29 Sunday Jul 2012
Posted in Audio Blogs, Sermons
Rom 10:17 So faith comes by hearing, and hearing by the word of Christ.
Listen to the Topic:
28 Saturday Jul 2012
Posted in Christian Teachings
Tags
Evil things are rampant everywhere. Usually, people misunderstood the meaning of these happenings. The intention of this topic is to give us a clear view of what are the purpose and meaning of such evil happenings. The Holy Scriptures will help us understand its meanings.
What do we need to know about evil things?
The word evil or wicked could mean many things. It can mean transgression from the laws and commands of God. And it could also mean unfortunate events, happenings or experiences. Unknowingly, there are evil things coming from the Lord God. But that doesn’t mean that God is wicked. The evil things coming from God are the disastrous occurrences that people experience in their lives. He let us undergo those evil things because He wants us to learn and to see from it.
The Bible says, But he said unto her, Thou speakest as one of the foolish women speaketh. What? shall we receive good at the hand of God, and shall we not receive evil? In all this did not Job sin with his lips. (Job 2:10) Knowing that God is good doesn’t mean we will not receive bad things from Him. We also receive evil from God, but those evil things don’t mean transgressions or like the wickedness of Satan. It is called evil things because these happenings will let us experience terrible or very bad experiences. These are the sufferings that a faithful feels.
God’s attribute is clear in the Bible. He is the God of peace but also a God who creates evil. (Isaias 45:7) I form the light, and create darkness: I make peace, and create evil: I the LORD do all these things. For the faithful, God’s evil things will eventually produce peace and serenity. But the wisdom that is from above is first pure, then peaceable, gentle, and easy to be intreated, full of mercy and good fruits, without partiality, and without hypocrisy. (James 3:17)
When God gives sufferings or shall we say, evil things, faithful learns to endure all things and grow patience in their lives. The sufferings allow them to be fruitful in doing good deeds. Take, my brethren, the prophets, who have spoken in the name of the Lord, for an example of suffering affliction, and of patience. Behold, we count them happy which endure. Ye have heard of the patience of Job, and have seen the end of the Lord; that the Lord is very pitiful, and of tender mercy. (James 5:10-11)
Usually, we know wickedness as something that came from devil. All the transgressions and wickedness came from him. (James 3: 15-16) This wisdom descendeth not from above, but is earthly, sensual, devilish. For where envying and strife is, there is confusion and every evil work.
And many people had been deceived and fell from Satan’s traps, and from this people experience sufferings and wicked things. (Eccles. 9:12) For man also knoweth not his time: as the fishes that are taken in an evil net, and as the birds that are caught in the snare; so are the sons of men snared in an evil time, when it falleth suddenly upon them.
But we need to understand that all things will end. Even wickedness will come to an end. (Proverbs 16:4) The LORD hath made all things for himself: yea, even the wicked for the day of evil.
What is this wickedness that will come in the day of evil?
The wickedness appointed on the day of evil mentioned are the series of disastrous events, which will come to all who did evil in the sight of God. Accordingly, Satan and all the demons, as well as all who had been deceived will be destroyed forever. (Psalms 92:7) When the wicked spring as the grass, and when all the workers of iniquity do flourish; it is that they shall be destroyed forever:
Wickedness spreads immensely and multiplies quickly in this world. From all sectors of society, we can see the proliferation of wickedness. (Psalms 37:35) I have seen the wicked in great power, and spreading himself like a green bay tree.
In Revelation, Apostle John saw what would happen to Satan and all his cohorts. They will all be punished eternally in hell. (Revelation 20: 1-15)
But what is the purpose of all the bad happenings in the lives of Job, the Prophets and other servants of God?
The evil things, which God allowed His servants to experience, are the sufferings and travails they need to encounter. These are the trials they need to overcome to prove their faith in God. Usually these sufferings allow us to feel pain and sorrows, but these sorrows eventually lead us to repent and realize our faults and mistakes as humans (2 Corinthians 7:9-10) Now I rejoice, not that ye were made sorry, but that ye sorrowed to repentance: for ye were made sorry after a godly manner, that ye might receive damage by us in nothing. For godly sorrow worketh repentance to salvation not to be repented of: but the sorrow of the world worketh death.
The sufferings are not common, because its main purpose is to reveal the loyalty and truthfulness of our faith in Him (1 Peter 1: 6-9)Wherein ye greatly rejoice, though now for a season, if need be, ye are in heaviness through manifold temptations: That the trial of your faith, being much more precious than of gold that perisheth, though it be tried with fire, might be found unto praise and honour and glory at the appearing of Jesus Christ: Whom having not seen, ye love; in whom, though now ye see him not, yet believing, ye rejoice with joy unspeakable and full of glory: Receiving the end of your faith, even the salvation of your souls.
But these sufferings will surely come to an end. After the storm, the sun will shine and just like that, the God who sent us the sufferings and trials is the God who will reward us the promised eternal life, where we will no more suffer and feel insignificant amount of pains and struggles. (Revelations 21: 4, 7) And God shall wipe away all tears from their eyes; and there shall be no more death, neither sorrow, nor crying, neither shall there be any more pain: for the former things are passed away. He that overcometh shall inherit all things; and I will be his God, and he shall be my son.
How should we embrace the evil things or sorrows we encounter in our lives?
God allowed us to feel excessive amount of pains and sorrows so that we don’t learn to embrace life too much. Sufferings usually came from material obsessions. Happiness gained is only temporary and usually results to enormous distress. This doesn’t mean that we don’t need to work and dream about having a good life here on earth. Its not wrong to work hard and find wealth because having both gives us the chance to do more, to help more and to love more.
Thus, we need to embrace every suffering that we encounter. We need to endure all of them and be patient until we overcome them. (James 5: 7-8) Be patient therefore, brethren, unto the coming of the Lord. Behold, the husbandman waiteth for the precious fruit of the earth, and hath long patience for it, until he receive the early and latter rain. Be ye also patient; stablish your hearts: for the coming of the Lord draweth nigh.
We need to bear all these sufferings and sorrows, and understand that they are only temporary in our lives. (James 1: 2-3) My brethren, count it all joy when ye fall into divers temptations; Knowing this, that the trying of your faith worketh patience.
To give us hope, the Bible encourages us to learn from the sufferings felt by the early servants of God, who in spite of extreme hardships, remained faithful to God, allowing themselves to become representations of what we will encounter too as servants of God. (James 5: 10-11) Take, my brethren, the prophets, who have spoken in the name of the Lord, for an example of suffering affliction, and of patience. Behold, we count them happy which endure. Ye have heard of the patience of Job, and have seen the end of the Lord; that the Lord is very pitiful, and of tender mercy.
What is God’s will on all these sufferings?
The sufferings that God allowed us to experience will never be put in vain. Enduring everything will produce holy deeds in the sight of God, thus, we bear fruit of holiness every time we undergo and overcome such sorrows. (1 Corinthians 15:58) Therefore, my beloved brethren, be ye stedfast, unmoveable, always abounding in the work of the Lord, forasmuch as ye know that your labour is not in vain in the Lord.
All the sufferings right now maybe full of sorrows, but God promised that these will all be replaced with endless joy and contentment. God will give us the eternal happiness as a reward. (1 Peter 2:20-21) For what glory is it, if, when ye be buffeted for your faults, ye shall take it patiently? but if, when ye do well, and suffer for it, ye take it patiently, this is acceptable with God. For even hereunto were ye called: because Christ also suffered for us, leaving us an example, that ye should follow his steps:
For God will surely remember all the works and struggles that we had just to remain faithful to Him and to His teachings. (Hebrews 6:10) For God is not unrighteous to forget your work and labor of love, which ye have shewed toward his name, in that ye have ministered to the saints, and do minister.
Instead of loosing hope, what should we feel regarding these sufferings?
A true servant of God accepts and embraces everything that is according to the will of God. It is God’s will that we experience all these pains and sufferings, and from these, it is also His will that we bear fruit of holiness, which is glorifying to Him. Blessed are those who bear fruit of patience and endure everything for the sake of God’s name and will because they will surely inherit God’s promise, which is the eternal life, in heaven. (James 5:11) Behold, we count them happy which endure. Ye have heard of the patience of Job, and have seen the end of the Lord; that the Lord is very pitiful, and of tender mercy.
The Bible challenges us to allow the patience and sacrifices that we encounter to make our faith perfect. (James 1:4) But let patience have her perfect work, that ye may be perfect and entire, wanting nothing. (2 Thessalonians 1: 4-5) So that we ourselves glory in you in the churches of God for your patience and faith in all your persecutions and tribulations that ye endure: Which is a manifest token of the righteous judgment of God, that ye may be counted worthy of the kingdom of God, for which ye also suffer.
27 Friday Jul 2012
Posted in Filipino Topics
Maraming mga kasamaan ang nagaganap sa paligid at nararanasan natin bilang tao at lingkod ng ating Panginoong Dios. Kadalasan ay napagkakamalian natin kung ano ang kahulugan ng mga pangyayaring ito. Layunin ng aralin na ito na ipaunawa sa atin ang layunin at kahulugan ng sari-saring kasamaan na naganap na, nagaganap pa lamang at magaganap pa.
Ang mga Banal na Kasulatan ang magpapaliwanag sa atin kung ano ang kahulugan ng mga kasamaang ito, at kung ano ang layunin ng mga pangyayaring ito.
Ano ang dapat nating malaman sa kasamaan?
Ang salitang kasamaan ay maraming kahulugan. Maaaring mangahulugan ito ng kasalanan, pagsalansang, at maging ng mga masasamang pangyayari o karanasan. Ang hindi alam ng marami, mayroong mga kasamaan na nagmumula sa Dios. Ngunit hindi nangangahulugan na masama ang Dios. Ang kasamaang tinutukoy natin dito ay ang mga masasamang pangyayari na ipinararanas ng Dios sa mga tao at dapat nating maunawaan na kung ito man ay iparanas ng Dios, mayroon Siyang mahalagang layunin.
Ang pahayag ng Biblia, “Nguni’t sinabi niya sa kaniya, Ikaw ay nagsasalita na gaya ng pagsasalita ng hangal na babae. Ano? tatanggap ba tayo ng mabuti sa kamay ng Dios, at hindi tayo tatanggap ng masama? Sa lahat ng ito ay hindi nagkasala si Job ng kaniyang mga labi.” (Job 2:10) At sapagkat alam nating ang Dios ay mabuti, hindi nangangahulugan na hindi na tayo tatanggap ng masama mula sa Kaniya. Ang mga kasamaang mula sa Dios ay huwag nating ipagkamali na ang kahulugan ay kasalanan o pagsalansang. Tinatawag nating kasamaan ang mga masasamang pangyayari sapagkat magdudulot ito ng masasamang karanasan sa makakaranas nito.
Noon pa man ay ipinakilala na sa atin ang katangian ng Dios, na Siya, bilang Dios ay gumagawa ng kapayapaan at Siya din ay lumilikha ng kasamaan. “Aking inilalagay ang liwanag, at nililikha ko ang kadiliman; ako’y gumagawa ng kapayapaan, at lumilikha ako ng kasamaan; ako ang Panginoon, na gumagawa ng lahat na bagay na ito.” (Isaias 45:7)
Ang malaking kaibahan ng kasamaang buhat sa Dios ay nagbubunga ng kapayapaan at kapanatagan. “Nguni’t ang karunungang buhat sa itaas, ay una-una’y malinis saka mapayapa, banayad, madaling panaingan, puspos ng kaawaan at ng mabubuting bunga, walang inaayunan, walang pagpapaimbabaw.” (Santiago 3: 17)
At ang mga kasamaang pinasasapit ng Dios, lalo pa nga sa Kaniyang mga lingkod ay nagbubunga ng ibayong pagtitiis, at kung mayroong pagtitiis ay naroon ang malaking pagkakataong makagawa ng kabanalan sa panginin ng Dios. “Kunan ninyong halimbawa ng pagbabata at ng pagtitiis, mga kapatid, ang mga propeta na nagsipagsalita sa pangalan ng Panginoon. Narito, tinatawag nating mapapalad ang nangagtiis: inyong nabalitaan ang pagtitiis ni Job, at inyong nakita ang pinapangyari ng Panginoon, kung gaano ang lubos na pagkahabag at ang pagkamaawain ng Panginoon.” (Santiago 5:10-11)
Ang karaniwang kasamaan na nalalaman natin ay yaong mula sa Diablo. Lahat ng gawang masasama na pawang pagsalansang sa kalooban ng Dios ay mula sa kaniya. “Hindi ito ang karunungang bumababa mula sa itaas, kundi ang nauukol sa lupa, sa laman, sa diablo. Sapagka’t kung saan mayroong paninibugho at pagkakampikampi, ay doon mayroong kaguluhan at lahat ng gawang masama.” (Santiago 3: 15-16)
At marami ang nahuhulog sa tukso at kaway ng Diablo, at kadalasan, maging ang sari-saring kasamaan ay bigla na lang nararanasan ng tao. “Sapagka’t hindi rin nalalaman ng tao ang kaniyang kapanahunan: kung paano ang mga isda na nahuhuli sa masamang lambat, at kung paano ang mga ibon na nahuhuli sa bitag, gayon ang mga anak ng mga tao, ay nasisilo sa masamang kapanahunan, pagka biglang nahuhulog sa kanila.” (Ecles. 9:12)
Datapuwat isang bagay ang dapat nating maunawaan, na ang lahat ng mga bagay ay may kawakasan. Maging ang kasamaan ay tinakdaan ng Dios ng hangganan. “Ginawa ng Panginoon ang bawa’t bagay na ukol sa kaniyang sariling wakas: Oo, pati ng masama na ukol sa kaarawan ng kasamaan.” (Kawikaan 16:4)
Ngunit aling kasamaan ang naitakda sa kaarawan ng kasamaan?
Ang tinutukoy na kasamaang itinakda sa kaarawan ng kasamaan ay ang kasamaang mula sa Diablo. “Pagka ang masama ay lumilitaw na parang damo, at pagka gumiginhawa ang lahat na manggagawa ng kasamaan; ay upang mangalipol sila magpakailan man:” (Awit 92:7) Nakatakdang iparanas ng Dios ang malaking kasamaan sa Diablo at sa mga nagsisunod sa kaniya. Itinulad sila sa mga damo na padami nang padami, palago nang palago ang pagtubo, subalit darating ang araw na sila’y lilipulin. “Aking nakita ang masama sa malaking kapangyarihan, at lumalaganap na gaya ng sariwang punong kahoy sa kaniyang lupang tinubuan.” (Awit 37:35)
Ang kasamaang ipararanas ng Dios ay ipinaaninaw kay Apostol Juan, na ang Diablo, sampu ng kaniyang mga kasamaang mga demonyo ay ibubulid sa kalaliman at ikukulong doon ng isang libong taon. At pagkatapos ng isang libong taon ay kakalagan sa kaniyang bilangguan, upang patuloy pang dumaya, subalit sa dakong huli ay ibubulid ng Dios sa dagatdagatang apoy at asupre na siyang ikalawang kamatayan o ng impiyerno. (Apocalipsis 20: 1-15)
Ngunit ano ang layunin ng Dios sa mga kasamaang gaya ng naranasan ni Job, ng ibang mga Propeta at ng iba pang mga lingkod?
Ang mga kasamaang nagmumula sa Dios na ipinahihintulot Niyang maranasan ng Kaniyang mga lingkod ay mga pangyayaring maaaring magdulot ng ibayong kapighatian sa panig ng nakakaranas nito. Ito ay maaaring mga pagsubok, bagabag, salaghati o suliraning kailangang maranasan upang subukin ang ating mga pananampalataya. Kadalasan, ang layunin ng mga kasamaang ito ay upang makaranas tayo ng pagkalumbay. Pagkalumbay na maghahatid sa atin upang tayo ay lubos na magsisi sa anumang pagkakasala na ating nagagawa sa Dios. “Ngayo’y nagagalak ako, hindi dahil sa inyong pagkalumbay, kundi dahil sa inyong mga pagkalumbay na ikapagsisisi; sapagka’t kayo’y pinalumbay sa paraang ukol sa Dios, upang sa anoman ay huwag kayong mangagkaroon ng kalugihan dahil sa amin. Sapagka’t ang kalumbayang mula sa Dios, ay gumagawa ng pagsisisi sa ikaliligtas, na hindi ikalulungkot: datapuwa’t ang kalumbayang ayon sa sanglibutan ay ikamamatay.” (2 Corinto 7:9-10)
Hindi karaniwan ang mga pagsubok na ito sapagkat ang layunin ay palitawin nang husto ang kakinangan ng ating pananampalataya sa Dios. “Na ito ang inyong totoong ikinagagalak, bagama’t ngayo’y sa sangdaling panahon, kung kailangan, ay pinalumbay kayo sa muli’t muling pagsubok, Upang ang pagsubok sa inyong pananampalataya na lalong mahalaga kay sa ginto na nasisira bagama’t ito’y sinusubok sa pamamagitan ng apoy, ay masumpungan sa ikapupuri at ikaluluwalhati at ikararangal sa pagpapakahayag ni Jesucristo: Na hindi ninyo nakita ay inyong iniibig; na bagama’t ngayon ay hindi ninyo siya nakikita, gayon ma’y inyong sinasampalatayanan, na kayo’y nangagagalak na totoo na may galak na di masayod at puspos ng kaluwalhatian: Na inyong tinatanggap ang layunin ng inyong pananampalataya, ang pagkaligtas ng inyong mga kaluluwa.” (1 Pedro 1: 6-9)
At lahat ng mga kasamaang ito ay mayroon ding kawakasan. Hindi habang panahon ay pawang pagsubok at kapighatian ang ating mararanasan mula sa Dios. Darating ang takdang panahon na ang Dios na nagpaparanas sa atin ng mga kapighatian upang tayo ay subukin ay Siya ding Dios na magkakaloob sa atin ng gantimpala, samakatuwid ay ang buhay na walang hanggan. Sapagkat ang Kaniyang pangako, “At papahirin niya ang bawa’t luha sa kanilang mga mata; at hindi na magkakaroon ng kamatayan; hindi na magkakaroon pa ng dalamhati, o ng pananambitan man, o ng hirap pa man: ang mga bagay nang una ay naparam na. Ang magtagumpay ay magmamana ng mga bagay na ito; at ako’y magiging Dios niya, at siya’y magiging anak ko.” (Apocalipsis 21: 4, 7)
Ano lamang ang maaari nating gawin sa mga dumarating na kasamaan o kalumbayan sa ating buhay?
Pinahintulutan ng Dios na makaranas tayo ng maraming mga kalumbayan upang hindi tayo matutong lubos na mangunyapit sa mga bagay ng buhay na ito. Ibig sabihin, huwag natin masyadong yakapin ang mga bagay sa buhay na ito sapagkat karaniwan ay nagdudulot lamang ng pansamantalang kaligayahan at kadalasan ay nagdudulot pa ng kalumbayan.
Hindi naman ibig sabihin nito na maging mga tamad na tayo at huwag nang magsikap sa ating mga kabuhayan. Kailangan pa din nating kumilos, gumawa at maghanapbuhay upang matugunan ang ating mga pangunahing pangangailangan.
Subalit ipinapayo ng Biblia, na sapagkat hindi naman talaga maiiwasan ang mga dumarating na mga kasamaan at kalumbayan sa ating buhay, makabubuting pag-aralan nating pagtiisan ang mga ito. “Mangagtiis nga kayo, mga kapatid, hanggang sa pagparito ng Panginoon. Narito, inaasahan ng magsasaka ang mahalagang bunga ng lupa, na may pagtitiis, hanggang sa tanggapin ang ulang maaga at huli. Mangagtiis din naman kayo; pagtibayin ninyo ang inyong mga puso, sapagka’t ang pagparito ng Panginoon ay malapit na.” (Santiago 5: 7-8)
Dapat tayong matutong magtiis sa maraming mga kalumbayan, sapagkat nalalaman naman nating pansamantala lamang ang lahat ng mga bagay sa buhay na ito. May hangganan ang lahat maging ang nararanasan nating mga kalumbayan. “Mga kapatid ko, ariin ninyong buong kagalakan, kung kayo’y mangahulog sa sarisaring tukso; Yamang nalalaman na ang pagsubok sa inyong pananampalataya ay gumagawa ng pagtitiis.” (Santiago 1: 2-3)
At upang bigyan tayo ng ibayong pagasa sa ating mga kasalukuyang nararanasan, hinihikayat tayo ng mga kasulatan na maging halimbawa sa atin ang pinagdaanang pagsubok at kalumbayan ng mga Propeta at iba pang mga lingkod ng Dios. “Kunan ninyong halimbawa ng pagbabata at ng pagtitiis, mga kapatid, ang mga propeta na nagsipagsalita sa pangalan ng Panginoon. Narito, tinatawag nating mapapalad ang nangagtiis: inyong nabalitaan ang pagtitiis ni Job, at inyong nakita ang pinapangyari ng Panginoon, kung gaano ang lubos na pagkahabag at ang pagkamaawain ng Panginoon.” (Santiago 5: 10-11)
Ano ang kalooban ng Dios kung maranasan man natin ang sarisaring kasamaan at kalumbayan?
Palibhasa’y kalooban ng Dios na iparanas sa atin ang mga kalumbayang ito, tandaan natin anumang pagtitiis na ating maranasan, lalo pa nga kung magbubunga ng kabanalan sa Kaniyang paningin ay kaylanman hindi mawawalan ng kabuluhan. “Kaya nga, mga kapatid kong minamahal, kayo’y magsitatag, huwag makilos, na laging sumasagana sa gawa ng Panginoon, yamang nalalaman ninyo na hindi walang kabuluhan ang inyong gawa sa Panginoon.” (1 Corinto 15:58)
Lahat ng pagtitiis sa ngayon ay maaaring nagdudulot ng matinding kalumbayan, subalit darating ang araw na ang lahat ng mga ito ay mapapalitan ng ibayong kagalakan. Sapagkat ang Panginoong Dios ang magbibigay sa atin ng walang hanggang kaligayahan, doon sa langit, sa Kaniyang piling. “Sapagka’t anong kapurihan nga, kung kayo’y nangagkakasala, at kayo’y tinatampal ay inyong tanggapin na may pagtitiis? nguni’t kung kayo’y gumagawa ng mabuti, at kayo’y nagbabata, ay inyong tanggapin na may pagtitiis, ito’y kalugodlugod sa Dios. Sapagka’t sa ganitong bagay kayo’y tinawag: sapagka’t si Cristo man ay nagbata dahil sa inyo, na kayo’y iniwanan ng halimbawa, upang kayo’y mangagsisunod sa mga hakbang niya:” (1 Pedro 2:20-21)
At hindi liko ang Dios upang limutin ang lahat ng ating mga gawa, lalo pa nga ang mga gawang kabanalan na ipinamalas natin sa Kaniya. “Sapagka’t ang Dios ay hindi liko upang limutin ang inyong gawa at ang pagibig na inyong ipinakita sa kaniyang pangalan, sa inyong paglilingkod sa mga banal, at hanggang ngayo’y nagsisipaglingkod kayo.” (Hebreo 6:10)
Sa halip na malumbay, ano ang dapat madama ng mga lingkod ng Dios sa lahat ng mga tiisin na nararanasan?
Ang tunay na lingkod ay tinatanggap ang anumang kalooban ng Dios. Kalooban ng Dios na maranasan natin ang mga ito, at kalooban din ng Dios na mula dito ay makalikha tayo ng mga kabanalang ikapagigindapat sa Kaniya. Kaya naman, kung dumadating sa atin ang mabibigat na mga bagay, na nagdudulot sa atin ng kalumbayan, dapat pa nga tayong matuwa, sapagkat ayon sa Biblia ay mapalad ang mga nagtitiis. “Narito, tinatawag nating mapapalad ang nangagtiis: inyong nabalitaan ang pagtitiis ni Job, at inyong nakita ang pinapangyari ng Panginoon, kung gaano ang lubos na pagkahabag at ang pagkamaawain ng Panginoon.” (Santiago 5:11)
Ang hamon ng Biblia ay hayaang nating sa pamamagitan ng pagtitiis ay maging sakdal ang ating mga pananampalataya sa Dios. “ At inyong pabayaan na ang pagtitiis ay magkaroon ng sakdal na gawa, upang kayo’y maging sakdal at ganap, na walang anoman kakulangan.” (Santiago 1:4) “Ano pa’t kami sa aming sarili ay nangagkakapuri sa inyo sa mga iglesia ng Dios dahil sa inyong pagtitiis at pananampalataya sa lahat ng mga paguusig sa inyo at sa mga kapighatiang inyong tinitiis; Na isang tandang hayag ng matuwid na paghukom ng Dios; upang kayo’y ariing karapatdapat sa kaharian ng Dios, na dahil dito’y nangagbabata rin naman kayo:” (2 Tesalonica 1: 4-5)
22 Sunday Jul 2012
Posted in Audio Blogs, Sermons
Rom 10:17 So faith comes by hearing, and hearing by the word of Christ.
Listen to the Topic:
21 Saturday Jul 2012
Posted in Christian Teachings
Tags
The word perfect would mean without blemish, flawless or faultless. In serving God, it is important that we show perfection because God commanded us to be perfect in His sight. God is perfect and He wants us to be perfect also. (Matthew 5: 4) Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect.
For most people, being perfect is impossible, but in God we can be perfect through His mercy and grace. They might say that nobody is perfect but in God’s sight, there were some who became perfect according to His standards. And we too, can become perfect because it is God who will make us perfect.
Noah is righteous and perfect in God’s eyes because He walked with God, and obeyed all the commandments that God gave him. (Genesis 6: 9, 22) These are the generations of Noah: Noah was a just man and perfect in his generations, and Noah walked with God. Thus did Noah; according to all that God commanded him, so did he.
Job is perfect and righteous according to the Bible. God challenged satan that Job will remain faithful to Him whatever happens. (Job 1:8, 22) And the LORD said unto Satan, Hast thou considered my servant Job, that there is none like him in the earth, a perfect and an upright man, one that feareth God, and escheweth evil? In all this Job sinned not, nor charged God foolishly.
When God commanded Abraham to be perfect, he obeyed it and Jesus testified about it. (Genesis 17:1) And when Abram was ninety years old and nine, the LORD appeared to Abram, and said unto him, I am the Almighty God; walk before me, and be thou perfect. (John 8:39) They answered and said unto him, Abraham is our father. Jesus saith unto them, If ye were Abraham’s children, ye would do the works of Abraham.
When King Ezekiah was sick, he asked God to remember all his good deeds and how he walked righteously before God. And because he walked according to God’s will, his prayers were answered. (2 Kings 20:3) I beseech thee, O LORD, remember now how I have walked before thee in truth and with a perfect heart, and have done that which is good in thy sight. And Hezekiah wept sore.
Are all servants of God turned out to be righteous and perfect in God’s eyes?
Not all who served God became perfect and righteous. There were some who showed wickedness and unfaithfulness, and the result, they were all cast away from God’s nation. Those who do wicked things will not stand before God, and nether will God allow them to continue serving Him. (Psalms 37: 37-38) Mark the perfect man, and behold the upright: for the end of that man is peace. But the transgressors shall be destroyed together: the end of the wicked shall be cut off.
Apostle Paul gave proof regarding this so called servants of God who were also called to be perfect unto the church of God but eventually turned out to be transgressors of God’s laws. They showed wickedness among themselves and among the brethren of the church. Even if they knew that wrong doers have no place in the congregation of God, they continue to affect the normal and holy lives of the faithful. (1 Corinthians 6: 8, 11) Nay, ye do wrong, and defraud, and that your brethren. And such were some of you: but ye are washed, but ye are sanctified, but ye are justified in the name of the Lord Jesus, and by the Spirit of our God. (Galatians 3:3) Are ye so foolish? having begun in the Spirit, are ye now made perfect by the flesh?
Apostle Peter also wrote about the same type of servants who did fellowships and feast together with the rest of the brethren, but unfortunately they were all revealed. (2 Peter 2: 13-14) And shall receive the reward of unrighteousness, as they that count it pleasure to riot in the day time. Spots they are and blemishes, sporting themselves with their own deceivings while they feast with you; Having eyes full of adultery, and that cannot cease from sin; beguiling unstable souls: an heart they have exercised with covetous practices; cursed children:
The Bible assures that indeed they will all be revealed. Their wickedness will expose them in the open and they cannot hide before God. God will never allow them to continue if they will not show any remorse and repentance. (Proverbs 26:26) Whose hatred is covered by deceit, his wickedness shall be shewed before the whole congregation. (2 Timothy 3:9) But they shall proceed no further: for their folly shall be manifest unto all men, as theirs also was.
In the end they will all come to destruction and endless punishment. (Matthew 24: 48-51) But and if that evil servant shall say in his heart, My lord delayeth his coming; And shall begin to smite his fellowservants, and to eat and drink with the drunken; The lord of that servant shall come in a day when he looketh not for him, and in an hour that he is not aware of, And shall cut him asunder, and appoint him his portion with the hypocrites: there shall be weeping and gnashing of teeth.
How can we be perfect in serving the Lord?
No one has the ability to be perfect in our selves alone. Without God’s grace and mercy we cannot achieve anything and we cannot be perfect. We can only be perfect if God will allow us. And of course we can be perfect because it is His will. God will make us perfect not according to man’s standards but according to His. (Psalms 18: 32) It is God that girdeth me with strength, and maketh my way perfect.
(Hebrews 13: 20-21) Now the God of peace, that brought again from the dead our Lord Jesus, that great shepherd of the sheep, through the blood of the everlasting covenant, Make you perfect in every good work to do his will, working in you that which is wellpleasing in his sight, through Jesus Christ; to whom be glory for ever and ever. Amen.
What did GOD do so we can be perfect in serving Him?
God gave His people (servants) ministers and pastors to lead them in every step of the way. They will never be misled because these leaders will guide them spiritually and remind them about His commands and will. They will be equipped with the knowledge and understanding to do all what God has desired them to do. The leaders meanwhile will also warn them if they are moving in the wrong path. (Jeremiah 23: 4) And I will set up shepherds over them which shall feed them: and they shall fear no more, nor be dismayed, neither shall they be lacking, saith the LORD. (Jeremiah 3:15) And I will give you pastors according to mine heart, which shall feed you with knowledge and understanding.
Through listening, servants will receive God’s instructions and if they will accept it wholeheartedly, there is now way that they cannot achieve perfection as God expects them to be. His words will be our primary guide in all manners of our lives, and will serve as the light and lamp upon our feet so we will be guided anywhere we go and at anything we do. (Ephesians 4: 11-12) And he gave some, apostles; and some, prophets; and some, evangelists; and some, pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ:
Each servant will be fully equipped and prepared to do all what God has designed to attain perfection; unless of course, we became tired of following and doing all His instructions. (Colossians 1: 9-10) For this cause we also, since the day we heard it, do not cease to pray for you, and to desire that ye might be filled with the knowledge of his will in all wisdom and spiritual understanding; That ye might walk worthy of the Lord unto all pleasing, being fruitful in every good work, and increasing in the knowledge of God; (2 Timothy 3: 15-17) And that from a child thou hast known the holy scriptures, which are able to make thee wise unto salvation through faith which is in Christ Jesus. All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, throughly furnished unto all good works.
But it will not be enough to possess wisdom and understanding to be perfect. We should possess faith because it will push us to act and obey all His commands without hesitations or doubts. If faith is not whole, then obedience will not be perfect. If there is even little doubt, we cannot be perfect in our services. And if faith is fruitless, there will be no good works, there will be no holiness and no perfection will be attained.
But what will be the most important element that will make our faith work to achieve perfection?
Having faith is only a part of attaining perfection. We should also possess “love.” If there is love, there is nothing hard or difficult to do. There will be no hindrance that we cannot overcome if we have love. If there is love, all the things that we are afraid to do before will not make us fearful. Love will make us courageous to face anything. (1 John 4: 18) There is no fear in love; but perfect love casteth out fear: because fear hath torment. He that feareth is not made perfect in love.
Paul advises us to put on charity, which is love. (Colossians 3:14) And above all these things put on charity, which is the bond of perfectness. Love unites us with God. And if we really love God above all else, all His commandments will become easy for us to do.
Besides possessing faith and love, what do we need to do more?
Paul says if we serve GOD, we must try to do it with wholeheartedly. It should always come through our hearts. We serve God not because others can see what we are doing. We serve God because we know that He is looking inside our hearts. (Ephesians 6: 6) Not with eyeservice, as menpleasers; but as the servants of Christ, doing the will of God from the heart;
Being perfect and doing holy things in the sight of God is not done only during our worship assemblies. Holiness is a way of life and it should be done in all manners of our lives. Whatever we do, think, and say, and even what we are planning to do in the future should always involve faith and the love of God. (1 Peter 1: 15-16) But as he which hath called you is holy, so be ye holy in all manner of conversation; Because it is written, Be ye holy; for I am holy.
To be able to fully do all these things, we should turn away from all forms of wickedness because it will only ruin what we are trying to achieve, that is, to be perfect in Gods eyes. A true perfect servant turns away from evil. (Job 1:1) There was a man in the land of Uz, whose name was Job; and that man was perfect and upright, and one that feared God, and eschewed evil.
20 Friday Jul 2012
Posted in Filipino Topics
Tags
Ang salitang sakdal ay nangangahulugan ng kawalang dungis o kapintasan, at sa paglilingkod sa Dios, mahalagang maipakita natin ang pagpapaka-sakdal sapagkat isa sa mga pangunahing utos ng Dios ay ang pagpapakasakdal natin sa Kaniyang harapan. Siya ay Dios na sakdal at lahat ng Kaniyang mga lingkod ay nararapat din namang maging sakdal sa Kaniyang harapan. (Mateo 5: 48) Kayo nga’y mangagpakasakdal, na gaya ng inyong Ama sa kalangitan na sakdal.
Maaaring sa iba ay napaka-imposible na maging sakdal o perpekto, subalit sa paningin ng Dios ay maaaring maging sakdal tayo dahil sa Kaniyang kahabagan sa atin. Sinasabi ng iba na walang taong perpekto, subalit sa tulong ng Dios, maaabot natin ang kasakdalan na Kaniyang hinihingi sa atin, sapagkat Siya ang mag-aaring sakdal sa bawat isa.
Subalit kung pag-aaralan natin, maraming mga naglingkod sa Dios noon na naging sakdal sa Kaniyang paningin. Maaaring sa interpretasyon ng marami, ang salitang “sakdal” ay wala kahit kaunting bahid o kapintasan subalit mababakas natin sa Biblia ang pakahulugan at kung paano ibilang ng Dios na sakdal ang Kaniyang mga lingkod.
Si Noe ay ipinakilala na matuwid at sakdal sa kaniyang kapanahunan. Sa paningin ng Dios, si Noe ay sakdal sapagkat lahat ng Kaniyang iniutos sa kaniya ay sinunod ni Noe. (Gen 6:9, 22) Si Noe ay lalaking matuwid at sakdal noong kapanahunan niya: si Noe ay lumalakad na kasama ng Dios. Gayon ginawa ni Noe; ayon sa lahat na iniutos sa kaniya ng Dios, ay gayon ang ginawa niya.
Si Job ay sakdal at matuwid nang ipakilala ng Biblia. At dahil dito ay hinamon ng Dios si Satanas na mananatili itong matuwid bagaman kaniyang subukin. (Job 1: 8, 22) At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Iyo bang pinansin ang aking lingkod na si Job? sapagka’t walang gaya niya sa lupa, na sakdal at matuwid na lalake, na natatakot sa Dios at humihiwalay sa kasamaan. Sa lahat ng ito ay hindi nagkasala si Job, ni inari mang mangmang ang Dios.
Nang utusan ng Dios si Abraham na magpakasakdal, ginanap niya ito at pinatotohanan maging ng Panginoong Hesus. (Gen.17:1) At nang si Abram ay may siyam na pu’t siyam na taon, ay napakita ang Panginoon kay Abram, at sa kaniya’y nagsabi, Ako ang Dios na Makapangyarihan sa lahat lumakad ka sa harapan ko, at magpakasakdal ka. (Juan 8:39) Sila’y nagsisagot at sa kaniya’y sinabi, Si Abraham ang aming ama. Sa kanila’y sinabi ni Jesus, Kung kayo’y mga anak ni Abraham, ay gagawin ninyo ang mga gawa ni Abraham.
Nang magkasakit si Haring Ezekias isinamo niya sa Dios na alalahananin ang sakdal niyang pamumuhay at dahil dito at dininig ng Dios ang kaniyang samo. (2 Hari 20:3) Idinadalangin ko sa iyo, Oh Panginoon, na iyong alalahanin, kung paanong ako’y lumakad sa harap mo sa katotohanan, at may dalisay na puso at gumawa ng mabuti sa iyong paningin. At si Ezechias ay umiyak na mainam.
Ngunit lahat ba ng mga naglingkod sa Dios ay naging sakdal sa gawaing paglilingkod?
Hindi lahat ng naglingkod sa Dios ay naging sakdal sa mga gawaing paglilingkod. Mayroong mga lingkod na kinakitaan ng kasamaan at nahiwalay sa bayan ng Dios. Ipinahayag ng Biblia na ang mga nagsisigawa ng kasamaan ay walang puwang sa harapan ng Dios. (Awit 37: 37-38) Tandaan mo ang sakdal na tao, at masdan mo ang matuwid: sapagka’t may isang maligayang wakas sa taong may kapayapaan. Tungkol sa mga mananalangsang, mangalilipol silang magkakasama: ang huling wakas ng masama ay mahihiwalay.
At ito ay pinatutunayan maging sa mga sulat ni Apostol Pablo na mayroong mga lingkod o naging kapatid na naanib sa iglesia ng Dios na gumagawa ng kasamaan sa paningin ng Dios. Dapat sana’y wala nang puwang sa mga lingkod ang mga kasamaan, subalit mayroon pa ding mas pinili ang gumawa ng masama. (1 Corinto 6: 8, 11) Nguni’t kayo rin ang mga nagsisigawa ng kalikuan, at nangagdaraya, at ito’y sa mga kapatid ninyo. At ganyan ang mga ilan sa inyo: nguni’t nangahugasan na kayo, nguni’t binanal na kayo, nguni’t inaring-ganap na kayo sa pangalan ng Panginoong Jesucristo, at sa Espiritu ng ating Dios. (Galacia 3:3) Napakamangmang na baga kayo? kayong nagpasimula sa Espiritu, ngayo’y nangagpapakasakdal kayo sa laman?
Maging si Apostol Pedro ay nagpahayag tungkol sa mga kapatid na nagsisigawa ng kasamaan sa halip na lumakad na may kasakdalan sa paningin ng Dios. (2 Pedro 2: 13-14) Na nangagbabata ng masama na kabayaran ng gawang masama; palibhasa’y inaari nilang isang kaligayahan ang magpakalayaw kung araw, mga dungis at kapintasan, na nangagpapakalayaw sa kanilang mga daya, samantalang sila’y nangakikipagpiging sa inyo; Na may mga matang puspos ng pangangalunya, at hindi maaaring maglikat sa pagkakasala; na umaakit sa mga kaluluwang walang tiyaga; na may pusong sanay sa kasakiman; mga anak ng paglait.
Tiniyak ng Biblia na mahahayag ang mga ganitong klase ng naglilingkod sa Dios. Makikilala sila at tiniyak na kaylanman ay hindi pahihintulutang makapagpatuloy na naglilingkod sa Dios. (Kawikaan 26:26) Bagaman ang kaniyang pagtatanim ay magtakip ng karayaan, at ang kaniyang kasamaan ay lubos na makikilala sa harap ng kapisanan. (2 Timoteo 3:9) Nguni’t sila’y hindi mangagpapatuloy: sapagka’t mangahahayag sa lahat ng mga tao ang kanilang kamangmangan, gaya naman ng pagkahayag ng sa mga yaon.
Ang kahihinatnan ng mga ito ay tiyak na kapahamakan. Ipinahayag ng Panginoong Hesus, (Mateo 24: 48-51) Datapuwa’t kung ang masamang aliping yaon ay magsabi sa kaniyang puso, Magtatagal ang aking panginoon; At magsimulang bugbugin ang kaniyang mga kapuwa alipin, at makipagkainan at makipaginuman sa mga lasing; Darating ang panginoon ng aliping yaon sa araw na hindi niya hinihintay, at oras na hindi niya nalalaman, At siya’y babaakin, at isasama ang kaniyang bahagi sa mga mapagpaimbabaw: doon na nga ang pagtangis at pagngangalit ng mga ngipin.
Papaano magiging sakdal sa gawaing paglilingkod sa Dios ang mga naanib sa iglesia ng Dios?
Pakatandaan nating sa ganang ating mga sarili ay wala tayong magagawang anumang bagay na sukat nating ikasakdal malibang ang Dios ang magbigay sa atin ng lakas at espiritu upang maging sakdal tayo sa Kaniyang harapan. Ang Dios ang magpapasakdal sa atin sa paraang hindi ayon sa kaisipan nating mga tao kundi sa kaparaanang Siya ang nagpasya at nagtakda. (Awit 18: 32) Ang Dios na nagbibigkis sa akin ng kalakasan, at nagpapasakdal sa aking lakad. (Hebreo 13: 20-21) Ngayon ang Dios ng kapayapaan na muling nagdala mula sa mga patay sa dakilang pastor ng mga tupa sa pamamagitan ng dugo ng walang hanggang tipan, sa makatuwid baga’y ang Panginoon nating si Jesus, Ay pakasakdalin nawa niya kayo sa bawa’t mabuting gawa upang gawin ang kanyang kalooban, na gawin sa atin ang nakalulugod sa paningin niya, sa pamamagitan ni Jesucristo; na mapasa kaniya nawa ang kaluwalhatian magpakailan man. Siya nawa.
Paano ang ginawa ng Dios para makalakad sa kasakdalan ng mga gawaing paglilingkod ang mga lingkod ng Dios?
Naglagay ang Dios ng mga pastor at mga ministro upang ang mga lingkod Niya ay maturuan ng mga araling gagabay sa kanilang mga gawaing paglilingkod. Samakatuwid, tataglayin ng mga lingkod Niya ang sapat na unawa at kaalaman upang magawa ang mga kalooban ng Dios. Ang mga ministro o pastor ang magpapaalala sa kanila sa mga bagay na kinakailangan nilang gawin at siya ding magsisilbing tagapagbigay-babala sa kanilang mga nalilihis ng landas. (Jeremias 23: 4) At ako’y maglalagay ng mga pastor sa kanila na kakandili sa kanila; at hindi na sila matatakot, o manglulupaypay pa, o kukulangin ang sinoman sa kanila, sabi ng Panginoon. (Jeremias 3:15) At bibigyan ko kayo ng mga pastor ayon sa aking kalooban, na kakandili sa inyo ng kaalaman at unawa.
Kung maaaralan, at tatanggapin ng lahat ng mga lingkod ang mga salita ng Dios, walang dahilan para hindi maabot ang kasakdalan ng pananampalataya, sapagkat ang mga salita ng Dios ang magsisilbing gabay at tanglaw sa paanan ng mga lingkod sa kanilang pamumuhay at paglilingkod sa Dios. (Efeso 4: 11-12) At pinagkalooban niya ang mga iba na maging mga apostol; at ang mga iba’y propeta; at ang mga iba’y evangelista; at ang mga iba’y pastor at mga guro; Sa ikasasakdal ng mga banal, sa gawaing paglilingkod sa ikatitibay ng katawan ni Cristo:
Kaya bawat isang kapatid ay pupuspusin ng kaalaman at unawa, upang lubos na magawa ang tunay na kalooban ng Dios. Sa ganito’y matiyak na ang lahat ay makalalakad at makararating sa kasakdalan. (Colosas 1: 9-10) Dahil dito’y kami naman, mula nang araw na aming marinig ito, ay hindi kami nagsisitigil ng pananalangin at ng paghingi na patungkol sa inyo, upang kayo’y puspusin ng kaalaman ng kaniyang kalooban, sa buong karunungan at pagkaunawa ayon sa espiritu, Upang kayo’y magsilakad ng nararapat sa Panginoon, sa buong ikalulugod niya, at magsipamunga sa bawa’t gawang mabuti, at magsilago sa kaalaman ng Dios; (2 Timoteo 3: 15-17) At mula sa pagkasanggol ay iyong nalalaman ang mga banal na kasulatan na makapagpadunong sa iyo sa ikaliligtas sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo Jesus. Ang lahat ng mga kasulatan na kinasihan ng Dios ay mapapakinabangan din naman sa pagtuturo, sa pagsansala, sa pagsaway, sa ikatututo na nasa katuwiran: Upang ang tao ng Dios ay maging sakdal, tinuruang lubos sa lahat ng mga gawang mabuti.
Ngunit hindi sapat na magtaglay ng kaalaman at unawa ang isang lingkod. Kailangang bumangon ang pananampalataya na magpapakilos sa kaniya upang lubos siyang tumalima sa mga kalooban ng Dios. Kung ang pananampalataya ay hindi lubos, hindi din magiging lubos ang pagtalima. Kung may pagaalinlangan sa pananampalataya, ay hindi din magiging ganap ang isang lingkod. At kung ang pananampalataya ay patay o baog, walang bungang kabanalang malilikha at hindi mararating ng isang lingkod ang kasakdalan.
Ano ang pinakamahalagang sangkap na magpapakilos sa pananampalataya ng isang lingkod upang marating nito ang kasakdalan sa mga gawaing paglilingkod sa Dios?
Dapat ding taglayin ng isang lingkod ang pag-ibig. Sapagkat kung mayroong pag-ibig, walang bagay na magiging mahirap. Walang magiging hadlang na hindi magagawang lagpasan at mapagtagumpayan. Kung may pag-ibig, palalayasin nito ang takot at magagawa niya ang mga bagay na dati niyang kinatatakutang gawin. (1 Juan 4: 18) Walang takot sa pagibig: kundi ang sakdal na pagibig ay nagpapalayas ng takot, sapagka’t ang takot ay may kaparusahan; at ang natatakot ay hindi pa pinasasakdal sa pagibig.
Kaya ipinayo na magbihis ng pag-ibig sapagkat ang pagibig ay siyang tali ng kasakdalan. (Colosas 3:14) At sa ibabaw ng lahat ng mga bagay na ito ay mangagbihis kayo ng pagibig na siyang tali ng kasakdalan. Ang pag-ibig ang naguugnay sa isang lingkod at sa Dios, at kung mayroon nito, lahat ng mga gawaing paglilingkod na ikasasakdal sa paningin ng Dios ay magiging madali.
Bukod sa pag-ibig ano pa ang dapat na gawin ng isang lingkod?
Gaya nang pahayag ni Apostol Pablo, marapat nating gawin mula sa puso ang tunay na kalooban ng Dios. Maglilingkod tayo hindi gaya nang naglilingkod sa paningin ng ating mga kapuwa tao, kundi naglilingkod tayo sapagkat alam nating mayroong Dios na nakakakita sa atin. At ang Dios na nakakakita sa atin, na Siyang ating pinaglilingkuran ang Siyang sa atin ay magpapala. (Efeso 6: 6) Hindi ang paglilingkod sa paningin, na gaya ng pagbibigay lugod sa mga tao; kundi bagkus gaya ng mga alipin ni Cristo, na ginagawa mula sa puso ang kalooban ng Dios;
Pakatandaan nating ang pagpapakasakdal o paggawa ng kabanalan sa paningin ng Dios ay hindi lamang sa panahong tayo ay dumadalo ng pagsamba o pagkakatipon. Ang kabanalan ay sa lahat ng paraan ng pamumuhay. Kaya anuman ang ating ginagawa, sinasabi, iniisip at pinaplano, lagi nating isaalang –alang ang paggawa ng kabanalan sapagkat ito ang tunay na kalooban ng Dios sa atin, samakatuwid ay ang ating pagpapakabanal. (1 Pedro 1: 15-16) Nguni’t yamang banal ang sa inyo’y tumawag, ay mangagpakabanal naman kayo sa lahat ng paraan ng pamumuhay; Sapagka’t nasusulat, Kayo’y mangagpakabanal; sapagka’t ako’y banal.
At upang lubos nating magawa ang mga ito, kailangan nating lubos na talikuran ang paggawa at lahat ng uri ng anyo ng kasamaan. Lahat ng mga masasamang ugali at paraan ng ating pamumuhay noon ay ating tatalikuran. Ang tunay na sakdal at may takot sa Dios ay yaong gaya ni Job na humihiwalay sa kasamaan. (Job 1:1)
15 Sunday Jul 2012
Posted in Audio Blogs, Sermons
Rom 10:17 So faith comes by hearing, and hearing by the word of Christ.
Listen to the Topic:
14 Saturday Jul 2012
Posted in Christian Teachings
Tags
Everyone who is called is in the church of God is justified. Being justified means treated as acceptable as if doing the commandments of God. Those who received and believed in His words have been blessed to be called and be justified. “Moreover whom he did predestinate, them he also called: and whom he called, them he also justified: and whom he justified, them he also glorified.” (Romans 8:30)
Being justified doesn’t mean servants are free from performing their holy duties before God. Being called and justified is only the beginning. Members are called in the church of God to perform holy things, that is, by walking according to God’s standards and doctrines. (1 Corinthians 1: 1-2) “Paul, called to be an apostle of Jesus Christ through the will of God, and Sosthenes our brother, Unto the church of God which is at Corinth, to them that are sanctified in Christ Jesus, called to be saints, with all that in every place call upon the name of Jesus Christ our Lord, both theirs and ours:”
Walking in truth and trying to be holy in the sight of God is not that easy. We need to turn away first from our old ways, which is totally opposite of what the Lord’s will is. We throw away all our earthly pleasures like vices; immoralities and all wickedness that we have before we were called. We need to change the ways of our lives by walking according to what God desires on us. Our ways of lives should conform to God’s will and commands, otherwise, we are still living according to our own desires and living according to the principles of this present world. (2 Corinthians 5:17) “Therefore if any man be in Christ, he is a new creature: old things are passed away; behold, all things are become new.” (Ephesians 4: 21-24) “If so be that ye have heard him, and have been taught by him, as the truth is in Jesus: That ye put off concerning the former conversation the old man, which is corrupt according to the deceitful lusts; And be renewed in the spirit of your mind; And that ye put on the new man, which after God is created in righteousness and true holiness.”
The Bible explains those who repented and baptized were called and added to the church of God. (Acts 2: 38, 41,47) “Then Peter said unto them, Repent, and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the remission of sins, and ye shall receive the gift of the Holy Ghost. Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls. Praising God, and having favour with all the people. And the Lord added to the church daily such as should be saved.”
God’s desire on His servants is to do good deeds by following His will and commands so that they become worthy and attain perfection. “And that from a child thou hast known the holy scriptures, which are able to make thee wise unto salvation through faith which is in Christ Jesus. All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, throughly furnished unto all good works.” (2 Timothy 3: 15-17)
But what are the things that the servants of God cannot change?
There are many things that we cannot control and change in this life. All we have to do is to accept them. As servants of God, we need to understand that we were called to embrace all the doctrines and teachings without questions and doubts. We need to totally obey all these rules and instructions given to us because all of them are for our own good. Anyone who disobeys will commit sin against God.
Each one has its own attitude, mind-set or way of thinking. But the Bible explains that there is also a standard “behavior” that must be followed in the church. God set all these standards so that each one can attain perfection, through complete and absolute obedience but with loving relationship with God and to everyone else in the church. (1 Timothy 3: 15) “But if I tarry long, that thou mayest know how thou oughtest to behave thyself in the house of God, which is the church of the living God, the pillar and ground of the truth.”
These conducts were not made nor in any way conforms to the standard of this world, because they were all arranged by God so each member will live according to His will. There is not space for conducts and behaviors that were not set by God. This is the reason why we need to be taught first with the basic doctrines and teachings before we perform the baptism. And once we were baptized, we continue to hear the sermons and teachings in the gathering of the congregation. (2 Timothy 3: 14-15) “But continue thou in the things which thou hast learned and hast been assured of, knowing of whom thou hast learned them; And that from a child thou hast known the holy scriptures, which are able to make thee wise unto salvation through faith which is in Christ Jesus.”
These doctrines were not set by man’s standards but of the standards of God which were written in His scriptures. (Galatians 1: 11-12) “But I certify you, brethren, that the gospel which was preached of me is not after man. For I neither received it of man, neither was I taught it, but by the revelation of Jesus Christ.”
Some of the behaviors that we need to maintain is the virtue of “humility.” Christ showed this good quality as an example for us to follow, and all servants of God should observe this. Christ humbled Himself, made Himself of no reputation and took Him the form of a servant and was made in the likeness of men. And being found in the fashion as a man, He humbled Himself and became obedient unto death, even the death of the cross. (Philippians 2: 5-8) We should therefore imitate Christ’s paradigm and be humble always in the front of our brothers and sisters.
The story of Diotrephes showed misconduct regarding humility. (3 Juan 9-11) “I wrote unto the church: but Diotrephes, who loveth to have the preeminence among them, receiveth us not. Wherefore, if I come, I will remember his deeds which he doeth, prating against us with malicious words: and not content therewith, neither doth he himself receive the brethren, and forbiddeth them that would, and casteth them out of the church. Beloved, follow not that which is evil, but that which is good. He that doeth good is of God: but he that doeth evil hath not seen God.”
What is the lesson that we need to learn?
Being called in the church of God would mean absolute submission to the perfect will of God. Our own desires and way of thinking should not be followed, thus, any behavior that we turned away from should never be brought back again. (Galatians 2:18) “For if I build again the things which I destroyed, I make myself a transgressor.”
If there is someone who entice us, we should never let it happen or let it triumph over us. Only the will of God should stand in His house. Remember, not all who were called in the church of God stayed. Some of them turned back and were casted away by God. God will never let the evildoers dwell in His house. (Psalms 101: 7-8) “He that worketh deceit shall not dwell within my house: he that telleth lies shall not tarry in my sight. I will early destroy all the wicked of the land; that I may cut off all wicked doers from the city of the LORD.”
We should always take good care of our relationships as brother and sisters, always united by His doctrines and teachings, and always tied up with His Holy Spirit, which gives us the strength to be more loving and peaceful members of the church. (Ephesians 4: 1-3) “I therefore, the prisoner of the Lord, beseech you that ye walk worthy of the vocation wherewith ye are called, With all lowliness and meekness, with longsuffering, forbearing one another in love; Endeavouring to keep the unity of the Spirit in the bond of peace.” If we show love and respect to one another, then they will say that we are indeed true servants of God.
13 Friday Jul 2012
Posted in Filipino Topics
Ano ba ang nagiging kalagayan ng mga taong tinatawag ng Dios para maglingkod sa Kaniya?
Bawat tinawag sa loob ng Iglesia ay inaaring ganap ng Dios. Ang inaaring ganap ng Dios ay inaaring matuwid, na ibinibilang gaya ng mga nagsisiganap ng kautusan. Ito ay isang biyayang kaloob ng Dios sa sinumang tumanggap at sumampalataya sa Kaniyang mga salita. “At yaong mga itinalaga niya, ay kaniyang tinawag naman: at ang mga tinawag ay inaring-ganap naman niya: at ang mga inaring-ganap ay niluwalhati din naman niya.” (Roma 8:30)
Ariing ganap man ng Dios ay hindi nangangahulugang wala nang gagawin ang mga tinawag. Ang layunin ng pagtawag ng Dios ay para gumawa ng mga kabanalang karapatdapat sa Kaniya. Gaya nang pahayag ni Apostol Pablo, tinawag siya at ang mga kapatid upang mangagbanal sa loob ng iglesia ng Dios. Ang paggawa ng kabanalan o pagpapakabanal ng pamumuhay ay base sa paglakad sa Kaniyang mga kalooban at pagtupad ng Kaniyang mga kautusan. (1 Corinto 1: 1-2) “Si Pablo, na tinawag na maging apostol ni Jesucristo sa pamamagitan ng kalooban ng Dios, at si Sostenes na ating kapatid, Sa iglesia ng Dios na nasa Corinto, sa makatuwid baga’y sa mga pinapagingbanal kay Cristo Jesus, na tinawag na mangagbanal, na kasama ng lahat ng mga nagsisitawag sa bawa’t dako, sa pangalan ng ating Panginoong Jesucristo, na kanila at ating Panginoon”
Ang paglakad sa kabanalan ay hindi madali. Kailangang talikuran natin ang dati nating pamumuhay, lalo pa nga ang mga bagay na masama sa paningin ng Dios, gaya nang bisyo, kalayawan, masamang ugali, masamang kaisipan at lahat ng mga kasamaang dati nating nagagawa nang hindi pa natin nakikilala ang Dios. Kaya, kailangang ipakita natin ang malaking pagbabago n gating buhay, sapagkat kailangang kumumporme ang pamumuhay natin sa kalagayang karapatdapat sa Dios at hindi sa kasalukuyang takbo ng sanlibutang ito. (2 Corinto 5:17) “Kaya’t kung ang sinoman ay na kay Cristo, siya’y bagong nilalang: ang mga dating bagay ay nagsilipas na; narito, sila’y pawang naging mga bago.” (Efeso 4: 21-24) “Kung tunay na siya’y inyong pinakinggan, at kayo’y tinuruan sa kaniya, gaya ng katotohanan na kay Jesus. At inyong iwan, tungkol sa paraan ng inyong pamumuhay na nakaraan, ang dating pagkatao, na sumama ng sumama ayon sa mga kahalayan ng pagdaraya; At kayo’y mangagbago sa espiritu ng inyong pagiisip, At kayo’y mangagbihis ng bagong pagkatao, na ayon sa Dios ay nilalang sa katuwiran at sa kabanalan ng katotohanan.”
Kaya sinumang naaralan, nabautismuhan at tinawag ay idinadagdag sa iglesia. Ganito pawang naiparagdag ang mga kapatid at ibinilang na mga lingkod sa panahon ng mga Apostol. (Gawa 2: 38, 41,47) “At sinabi sa kanila ni Pedro, Mangagsisi kayo, at mangagbautismo ang bawa’t isa sa inyo sa pangalan ni Jesucristo sa ikapagpapatawad ng inyong mga kasalanan; at tatanggapin ninyo ang kaloob ng Espiritu Santo. Yaon ngang nagsitanggap ng kaniyang salita ay nangabautismuhan: at nangaparagdag sa kanila nang araw na yaon ang may tatlong libong kaluluwa. Na nangagpupuri sa Dios, at nangagtatamo ng paglingap ng buong bayan. At idinaragdag sa kanila ng Panginoon araw-araw yaong nangaliligtas.”
Kung bakit ganito sapagkat hangad Niya na ang mga tinawag ay maging mga tao ng Dios, na tinuruang lubos sa mga gawang mabuti at upang marating ang kasakdalan ng Kaniyang inaasahan. “At mula sa pagkasanggol ay iyong nalalaman ang mga banal na kasulatan na makapagpadunong sa iyo sa ikaliligtas sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo Jesus. Ang lahat ng mga kasulatan na kinasihan ng Dios ay mapapakinabangan din naman sa pagtuturo, sa pagsansala, sa pagsaway, sa ikatututo na nasa katuwiran: Upang ang tao ng Dios ay maging sakdal, tinuruang lubos sa lahat ng mga gawang mabuti.”
Subalit ano yaong mga bagay na hindi maaaring baguhin ng sinumang tatawagin sa loob ng Iglesia?
Maraming mga bagay ang hindi natin kayang baguhin at kontrolin sa ating buhay bilang tao. At bilang mga tinawag ng Dios sa paglilingkod na ito, may mga bagay na kailangan nating tanggapin, harapin at talimahin sapagkat ang mga ito ang kalooban ng Dios para sa atin. Sinumang hindi tumalima sa mga kaloobang ito ay nagkakasala sa Kaniya.
Lahat ng tinawag sa iglesia ay mayroong “pag-uugaling” dinatnan na kailangang talimahin. Ito ang kaugaliang umiiral sa loob ng Kaniyang bahay, na siyang iglesia ng Dios. Ang pag-uugaling ito ay ang pamantayang Kaniyang pinaiiral upang ang bawat lingkod ay maging sakdal. Kaya naman, bawat tinawag ay dapat na sumang-ayon at lubos na magpailalim sa mga pag-uugaling ito, sapagkat ang pagtalikod, paglaban at ‘di pagsunod ay nangangahulugan ng hindi pagpapasakop. (1 Timoteo 3: 15) “Nguni’t kung ako’y magluwat ng mahabang panahon, ay upang maalaman mo kung paano ang dapat sa mga tao na ugaliin nila sa bahay ng Dios, na siyang iglesia ng Dios na buhay, at haligi at suhay ng katotohanan.”
Ang mga pag-uugaling ito ay hindi mula sa mga pamantayang natutunan natin nang wala pa tayo sa loob ng iglesia. Walang puwang sa bahay ng Dios na pairalin ang pamantayang hindi Dios ang nagtakda. Kaya bawat kapatid ay inaaralan ng mga Doktrina, at mga araling ukol sa pananampalataya na pawang nagmula sa mga Banal na Kasulatan upang makatiyak na ang bawat isa ay lumalakad sa mga pag-uugaling ang Dios ang nagtakda. (2 Timoteo 3: 14-15) “Datapuwa’t manatili ka sa mga bagay na iyong pinagaralan at sa pinagkaroonan mo ng katunayan, yamang nalalaman mo kung kanino mo nangatutuhan; At mula sa pagkasanggol ay iyong nalalaman ang mga banal na kasulatan na makapagpadunong sa iyo sa ikaliligtas sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo Jesus.”
Nagmula lamang ba ang mga aral na ito sa mga tao? Hindi, sapagkat ayon sa Biblia, ang mga ito ay pawang nagmula sa Dios at hindi sa mga tao. (Galacia 1: 11-12) “ Sapagka’t aking ipinatatalastas sa inyo, mga kapatid, tungkol sa evangelio na aking ipinangaral, na ito’y hindi ayon sa tao. Sapagka’t hindi ko tinanggap ito sa tao, ni itinuro man sa akin, kundi aking tinanggap sa pamamagitan ng pahayag ni Jesucristo.”
Ilan sa pag-uugaling hindi maaaring baguhin ay ang “pagpapakababa.” Ito ang ipinakitang halimbawa ng Panginoong Hesus sa ating lahat, na dapat din namang maging pag-uugali ng sinumang tinawag sa loob ng iglesia. Hinubad Niya ang Kaniyang pagka-Dios at lumagay sa kalagayang alipin, upang magpakita ng halimbawa ng pagpapakababa. (Filipos 2: 5-8) Tayo din naman ay dapat na magpakita ng kababaan sa isa’t isa, na huwag tayong magmamataas sa ating mga sarili na gaya nang ginawa ng ilang mga tauhan sa Biblia.
Isa sa halimbawa ng ganito ay ang kasaysayan ni Diotrefes, (3 Juan 9-11) “Ako’y sumulat ng ilang bagay sa iglesia: datapuwa’t si Diotrefes na nagiibig magkaroon ng kataasan sa kanila, ay hindi kami tinatanggap. Kaya’t kung pumariyan ako, ay ipaaalaala ko ang mga gawang kaniyang ginagawa, na nagsasalita ng masasamang salita laban sa amin: at hindi nasisiyahan sa ganito, ni hindi man niya tinatanggap ang mga kapatid, at silang mga ibig tumanggap ay pinagbabawalan niya at pinalalayas sila sa iglesia. Minamahal, huwag mong tularan ang masama, kundi ang mabuti. Ang gumagawa ng mabuti ay sa Dios: ang gumagawa ng masama ay hindi nakakita sa Dios.”
Ano ang ibig ituro sa atin ng araling ito?
Ang pag-anib sa iglesia ay nangangahulugan ng lubos na pagpapailalim o pagpapasakop sa kalooban ng Dios. Hindi natin dapat na pairalin ang ating sariling kalooban. Kaya, anumang pagkatao o pag-uugali na itinakuwil na natin sapagkat hindi umaayon sa pag-uugaling pinaiiral ng Dios, ay huwag na nating muling itayo pa. (Galacia 2:18) “Kung akin ngang muling itayo ang mga bagay na aking sinira, sa aking sarili ay pinatutunayan ko na ako’y suwail.”
Kung mayroon mang humikayat sa atin ay huwag nating pahintulutan na mangibabaw ang kanilang kagustuhan, bagkus ang dapat na manayo ay ang kalooban ng Dios. Tandaan nating hindi lahat ng mga tinawag sa iglesia ay nakapanatili. Marami ang tumalikod at inalis ng Dios sa loob ng Kaniyang bahay sapagkat ang mga ito ay hindi tumalima at hindi lubos na nagpasakop sa Kaniyang mga kalooban. Higit sa lahat, alam nating hindi pahihintulutan ng Dios na manatili sa Kaniyang bahay ang mga nagsisigawa ng kasamaan. (Awit 101: 7-8) “Siyang gumagawa ng karayaan ay hindi tatahan sa loob ng aking bahay: siyang nagsasalita ng kabulaanan ay hindi matatatag sa harap ng aking mga mata. Tuwing umaga ay aking lilipulin ang lahat na masama sa lupain; upang ihiwalay ang lahat na manggagawa ng kasamaan sa bayan ng Panginoon.”
Ingatan natin ang pagkakaisa bilang magkakapatid sapagkat tali ng espiritu ang nagbuklod sa atin upang umiral ang kapayapaan at pag-ibig sa bawat isa. Anumang anyo ng pagmamataas ay mawala nawa sa kalagitnaan natin at pairalin natin ang pagpapakumbaba, pagdadamayan at pagmamalasakitan. (Efeso 4: 1-3) “Namamanhik nga sa inyo akong bilanggo sa Panginoon, na kayo’y magsilakad ng nararapat sa pagkatawag na sa inyo’y itinawag, Ng buong kapakumbabaan at kaamuan, na may pagpapahinuhod, na mangagbatahan kayo-kayo sa pagibig; Na pagsakitan ninyong ingatan ang pakikipagkaisa sa Espiritu sa tali ng kapayapaan.”
Sapagkat kung gawin natin ito ay mamamalas ng marami ang pag-ibig natin sa isa’t isa bilang palatandaan ng tunay na mga lingkod ng ating Panginoong Dios.
08 Sunday Jul 2012
Posted in Audio Blogs, Sermons
Rom 10:17 So faith comes by hearing, and hearing by the word of Christ.
Listen to the Topic:
