig sa iglesia, at ibinigay ang kaniyang sarili dahil sa kaniya” (Mga Taga-Efeso 5:23, 25 TLAB)

Kaya’t mapalad ang nakakasumpong ng makipot na pintuan, sapagkat marami ang magsisikap na hanapin ito subalit kaunti lamang ang makakasumpong. At upang lubos na matakasan ang walang hanggang parusa sa impiyerno, sundin natin ang payo ng Biblia, “Yamang taglay natin ang mga pangakong ito, mga minamahal, ay magsipaglinis tayo sa lahat ng karumihan ng laman at ng espiritu, na pakasakdalin ang kabanalan sa takot sa Dios.” (II Mga Taga-Corinto 7:1 TLAB)

Hindi sapat na maanib lamang sa iglesia. Hakbang lamang ang pagpasok sa iglesia upang matamo ang kaligtasan. Kailangan ng tao na manatiling malinis sa laman at sa espiritu, hanggang sa tuluyang maabot ang kasakdalan ng pananampalataya. Ang Bautismo ay paglilinis at paglimot ng Dios sa mga nagdaan nating kasalanan. Paano naman ang mga kasalanang ating nagawa, pagkatapos nating tumanggap ng Bautismo?

Hindi sapat na ito ay maging malinis. Kailangang mapanatili ang kalinisan nito. Dahil hindi papasok sa langit ang anumang bagay na karumaldumal (Apocalipsis 21:27).

Kaya’t huwag nating itulot na ang katawan nating ito ay maging kasangkapan o instrumento ng pandaraya ng kalaban ng Dios. Gaya nang pahayag, “Huwag ngang maghari ang kasalanan sa inyong katawang may kamatayan, upang kayo’y magsisunod sa kaniyang mga pita: At huwag din naman ninyong ihandog ang inyong mga sangkap sa kasalanan na pinaka kasangkapan ng kalikuan; kundi ihandog ninyo ang inyong sarili sa Dios, na tulad sa nangabuhay sa mga patay, at ang inyong mga sangkap na pinaka kasangkapan ng katuwiran sa Dios.” (Mga Taga-Roma 6:12, 13 TLAB)

Higit sa lahat ay takasan natin ang anumang anyo ng kasamaan. Bago pa lamang dumating sa atin ang tukso ay takasan na natin ito. Huwag tayong manangan sa ating kakayahan na magagawa nating magtagumpay sa tukso. At maging sa kanilang nasa ilalim ng pagkaalipin ng kasalanan, ay dapat pagsikapang makatakas dito gaya nang sinasabi, “At sila’y makawala sa silo ng diablo, na bumihag sa kanila ayon sa kaniyang kalooban.” (II Kay Timoteo 2:26 TLAB)

Nariyan lamang lagi ang tuso sa hindi inaasahang lugar at pagkakataon, at maaari tayong mapagtagumpayan nito kung hindi natin tatakasan. Maaari tayong matulad sa ilan na pagkatapos makaunawa ay iniwan at tinalikuran ang pananampalataya dahil sa pagkakahulog sa kasalanan at tukso.

Bilang mga nilalang ng Dios, wala tayong pagpipilian. Ganapin man natin o hindi ang kalooban Niya, ay sa Kaniya pa din tayo haharap pagdating ng takdang panahon. Pagsusulitan natin lahat ang ating mga ginawa sa ating buhay, maging ito man ay lihim o hayag. Hindi natin maitatago sa Kaniya ang lahat ng ating mga ginawa.

Kaya’t upang hindi tayo humantong sa masamang kapalaran, sundin natin ang payo ng Biblia. Gaya nang pahayag, “Yamang taglay natin ang mga pangakong ito, mga minamahal, ay magsipaglinis tayo sa lahat ng karumihan ng laman at ng espiritu, na pakasakdalin ang kabanalan sa takot sa Dios.” (II Mga Taga-Corinto 7:1 TLAB)

Posted in Filipino Topics | Tagged , , , | Leave a comment

The Remnant Which Would be Saved

(From the sermon entitled, “Ang mga Kapatid na Makakasama sa mga Nalabi upang Tumanggap ng Kaligtasan” for date September 28, 2014)

righteous

Only a few will be saved.

Even with the ancient Israelites, the holy nation of God, it was mentioned that only those who came back to the Lord will receive salvation. The Bible says, ““Though the number of the Israelites be like the sand by the sea, only the remnant will be saved.” (Romans 9:27; Isaiah 10:22)

Not all of the sons of Israel will be saved. Majority of them were alienated from God and from His commandments. They were like children who rebeled against their parent. They did not acknowledge God despite of what God had shown them. They committed a lot of iniquities against God (Isaiah 1:2-4).

The Bible mentions about the story of the vineyard. Israelites are a chosen people of God, and as the story goes, they are chosen grapes, and God took care of them really well. However, when the vineyard gave its fruits, they are very sour like forest grapes. Israel did the same to God. They showed bitterness and sourness despites God’s show of mercy and love (Isaiah 5:1-7). They became foolish in the sight of the almighty God. They became wise in doing wickedness, however, foolish in terms of following the commandments of God (Jeremiah 4:22).

However, not all really turned away from God. There were some who are considered as remnant, which will receive salvation. There were some who remained faithful to God until the end of their lives. Some of them even became martyrs of faith (Hebrews 11:35-38). This is a proof that God did not really turned away from His chose people, the Israel (Romans 11:1-4).

In Isaiah 1:9, we can read, “Except the Lord of hosts had left unto us a very small remnant, we should have been as Sodom, and we should have been like unto Gomorrah.” This is a prophecy of what would become of His people. The remnant talks about the seed, which is Christ. Galatians 3:16 says, “Now the promises were made to Abraham and to his offspring. It does not say, “And to offsprings,” referring to many, but referring to one, “And to your offspring,” who is Christ.”

And about Christ, what is the aforementioned number of those who will be saved?

Christ Himself says, only few will enter the kingdom of heaven. Matthew 7:13-14 says it all, ““Enter through the narrow gate. For wide is the gate and broad is the road that leads to destruction, and many enter through it. But small is the gate and narrow the road that leads to life, and only a few find it.”

The gate or the door in other translation is His body, which is the church according to Colossians 1:24,18. Anyone who accepts Christ and became a member of His body or church will have a chance for salvation. However, it was said that only a few find it. This is the reason why Christ tells us, ““Make every effort to enter through the narrow door, because many, I tell you, will try to enter and will not be able to.” (Luke 13:24)

Many will look for the way of the truth, the way of salvation, the true church, unfortunately, only a few find it. There were some who are predestined long before who can come near Him, who has the chance to have a relationship with Him, who can serve Him (Ephesians 1:4) However, we can read in the Bible that those who were chosen are of no value and importance in this world, the foolishness of this world, the poor, for the reasons of making them rich in faith (1 Corinthians 1:26-29), and through this, arrogance in all people shall be removed and thus, we can prove that in all things, only the power and mercy of God reigns.

What are the traits of these people who are called and chosen to be saved?

Jesus says, “For many are, but few are chosen.” (Matthew 22:14) This is a proof that not all who wanted to serve God shall be righteous for salvation. The Bible explains the traits of those who are worthy of God’s redemption. Many will be called, but only few will be chosen for salvation.

To assure us of victory or success, like soldiers and athletes, we need to show we are fighting our best fight. It is not enough that we serve God. It is not enough that we became members of His body. We need to serve God with all our heart, mind and soul. Apostle Paul says, “Join with me in suffering, like a good soldier of Christ Jesus. No one serving as a soldier gets entangled in civilian affairs, but rather tries to please his commanding officer. Similarly, anyone who competes as an athlete does not receive the victor’s crown except by competing according to the rules.” (2 Timothy 2:3-5)

Thus, we need lots of patience and perseverance to be able to make it. This is an important element to attain perfection and salvation.

Let us remember always that there is no victory without a battle. If we surrender we will not win and if we turn back, there will be no victory. If we really wanted to be be part of the kingdom of heaven and receive the eternal life, we need to stand firm until the end, fight a good fight, finish the race and keep the faith.

Posted in Christian Teachings | Tagged , , | Leave a comment

Living a Self-Controlled Life, Righteous and Holy

(From the sermon entitled, “Marapat tayong Mabuhay na may Pagpipigil at Matuwid at Banal sa Panahong ito” for date September 25, 2014)

overcome

No matter how expensive, fast and amazing a car is, if it doesn’t have brakes, it’s not worth using it. It’s a suicide attempt if we try it. The same goes with our character. A character without discipline and self control can only lead us to destruction. Self control is an important trait of a servant of God.

Having self control is a character that shows strength. In spiritual sense, our strength can be shown by our ability to control our urges and desires in order to fulfil God’s will. We can also show our strength if we can control our selves over the temptations that comes along.

God’s enemy, the Devil, who is also our enemy is like a roaring lion looking for its prey. Its main target are the faithful servant of God. If we are not alert and sober, the Devil will overcome us because its deceits and temptations are so powerful (1 Peter 5:8-9).

Thus, we need to guard ourselves because we can be defeated by the Devil’s deceits and temptations anytime.

Jesus says, ““Watch and pray so that you will not fall into temptation. The spirit is willing, but the flesh is weak.” (Matthew 26:41) Prayers and belief are a perfect match to overcome the enemy and its deceits. The flesh maybe weak, but through faith we can overcome anything.

However, who are those that have no ability to control their selves?

The Bible tells us that the foolish and weak in faith are those that have no ability to control their selves. The book of Proverbs speaks about man’s foolishness, “By his foolish behaviour a man’s ways are turned upside down, and his heart is bitter against the Lord.” (Proverbs 19:3) A foolish man always do things that are against God. Their hearts are always fighting against the will of God. So, we do not expect them to have the control at anything that God wants us to control.

Instead of controlling one’s self, especially against temptations and deceits, they can get easily persuaded and overcome. Instead of perfecting the faith, they are always inclined in doing things more of the flesh. Apostle Paul mentions this, “Are you so foolish? After beginning by means of the Spirit, are you now trying to finish by means of the flesh?” (Galatians 3:3)

Like a car without a break, a foolish man has no control of himself, and eventually will crash.

The end of a foolish man is a great crash. Jesus says, “But everyone who hears these words of mine and does not put them into practice is like a foolish man who built his house on sand. The rain came down, the streams rose, and the winds blew and beat against that house, and it fell with a great crash.” (Matthew 7:26-27)

And so, we need to follow the instructions of the Scriptures, “For the grace of God has appeared that offers salvation to all people. It teaches us to say “No” to ungodliness and worldly passions, and to live self- controlled, upright and godly lives in this present age, while we wait for the blessed hope—the appearing of the glory of our great God and Savior, Jesus Christ.” (Titus 2:11-12)

The present world is wicked, chaotic and already won by the enemy of God. We should not allow it to overcome us and be controlled by its deceits. Faith (Hebrews 10:38), is a strong weapon to overcome everything, especially if we live by the words of God.

In order to be succesful, we need three things: (1) Desire – the desire to attain the eternal life should be greater than anything in our lives, greater than anything that can hinder us. (2) Belief – the belief that no matter what happens in our lives while serving God, we will still remain in Him and we can overcome anything. (3) Actions – we need to act according to His will, live a self-controlled life, righteous and godly, worthy of the gospel of Christ.

If we can do these things, we can be assured of salvation.

Posted in Christian Teachings | Tagged , , , | 1 Comment

Ang mga Nalabi upang Tumanggap ng Kaligtasan

(From the sermon entitled, “Ang mga Kapatid na Makakasama sa mga Nalabi upang Tumanggap ng Kaligtasan” for date September 28, 2014)

4590597244_6d89f276d8_z

Kaunti lamang ang maliligtas.

Sa lahi man ng Israel, na siyang unang bayan ng Dios ay ipinahayag na ang mga nanumbalik lamang sa Dios ang magtatamo ng kaligtasan. Gaya nang pahayag, “Kung ang bilang man ng mga anak ng Israel ay maging tulad sa buhangin sa dagat, ay ang nalalabi lamang ang maliligtas.” (Roma 9:27; Isaias 10:22)

Hindi lahat ng mga anak ni Israel ay magtatamo ng kaligtasan. Higit na nakararami sa kanila ang nangalayo sa Dios at sa Kaniyang mga palatuntunan. Sila’y gaya nang mga bata na naghimagsik nang lumaki. Sila ay hindi kumilala sa Dios sa kabila ng Kaniyang kagandahang loob at pagibig. Sila’y nagsigawa ng kalikuan at kasamaan sa paningin ng Dios. (Isaias 1:2-4)

Inilarawan ito ng Biblia na gaya ng pagaalaga ng ubasan. Ang Israel ay piling ubas, na inaruga nang lubos. Subalit sa halip na magbunga ng matamis na bunga ay ubas gubat o maasim ang naging bunga nito. Ganito ang uri ng paglilingkod na isinukli ng Israel sa ating dakilang Dios (Isaias 5:1-7). Sila’y naging hangal sa paningin ng Dios, pantas sa paggawa ng kasamaan ngunit mangmang sa pagtupad ng Kaniyang mga kalooban (Jeremias 4:22).

Ngunit hindi lahat ay tumalikod sa Dios. Mayroong ilang nalabi na magtatamo ng kaligtasan. Mayroong ilan sa kanila na hanggang wakas ay nanatili sa pagtatapat sa Dios. Ang ilan sa kanila’y ibinigay ang buhay dahil sa paglilingkod (Hebreo 11:35-38), na naging bayani ng pananampalataya. At ito ang kahayagan na hindi tuwirang itinakuwil ng Dios ang Kaniyang bayan, sapagkat mayroong sa Kaniya ay nagbalikloob (Roma 11:1-4).

Gaya nang hinula sa Isaias 1:9, nagiwan ang Dios ng nalabi sa Kaniyang binhi (Isaias 1:9). Ang binhing ito ay ang sa Panginoong Hesus, “Ngayon kay Abraham nga sinabi ang mga pangako, at sa kaniyang binhi. Hindi sinasabi ng Dios, At sa mga binhi, na gaya baga sa marami; kundi gaya sa iisa lamang, At sa iyong binhi, na si Cristo.” (Galacia 3:16)

Tungkol sa Panginoong Hesus, ano ang tinitiyak sa atin ng bilang na maliligtas?

Ang Panginoong Hesus mismo ang nagsabi, kaunti lamang ang papasok sa kaharian ng langit, “Kayo’y magsipasok sa makipot na pintuan:sapagka’t maluwang ang pintuan, at malapad ang daang patungo sa pagkapahamak, at marami ang doo’y nagsisipasok. Sapagka’t makipot ang pintuan, at makitid ang daang patungo sa buhay, at kakaunti ang nangakakasumpong noon.” (Mateo 7:13-14)

Ang pintuan na Kaniyang tinutukoy dito ay ang Kaniyang sariling katawan, samakatuwid ay ang iglesia (Colosas 1:24, 18). Sinumang tatanggap sa Kaniya, at magiging bahagi ng Kaniyang katawan o iglesia ay magkakaroon ng pagkakataon sa kaligtasan. Subalit hindi lahat ay makakasumpong ng daang ito. Kaya sinabi ng Panginoong Hesus, “Magpilit kayong magsipasok sa pintuang makipot:sapagka’t sinasabi ko sa inyo na marami ang mangagsisikap na pumasok, at hindi mangyayari.” (Lukas 13:24)

Kaya hindi madami ang makakasumpong ng daan ng katotohanan, ng daan ng kaligtasan, ng tunay na iglesia. Mayroon talagang mga itinalaga na pinili ng Dios noon pa upang makalapit sa Kaniya at magkaroon ng pagkakataong maglingkod (Efeso 1:4). Ngunit ang mga pinili ng Dios ay ang mga walang kabuluhan, ang mga kamangmangan, ang mga dukha sa sanlibutan, at ang layunin ay upang ang mga tinawag na ito ay maging mayayaman sa pananampalataya (1 Corinto 1:26-29), at sa ganito ay maalis sa mga tao ang pagmamapuri sa kanilang sarili, kundi mapatunayan na tanging ang Dios lamang ang makapagpapasiya sa lahat ng mga bagay.

Anu-ano ang katangian ng mga taong tinawag upang magtamo ng kaligtasan?

Sinabi ni Hesus, “Sapagka’t marami ang mga tinawag, datapuwa’t kakaunti ang mga nahirang.” (Mateo 22:14) Ito ang nagpapatunay na mayroong katangian ang mga taong tunay na magtatamo ng kaligtasan. Marami ang tatawagin sa paglilingkod, subalit hindi lahat ng mga ito ay magtatagumpay upang tamuhin ang kaligtasan. Mayroon lamang mga hihirangin upang maging karapatdapat sa buhay na walang hanggan.

Upang matiyak ang tagumpay, gaya ng mga kawal at manlalaro, kailangan ng mga lingkod na makipaglabang masikap at matuwid. Hindi sapat na makipaglaban lamang tayo, ibig sabihin, hindi sapat na tayo ay maanib lamang sa iglesia at maglingkod, kailangang pagbutihin natin ang ating paglilingkod. Gaya nang sinabi, “Makipagtiis ka sa akin ng mga kahirapan, na gaya ng mabuting kawal ni Cristo Jesus. Sinomang kawal na nasa pagkakawal ay hindi nahalubilo sa mga bagay ng buhay na ito; upang siya’y kalugdan niyaong nagtala sa pagkakawal. At kung ang sinoman ay makikipaglaban naman sa mga laro, ay hindi pinuputungan maliban na kung makipaglabang matuwid.” (2 Timoteo 2:3-5)

Kaya’t nangangailangan nang lubos na pagtitiis upang matamo ang kaligtasan. Ito’y mahalagang sangkap upang matamo ang ikababanal at ikapagigindapat sa Dios.

Tandaan nating, kung walang pakikipaglaban ay walang pagtatagumpay. Ang sumusuko ay hindi nagwawagi at ang umaayaw ay hindi nagtatagumpay. Kung ibig nating maging karapatdapat sa buhay na walang hanggan, kailangan nating manatili sa pagtitiis, at makipagbaka ng mabuting pakikipagbaka.

Posted in Filipino Topics | Tagged , | Leave a comment

Ang Pamumuhay na may Pagpipigil at Matuwid at Banal

(From the sermon entitled, “Marapat tayong Mabuhay na may Pagpipigil at Matuwid at Banal sa Panahong ito” for date September 25, 2014)

frustration-stressed-worker

Gaano man kaganda ang isang sasakyan, kung wala itong preno, mapapahamak tayo kung ito ay ating gagamitin. Ganito din sa ating pagkatao. Ang pagkataong walang pagpipigil ay hahantong lamang sa kapahamakan, lalo pa nga kung tayo ay mga lingkod ng Dios. Ang pagpipigil ay mahalagang katangian na dapat nating taglayin bilang mananampalataya.

Ang pagpipigil ay isang katangian na nagpapakilala ng lakas. Sa pananampalataya, ang lakas natin ay dapat ipakita sa kakayahang magpigil sa sariling kagustuhan, maganap lamang ang kalooban ng Dios. Ipinakikita din natin ang kakayahang magpigil laban sa mga tukso at kaway ng sanlibutan.

Matatandaan nating ang kalaban ng Dios, ang Diablo, ay gaya ng leong umuungal, gumagala at humahanap nang masisila. Ang kalaban ng Dios ay puntirya ang mga lingkod. Ang kaniyang mga pandaraya at tukso ay makapangyarihan, kung kaya’t kailangan nating maging mapagpigil at mapagpuyat (1 Pedro 5:8-9).

Kailangan nating bantayan ang ating sarili sapagkat anumang sandali ay maaaring madaig tayo ng tukso at kaway ng Diablo.

Noon pa’y sinabi na ng Panginoong Hesus, “Kayo’y mangagpuyat at magsipanalangin, upang huwag kayong magsipasok sa tukso: ang espiritu sa katotohanan ay may ibig, datapuwa’t mahina ang laman.” (Mateo 26:41 TLAB)

Sa pamamagitan ng pananampalataya, at ng panalangin ay magagawa nating daigin ang anumang tukso na lalapit sa atin. May kahinaan ang laman, subalit sa pamamagitan ng pananampalataya ay magagawa nating magtagumpay.

Kapag dumating ang tukso, walang pinakamabisang gawin kundi ang lumayo dito. Si Jose na anak ni Jacob, nang siya ay ampunin ni Potiphar ay naging tagapangasiwa sa maraming bagay sa tahanan nito. Kalaunan ay nagustuhan siya ng asawa ni Potiphar at inakit siya nito, subalit dahil sa respeto ni Jose sa kaniyang panginoon at sa tindi ng pagpipigil ni Jose, tumakas siya dito.

Ngunit sino yaong hindi magagawang magpigil sa kanilang sarili?

Sa Biblia, ang mga mangmang at mahina ang pananampalataya ay walang kakayahang pigilin ang kanilang sarili. Sinabi ng Biblia, ang kamangmangan ng tao ay sumisira ng kaniyang lakad at ang kaniyang puso ay nagagalit laban sa Dios (Kawikaan 19:3), kaya’t huwag tayong umasa na ang isang mangmang ay may sapat na kakayahan upang pasakop sa kalooban ng Dios.

Sa halip na magpigil ang mangmang laban sa tukso at kaway ng kalaban ng Dios, ang mga lalang nito ang kanilang nagagawa. Sa halip na magpakasakdal sa pananampalataya at espiritu, sa laman nagpapakasakdal ang mga mangmang. Gaya nang pahayag ni Apostol Pablo, “Napakamangmang na baga kayo? kayong nagpasimula sa Espiritu, ngayo’y nangagpapakasakdal kayo sa laman.” (Galacia 3:3)

Gaya nang sasakyang nawalan ng preno o pamigil, ang isang taong mangmang na walang kakayahang pigilin ang sarili laban sa tukso at kaway ng kasamaan, ay tiyak na mapapahamak.

Sinumang mangmang, gaya nang pahayag ng Panginoong Hesus ay magiging kakilakilabot ang wakas nito, “At ang bawa’t dumirinig ng aking mga salitang ito at hindi ginaganap, ay matutulad sa isang taong mangmang, na itinayo ang kaniyang bahay sa buhanginan: At lumagpak ang ulan, at bumaha, at humihip ang mga hangin, at hinampas ang bahay na yaon; at nabagsak:at kakilakilabot ang kaniyang pagkabagsak.” (Mateo 7:26-27)

Kaya nga dapat nating sundin ang payo ng Biblia, “Sapagka’t napakita ang biyaya ng Dios, na may dalang kaligtasan sa lahat ng mga tao, Na nagtuturo sa atin, upang, pagtanggi natin sa kalikuan at sa mga kahalayan ng sanglibutan, ay marapat mabuhay tayong may pagpipigil at matuwid at banal sa panahong kasalukuyan ng sanglibutang ito.” (Tito 2:11, 12 TLAB)

Ang sanlibutang ito ay magulo, masalimuot at napagtagumpayan ng kasamaan. Huwag nating pahintulutan na tayong mga lingkod ng Dios ay kasamang magapi ng sanlibutang ito.

Ang pananampalataya (Hebreo 10:38), ay mabisang sandata upang tayo ay makapagtagumpay, lalo pa nga kung isasakabuhayan natin ang mga salita na ating patuloy na tinatanggap mula sa ating dakilang Dios.

Upang makapagtagumpay, kailangan natin ang tatlong bagay: (1) Paghahangad – paghahangad na makamit ang buhay na walang hanggan. Kung gusto talaga nating maligtas sa araw ng pagliligtas, kailangang makita sa atin na higit ang ating paghahangad na makamit ito kaysa sa anumang bagay na maaaring makapigil sa atin para makamit ito. (2) Pananampalataya – pananalig na anuman ang maganap sa ating buhay ay magtatagumpay tayo. (3) Paggawa – kailangan nating kumilos nang naaayon sa kalooban ng Dios, mabuhay tayong matuwid at banal, sikaping maging karapatdapat sa Ebanghelyo na ating tinanggap mula sa Kaniya.

Kung magawa natin ang lahat ng ito ay makatitiyak tayo ng dakilang kaligtasan.

Posted in Filipino Topics | Tagged , , | Leave a comment