Blessed are those who serve the Lord for they will reap the fruits of their labors at the appointed time. The promise of God to give us eternal life inspires us to continue serving Him despite of the many sufferings, pains and trials that we experience. However, we cannot deny that some of us feel tired and weary because of these experiences.

Without the sacred teachings that we continue to hear in our gatherings, some of us may have stumble a long time ago just like the others. Through these teachings, we get to know God’s will on us, and guide and lead us to right direction. We also learned that God would never abandon us no matter what happens as long as we continue to cling to Him.

To those who love God, they will also receive love from God.

God has prepared something for those who love Him. (1 Corinthians 2:9) … according as it has been written, “Eye has not seen, and ear has not heard,” nor has it risen up into the heart of man, the things which God has prepared for those that love Him. (Quoted from Isaiah 64:4)

Long before, God has prepared the right path that we need to walk on so we may never get astray. The path consists of His will and commands that we need to follow for our own good. (Ephesians 2:10) “for we are His workmanship, created in Christ Jesus unto good works, which God before prepared that we should walk in them.”

We can read in (Romans 7:12) that the only good and just in God’s eyes are His commands. “So indeed the Law is holy, and the commandment holy and just and good.” (Jeremiah 7:23) “But I commanded them this thing, saying, Obey My voice, and I will be your God, and you shall be My people. Also, Walk in all the ways that I have commanded you, so that it may be well with you.” Notice that when God commanded us to obey His commands, the benefit will not be on God but on us.

God’s commands will lead us until we attain perfection through His mercy and will. (Proverbs 6:23) “For the commandment is a lamp, and the law a light; and reproofs of instruction are a way of life.”

How do we know that we are following God’s directions?

The Bible clearly states that through God’s house, which is the church of God, we can find God’s directions. The church is the bearer of truth and if we want to obey His will and commands, we have to do them inside his House. (Ezra 7:23) “Whatever is commanded by the God of Heaven, let it be carefully done for the house of the God of Heaven.” (1 Timothy 3:15) “But if I should delay, that you may know how you ought to behave in the house of God, which is the church of the living God, the pillar and foundation of the truth.” (Mark 4:11) “And He said to them, To you it has been given to know the mystery of the kingdom of God. But to these, those outside, all things are being given in parables.

God has given everything to the church. Therefore, everyone called unto His church is enriched with all the knowledge, grace and blessings from God. (1 Corinthians 1:4-5) “Give thanks to my God always concerning you for the grace of God given to you in Christ Jesus, that in everything you were enriched in Him, in all discourse and all knowledge.”

In addition, everyone called is expected to perform and follow the directions set by God unto His church. This is a solemn promise, a new covenant that is made between God and His children. (Psalms 97:10) “You who love the Lord, hate evil. He keeps the souls of His saints; He delivers them out of the hand of the wicked.”

God expects that we will respond according His pleasure. (Micah 6:8) “O man, He has declared to you what is good. And what does God require of you, but to do justice, and to love mercy, and to walk humbly with your God?” 

Do all servants obey God’s commandments?

Not all who were called obey God’s commands. Some failed to fulfill their duties before God. Others just choose the commandments, which they want to follow. One of the most important commandments is to love one another. However, this is one of the most unfulfilled command, which is ironic. We cannot love God if we don’t learn how to love others.  (1 John 4:20-21) “If anyone says, I love God, and hates his brother, he is a liar. For the one not loving his brother whom he has seen, how is he able to love God whom he has not seen? And we have this commandment from Him, that the one who loves God also loves his brother.”

Others became blind and fruitless when it comes to serving the Lord. We are called to bear fruit, that is, to do holy deeds. We have to apply all the teachings and doctrines we have learned, otherwise we are not fulfilling the purpose and the reason of being called as servants of God. (2 Peter 1:7-8) “and with the godliness brotherly love, and with brotherly love, love. For these things being in you, and abounding, they will make you not idle, not unfruitful in the full knowledge of our Lord Jesus Christ.”

If we are walking in light and in truth, and the love of God is within us, we will never stumble and there is no way that we cannot bear fruits of faith. Others became fruitless because they chose to love the world instead of loving their duties and commands. They became slaves of the world and were not able to give glory to God.  (1 John 2:9-11) “The one claiming to be in the light, and hating his brother, is in the darkness until now. The one loving his brother rests in the light, and no offense is in him. But the one hating his brother is in the darkness, and walks in the darkness, and does not know where he is going, because the darkness blinded his eyes.”

This is the reason why many stumbled, because they no longer walk in the light. (John 11:9-10) “Jesus answered, Are there not twelve hours in the day? If anyone walks in the day, he does not stumble because he sees the light of the world. But if anyone walks in the night, he stumbles because the light is not in him.” 

What shall we expect if we continue to remain faithful in following the right directions set by God?

God does not forget all our hardships in fulfilling His tasks and commands. We may not experience good life here on earth, but God’s rewards will give us eternal joy and happiness that we cannot find here on earth. Actually, God is preparing a special place for all who will triumph and endure everything until the end. (John 14:1-3) “Do not let your heart be troubled; you believe in God, believe also in Me. In My Father’s house are many dwelling places. But if it were not so, I would have told you. I am going to prepare a place for you! And if I go and prepare a place for you, I am coming again and will receive you to Myself, that where I am you may be also.”

Many people desire to have good and abundant life here on earth, which is not bad actually. However, no matter how hard we try to seek the kind of life we want, we can never experience fulfillment and completeness. God’s design in our lives here on earth is to let us feel that way so that we desire the life that He promised for those who will love Him and obey His will. (Matthew 25:34) “Then the King will say to those on His right, Come, the blessed of My Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.”

God’s promise is the fulfillment of everything. (Revelations 21:1-4) “And I saw a new heaven and a new earth, for the first heaven and the first earth passed away, and the sea no longer is. And I, John, saw the holy city, New Jerusalem, coming down out of Heaven from God, having been prepared as a bride, having been adorned for her Husband. And I heard a great voice out of Heaven, saying, Behold, the tabernacle of God with men! And He will tabernacle with them, and they will be His people, and God Himself will be with them as their God. And God will wipe away every tear from their eyes. And death shall be no longer, nor mourning, nor outcry, nor will there be pain any more; for the first things passed away.”

The promise is specifically for His children who will remain faithful until the end. Its not enough therefore that we are called to be His servants, its not enough that He loves us, what we have to do is to respond to the same quality of love given to us. (James 2:5) “Hear, my beloved brothers, did not God choose the poor of this world to be rich in faith, and heirs of the kingdom which He promised to the ones loving Him?’

It would be better if we follow the advice of Apostle Peter that no matter what we experience in life, whomever we deal with and wherever we are, we shall remain hard working when it comes to serving the Lord. (2 Peter 1:10-11) “Therefore, brothers, rather be diligent to make sure of your calling and election; for doing these things, you will not ever fall. For so will be richly furnished to you the entrance into the eternal kingdom of our Lord and Savior, Jesus Christ.”

Malaki ang biyayang naghihintay sa mga lingkod ng Dios. Ito ay isang bagay na dapat magbigay sa atin ng kagalakan at inspirasyon sa buhay na ito bagaman sari-sari ang kadalamhatian na ating nararanasan. Hindi maikakailang ang ilan sa atin ay nakadarama ng panghihimagod bunga ng pagdanas ng sari-saring kalumbayan, pagsubok o trahedya.

Subalit sa pamamagitan ng mga aral na inihahatid sa atin, nauunawaan nating lubos na ang Dios ay mabuti sa lahat ng panahon. Hindi Niya pinabayaan ang Kaniyang mga lingkod kahit kailan, noon, ngayon at maging sa hinaharap na panahon.

Sa sinumang umiibig sa Dios, pagibig din ng Dios ang magiging katumbas nito.

Mayroong mga bagay na sadyang inihanda ang Dios lalo na sa mga taong umiibig sa Kaniya. Hindi lahat ng tao ay umibig sa Dios, subalit sa mga tumugon sa pagibig na inialok ng Dios, masusumpungan ang mga bagay na tunay na inihanda ng Dios. (1 Corinto 2:9) “Datapuwa’t gaya ng nasusulat, Ang mga bagay na hindi nakita ng mata, at ni narinig ng tainga, Ni hindi pumasok sa puso ng tao, Anomang mga bagay na inihanda ng Dios sa kanila na nangagsisiibig sa kaniya.”

Noon pa man ay inihanda na ng Dios ang mabuti (kautusan) upang siya nating lakaran na mga tao. Ang mga kautusang ito ay daan, na kung lalakaran at tutuparin natin ay ikabubuti natin. (Efeso 2:10) “Sapagka’t tayo’y kaniyang gawa, na nilalang kay Cristo Jesus para sa mabubuting gawa, na mga inihanda ng Dios nang una upang siya nating lakaran.” (Roma 7:12) “Kaya nga ang kautusan ay banal, at ang utos ay banal, at matuwid, at mabuti.” (Jeremias 7:23) “Kundi ang bagay na ito ang iniutos ko sa kanila, na aking sinasabi, Inyong dinggin ang aking tinig, at ako’y magiging inyong Dios, at kayo’y magiging aking bayan; at magsilakad kayo sa lahat ng daan na iniuutos ko sa inyo, sa ikabubuti ninyo.”

Dahil sa mga kautusang inihanda ng Dios na lakaran natin, hindi tayo maliligaw at mapapahamak. Ang mga kautusan Niya ang gagabay sa atin, tatanglaw sa landas na ating lalakaran at tiyak na maghahatid sa atin sa lubos na kasakdalan sa Kaniyang paningin. (Kawikaan 6:23) “Sapagka’t ang utos ay tanglaw; at ang kautusan ay liwanag; at ang mga saway na turo ay daan ng buhay:”

Paano matitiyak na ang kautusan ng Dios ang sinusunod ng mga tao?

Maliwanag ang pahayag ng Biblia, nasa bahay ng Dios, na siyang iglesia ng Dios masusumpungan ang katotohanan at mga kautusan ng Dios. Dito natin gagawin ang anumang kabanalang nararapat nating gawin upang maging karapatdapat sa Dios. (Ezra 7:23) “Anomang iniutos ng Dios ng langit, gawing lubos sa bahay ng Dios ng langit.” (1 Timoteo 3:15) “Nguni’t kung ako’y magluwat ng mahabang panahon, ay upang maalaman mo kung paano ang dapat sa mga tao na ugaliin nila sa bahay ng Dios, na siyang iglesia ng Dios na buhay, at haligi at suhay ng katotohanan.”(Awit 93:5) “Ang iyong mga patotoo ay totoong tunay: ang kabanalan ay nararapat sa iyong bahay, Oh Panginoon, magpakailan man.”  (Marcos 4:11) “Sa inyo ay ipinagkaloob ang makaalam ng hiwaga ng kaharian ng Dios: datapuwa’t sa kanilang nangasa labas, ang lahat ng mga bagay ay ginagawa sa pamamagitan ng mga talinghaga:”

Ganito pinayaman ang mga unang Kristiyano na tinawag sa loob ng iglesia ng Dios. (1 Corinto 1:4-5) “Nagpapasalamat akong lagi sa aking Dios tungkol sa inyo, dahil sa biyaya ng Dios na ipinagkaloob sa inyo sa pamamagitan ni Cristo Jesus; Na kayo ay pinayaman sa kanya, sa lahat ng mga bagay sa lahat ng pananalita at sa lahat ng kaalaman.”

Kaya naman, bawat isang sangkap ng Kaniyang bahay ay inaasahang gagawin ang tungkuling atas. Ito ay panatang tutuparin samantalang nabubuhay, anuman ang maranasang pagtitiis at kalumbayan. Inaasahan ng Dios na ang kasamaang tinalikuran natin nang nagdaang panahon ng ating buhay ay tuluyan na nating tatalikuran. (Awit 97:10) “Oh kayong nagsisiibig sa Panginoon, ipagtanim ninyo ang kasamaan. Kaniyang iniingatan ang mga kaluluwa ng kaniyang mga banal; kaniyang iniligtas sila sa kamay ng masama.”

Gaya nang pahayag, inaasahan ng Dios na tutugunin natin ang hinihingi Niya sa atin, samakatuwid ay ang binabanggit sa Mikas 6:8, “Kaniyang ipinakilala sa iyo, Oh tao, kung ano ang mabuti; at ano ang hinihingi ng Panginoon sa iyo, kundi gumawa na may kaganapan, at ibigin ang kaawaan, at lumakad na may kababaan na kasama ng iyong Dios.”

Lahat ba ng tinawag sa loob ng iglesia ng Dios ay tumupad sa kautusan na inihanda ng Dios?

Hindi lahat ng mga tinawag sa iglesia ng Dios ay tumalima sa banal na utos na ipinagkaloob sa kanila ng Dios. Mayroong ilan na nahirapang ganapin ang ilang mahalagang utos ng Dios lalo na ang pagibig sa kapuwa o kapatid. Pangunahin ang doktrinang ito at kung hindi magaganap ng sinuman ay tuwirang paglabag sa kalooban ng Dios. Ang hindi makaiibig sa kapatid ay hindi magagawang umibig sa Dios. (1 Juan 4:20-21) “Kung sinasabi ng sinoman, Ako’y umiibig sa Dios, at napopoot sa kaniyang kapatid, ay sinungaling; sapagka’t ang hindi umiibig sa kaniyang kapatid na kaniyang nakita, ay paanong makaiibig siya sa Dios na hindi niya nakita? At ang utos na itong mula sa kaniya ay nasa atin, na ang umiibig sa Dios ay dapat umibig sa kaniyang kapatid.”

Ang ilan sa mga unang naglingkod sa Dios ay naging bulag o naging walang bunga. Tinawag tayo sa iglesia ng Dios upang magbunga ng gawang kabanalan. (2 Pedro 1:7-8) “At sa kabanalan ay ang mabuting kalooban sa kapatid; at sa mabuting kalooban sa kapatid ay ang pagibig. Sapagka’t kung nasa inyo ang mga bagay na ito at sumasagana, ay hindi kayo pababayaang maging mga tamad o mga walang bunga sa pagkakilala sa ating Panginoong Jesucristo.”

Sapagkat kung nasa atin ang liwanag ng katotohanan, at ang pagibig ng Dios ay nananahan sa atin, hindi tayo kailanman madadapa at matitisod. Subalit ilan sa mga naglingkod sa Dios ay napahamak sapagkat sila’y hindi nananahan sa pagibig ng Dios at ang katotohanan ay wala sa kanila. (1 Juan 2:9-11) “Ang nagsasabing siya’y nasa liwanag at napopoot sa kaniyang kapatid, ay nasa kadiliman pa hanggang ngayon. Ang umiibig sa kaniyang kapatid ay nananahan sa liwanag, at sa kaniya’y walang anomang kadahilanang ikatitisod. Nguni’t ang napopoot sa kaniyang kapatid ay nasa kadiliman, at lumalakad sa kadiliman, at hindi niya nalalaman kung saan siya naparoroon, sapagka’t ang kaniyang mga mata ay binulag ng kadiliman.”

Gaya nang pahayag ng Panginoong Hesus, ang taong lumalakad na walang ilaw, lalo na sa gabi ay tunay na matitisod. (Juan 11:9-10) “Sumagot si Jesus, Hindi baga ang araw ay may labingdalawang oras? Kung ang isang tao’y lumalakad samantalang araw, ay hindi siya natitisod, sapagka’t nakikita niya ang ilaw ng sanglibutang ito. Nguni’t ang isang taong lumalakad samantalang gabi, ay natitisod siya, sapagka’t walang ilaw sa kaniya.”

Ano ang lubos na dapat asahan ng mga lingkod na nagsikap sa pananatili sa kautusang inihanda ng Dios na ating tuparin at pagtapatan?

Hindi liko ang Dios upang limutin ang lahat ng pagpapagal at mabubuting bagay na ating ginawa dahil sa pagtupad natin ng Kaniyang kalooban at mga palatuntunan. Hindi man tayo dumanas ng ibayong ginhawa sa buhay na ito, ang ganti ng Dios ay nakalaang ipagkaloob sa mga magtatagumpay at makapapanatili hanggang sa kawakasan. Ipinangako ng Panginoong Hesus na may inihanda Siya para sa atin na tiyak na ipagkakaloob Niya. (Juan 14:1-3) “Huwag magulumihanan ang inyong puso: magsisampalataya kayo sa Dios, magsisampalataya naman kayo sa akin. Sa bahay ng aking Ama ay maraming tahanan; kung di gayon, ay sinabi ko sana sa inyo; sapagka’t ako’y paroroon upang ipaghanda ko kayo ng dakong kalalagyan. At kung ako’y pumaroon at kayo’y maipaghanda ng kalalagyan, ay muling paririto ako, at kayo’y tatanggapin ko sa aking sarili; upang kung saan ako naroroon, kayo naman ay dumoon.”

Marami ang naghahangad ng mainam na buhay sa sanlibutang ito, subalit walang nakadama ng lubos na kagalakan. Lahat ay pawang hungkag at kulang gaano man kalaki ang maging pagsisikap, sapagkat hindi dito sa sanlibutang ito matatagpuan ang tunay na kagalakan kundi doon sa kahariang ipinangako ng Dios na ipagkakaloob Niya sa atin. (Mateo 25:34) “Kung magkagayo’y sasabihin ng Hari sa nangasa kaniyang kanan, Magsiparito kayo, mga pinagpala ng aking Ama, manahin ninyo ang kahariang nakahanda sa inyo buhat nang itatag ang sanglibutan:”

Ang pangako ng Dios ay kaganapan at kakumpletuhan ng lahat ng bagay na pilit nating pinagsisikapan sa buhay na ito subalit hindi natin masumpungan. Sa Kaniyang kaharian ay madarama natin ang walang katumbas na ligaya, at doon ay hindi na madarama ang anumang kalumbayan, hirap at sakit na karaniwang bumabagabag sa atin. (Apocalipsis 21:1-4) “At nakita ko ang isang bagong langit at ang isang bagong lupa: sapagka’t ang unang langit at ang unang lupa ay naparam; at ang dagat ay wala na. At nakita ko ang bayang banal, ang bagong Jerusalem, na nananaog mula sa langit buhat sa Dios, na nahahandang gaya ng isang babaing kasintahan na nagagayakang talaga sa kaniyang asawa. At narinig ko ang isang malakas na tinig na mula sa luklukan, na nagsasabi, Narito, ang tabernakulo ng Dios ay nasa mga tao, at siya’y mananahan sa kanila, at sila’y magiging mga bayan niya, at ang Dios din ay sasa kanila, at magiging Dios nila: At papahirin niya ang bawa’t luha sa kanilang mga mata; at hindi na magkakaroon ng kamatayan; hindi na magkakaroon pa ng dalamhati, o ng pananambitan man, o ng hirap pa man: ang mga bagay nang una ay naparam na.”

At ito ay makakamit ng mga nagsiibig sa Kaniya. Hindi sapat na tayo’y ibigin ng Dios upang makamit natin ito, kundi kailangang suklian natin ng pagibig ang pagibig na ibinigay Niya sa atin. (Santiago 2:5) “Dinggin ninyo, mga minamahal kong kapatid; hindi baga pinili ng Dios ang mga dukha sa sanglibutang ito upang maging mayayaman sa pananampalataya, at mga tagapagmana ng kahariang ipinangako niya sa mga nagsisiibig sa kaniya?”

Makabubuting sundin natin ang sulat ni Apostol Pedro tungkol sa pagiging panatag ng mga lingkod sa pagkakatawag sa kanila ng Dios. Anuman ang dumating, mabuti man o masama, pagsikapan nating maging panatag at hindi tayo nagugulumihanan. (2 Pedro 1:10-11) “Kaya, mga kapatid, lalong pagsikapan ninyo na mangapanatag kayo sa pagkatawag at pagkahirang sa inyo: sapagka’t kung gawin ninyo ang mga bagay na ito ay hindi kayo mangatitisod kailan man: Sapagka’t sa gayon ay ipinamamahaging sagana sa inyo ang pagpasok sa kahariang walang hanggan ng Panginoon natin at Tagapagligtas na si Jesucristo.”

On the appointed day, God will judge humanity according to their actions. Be it hidden or not, people will come before Jesus Christ, who will be the presiding Judge on that day (2 Timothy 4:8). He alone will execute the judgment, and has the power to save and destroy (James 4:12). And since He is a truthful judge, we cand depend that His judgment is fair and righteous.

When Jesus manifested Himself in the flesh, it is a fact that He was a victim of unfair trial. When Herod and Pilate did not see any wrong doing in Him, they turned to the people, who clamored to set free another criminal instead of Him. They shouted that He must be crucified on the cross. (Luke 23:13-25)

And before He was captured, the high priests planned and sought to catch and kill Him. (Matthew 26:59) “Now the chief priests, and elders, and all the council, sought false witness against Jesus, to put him to death.” One of His disciples became an instrument for His capture, who sold Him for thirty pieces of silver.

All of these scenarios are fulfillment of what was written about Him in the Scriptures. In the end, Christ fulfilled everything and triumphed. (Luke 24:44-46) “And he said unto them, These are my words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must needs be fulfilled, which are written in the law of Moses, and the prophets, and the psalms, concerning me. Then opened he their mind, that they might understand the scriptures; and he said unto them, Thus it is written, that the Christ should suffer, and rise again from the dead the third day.”

The Bible says in order that a covenant be made, blood must be poured. The blood of Christ was poured to give way for the New Testament, for the forgiveness of sins of those who will become part of His body, which is the church of God. (Hebrews 9:16-17) “Because where there is a testament, there has to be the death of the man who made it. For a testament has effect after death; for what power has it while the man who made it is living?”  (Acts 20:28) “Give attention to yourselves, and to all the flock which the Holy Spirit has given into your care, to give food to the church of God, for which he gave his blood.”

What else do we need to learn on what Christ did?

Jesus overcome all the sufferings and pains to set us as an example to follow. God wants us to have faith and patience to overcome all things. (Philippians 2:5-8) “Let this mind be in you which was in Christ Jesus, To whom, though himself in the form of God, it did not seem that to take for oneself was to be like God; But he made himself as nothing, taking the form of a servant, being made like men; And being seen in form as a man, he took the lowest place, and let himself be put to death, even the death of the cross. (1 Peter 2:21) “This is God’s purpose for you: because Jesus himself underwent punishment for you, giving you an example, so that you might go in his footsteps.”

In addition, if He experienced prosecutions, then most likely, we have to face prosecutions too. (John 15:20) “Keep in mind the words I said to you, A servant is not greater than his lord. If they were cruel to me, they will be cruel to you; if they kept my words, they will keep yours.”

In all the teachings that we have heard, we are always reminded that all these trials are part of life and service, that we need to overcome. They will come in our lives and we need to pass all of them to receive God’s promise. (1 Peter 4:12-13) These trials are also part of God’s judgment in His house, which is the church of God, so that servants will not become part of the Judgment Day in the future. (1 Peter 4:17) “For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God?”

What else must we expect to come that we need to overcome?

Aside from the trials that are surely coming, we need to know that God gives punishments to His children. God punishes us so we may learn from our mistakes. We are not perfect and bound to commit errors. These mistakes must be dealt with. And by God’s love and mercy, He gives us punishment so we can turn our ways to Him and away with sins. (1 Corinthians 11:32) “But when we are judged, we are chastened of the Lord, that we should not be condemned with the world.”

God’s punishments have great profits on us. It can be painful and agonizing, but in every punishment, there is a lesson that we should learn. Every punishment is a sure way to do holy deeds if we accept it. (Hebrews 12:5-10) “My son, do not make little of the Lord’s punishment, and do not give up hope when you are judged by him; 6 For the Lord sends punishment on his loved ones; everyone whom he takes as his son has experience of his rod. It is for your training that you undergo these things; God is acting to you as a father does to his sons; for what son does not have punishment from his father? But if you have not that punishment of which we all have our part, then you are not true sons, but children of shame. And again, if the fathers of our flesh gave us punishment and had our respect, how much more will we be under the authority of the Father of spirits, and have life? For they truly gave us punishment for a short time, as it seemed good to them; but he does it for our profit, so that we may become holy as he is.”

If God’s punishments are His ways to straighten us and keep us away from sins, then we are fulfilling His purpose on us. However, if punishment comes, and we failed to see its purpose on us, then that punishment will serve as His judgment on us. Eventually, all wrong doers will be taken away from His house, which is the church of God. (Psalms 101:6-8) “My eyes will be on the faithful of the land, That they may dwell with me. He who walks in a perfect way, He will serve me. He who practices deceit won ‘t dwell within my house. He who speaks falsehood won’ t be established before my eyes. Morning by morning, I will destroy all the wicked of the land; To cut off all the workers of iniquity from God’s city.”

What do we need to learn on this topic?

If we experience God’s punishments, accept them and let them make our path straight. Without these punishments, we will not be reminded of our mistakes and errors. Besides, we will not experience punishments if we are not commiting any errors. Punishments can be painful, but afterwards it will lead us to righteousness. (Hebrews 12:11) “At the time all punishment seems to be pain and not joy: but after, those who have been trained by it get from it the peace- giving fruit of righteousness.”

Moreover, remember this, even if we remain faithful or we turn away from God, we will always fall in His hands. We cannot escape God. It is better to fall in His hands that forgives and bless, rather than fall from His hands that has the power to put us in eternal torments. (Hebrews 10:30-32) “For we have had experience of him who says, Punishment is mine, I will give reward. And again, The Lord will be judge of his people. We may well go in fear of falling into the hands of the living God. But give thought to the days after you had seen the light, when you went through a great war of troubles.”

According to what we heard, let us not waste every sacrifice we have placed in serving the Lord. We have experienced not a few sufferings and pains because of faith, we need to let God have control over our lives, and let Him lead us to perfection. The devil will not cease to pull us away from God, its his ultimate goal and we need to outsmart him. We need to overcome anything that will surely hinder us from being righteous. And if we think that we are strong enough to do this, we should be careful more because we can fall anytime. (1 Corinthians 10:12) “So let him who seems to himself to be safe go in fear of a fall.”

In conclusion, anything that we experience, be it trial or punishment, its goal is to lead us to perfection and to keep us away from eternal penalty. If we feel that we cannot bear them anymore, let us not loose hope, and don’t forget that God will always guide and lead us to the right path. Don’t ask that these things will be taken away from us, instead ask that we overcome them. (Philippians 4:6-7) “Have no cares; but in everything with prayer and praise put your requests before God. And the peace of God, which is deeper than all knowledge, will keep your hearts and minds in Christ Jesus.”

Sa araw na itinakda, huhukuman ng Dios ang mga gawa ng tao, maging ito man ay lihim o hayag. Ang Panginoong Hesus ang nakatalagang hukom sa araw na yaon (2 Timoteo 4:8). Siya ang nagiisang tagapagbigay ng kautusan at hukom, samakatuwid baga’y ang makapagliligtas at makapagwawasak (Santiago 4:12). At sapagkat tapat na hukom, makakaasa tayong ang paghatol ay matuwid, makatarungan at hindi nagtatangi ng sinuman.

Sa katotohanan, nang magkatawang tao ang Panginoong Hesus, naging biktima Siya ng hindi makatuwirang paghatol ng mga tao. Maging si Herodes at Pilato ay walang nasumpungang kasalanan sa Kaniya. Ang mga tao ang may kagustuhang Siya ay ipako sa krus, at pinili pa na pawalan ang isang tulisan kaysa sa Kaniya. (Lukas 23:13-25)

At bago pa man Siya dakpin, pinagplanuhan Siya ng mga pangulong saserdote at ng buong Sanedrin upang Siya ay madakip at maipapatay. (Mateo 26:59) “Ang mga pangulong saserdote nga at ang buong Sanedrin ay nagsisihanap ng patotoong kabulaanan laban kay Jesus, upang siya’y kanilang maipapatay.” Hanggang sa maging kasangkapan pa ang isang alagad (Judas Iscariote) upang Siya ay madakip sa pamamagitan ng ilang pirasong putol ng pilak.

Ngunit lahat ng mga ito ay kaganapan lamang ng mga bagay na nakasulat patungkol sa Kaniya. At lahat ng mga ito sa dakong huli ay tagumpay ng Panginoong Hesus. (Lukas 24:44-46) “At sinabi niya sa kanila, Ito ang aking mga salitang sinabi ko sa inyo, nang ako’y sumasa inyo pa, na kinakailangang matupad ang lahat ng mga bagay na nangasusulat tungkol sa akin sa kautusan ni Moises, at sa mga propeta, at sa mga awit. Nang magkagayo’y binuksan niya ang kanilang mga pagiisip, upang mapagunawa nila ang mga kasulatan; At sinabi niya sa kanila, Ganyan ang pagkasulat, na kinakailangang maghirap ang Cristo, at magbangong muli sa mga patay sa ikatlong araw.”

Ang kalakaran, kailangang mabuhos ang Kaniyang dugo sa ikatutubos ng kasalanan at alang-alang sa Bagong Tipan na Kaniyang ipinakikipagtipan. (Hebreo 9:16-17) Sapagka’t kung saan mayroong tipan doo’y kinakailangan ang kamatayan ng gumawa niyaon. Sapagka’t ang isang tipan ay may kabuluhan kung mamatay ang gumawa: sa ibang paraa’y walang anomang kabuluhan samantalang nabubuhay ang gumawa. At ang pagkakabuhos ng dugo ay upang ipangtubos sa iglesia ng Dios na Kaniyang itinayo. (Gawa 20:28) “Ingatan ninyo ang inyong sarili, at ang buong kawan, na sa kanila’y ginawa kayo ng Espiritu Santo na mga obispo, upang pakanin ninyo ang iglesia ng Panginoon na binili niya ng kaniyang sariling dugo.”

Bukod dito, ano pa ang inihuhudyat sa mga ginawang ito ng Panginoon?

Ang lahat ng hirap at sakit na naranasan ng Panginoong Hesus ay napagtagumpayan Niyang taglay ang dakilang pagtitiis. Ito’y pagbibigay ng halimbawa sa ating lahat, sapagkat hangad ng Dios na taglayin din naman natin ang dakilang pagtitiis na ito upang makapagtagumpay din naman tayo. (Filipos 2:5-8) “Mangagkaroon kayo sa inyo ng pagiisip, na ito’y na kay Cristo Jesus din naman: Na siya, bagama’t nasa anyong Dios, ay hindi niya inaring isang bagay na nararapat panangnan ang pagkapantay niya sa Dios, Kundi bagkus hinubad niya ito, at naganyong alipin, na nakitulad sa mga tao: At palibhasa’y nasumpungan sa anyong tao, siya’y nagpakababa sa kaniyang sarili, na nagmasunurin hanggang sa kamatayan, oo, sa kamatayan sa krus.” (1 Pedro 2:21) “Sapagka’t sa ganitong bagay kayo’y tinawag: sapagka’t si Cristo man ay nagbata dahil sa inyo, na kayo’y iniwanan ng halimbawa, upang kayo’y mangagsisunod sa mga hakbang niya:”

At kung nakaranas ang Panginoong Hesus ng mga paguusig, tayong mga lingkod din naman ay kailangan din namang pagdaanan ang lahat ng mga ito. (Juan 15:20) “Alalahanin ninyo ang salitang sa inyo’y aking sinabi, Ang alipin ay hindi dakila kay sa kaniyang panginoon. Kung ako’y kanilang pinagusig, kayo man ay kanilang paguusigin din.”

Kaya naman, sa bawat aralin na ating pinagaaralan ay laging ipinaaalala sa atin na ang mga hindi pangkaraniwang pagsubok na ating nararanasan ay bahagi ng pagiging lingkod ng Dios at kailangan nating lagpasan at pagtagumpayan upang masubok ang ating mga pananampalataya. (1 Pedro 4:12-13) Ang mga pagsubok na ito ay bahagi ng paghuhukom ng Dios sa Kaniyang bahay, na siyang iglesia ng Dios. (1 Pedro 4:17) “Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Dios: at kung mauna sa atin, ano kaya ang wakas ng mga hindi nagsisitalima sa evangelio ng Dios?”

Ano pa ang nakatakdang maranasan ng mga lingkod ng Dios na kailangang mapagtagumpayan?

Bukod sa mga pagsubok na tiyak nating mararanasan, tiniyak ng Biblia na hindi mawawala ang parusa ng Dios sa Kaniyang mga lingkod. Ang pagpaparusa ng Dios ay kailangan nating maranasan, at bahagi ng pagiging lingkod, upang sa pamamagitan nito ay maunawa natin ang anumang kamalian o kasalanan na ating nagagawa na siya namang magiging hadlang sa ikapagtatagumpay natin. (1 Corinto 11:32) “Datapuwa’t kung tayo’y hinahatulan, ay pinarurusahan tayo ng Panginoon, upang huwag tayong mahatulang kasama ng sanglibutan.”

Maliwanag na ipinahayag ng Biblia ang kalakhan ng pakinabang sa parusa o pagtutuwid na ginagawa ng Dios sa Kaniyang mga lingkod. Anupa’t maaaring ang parusa ay higit na mapait kaysa sa mga pagsubok, ngunit kailangan nating tanggapin at pagtagumpayan upang sa pamamagitan naman nito ay makabahagi tayo ng malaking kabanalan sa Dios. (Hebreo 12:5-10) “Anak ko, huwag mong waling bahala ang parusa ng Panginoon, O manglupaypay man kung ikaw ay pinagwiwikaan niya; Sapagka’t pinarurusahan ng Panginoon ang kaniyang iniibig, At hinahampas ang bawa’t tinatanggap na anak.  Na dahil sa ito’y parusa kayo’y nagtitiis; inaari kayo ng Dios na tulad sa mga anak; sapagka’t alin ngang anak ang hindi pinarurusahan ng kaniyang ama? Datapuwa’t kung kayo’y hindi pinarurusahan, na pawang naranasan ng lahat, kung gayo’y mga anak sa ligaw kayo, at hindi tunay na anak. Bukod dito, tayo’y nangagkaroon ng mga ama ng ating laman upang tayo’y parusahan, at sila’y ating iginagalang: hindi baga lalong tayo’y pasasakop sa Ama ng mga espiritu, at tayo’y mabubuhay?  Sapagka’t katotohanang tayo’y pinarusahan nilang ilang araw ayon sa kanilang minagaling; nguni’t siya’y sa kapakinabangan natin, upang tayo’y makabahagi ng kaniyang kabanalan.”

Kung ang parusa ng Dios ay nagdudulot ng ikatutuwid at naglalayo sa atin sa kasalanan, kung magkagayon ay nagtagumpay ang Dios sa Kaniyang layunin sa atin. Subalit kung pagkatapos na dumating ang parusa at hindi naging mabuti ang pagtanggap natin dito, ay magsisilbing hatol ito sa atin, mahihiwalay ang mga nagsisigawa ng kasamaan gaya nang ipinahayag ng Biblia. (Awit 101:6-8) “Ang mga mata ko’y itititig ko sa mga tapat sa lupain, upang sila’y makatahan na kasama ko: siya na lumalakad sa sakdal na daan, siya’y mangangasiwa sa akin. Siyang gumagawa ng karayaan ay hindi tatahan sa loob ng aking bahay: siyang nagsasalita ng kabulaanan ay hindi matatatag sa harap ng aking mga mata. Tuwing umaga ay aking lilipulin ang lahat na masama sa lupain; upang ihiwalay ang lahat na manggagawa ng kasamaan sa bayan ng Panginoon.”

Anong aral ang dapat na matanim sa ating mga puso’t isipan?

Kung maranasan man natin ang parusa ng Dios, ito ay sa kadahilanang ibig Niya tayong ituwid. At una sa lahat, ang ibig sabihin nito ay tayo ang may pagkakamali, ang may pagkukulang. Hindi man maging magaan ang parusang ito, isang bagay ang tiyak, na kapag ito ay nalagpasan natin ay tiniyak na kabanalan ang ating nalilikha at higit sa lahat ay inilalayo tayo sa tiyak na kapahamakan. (Hebreo 12:11) “Lahat ng parusa sa ngayon ay tila man din hindi ikaliligaya kundi ikalulungkot; gayon ma’y pagkatapos ay namumunga ng bungang mapayapa ng katuwiran sa mga nagsipagsanay sa pamamagitan nito.”

Magtapat man tayo o tumalikod sa mga kautusan ng Dios, sa Kaniyang mga kamay pa din ang bagsak natin. Hindi natin kayang takasan ang Dios. Mas mabuting mahulog sa kamay Niyang nagpapala kaysa mahulog sa kamay Niyang nagpaparusa, sapagkat ito ay may kapangyarihan upang ibulid tayo sa walang hanggang kaparusahan. (Hebreo 10:31-32) “Sapagka’t ating nakikilala yaong nagsabi, Akin ang paghihiganti, ako ang gaganti. At muli, Huhukuman ng Panginoon ang kaniyang bayan. Kakilakilabot na bagay ang mahulog sa mga kamay ng Dios na buhay. Datapuwa’t alalahanin ang mga nakaraang araw, na sa mga yaon, pagkatapos na kayo’y maliwanagan, ay nangagtiis kayo ng malaking pakikilaban ng mga pagbabata”

Gaya nang pahayag, huwag nating sayangin ang mga naisakripisyo na natin. Marami na tayong tiniis, marami na tayong isinakripisyo alang-alang sa pananampalataya. Huwag nating itulot na magtagumpay sa atin ang kalaban ng Dios, ang kahinaan natin, at ang anumang bagay na hahadlang sa atin. At kung inaakala nating matibay na tayo, lalo pa tayong dapat na magingat, sapagkat maaari pa din tayong mabuwal anumang oras, anumang sandali. (1 Corinto 10:12) “Kaya’t ang may akalang siya’y nakatayo, magingat na baka mabuwal.”

~Kahulihulihan, anuman ang ating maranasan, ito man ay pagsubok o parusang mula sa Dios, ang layunin nito ay ihatid tayo sa kasakdalan, at ilayo tayo sa kasamaan at tiyak na kaparusahan. Kung tila hindi natin makakaya, huwag tayong magkulang sa pagtitiwala, at huwag tayong makalimot na sa tuwina ay hingin ang Kaniyang patnubay, habag at pagliligtas. (Filipos 4:6-7) “Huwag kayong mangabalisa sa anomang bagay; kundi sa lahat ng mga bagay sa pamamagitan ng panalangin at daing na may pagpapasalamat ay ipakilala ninyo ang inyong mga kahilingan sa Dios. At ang kapayapaan ng Dios, na di masayod ng pagiisip, ay magiingat ng inyong mga puso at ng inyong mga pagiisip kay Cristo Jesus.”

All things that would possibly happen in our lives were all written in the Scriptures. There is nothing new, and these include joy, sorrows, sufferings, tragedies, failures and triumphs. These are all designed for all human beings created by God.

As servants, we were given the strength to overcome each thing, through His mercy and grace of course. Anything can happen, at an instant, but nothing will be totally difficult for us, because we can do all things with Christ who strengthens us. (Philippians 4:13) And so, even if sufferings are meant to happen like what was written in Genesis 3:19, that we need to suffer to satisfy our needs, we need to overcome, and for sure, with God on our side, we can overcome.

Life indeed is full of troubles (Job 14:1), “As for man, the son of woman, his days are short and full of trouble.” Life doesn’t promise that it will be easy, but we must not lose hope because God will never abandon us.

To give us a clear picture of how troubled life we have here on earth, Solomon wrote this in his writings, (Ecclesiastes 3:1-10) “To every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven: A time to be born, and a time to die; a time to plant, and a time to pluck up that which is planted; A time to kill, and a time to heal; a time to break down, and a time to build up; A time to weep, and a time to laugh; a time to mourn, and a time to dance; A time to cast away stones, and a time to gather stones together; a time to embrace, and a time to refrain from embracing; A time to get, and a time to lose; a time to keep, and a time to cast away; A time to rend, and a time to sew; a time to keep silence, and a time to speak; A time to love, and a time to hate; a time of war, and a time of peace. What profit hath he that worketh in that wherein he laboureth? I have seen the travail, which God hath given to the sons of men to be exercised in it.”

Notice in the last verse, God has placed all burdens on us all so we learn from them. God wants us to have the character of Jesus, that even if He suffered, He continued to be obedient as He was setting us an example so we can follow. While Christ suffered, He called on His Father, so that we too, will not rely on our own strength but to always ask for God’s help and mercy. God wants us to remain firm and faithful. (Ecclesiastes 3:14) “I also know that whatever God does will endure forever; nothing can be added to it, and nothing taken away from it. God has made it this way, so that men will fear him.”

How do we accept all these things that happen to us?

Being faithful is the key, that in everything, we see it as God’s will for us to test our faith in Him. So, we have to expect each trial as God’s way of telling us that we need to show Him our faith in Him is bigger than our troubles. (1 Peter 4:12) “Dear brothers, do not be surprised, as if it was something strange, if your faith is tested as by fire:”  These trials and sufferings are clear signs of being a true servant of God. (1 Peter 4:13-14, 16) “But be glad that you are given a part in the pains of Christ; so that at the revelation of his glory you may have great joy. If men say evil things of you because of the name of Christ, happy are you; for the Spirit of glory and of God is resting on you. But if he undergoes punishment as a Christian, that is no shame to him; let him give glory to God in this name.”

Sufferings are important so we can eventually give glory to God. We need to accept all of them, and not ask that they might be taken away from us. God wants us to be patient, and be worthy of His name even if we suffer. (Philippians 4:11-12) “Not that I speak in respect of want: for I have learned, in whatsoever state I am, therewith to be content. I know both how to be abased, and I know how to abound: every where and in all things I am instructed both to be full and to be hungry, both to abound and to suffer need.” And as we accept all these things that are designed to happen to us, we now have peace with God, and not complain on anything. (John 16:33) “These things I have spoken unto you, that in me ye might have peace. In the world ye shall have tribulation: but be of good cheer; I have overcome the world.”

If we endure now, don’t let go of the faith and hope, because God will never let go of us if we do. (Psalms 34:19) “Great are the troubles of the upright: but the Lord takes him safely out of them all.” (Ecclesiastes 7:14) “In the day of wealth have joy, but in the day of evil take thought: God has put the one against the other, so that man may not be certain what will be after him.“

Remember that the amount of suffering that we have now is nothing compared to what God has promised us. (John 16:20-22) “Truly I say to you, You will be weeping and sorrowing, but the world will be glad: you will be sad, but your sorrow will be turned into joy. When a woman is about to give birth she has sorrow, because her hour is come; but when she has given birth to the child, the pain is put out of her mind by the joy that a man has come into the world. So you have sorrow now: but I will see you again, and your hearts will be glad, and no one will take away your joy.”

If we endure all things, what is it that we are giving the Lord?

Job’s sufferings are immeasurable. It is beyond what we can imagine. And this made him a man of faith and brought God glory before Satan, his enemy. We can read in Job 2:3, “And the Lord said to the Satan, Have you taken note of my servant Job, for there is no one like him on the earth, a man without sin and upright, fearing God and keeping himself far from evil? and he still keeps his righteousness, though you have been moving me to send destruction on him without cause.”

Job’s faith is overwhelming. He knows that all the sufferings he felt are from God, to test his faith, as he believed that God will not only give us good things, but sufferings and trials too. (Job 2:9-10) “Then said his wife unto him, Dost thou still retain thine integrity? curse God, and die. But he said unto her, Thou speakest as one of the foolish women speaketh. What? shall we receive good at the hand of God, and shall we not receive evil? In all this did not Job sin with his lips.”

The devil believes that man will give everything for his life, but God knows that a believer like Job will never let go of his faith no matter what happens. God accepted Satan’s challenge, and He proved the Devil was wrong. (Job 2:4) “And Satan answered the Lord, and said, Skin for skin, yea, all that a man hath will he give for his life.”

Therefore, if we remain faithful amidst the sufferings we have in life, we are actually offering glory to God, which is why God has called us in the church of God. Every one who was called became His sons and daughters, and if we are His faithful children, then we bring honor to Him always. (Hebrews 5:4) “And no man taketh this honour unto himself, but he that is called of God, as was Aaron.”

Being God’s servant is above all glory. In this life, people take glory from wealth, power, education and other things. They may be called glory but we know that these are all temporary. The glory and honor of being a servant of God is eternal.

What are the things we need to do to continuously give Him glory and honor?

We cannot give honor to our parents simply because we are their children. There are children who are wicked to their parents. Some lost their respect. To avoid this, and so that we may continue to give glory to the almighty God, we have to prove that we are indeed worthy of our calling as His sons and daughters. And we can show it by relentlessly following all His will and commands, which we are called to do so. (Psalms 1:1-2) “Blessed is the man that walketh not in the counsel of the ungodly, nor standeth in the way of sinners, nor sitteth in the seat of the scornful. But his delight is in the law of the Lord; and in his law doth he meditate day and night.”

One of the things that we need to give importance is our assembly in the congregation. Every gathering should be kept sacred and be attended religiously by all members. Through our worship services, we learn the message of God from time to time, which lead and guide us in every step of the way. (Hebrews 10:25) “Not forsaking the assembling of ourselves together, as the manner of some is; but exhorting one another: and so much the more, as ye see the day approaching.”

Early Christians showed this every single day of their lives. (Acts 2:46) “And they, continuing daily with one accord in the temple, and breaking bread from house to house, did eat their meat with gladness and singleness of heart.”

Lahat ng posibleng maranasan ng tao ay mababasa sa Biblia, ito man ay kagalakan, pagluha, pagsapit ng trahedya, pagkabigo o tagumpay. Lahat ng mga ito ay mga pangyayaring nakadisenyo na maranasan natin bilang tao sa sanlibutang ito.

At bilang mga lingkod ng Dios, binigyan tayo ng kakayahan na malagpasan ang lahat ng mga ito sa tulong at gabay Niya. Anuman ang ating maranasan, walang bagay na hindi natin makakaya, sapagkat lahat ng bagay ay ating magagawa doon sa nagpapalakas sa atin, (Filipos 4:13).

Kaya nakatalaga man tayong dumanas ng hirap, gaya nang nakasaad sa Genesis 3:19, na kailangan nating magpagal at maghirap para lamang matugunan natin ang ating mga pangunahing pangangailangan, kailangan nating magsikap at magtiis para mapagtagumpayan natin ang lahat ng mga ito.

Ang buhay ayon sa Biblia ay puno ng kabagabagan, kaya kailangan nating tumatag para malagpasan ang mga kaganapang ito. (Job 14:1) “Taong ipinanganak ng babae ay sa kaunting araw, at lipos ng kabagabagan.” Hindi magiging madali ang buhay, ngunit huwag tayong mawalan ng pagasa sapagkat alam nating hindi tayo pababayaan ng Dios.

Upang bigyang linaw ang mga kaganapang ito, ipinahayag ni Solomon na may panahon sa bawat bagay dito sa sanlibutan. (Eclesiastes 3:1-10) “Sa bawa’t bagay ay may kapanahunan, at panahon sa bawa’t panukala sa silong ng langit: Panahon ng kapanganakan, at panahon ng kamatayan; panahon ng pagtatanim, at panahon ng pagbunot ng itinanim; Panahon ng pagpatay, at panahon ng pagpapagaling; panahon ng paggiba, at panahon ng pagtatayo; Panahon ng pagiyak, at panahon ng pagtawa; panahon ng pagtangis, at panahon ng pagsayaw; Panahon ng paghahagis ng mga bato, at panahon ng pagpipisan ng mga bato; panahon ng pagyakap, at panahon ng pagpipigil sa pagyakap; Panahon ng paghanap, at panahon ng pagkawala: panahon ng pagiingat, at panahon ng pagtatapon; Panahon ng pagpunit, at panahon ng pananahi; panahon ng pagtahimik, at panahon ng pagsasalita; Panahon ng pagibig, at panahon ng pagtatanim; panahon ng digma, at panahon ng kapayapaan. Anong pakinabang ang tinatamo niya, na gumagawa sa kaniyang pinagpapagalan? Aking nakita ang sakit na ibinigay ng Dios sa mga anak ng mga tao upang pagsanayan.”

Pansinin nating sa huling bahagi ay ibinigay sa atin ang mga sakit o kabagabagan upang ating pagsanayan. Ibig sabihin ay upang mula dito ay masumpungan sa atin ang karakter o paguugali na hinahanap ng Dios na makita sa atin sa kabila ng pagdanas natin ng sari-saring kaganapan sa ating buhay. Na sa kabila ng lahat ng mga ito ay matutunan nating huwag lamang tayo manangan sa ating mga sariling kakayahan, kundi matuto tayong magtiwala at huwag alisin ang pagkatakot sa Dios at sa Kaniyang mga utos. (Eclesiastes 3:14) “Nalalaman ko, na anomang ginagawa ng Dios, magiging magpakailan pa man: walang bagay na maidadagdag, o anomang bagay na maaalis: at ginawa ng Dios, upang ang tao ay matakot sa harap niya.”

Paano natin dapat tanggapin ang lahat ng mga ito?

At sapagkat ang pagdating nga mga sari-saring kaganapan sa buhay ay nakatadhana na nating maranasan, hindi na tayo dapat pang magtaka kung ito man ay sumapit sa atin, lalo pa nga kung ito ay mga hindi pangkaraniwang pagsubok upang subukin ang ating  taglay na pananampalataya. (1 Pedro 4:12) “Mga minamahal, huwag kayong mangagtaka tungkol sa mahigpit na pagsubok sa inyo, na dumarating sa inyo upang kayo’y subukin, na waring ang nangyayari sa inyo’y di karaniwang bagay:”

Ang mga ito ay tandang hayag ng pagiging tunay na lingkod ng Dios kung maranasan, na kung dumating man ay masumpungan tayong patuloy na nagiging kapurihan at karangalan ng Dios. (1 Pedro 4:13-14, 16) “Kundi kayo’y mangagalak, sapagka’t kayo’y mga karamay sa mga hirap ni Cristo; upang sa pagkahayag ng kaniyang kaluwalhatian naman ay mangagalak kayo ng malabis na galak. Kung kayo’y mapintasan dahil sa pangalan ni Cristo, ay mapapalad kayo; sapagka’t ang Espiritu ng kaluwalhatian at ang Espiritu ng Dios ay nagpapahingalay sa inyo. Nguni’t kung ang isang tao ay magbata na gaya ng Cristiano, ay huwag mahiya; kundi luwalhatiin ang Dios sa pangalang ito.”

Kaya naman, kailangan nating masanay sa pagharap sa kung anumang pagsubok at kaganapan sa ating buhay. Kailangan nating tanggapin na ang lahat ng mga ito ay pinahihintulutan ng Dios na mangyari sa atin upang tayo ay matuto sa aral na ibig Niyang ihayag sa atin. Ang payo ni Pablo, “Hindi sa sinasabi ko ang tungkol sa kailangan: sapagka’t aking natutuhan ang masiyahan sa anomang kalagayang aking kinaroroonan. Marunong akong magpakababa, at marunong naman akong magpakasagana: sa bawa’t bagay at sa lahat ng bagay ay natutuhan ko ang lihim maging sa kabusugan, at maging sa kagutuman, at maging sa kasaganaan at maging sa kasalatan.” (Filipos 4:11-12)

Sa ganito’y magkaroon tayo ng kapayapaan sa Dios, yamang ating nalalaman na kailangan nating magtagumpay gaya nang tagumpay ng ating Panginoong Hesus. (Juan 16:33) Ang mga bagay na ito ay sinalita ko sa inyo, upang kayo’y magkaroon sa akin ng kapayapaan. Sa sanglibutan ay mayroon kayong kapighatian: nguni’t laksan ninyo ang loob; aking dinaig ang sanglibutan.

Kung magtiis man tayo sa ngayon, huwag tayong mabahala at mawalan ng pagasa, sapagkat hindi naman tayo pababayaan ng Dios. (Awit 34:19) “Marami ang kadalamhatian ng matuwid; nguni’t inililigtas ng Panginoon sa lahat.” (Eclesiastes 7:14) “Sa kaarawan ng kaginhawahan ay magalak ka, at sa kaarawan ng kahirapan ay gumunita ka: oo, ginawa ng Dios ang isa sa siping ng isa, upang ang tao ay huwag makasumpong ng anomang bagay na mangyayari pagkamatay niya.”

At kung dumanas man ngayon ng pagtitiis dahil sa pananampalataya, ang kapalit naman nito ay walang hanggang kagalakan sa piling ng Dios. (Juan 16:20-22) “Katotohanan, katotohanang sinasabi ko sa inyo, na kayo’y magsisiiyak at magsisipanaghoy, datapuwa’t ang sanglibutan ay magagalak: kayo’y mangalulumbay, datapuwa’t ang inyong kalumbayan ay magiging kagalakan. Ang babae pagka nanganganak ay nalulumbay, sapagka’t dumating ang kaniyang oras: nguni’t pagkapanganak niya sa sanggol, ay hindi na niya naalaala ang hirap dahil sa kagalakan sa pagkapanganak sa isang tao sa sanglibutan. At kayo nga sa ngayon ay may kalumbayan: nguni’t muli ko kayong makikita, at magagalak ang inyong puso, at walang makapagaalis sa inyo ng inyong kagalakan.”

At kung masumpungan tayo sa pagtitiis at pagtatapat, ano ang naipagkakaloob natin sa Dios?

Ang pagtitiis na naranasan ng lingkod ng Dios na si Job ay hindi matatawaran. At ito ang naging dahilan  upang ikarangal siya ng Dios sa kaaway nito, si Satanas. Mababasa natin ito sa Job 2:3, “At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Iyo bang pinansin ang aking lingkod na si Job? sapagka’t walang gaya niya sa lupa, na sakdal at matuwid na lalake, na natatakot sa Dios, at humihiwalay sa kasamaan: at siya’y namamalagi sa kaniyang pagtatapat.” 

Ang pamamalagi niya sa pagtatapat at ang pananampalatayang lahat ng bagay na dumadating sa kaniyang buhay ay kapasiyahan at kalooban ng Dios ang lalong nagpakilala ng kaniyang pagiging mananampalataya. (Job 2:9-10) “Nang magkagayo’y sinabi ng kaniyang asawa sa kaniya, Namamalagi ka pa ba sa iyong pagtatapat? itakuwil mo ang Dios, at mamatay ka. Nguni’t sinabi niya sa kaniya, Ikaw ay nagsasalita na gaya ng pagsasalita ng hangal na babae. Ano? tatanggap ba tayo ng mabuti sa kamay ng Dios, at hindi tayo tatanggap ng masama? Sa lahat ng ito ay hindi nagkasala si Job ng kaniyang mga labi.”

Kung bakit tinugon ng Dios ang hamon ni Satanas na subukin si Job, sapagkat naniniwala ang Diablo na ibibigay ng tao ang kaniyang tinatangkilik, mabuhay lamang ito. (Job 2:4) “Balat kung balat, oo, lahat na tinatangkilik ng tao ay ibibigay dahil sa kaniyang buhay.”

Samakatuwid, kapag naipakita natin ang pagtatapat at pagtitiis sa anumang ating pinagdadaanan at sumasapit sa ating mga pangyayari o kaganapan, nabibigyan natin ng karangalan ang Dios, sapagkat bawat tinatawag ng Dios upang maging Kaniyang anak at lingkod, ay tunay Niyang ikinararangal. (Hebreo 5:4) “At sinoman ay hindi tumatanggap sa kaniyang sarili ng karangalang ito, liban na kung tawagin siya ng Dios, na gaya ni Aaron.”

Kaya’t karangalan natin ang pagiging lingkod ng Dios. Sa buhay na ito, pilit na inaasam ng tao na makamit ang sari-saring karangalan. At upang makamit nila ito, pinagsisikapan nilang magtaglay ng kapangyarihan, kaluwalhatian, kayamanan, edukasyon at iba pang bagay. Sa katotohanan, karangalan  nga sa buhay na ito ang mga gayong bagay, subalit ang mga ito ay pansamantala lamang, hindi ito ang karangalang dapat nating panghawakan at pakaasamin sa buhay na ito.

Ang karangalan ng pagiging lingkod ay walang hanggan. Ang kahabagan ng Dios at matawag bilang Kaniyang mga lingkod at anak ay isang bagay na hindi kayang tumbasan ng anumang bagay sa silong ng langit.

Paano natin lalong nabibigyan ng karangalan ang Dios, yamang ibinigay Niya sa atin ang karangalan na maging Kaniyang mga anak?

Ang pagiging anak sa ating mga magulang ay hindi sapat upang sila ay bigyan natin ng karangalan. Maraming anak ang naging sama ng loob ng kanilang mga magulang, sapagkat sila’y naging masuwayin at nawalan ng respeto.

Upang maiwasan ito, at upang lalong mabigyan natin ng karangalan ang Dios, ipakita natin na karapatdapat tayo sa tungkulin na itinawag Niya sa atin. Maipapakita natin ito sa pamamagitan ng buong ligaya at buong pagsisikap na pagganap sa ating mga katungkulan. (Awit 1:1-2) “Mapalad ang tao na hindi lumalakad sa payo ng masama, ni tumatayo man sa daan ng mga makasalanan, ni nauupo man sa upuan ng mga manglilibak. Kundi ang kaniyang kasayahan ay nasa kautusan ng Panginoon; at sa kautusan niya nagbubulaybulay siya araw at gabi.”

Ang isang bagay na dapat nating pagsikapan ay ang patuloy na pahalagahan ang bawat pagkakatipon na ating dinadaluhan, sapagkat sa pamamagitan nito ay nagkakaroon tayo ng pagkakataon na magkaroon ng kaalaman sa mga katuwiran at kalooban ng Dios. (Hebreo 10:25) “Na huwag nating pabayaan ang ating pagkakatipon, na gaya ng ugali ng iba, kundi mangagaralan sa isa’t isa; at lalo na kung inyong namamalas na nalalapit na ang araw.”

Ang mga unang Kristiyano ay ipinakita ito araw-araw sa pamamagitan ng pananatili sa templo upang magsalo-salo sa mga katuwiran ng Dios. (Gawa 2:46) “At araw- araw sila’y nagsisipanatiling matibay sa pagkakaisa sa templo, at sa pagpuputolputol ng tinapay sa bahay- bahay, at nagsisikain sila ng kanilang pagkain na may galak at may katapatan ng puso.”

There is Judgment Day.

God appointed the Day of Judgment, to judge the deeds of everyone. (Acts 17:31) “For he has set a day when he will judge the world with justice by the man he has appointed. He has given proof of this to everyone by raising him from the dead.”

It is a day that the Lord God has made to give justice for everyone. (Ecclesiastes 12:14) “For God shall bring every work into judgment, with every secret thing, whether it be good, or whether it be evil.” On that day, God will execute judgment upon all, and to convince all, that are ungodly among them of all their ungodly deeds, which they have ungodly committed, and of all their hard speeches which ungodly sinners have spoken against him. (Jude 15)

And Jesus Christ will be the supreme Judge on that day. He will execute judgment to all people, the prize of salvation for all who overcome, and the eternal punishment for all sinners. (2 Timothy 4:8) “Now there is in store for me the crown of righteousness, which the Lord, the righteous Judge, will award to me on that day—and not only to me, but also to all who have longed for his appearing.”

Shall we fear the Day of Judgment?

Apostle John says if we our love will be made perfect, then we shall have boldness and confidence in the Day of Judgment. Boldness means without fear, and confidence is self-assurance. Therefore, if we really are serving God with faithfulness in our hearts, then we shall never fear even the Judgment day comes. “Herein is our love made perfect, that we may have boldness in the day of judgment:” (1 John 4:17)

The Bible said that servants would not be included in the Day of Judgment because judgment has already begun in the house of God, which is the church of God. (1 Peter 4:17) “For the time is come for judgment to begin at the house of God: and if it begin first at us, what shall be the end of them that obey not the gospel of God?” The trials and tests that we experience are all indicators of God’s judgment.

Judgment will come first to us so that we would be judges of the world on that day. (1 Corinthians 6:2) Or do you not know that the saints will judge the world? And if the world is to be judged by you, are you not competent to settle trivial suits?

Earlier, Christ says, “Truly I say to you that in the time when all things are made new, and the Son of man is seated in his glory, you who have come after me will be seated on twelve seats, judging the twelve tribes of Israel.” (Matthew 19:28) This is a clear sign of the things to come, when all the servants will become judges at the Day of Judgment.

Paul advises not to cast away the confidence that we shall have on the Day of Judgment because it shall give us great rewards. (Hebrew 10:35)

Who are those who will be surely included in the Day of Judgment?

It is important that we know who will surely be included on that day, because it will be a sign and a warning to all of us before it happens. The following are those who will surely be judged according to the Bible:

1.      First, those who deliberately sin against God after being given the knowledge of the truth. (Hebrews 10:26-27) For if we do evil on purpose after we have had the knowledge of what is true, there is no more offering for sins, But only a great fear of being judged, and of the fire of wrath which will be the destruction of the haters of God.

2.      Second, those who mistreated Jesus Christ. (Hebrews 10:28-29) How much more severely do you think someone deserves to be punished who has trampled the Son of God underfoot, who has treated as an unholy thing the blood of the covenant that sanctified them, and who has insulted the Spirit of grace?

3.      Third, those who turned away from all His teachings and advices as mentioned in Proverbs 1:23-30. “Repent at my rebuke!  Then I will pour out my thoughts to you,  I will make known to you my teachings. But since you refuse to listen when I call and no one pays attention when I stretch out my hand, since you disregard all my advice and do not accept my rebuke, I in turn will laugh when disaster strikes you; I will mock when calamity overtakes you— when calamity overtakes you like a storm, when disaster sweeps over you like a whirlwind, when distress and trouble overwhelm you.  “Then they will call to me but I will not answer; they will look for me but will not find me, since they hated knowledge and did not choose to fear the Lord. Since they would not accept my advice and spurned my rebuke.

What shall we do now that we know that there is an appointed time of Judgment?

We have learned before that we were not given the right to judge others.

Being a Judge is a sole attribute of God, and we cannot take that attribute because it is His glory and honor. (1 Corinthians 4:5) “For this reason let there be no judging before the time, till the Lord comes, who will make clear the secret things of the dark, and the designs of the heart; and then will every man have his praise from God.”

Paul’s advise coincides with what Jesus taught about judging others. (Matthew 7:1-5) “Be not judges of others, and you will not be judged. For as you have been judging, so you will be judged, and with your measure will it be measured to you. And why do you take note of the grain of dust in your brother’s eye, but take no note of the bit of wood which is in your eye? Or how will you say to your brother, Let me take out the grain of dust from your eye, when you yourself have a bit of wood in your eye? You false one, first take out the bit of wood from your eye, then will you see clearly to take out the grain of dust from your brother’s eye.”

Judging others means great disrespect towards another believer. If we believe that we commit sins from time to time, then we have to put in mind that means we need to understand the sins of others, and not judge them. And if we say that we don’t sin, then we are making God a liar, for all people are sinners. (Romans 14:10) “But you, why do you make yourself your brother’s judge? or again, why have you no respect for your brother? because we will all have to take our place before God as our judge.”

Remember that judging others means judging our own selves. So, we need to be careful. (Romans 2:1) “So you have no reason, whoever you are, for judging: for in judging another you are judging yourself, for you do the same things.”

Instead of judging others, what sort of things we should do?

By judging others, we are not aware that it causes some negative effects to some believers making them stumble or feel weak spiritually. If we always see the mistakes of others, and we don’t see our own faults, then that means love is not in us. (Romans 14:13) “Then let us not be judges of one another any longer: but keep this in mind, that no man is to make it hard for his brother, or give him cause for doubting.”

And if we were the reason behind a believer’s doubt, then it would be better if a big stone will be put in our neck and we will be dropped to the sea. (Mark 9:42) This means we deserve to be judged and punished.

Believers are important to God, and we have no right to hurt them, judge them or mistreat them. We are committing a huge sin if we do. (1 Corinthians 8:11-12) “And so, through your knowledge, you are the cause of destruction to your brother, for whom Christ underwent death. And in this way, doing evil to the brothers, and causing trouble to those whose faith is feeble, you are sinning against Christ.”

Mayroong paghuhukom.

Nakatakda itong maganap sa ukol na panahon. Itinakda ng Dios ang araw na ito upang Kaniyang hukuman ang lahat ng Kaniyang mga nilikha at hatulan ayon sa paggawa na kanilang ginawa samantalang sila ay nabubuhay dito sa sanlibutan. (Gawa 17:31) “Sapagka’t siya’y nagtakda ng isang araw na kaniyang ipaghuhukom sa sanglibutan ayon sa katuwiran sa pamamagitan ng lalaking kaniyang itinalaga.”

Ang paghuhukom ng Dios ay pagbibigay katarungan. “Sapagka’t dadalhin ng Dios ang bawa’t gawa sa kahatulan, pati ng bawa’t kubling bagay, maging ito’y mabuti o maging ito’y masama.” (Eclesiastes 12:14)

Ito ay upang isagawa ang paghuhukom sa lahat, at upang sumbatan ang lahat ng masasama sa lahat ng kanilang mga gawang masasama na kanilang ginawang may kasamaan, at sa lahat ng mga bagay na mabibigat na sinalita laban sa kaniya ng mga makasalanang masasama. (Judas 15)

Ang Panginoong Hesus ang nakatakdang Hukom sa araw na yaon. Siya ang magbibigay gantimpala sa lahat ng mga nagtagumpay at nagtapat, subalit Siya din ang maglalapat ng kaparusahan sa mga makasalanan. (2 Timoteo 4:8) “Buhat ngayon ay natataan sa akin ang putong na katuwiran, na ibibigay sa akin ng Panginoon na tapat na hukom sa araw na yaon; at hindi lamang sa akin, kundi sa lahat din naman ng mga naghahangad sa kaniyang pagpapakita.”

Dapat bang katakutan ang araw ng paghuhukom kung naglilingkod tayo sa Dios?

Maliwanag ang pahayag ng Biblia, ang mga mananampalataya ay magkakaroon ng pagkakatiwala sa araw ng paghuhukom. Sa wikang English, ang salin dito ay boldness, without fear, self-assurance. Ibig sabihin, hindi tayo dapat matakot sa araw na yaon kung tayo’y naglilingkod at nagtatapat sa Dios sapagkat pagkakalooban tayo ng pagkakatiwala na tayo ay malilingid sa dakilang kagalitan ng Dios. “Herein is our love made perfect, that we may have boldness in the day of judgment:” (1 John 4:17)

Kung naglilingkod tayo sa Dios, alam nating sa araw na yaon ay hindi na tayo hahatulan. Sapagkat matagal nang nagpasimula ang paghuhukom sa bahay ng Dios, na siyang iglesia ng Dios. (1 Pedro 4:17) “Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Dios: at kung mauna sa atin, ano kaya ang wakas ng mga hindi nagsisitalima sa evangelio ng Dios?” Mauunang nakakaranas ng paghuhukom ang mga lingkod ng Dios. Ang mga pagsubok na hindi karaniwan ay mga tandang hayag ng paghuhukom ng Dios sa ating lahat.

Mauuna ang paghatol sa mga lingkod upang sa araw na yaon ay makasama ng Dios na humatol sa lahat ng mga tao. Sinabi ni Apostol Pablo, “O hindi baga ninyo nalalaman na ang mga banal ay magsisihatol sa sanglibutan? at kung ang sanglibutan ay hahatulan ninyo, hindi kaya baga dapat magsihatol kayo sa mga bagay na pinakamaliit?” (1 Corinto 6:2)

Magugunitang nagpahayag ang Panginoong Hesus, “Katotohanang sinasabi ko sa inyo, na kayong nagsisunod sa akin, sa pagbabagong lahi pagka uupo na ang Anak ng tao sa luklukan ng kaniyang kaluwalhatian, kayo nama’y magsisiupo sa labingdalawang luklukan, upang magsihukom sa labingdalawang angkan ng Israel.” (Mateo 19:28)

Kaya ipinayo ni Pablo, na huwag nating itakuwil ang pagkakatiwalang ito na ibinigay sa atin ng Dios, na tungkulin natin itong pahalagahan, ingatan at pagmalasakitan sapagkat ang pagkakatiwalang ito ay may kapalit, samakatuwid ay ang gantimpalang ipagkakaloob sa atin ng Dios. (Hebreo 10:35) “Huwag nga ninyong itakuwil ang inyong pagkakatiwala, na may dakilang ganting- pala.”

Sinu-sino ang tinitiyak ng Biblia na hahatulan sa araw na yaon?

Mahalagang malaman kung sino ang tiyak na mahahatulan sa araw na yaon, dahil magsisilbing babala ito sa atin ngayong hindi pa ito sumasapit. Narito ang ilan sa mga tiniyak ng Biblia na karapatdapat sa paghatol ng Dios.

1.      Una, yaong mga sinasadya ang pagkakasala pagkatapos na makilala ang katotohanan. (Hebreo 10:26-27) “Sapagka’t kung ating sinasadya ang pagkakasala pagkatapos na ating matanggap ang pagkakilala sa katotohanan, ay wala nang haing natitira pa tungkol sa mga kasalanan, Kundi isang kakilakilabot na paghihintay sa paghuhukom, at isang kabangisan ng apoy na lalamon sa mga kaaway

2.      Ikalawa, yaong mga lumpastangan sa ating Panginoong Hesus. (Hebreo 10:28-29) Ang magpawalang halaga sa kautusan ni Moises sa patotoo ng dalawa o tatlong saksi, ay mamamatay na walang awa: Gaano kayang higpit ng parusa, sa akala ninyo, ang ihahatol na nauukol doon sa yumurak sa Anak ng Dios, at umaring di banal sa dugo ng tipan na nagpabanal sa kaniya, at umalipusta sa Espiritu ng biyaya

3.      Ikatlo, yaong tinutukoy sa Kawikaan 1:23-30 na mga tumanggi sa mga saway at turo ng ating Panginoong Dios. “Sapagka’t ako’y tumawag, at kayo’y tumanggi: aking iniunat ang aking kamay, at walang makinig; Kundi inyong iniuwi sa wala ang buo kong payo, at hindi ninyo inibig ang aking saway: Ako naman ay tatawa sa kaarawan ng inyong kasakunaan: ako’y manunuya pagka ang inyong takot ay dumarating; Pagka ang iyong takot ay dumarating na parang bagyo. At ang inyong kasakunaan ay dumarating na parang ipoipo; pagka ang hirap at hapis ay dumating sa inyo. Kung magkagayo’y tatawag sila sa akin, nguni’t hindi ako sasagot; hahanapin nila akong masikap, nguni’t hindi nila ako masusumpungan: Sapagka’t kanilang ipinagtanim ang kaalaman, at hindi pinili ang takot sa Panginoon. Ayaw sila ng aking payo; kanilang hinamak ang buo kong pagsaway:”

Ano ngayon ang dapat nating magawa yamang mayroong nakatalagang araw ng Paghuhukom?

Noon pa man ay itinuro na sa atin na wala tayong karapatang humatol at maging hukom sa ating kapuwa. Ang pagiging Hukom ay karangalan at kaluwalhatian ng Dios at huwag sana nating angkinin ang katangian Niyang ito. (1 Corinto 4:5) “Kaya nga huwag muna kayong magsihatol ng anoman, hanggang sa dumating ang Panginoon, na siya ang maghahayag ng mga bagay na nalilihim sa kadiliman, at ipahahayag naman ang mga haka ng mga puso; at kung magkagayon ang bawa’t isa ay magkakaroon ng kapurihan sa Dios.”

Tumutugon ito sa pangangaral ng Panginoong Hesus na huwag tayong maging paimbabaw at huwag laging tumitingin sa kung ano ang maling nagagawa ng iba, sa halip ay tingnan muna natin ang sarili nating kapintasan. (Mateo 7:1-5) “Huwag kayong magsihatol, upang huwag kayong hatulan. Sapagka’t sa hatol na inyong ihahatol, ay hahatulan kayo: at sa panukat na inyong isusukat, ay susukatin kayo. At bakit mo tinitingnan ang puwing na nasa mata ng inyong kapatid, nguni’t hindi mo pinapansin ang tahilan na nasa iyong sariling mata? O paanong sasabihin mo sa iyong kapatid, Pabayaan mong alisin ko ang puwing sa mata mo; at narito, ang tahilan sa iyong sariling mata? Ikaw na mapagpaimbabaw, alisin mo muna ang tahilan sa iyong sariling mata; at kung magkagayo’y makikita mong malinaw ang pag- aalis mo ng puwing sa mata ng iyong kapatid.”

Ang paghatol sa kapuwa o sa kapatid ay pagpapawalang halaga sa kaniya. Kung aminado tayong may kapintasan tayo sa ating mga sarili, kung gayon ay hindi tayo dapat humatol sa iba. At kung sinasabi naman nating tayo’y walang kasalanan, ginagawa nating sinungaling ang Dios. (Roma 14:10) “Datapuwa’t ikaw, bakit humahatol ka sa iyong kapatid? at ikaw naman, bakit pinawalaang halaga mo ang iyong kapatid? sapagka’t tayong lahat ay tatayo sa harapan ng hukuman ng Dios.”

Tandaan nating ang paghatol sa iba ay nangangahulugan ng paghatol sa ating mga sarili. Kaya dapat magingat tayo. (Roma 2:1) “Dahil dito’y wala kang madadahilan, Oh tao, sino ka man na humahatol: sapagka’t sa iyong paghatol sa iba, ay ang iyong sarili ang hinahatulan mo; sapagka’t ikaw na humahatol ay gumagawa ka ng gayon ding mga bagay.”

Sa halip na humatol sa iba, ano ang dapat nating pagsikapang magawa?

Sa paghatol natin sa iba, hindi natin namamalayan na nagiging dahilan ito ng panghihina ng ilang kapatid. Kung pawang kapintasan ang nakikita natin sa iba, nangangahulugang wala tayong pagibig na taglay. Siyasatin natin ang ating sarili dahil palatandaan ng kawalan ng pagibig ang paghatol sa kapuwa. (Roma 14:13) Huwag na nga tayong mangaghatulan pa sa isa’t isa: kundi bagkus ihatol ninyo ito, na ang sinoman ay huwag maglagay ng katitisuran sa daan ng kaniyang kapatid o kadahilanan ng ikararapa.

At kung nagiging dahilan tayo ng ikatitisod ng mga kapatid, sinabi ng Panginoong Hesus, (Marcos 9:42) “At ang sinomang magbigay ng ikatitisod sa maliliit na ito na sumasampalataya sa akin, ay mabuti pa sa kaniya kung bitinan ang kaniyang leeg ng isang malaking gilingang bato, at siya’y ibulid sa dagat.”

Mahalaga ang bawat lingkod sa paningin ng Dios. At kung tayo ang nagiging dahilan ng kanilang pagkalugmok bunga ng pagpapakita ng paghatol sa iba, ay nagagawa nating magkasala sa paningin ng Dios. (1 Corinto 8:11-12) “Sapagka’t sa pamamagitan ng iyong kaalaman ay napapahamak ang mahina, ang kapatid na dahil sa kaniya’y namatay si Cristo. At sa ganitong pagkakasala laban sa mga kapatid, at sa pagkakasugat ng kaniyang budhi kung ito’y mahina, ay nangagkakasala kayo laban kay Cristo.”

As servants, we know that we should walk according to the path that God has prepared for us even before He created us. (Ephesians 2:10) “For we are his workmanship, created in Christ Jesus unto good works, which God hath before ordained that we should walk in them.”

Long before and until now, God has shown how He guided His servants so they will never go astray.  David says it is God who guided him and gave new life to his soul. “He gives new life to my soul: he is my guide in the ways of righteousness because of his name.” (Psalms 23:3)

David explains that God’s teachings are His guides. If he did not follow them and did not delight on them, he will not accomplish what God asked of him. “Make me go in the way of your teachings; for they are my delight.” (Psalms 119:35)

Indeed, God promises to lead and guide His faithful so that their ways will be clear to them and those who keep His commandments will find mercy and good faith. (Psalm 25:9-10) “He will be an upright guide to the poor in spirit: he will make his way clear to them. All the ways of the Lord are mercy and good faith for those who keep his agreement and his witness.”

However, many people have taken their own path instead of following God’s ways and righteousness. They did not listen to His words and commands. God set us a path to walk on, but they did not walk on it. This is the reason why many are lost. (Jeremiah 6:16) “The Lord said to his people: “You are standing at the crossroads. So consider your path. Ask where the old, reliable paths are. Ask where the path is that leads to blessing and follow it. If you do, you will find rest for your souls.” But they said, “We will not follow it!”

When Christ came, He introduced Himself as the only way, the truth and the life, and no one comes to the Father except through Him (John 14:6). However, people rejected Him too, just like what they did to the early prophets.

When He built the church, to gather all the lost sheep of His flock, and to be an instrument of His salvation, they did not give importance to it. Instead, they prosecute the church and some of its members. One of the prosecutors that time was Saul, as he confessed in Acts 22:4, “And I persecuted this way unto the death, binding and delivering into prisons both men and women.”

Before he became Apostle Paul, he was not aware that the way he was attacking is the church of God, which Christ built. (Galatians 1:13) “For ye have heard of my conversation in time past in the Jews ‘religion, how that beyond measure I persecuted the church of God, and wasted it:”

How did God guide and lead His servants so that they can walk to the righteous path?

The Bible illustrated how God lead the Israel out of bondage from Egypt. The Scriptures made use of the symbolic “eagle” to demonstrate God’s love and supervision for them. (Deuteronomy 32:11-12) “Like an eagle teaching its young to fly, catching them safely on its spreading wings, the LORD kept Israel from falling. The LORD alone led his people without the help of a foreign god.”

The word “eagle” is mentioned in the Bible 32 times. The words of God use metaphorical illustrations to give further clarity on God’s guidance over them. In all the birds, the eagle’s attributes can be likened to God’s traits.

A mother eagle throws her baby from her back, and let it fall but never lets it touches the ground, until it learns how to fly. In the same manner, God allows us to experience pains and sufferings, but never let us fall, until we learn how to completely trust Him and stand in our faith. Like the mother eagle, God is always there all the time to guide and lead us until we get the needed strength to do His will.   (Deuteronomy 33:26) “People of Israel, no god is like your God, riding in splendor across the sky, riding through the clouds to come to your aid.”

If trials and sufferings are coming to us, put in mind that God is training us so that we learn how to fly like a baby eagle. In addition, like baby eagles, not all of them were able to fly immediately after the first try. We too, can fail at some instances. However, God is always there to help us until we learn how to fly. Until we overcome certain trials, we realize that we can fly like eagles do, and stand up strong in our faith.

To be able to do this, of course God must help us. God gave us teachers and Pastors to feed us the knowledge and understanding that we need to overcome all things. They are sent to guide and lead us to the right path according to God’s righteousness. (Jeremiah 3:15)

How did the Bible further explain God’s guidance?

God’s leadership and guidance are for all. Ever since He created all things, God did not take away His guidance in all His creations. He never stopped.

There are things that move according to their natural predispositions. God had created these natural laws so that they would fulfill their purposes. Nature, the universe, the earth that we live in, and the other things that God created have certain rules on their own that we cannot avoid nor oppose. (Job 26: 7- 8; 37: 10- 12)

In addition, we should give emphasis on the fact that God give more focus on His servants. In the old Scriptures, God showed His love and compassion to His people, Israel. He cared for them like a Pastor to his flock. (Psalms 77:20)

God did not only guide and lead them. God also protected them. (Psalms 23:2-3) “He makes me to lie down in green pastures; He leads me beside the still waters. He restores my soul; He leads me in paths of righteousness for His name’s sake.”

Does God give guidance to bad people?

In Job 21:30, we can read that God lead all wicked people and reserved them unto the day of destruction. “That the wicked is reserved to the day of destruction? they shall be brought forth to the day of wrath.”

The guidance given to servants is different from the guidance given to all wicked people. God will surely lead them to eternal punishment, unless, of course they repent and receive God’s forgiveness them.

This is similar to what is written in Psalms 125:5, which says, (As for such as turn aside unto their crooked ways, the Lord shall lead them forth with the workers of iniquity.)

One thing is sure, that if God will lead them to eternal punishment, then there is no chance that they can escape from it.

What do we need to learn from this topic?

The message is clear. If we continue to serve God with all righteousness and truthfulness, then we are following the right path.

For those who turn away from His words and commands, they will surely suffer and receive God’s curse. And even if they want to escape, God will let them do the things that are not right, so they will not escape from His wrath. (Romans 1:28-31) “And even as they did not think fit to have God in their knowledge, God gave them over to a reprobate mind, to do the things not right, being filled with all unrighteousness, fornication, wickedness, covetousness, maliciousness; being full of envy, murder, quarrels, deceit, evil habits, becoming whisperers, backbiters, haters of God, insolent, proud, braggarts, inventors of evil things, disobedient to parents, undiscerning, perfidious, without natural affection, unforgiving, unmerciful.

Paul also explains this in 2 Thessalonians 2:11-12, “And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie, so that all those who do not believe the truth, but delight in unrighteousness, might be condemned.” 

Solomon’s advice can avoid God’s wrath and punishment. (Proverbs 4:16-27) “For they do not sleep, except when they have done mischief; and their sleep is taken away unless they cause some to fall. For they eat the bread of wickedness and drink the wine of violence. But the path of the just is as the shining light, that shines more and more to the perfect day. The way of the wicked is as darkness; they know not at what they stumble. My son, listen to my words; bow down your ear to my sayings. Let them not depart from your eyes; keep them in the midst of your heart. For they are life to those who find them, and health to all his flesh. Keep your heart with all diligence; for out of it are the issues of life. Put away from you a wicked mouth, and devious lips put far from you. Let your eyes look right on, and let your eyelids look straight before you. Ponder the path of your feet, and all your ways will be established. Do not turn to the right hand nor to the left; remove your foot from evil.”

Repent and come to God while we have time, while we have the chance.

Bilang mga lingkod, alam nating kung mayroon mang landas tayong dapat tahakin ay walang iba kundi ang landas na ibig ng Dios na ating lakaran. Inihanda Niya ito bago pa Niya lalangin ang sanlibutan, bago pa man tayo nilikhang mga tao. (Efeso 2:10) “Sapagka’t tayo’y kaniyang gawa, na nilalang kay Cristo Jesus para sa mabubuting gawa, na mga inihanda ng Dios nang una upang siya nating lakaran.”

Noon at magpahanggang ngayon, pinapatnubayan tayo ng Dios ng landas ng Kaniyang katuwiran, upang tayo’y hindi maligaw. Sinabi ni David, “pinapatnubayan niya ako sa mga landas ng katuwiran alangalang sa kaniyang pangalan.” (Awit 23:3) Ang mga landas ng katuwiran na tinutukoy dito ay ang mga kautusan na ibinigay ng Dios sa tao upang sundin. (Awit 119:35) “ Payaunin mo ako sa landas ng iyong mga utos; sapagka’t siya kong kinaaliwan.” (Awit 25:9-10) “Ang maamo ay papatnubayan niya sa kahatulan: at ituturo niya sa maamo ang daan niya. Lahat na landas ng Panginoon ay kagandahang-loob at katotohanan sa mga gayon na nangagiingat ng kaniyang tipan at kaniyang mga patotoo.”

Ang naging problema, nagiba ng landas na tinahak ang tao. Marami ang hindi tumalima sa Dios at ibang landas ang kanilang tinahak. May mabuting daan na kailangang lakaran at hindi ito nilakaran ng marami. Pinili nila ang kanilang sariling landas na ginawa lamang nila, kung kaya’t marami ang tunay na naligaw. (Jeremias 6:16) “Ganito ang sabi ng Panginoon, Magsitayo kayo sa mga daan at magsitingin kayo, at ipagtanong ninyo ang mga dating landas, kung saan nandoon ang mabuting daan; at magsilakad kayo roon, at kayo’y mangakakasumpong ng kapahingahan sa inyong mga kaluluwa: nguni’t kanilang sinabi, Hindi kami magsisilakad doon.”

Sa panahon ng pagkakatawang tao ng Panginoong Hesus, ipinakilala Niya na Siya ang daan, ang katotohanan at ang buhay, na sinuman ay hindi makaparoroon sa Ama maliban sa Kaniya. (Juan 14:6)  Hindi ito tinanggap ng marami. At nang itayo Niya ang iglesia upang maging daan ng kaligtasan sa kanilang mga naliligaw, hindi ito tinanggap ng nakararami. Sa halip na tanggapin, kanilang pinagusig ang daang matuwid na ito. (Gawa 22:4) “At aking pinagusig ang Daang ito hanggang sa mamatay, na tinatalian at ipinapasok sa mga bilangguan ang mga lalake at gayon din ang mga babae.” (Galacia 1:13) “Sapagka’t inyong nabalitaan ang aking pamumuhay nang nakaraang panahon sa relihion ng mga Judio, kung paanong aking inuusig na malabis, at nilipol ang iglesia ng Dios.”

Paano pinapatnubayan ng Dios ang Kaniyang mga lingkod sa landas na ibig Niyang lakaran ng mga ito?

Inilarawan ng Biblia kung paano pinatnubayan ng Dios ang Kaniyang bayang Israel sa kanilang paglalakbay patungo sa lupang pangako. (Deuteronomio 32:11-12) “Parang aguila na kumikilos ng kaniyang pugad, Na yumuyungyong sa kaniyang mga inakay, Kaniyang ibinubuka ang kaniyang mga pakpak, kaniyang kinukuha, Kaniyang dinadala sa ibabaw ng kaniyang mga pakpak: Ang Panginoon na magisa ang pumatnubay sa kaniya, At walang ibang dios na kasama siya.”

Ang ibong “agila” ay binanggit ng 32 beses sa Biblia. Sa pamamagitan ng pagbibigay halimbawa, ginamit ng Dios ang katangian ng agila upang magbigay liwanag sa atin kung paanong patnubay ang ginagawa Niya sa Kaniyang mga lingkod. Sa lahat ng ibon, ang agila ang nagtataglay ng katangiang gaya ng Dios sa Kaniyang mga lingkod.

Ang isang inang agila ay inihahagis ang kaniyang inakay mula sa likod nito, at hinahayaang bumagsak, ngunit hindi hahayaang bumagsak hanggang sa lupa, upang ito ay matutong lumipad. Sa gayunding paraan, hinahayaan ng Dios na maranasan natin ang mga hindi pangkaraniwang pagsubok ng buhay subalit hindi Niya tayo pababayaang lubusang malugmok, kundi ang Kaniyang tulong ay laging Nariyan. (Deuteronomio 33:26) “Walang gaya ng Dios na sumasakay sa mga ulap upang sumaklolo sa atin.” 

Kaya kapag nariyan ang mga pagsubok, isipin nating tinuturuan tayo ng Dios na lumipad, na tumayo sa ating mga pananampalataya. Maaaring paulit-ulit ang mga pagsubok sa atin, ngunit hindi hahayaan ng Dios na tayo’y bumulusok paibaba at mapahamak. Mamamalayan na lamang natin na nakakalipad na tayo at nakatatayo sa ating mga pananampalataya gaya ng agila.

Upang magawa natin ito, nagbigay ang Dios ng Pastor na magtuturo sa atin ng unawa at kaalaman. Upang ating lubos na maunawaan at tayo’y magabayan sa buhay na ito. Ang mga Pastor ang kakandili ng mga kaalaman at unawa upang masumpungan nating mga tao ang tamang gabay sa landas na kailangan nating tahakin. (Jeremias 3:15)

Bukod dito, paano pa niliwanag ng Biblia ang patnubay na nagmumula sa Dios?

Ang gabay o patnubay ng Dios ay para sa lahat. Mula nang likhain ng Dios ang sanlibutan at maging ang ibang mga bagay pa na Kaniyang nilikha, hindi inalis ng Dios ang Kaniyang patnubay. Hindi Siya tumigil sa paggabay.

May mga bagay na kusang kumikilos sa sarili nito, na kung tawagin ay likas na katalagahan. Ang mga ito ay mga katalagahang nilikha ng Dios upang magpatuloy ang pag-inog ng bawat bagay na Kaniyang nilikha. Kabilang dito ang batas ng katalagahan sa ating kalikasan at sa mundo na ating ginagalawan. (Job 26: 7- 8 ; 37: 10- 12)

At kung ang kalikasan ay patuloy na ginagabayan ng Dios sa pag-inog nito, gaano pa kaya ang mga tao na Kaniyang nilikha. Sa maraming tala ng kasulatan, inihayag ang walang katumbas na patnubay ng Dios sa Kaniyang bayan, ang Israel. Pinatnubayan Niya ang mga ito gaya ng patnubay ng isang Pastor sa kaniyang nasasakupang kawan. (Awit 77:20)

Ang Dios ay hindi lamang naging patnubay, sapagkat ayon kay David, ang Dios ay naging moog din at tanggulan ng Kaniyang mga lingkod. (Awit 23:2-3) “Kaniyang pinahihiga ako sa sariwang pastulan: pinapatnubayan niya ako sa siping ng mga tubig na pahingahan, Kaniyang pinapananauli ang aking kaluluwa: pinapatnubayan niya ako sa mga landas ng katuwiran alangalang sa kaniyang pangalan.”

Pinapatnubayan din ba ng Dios ang mga taong masasama?

Sa Biblia, ang salitang patnubay ay isinalin sa English word na “brought forth.” Gaya nang mababasa sa Job 21:30, “Na ang masamang tao ay natataan sa kaarawan ng kasakunaan? Na sila’y pinapatnubayan sa kaarawan ng kapootan?” Sa King James Version ay ganito ang ating mababasa, “That the wicked is reserved to the day of destruction? they shall be brought forth to the day of wrath.” 

May patnubay sa taong masasama subalit hindi gaya nang patnubay ng Dios sa Kaniyang mga lingkod. Ang patnubay sa masama ay upang ihatid sila sa tiyak na kapahamakan o kaparusahan. Samantalang ang pamamatnubay sa mga lingkod ay upang matiyak na maihahatid sila patungo sa ikasasakdal ng kanilang mga pananampalataya at maging karapatdapat sa buhay na walang hanggan.

Kahawig ito ng pahayag sa Awit 125:5, “Nguni’t sa nagsisiliko sa kanilang mga likong lakad, ilalabas ng Panginoon na kasama ng mga manggagawa ng kasamaan.” (As for such as turn aside unto their crooked ways, the Lord shall lead them forth with the workers of iniquity.) Ang mga manggagawa ng kasamaan ay pinapatnubayan papalabas ng kapisanan ng mga banal upang sila ay mahiwalay sa kanilang mga mananampalataya.

Isang bagay ang ating natitiyak dito, na kung papatnubayan ng Dios ang mga nagsisigawa ng kasamaan patungo sa kaparusahan nito, nangangahulugang tiyak na ang kapahamakan ng mga ito, malibang magsisi sila at manumbalik sa Dios at sila ay tunay na kahabagan pang muli ng Panginoon.

Ano ang dapat nating matutunan sa araling ito?

Maliwanag ang pahayag ng Biblia, kung mananatili tayong nagtatapat at naglilingkod, malilingid tayo sa sumpa at galit ng Dios. At higit sa lahat, kakamtin natin ang pangako Niyang gantimpala.

Subalit sa kanilang mga tumanggi sa Kaniyang pagsaway, sa kanilang mga hindi duminig sa Kaniyang mga salita, sa kanilang mga umurong at naduwag sa paglilingkod, papatnubayan sila o ihahatid sila ng Dios sa kalagayang lalong magdadala sa kanila sa tiyak na pagkapahamak. (Roma 1:28-31) “At palibhasa’y hindi nila minagaling na kilalanin ang Dios, ibinigay sila ng Dios sa isang mahalay na pagiisip, upang gawin yaong mga bagay na hindi nangararapat; Nangapuspus sila ng buong kalikuan, ng kasamaan, ng kasakiman, ng kahalayan; puspos ng kapanaghilian, ng pagpatay sa kapuwa tao, ng pagtatalo, ng pagdaraya, ng mga kasamaan; mga mapagupasala, Mga mapanirang puri, mga napopoot sa Dios, mga manglalait, mga palalo, mga mapagmapuri, mga mangangatha ng mga kasamaan, mga masuwayin sa mga magulang, Mga haling, mga hindi tapat sa tipanan, mga walang katutubong paggiliw, mga walang habag:”

Ito din ang ipinapahayag ni Apostol Pablo sa 2 Tesalonica 2:11-12) “ At dahil dito’y ipinadadala sa kanila ng Dios ang paggawa ng kamalian, upang magsipaniwala sila sa kasinungalingan: Upang mangahatulan silang lahat na hindi nagsisampalataya sa katotohanan, kundi nangalugod sa kalikuan.”

Sundin natin ang payo ni Solomon upang lubos tayong makapagingat. (Kawikaan 4:16-27) “Huwag kang pumasok sa landas ng masama, at huwag kang lumakad ng lakad ng mga masasamang tao. Ilagan mo, huwag mong daanan; likuan mo, at magpatuloy ka. Sapagka’t hindi sila nangatutulog, malibang sila’y nakagawa ng kasamaan; at ang kanilang tulog ay napapawi, malibang sila’y makapagpabuwal. Sapagka’t sila’y nagsisikain ng tinapay ng kasamaan, at nagsisiinom ng alak ng karahasan. Nguni’t ang landas ng matuwid ay parang maliyab na liwanag, na sumisilang ng higit at higit sa sakdal na araw. Ang lakad ng masama ay parang kadiliman: Hindi nila nalalaman kung ano ang kanilang kinatitisuran. Anak ko, makinig ka sa aking mga salita; ikiling mo ang iyong pakinig sa aking mga sabi. Huwag mangahiwalay sa iyong mga mata; Ingatan mo sa kaibuturan ng iyong puso. Sapagka’t buhay sa nangakakasumpong, at kagalingan sa buo nilang katawan. Ingatan mo ang iyong puso ng buong sikap; sapagka’t dinadaluyan ng buhay, Ihiwalay mo sa iyo ang masamang bibig, at ang mga suwail na labi ay ilayo mo sa iyo. Tuminging matuwid ang iyong mga mata, at ang iyong mga talukap- mata ay tuminging matuwid sa harap mo. Papanatagin mo ang landas ng iyong mga paa, at mangatatag ang lahat ng iyong lakad. Huwag kang lumiko sa kanan o sa kaliwa man: ihiwalay mo ang iyong paa sa kasamaan.

Magsisi tayo at manumbalik sa Dios. Habang may panahon pa at pagkakataon.