Monthly Archives: June 2012

One of the Things We Need to Do the Will of God

30 Saturday Jun 2012

Posted by in Christian Teachings

≈ Leave a Comment

Tags

, ,

We need to do the will of God if we want to receive the eternal life. But not all who talks about heaven will enter, only those who do the will of the Father will. (Matthew 7:21) ” Not every one that saith unto me, Lord, Lord, shall enter into the kingdom of heaven; but he that doeth the will of my Father which is in heaven.”

But doing His will is not that easy. There are many obstacles in the way. There are trials, tests and temptations that we need to overcome just to be righteous. Also, we need to realize that we are only temporary settlers of this world. We are only wanderers, and we need to bear all the things that we will experience while we are here on earth.

As a human, we worry for many things in our lives. It is normal to experience them. Life is designed to experience incompleteness, as such; we must not embrace the world too much and be attached to it, because the world cannot give us contentment. Only God can.

It is very common that we worry for our daily needs. It is written in the Bible. (Matthew 6: 31-33) “Therefore take no thought, saying, What shall we eat? or, What shall we drink? or, Wherewithal shall we be clothed? (For after all these things do the Gentiles seek:) for your heavenly Father knoweth that ye have need of all these things.”

And don’t say that we are the only ones who go through from worries and sufferings. The Bible says all people do. (Romans 8: 22-23) “For we know that the whole creation groaneth and travaileth in pain together until now. And not only they, but ourselves also, which have the firstfruits of the Spirit, even we ourselves groan within ourselves, waiting for the adoption, to wit, the redemption of our body.”

Sufferings and incompleteness started when God punished the first people. Since then, life will not be trouble-free. We need to work if we want to eat. We need to work for every thing we need. (Genesis 3:16-19) “Unto the woman he said, I will greatly multiply thy sorrow and thy conception; in sorrow thou shalt bring forth children; and thy desire shall be to thy husband, and he shall rule over thee. And unto Adam he said, Because thou hast hearkened unto the voice of thy wife, and hast eaten of the tree, of which I commanded thee, saying, Thou shalt not eat of it: cursed is the ground for thy sake; in sorrow shalt thou eat of it all the days of thy life; Thorns also and thistles shall it bring forth to thee; and thou shalt eat the herb of the field; In the sweat of thy face shalt thou eat bread, till thou return unto the ground; for out of it wast thou taken: for dust thou art, and unto dust shalt thou return.”

Consider also the troubles brought by the wickedness of mankind which intensifies the sufferings we are now experiencing. Long before, this was prophesied in the Bible, signs which will denote the start of all much worst situations. (Matthew 24:6 -7) “And ye shall hear of wars and rumours of wars: see that ye be not troubled: for all these things must come to pass, but the end is not yet. For nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places.”

And since we have been taught of these things, we all know that during these situations, it is important to trust more to the Lord. A true servant puts his trust in the Lord and never fear for anything. (Psalms 112:7) “He shall not be afraid of evil tidings: his heart is fixed, trusting in the LORD.”

How important it is to trust the Lord? What is God’s guarantee for those who will trust Him?

When the Lord God promises, we can assure that promise is truthful. Anyone who trusts Him can rely on Him in all times. It is clear that He won’t leave us no matter what happens. (Hebrews 13: 6) “Let your conversation be without covetousness; and be content with such things as ye have: for he hath said, I will never leave thee, nor forsake thee. So that we may boldly say, The Lord is my helper, and I will not fear what man shall do unto me.”

Aside from trusting the Lord, what do we need to have so that we can carry out His will?

Like we know, it is not easy to overcome everything while we are accomplishing His will. We need to be patient, tolerant and enduring. (Hebrews 10:36) “For ye have need of patience, that, after ye have done the will of God, ye might receive the promise.”

Being tolerant means enduring all hardships and sufferings while maintaining God’s will in our lives. We try to overcome all trials, tests, temptations, earthly pleasures and sins because we know that these will only hinder us from being righteous before God. We even sacrifice certain areas in our lives and allow ourselves to experience painful sufferings because we know that it will be helpful in the growth of our faith. (1 Peter 1: 6-7) “Wherein ye greatly rejoice, though now for a season, if need be, ye are in heaviness through manifold temptations: That the trial of your faith, being much more precious than of gold that perisheth, though it be tried with fire, might be found unto praise and honour and glory at the appearing of Jesus Christ:” (1 Peter 2: 20-21) “For what glory is it, if, when ye be buffeted for your faults, ye shall take it patiently? but if, when ye do well, and suffer for it, ye take it patiently, this is acceptable with God. For even hereunto were ye called: because Christ also suffered for us, leaving us an example, that ye should follow his steps:”

Therefore, enduring all hardships and sufferings are an opportunity to create holy works and good deeds. If there are no sufferings, there’s no holiness. (2 Peter 1: 5-6) “And beside this, giving all diligence, add to your faith virtue; and to virtue knowledge; And to knowledge temperance; and to temperance patience; and to patience godliness;”

We should not loose hope and trust when these hardships come. God will never allow us to suffer most, because He will carry us all the way until we overcome everything. All we need to do is to ask Him and seek Him. (Philippians 4: 6) “Be careful for nothing; but in every thing by prayer and supplication with thanksgiving let your requests be made known unto God.”

Jesus describes those who put more trust in God are those who instill God’s words deeply in their hearts and minds. They let themselves grow with His words and eventually bear fruit of patience and tolerance. (Luke 8: 13-15) “They on the rock are they, which, when they hear, receive the word with joy; and these have no root, which for a while believe, and in time of temptation fall away. And that which fell among thorns are they, which, when they have heard, go forth, and are choked with cares and riches and pleasures of this life, and bring no fruit to perfection. But that on the good ground are they, which in an honest and good heart, having heard the word, keep it, and bring forth fruit with patience.”

Why did God allow us to suffer?

It is God’s will that we experience painful sufferings, that way, we entrust everything to Him and not on our own abilities. Also, He let us feel an insignificant amount of pains and sufferings so that we will not be strongly attached to this world. Through these, we realize that life here on earth is incomplete, imperfect and deficient. There is a life that is more than this life, a life where we can feel completeness, a life where we dwell with God forever, in His kingdom.

Sufferings and hardships are God’s ways to determine our faith. No abominations will enter God’s kingdom, that’s why we need to clean ourselves while we are here on earth.  Most of the times, trials and sufferings make us holy and clean. (2 Thessalonians 1: 4-5) “So that we ourselves glory in you in the churches of God for your patience and faith in all your persecutions and tribulations that ye endure: Which is a manifest token of the righteous judgment of God, that ye may be counted worthy of the kingdom of God, for which ye also suffer:”

Faith was given to us through His grace. We need to keep this faith up and alive by enduring everything and doing whatever it takes. (Hebrews 10: 32) “But call to remembrance the former days, in which, after ye were illuminated, ye endured a great fight of afflictions;”

Any obstacles should be overcome to ensure our victory. (Hebrews 12: 1) “Wherefore seeing we also are compassed about with so great a cloud of witnesses, let us lay aside every weight, and the sin which doth so easily beset us, and let us run with patience the race that is set before us.”

Ang Isa sa Kinakailangan Upang Magawa ang Kalooban ng Dios

29 Friday Jun 2012

Posted by in Filipino Topics

≈ 1 Comment

Tags

,

Alam nating kailangan nating magawa ang kalooban ng Dios upang tamuhin natin ang Kaniyang pangakong buhay na walang hanggan. At tanging ang gumaganap lamang ng Kaniyang kalooban ang makakapasok sa Kaniyang kaharian. (Mateo 7:21) “Hindi lahat ng tumatawag sa akin, ‘Panginoon, Panginoon,’ ay papasok sa kaharian ng langit, kundi ang mga tao lamang na sumusunod sa kalooban ng aking Ama na nasa langit.”

Subalit alam din nating hindi magiging madali ang lahat pagdating sa pagtupad ng Kaniyang mga kalooban. Nariyan ang maraming kahadlangan, pagsubok at tukso na kailangan nating malagpasan at mapagtagumpayan upang maging karapatdapat sa Dios. Bukod dito, kailangan din nating isaalang-alang na tayo ay pansamantala lamang na maninirahan sa sanlibutang ito. Ang ating kalagayan ay pawang manlalakbay lamang na kailangang batahin at pagdaanan ang anumang bagay na nakatakda nating maranasan samantalang tayo ay nasa kalagayang ito.

Bilang mga tao, hindi maiiwasan na makaranas tayo ng mga kabalisahan na karaniwang umiinis sa atin sa araw-araw. Ang mga kabalisahang ito ay normal lamang na maranasan, sapagkat dapat nating maunawaan na ang disenyo ng kalagayan natin sa sanlibutang ay hungkag o hindi kumpleto upang hindi tayo lubos na mangunyapit o yumakap sa mga bagay ng sanlibutang ito kundi ganap o lubos tayong mangailangan sa mga bagay na pawang tanging Dios lamang ang makapagbibigay sa atin.

Karaniwan sa ikinababalisa natin ay yaong ipinahayag ng Panginoong Hesus,  samakatuwid baga ay ang mga pangunahing kailangan natin sa araw-araw. (Mateo 6: 31-33) “Kaya’t huwag kayong mag-alalang baka kayo kapusin sa pagkain, inumin o damit. Hindi ba’t ang mga Hentil ang nababahala tungkol sa mga bagay na iyan? Alam na ng inyong Ama na nasa langit na kailangan ninyo ang lahat ng iyan. Ngunit higit sa lahat ay pagsikapan ninyo na kayo’y pagharian ng Diyos at mamuhay nang ayon sa kanyang kalooban, at ibibigay niya sa inyo ang lahat ng inyong pangangailangan.

At huwag nating sabihin na tayo lamang ang lubhang nakakaranas ng maraming kahirapan at kadalamhatian, sapagkat ipinahayag pa din ng Biblia na ang buong sanlibutan ay humihibik o dumadaing ng kahirapan sa buhay na ito. (Roma 8: 22-23) “Alam nating hanggang ngayo’y dumaraing ang sangnilikha dahil sa matinding hirap na tulad ng isang nanganganak. At hindi lamang ito, kundi tayong mga tumanggap na ng Espiritu bilang unang kaloob ng Diyos ay dumaraing din habang hinihintay natin ang paghahayag ng ating pagiging mga anak ng Diyos at ang paglaya ng ating mga katawan.”

Nagpasimulang maranasan natin ang kahirapan o kahungkagan sa buhay natin na ito dahil sa ipinataw na parusa ng Dios sa tao. Hindi magiging madali para sa atin ang pamumuhay, sapagkat sa pawis ng ating mukha ay kakain tayo ng tinapay. Ibig sabihin, kailangan nating pagtrabahuhan ang lahat upang tayo ay makakalap ng pantakip sa ating mga araw-araw na kailangan. Mula noon ay nararanasan na natin ang lubhang kahirapan ng pamumuhay. (Genesis 3:16-19) “Sinabi niya sa babae, Pararamihin kong lubha ang iyong kalumbayan at ang iyong paglilihi; manganganak kang may kahirapan; at sa iyong asawa ay pahihinuhod ang iyong kalooban, at siya’y papapanginoon sa iyo. At kay Adam ay sinabi, Sapagka’t iyong dininig ang tinig ng iyong asawa, at kumain ka ng bunga ng punong kahoy na aking iniutos sa iyo na sinabi, Huwag kang kakain niyaon; sumpain ang lupa dahil sa iyo; kakain ka sa kaniya sa pamamagitan ng iyong pagpapagal sa lahat ng mga araw ng iyong buhay; Ang isisibol niyaon sa iyo ay mga tinik at mga dawag; at kakain ka ng pananim sa parang; Sa pawis ng iyong mukha ay kakain ka ng tinapay, hanggang sa ikaw ay mauwi sa lupa; sapagka’t diyan ka kinuha: sapagka’t ikaw ay alabok at sa alabok ka uuwi.

Dagdag pa dito ang pagsagana ng kasamaan ng tao na naging daan naman upang lalong maging mahirap ang ating mga pamumuhay. Noon pa man ay hinulaan na ng Panginoong Hesus ang mga kasakunaan, digmaan at pagsagana ng katampalasanan na siyang magiging pasimula ng lahat ng lalo pang kapighatian nating mga tao dito sa lupa. (Mateo 24:6) “At mangakakarinig kayo ng mga digmaan at mga alingawngaw ng mga digmaan; ingatan ninyo na huwag kayong magulumihanan: sapagka’t kinakailangang ito’y mangyari datapuwa’t hindi pa ang wakas. Sapagka’t magsisitindig ang bansa laban sa bansa, at ang kaharian laban sa kaharian; at magkakagutom at lilindol sa iba’t ibang dako. Datapuwa’t ang lahat ng mga bagay na ito ay siyang pasimula ng kahirapan.”

At sapagkat ipinaunawa sa mga lingkod ng Dios ang mga bagay na ito, talastas natin na mahalaga ang magtiwala sa Dios sa lahat ng panahon. Ang tunay na lingkod ay lubos na nagtitiwala sa Dios at walang anumang kinatatakutan sa buhay na ito. (Awit 112:7) “Siya’y hindi matatakot sa mga masamang balita: ang kaniyang puso ay matatag, na tumitiwala sa Panginoon.“

Gaano ba kahalaga ang magtiwala sa Panginoon? Ano ang garantiya ng Dios sa mga taong tumitiwala sa Kaniya?

Kapag Dios ang nangako, makakaasa tayong lubos na ang Kaniyang pangako ay tapat at totoo. Sinumang nagtitiwala sa Dios ay makakaasa ng Kaniyang pagsaklolo sa lahat ng panahon. Ang Kaniyang pangako ay malinaw na ang Kaniyang mga lingkod ay hindi Niya pababayaan sa anumang paraan. (Hebreo 13: 6) “Mangilag kayo sa pagibig sa salapi; mangagkasiya kayo sa inyong tinatangkilik: sapagka’t siya rin ang nagsabi, Sa anomang paraan ay hindi kita papagkukulangin, sa anomang paraan ni hindi kita pababayaan. Ano pa’t ating masasabi ng buong tapang, Ang Panginoon ang aking katulong; hindi ako matatakot: Anong magagawa sa akin ng tao?”

Bukod sa pagtitiwala sa Dios, ano ang kinakailangan nating taglayin at gawin upang magawa ang Kaniyang kalooban?

Gaya nang una nating pahayag, hindi madali ang magtagumpay sa buhay na ito samantalang ginaganap ang kalooban ng Dios. Kailangan natin ang ibayong “pagtitiis.” (Hebreo 10:36) “Sapagka’t kayo’y nangangailangan ng pagtitiis, upang kung inyong magawa ang kalooban ng Dios, ay magsitanggap kayo ng pangako.”

Ang salitang pagtitiis ay pagdaranas ng matinding hirap at sakripisyo samantalang nananatiling umaayon sa Kalooban ng Dios ang ating mga pamumuhay. Binabata natin ang maraming mga bagay, gaya ng tukso, kalayawan, kasalanan at iba pang mga bagay na maaaring humadlang sa atin sa ikapagigindapat sa Dios.  Isinasakripisyo natin ang pamumuhay na maaari naman sana nating maranasan alang-alang sa pagganap ng kalooban ng Dios. At pinahihintulutan nating maranasan ang mga kalumbayan bunga ng mga pagsubok sapagkat alam nating ang makikinabang nito ay ang paglago o pag-unlad ng ating mga tinaglay na pananampalataya. (1 Pedro 1: 6-7) “Na ito ang inyong totoong ikinagagalak, bagama’t ngayo’y sa sangdaling panahon, kung kailangan, ay pinalumbay kayo sa muli’t muling pagsubok, Upang ang pagsubok sa inyong pananampalataya na lalong mahalaga kay sa ginto na nasisira bagama’t ito’y sinusubok sa pamamagitan ng apoy, ay masumpungan sa ikapupuri at ikaluluwalhati at ikararangal sa pagpapakahayag ni Jesucristo:” (1 Pedro 2: 20-21) Sapagka’t anong kapurihan nga, kung kayo’y nangagkakasala, at kayo’y tinatampal ay inyong tanggapin na may pagtitiis? nguni’t kung kayo’y gumagawa ng mabuti, at kayo’y nagbabata, ay inyong tanggapin na may pagtitiis, ito’y kalugodlugod sa Dios. Sapagka’t sa ganitong bagay kayo’y tinawag: sapagka’t si Cristo man ay nagbata dahil sa inyo, na kayo’y iniwanan ng halimbawa, upang kayo’y mangagsisunod sa mga hakbang niya:

Ang pagtitiis na nararanasan ng mga lingkod ay pagkakataon upang makagawa ng malaking kabanalan sa harap ng Dios. Kung walang pagtitiis, walang kabanalan. (2 Pedro 1: 5-6) “Oo, at dahil din dito, sa pagkaragdag sa ganang inyo ng buong sikap, ay ipamahagi ninyo sa inyong pananampalataya ang kagalingan; at sa kagalingan ay ang kaalaman; At sa kaalaman ay ang pagpipigil; at sa pagpipigil ay ang pagtitiis; at sa pagtitiis ay ang kabanalan;”

Kaya naman, ipinayo ng Biblia na hindi tayo dapat magalinlangan at mawalan ng pagasa sa tuwing makakaranas ng mga tiisin. Hindi tayo pababayaan ng Dios sa anumang paraan, ang kailangan lamang ay tumawag tayo sa Kaniya upang ipakilalang sa Kaniya tayo lubos na nagtitiwala. (Filipos 4: 6) Huwag kayong mangabalisa sa anomang bagay; kundi sa lahat ng mga bagay sa pamamagitan ng panalangin at daing na may pagpapasalamat ay ipakilala ninyo ang inyong mga kahilingan sa Dios.

Inilarawan ni Hesus sa pamamagitan ng talinhaga ang tunay na natamnan ng katuwiran. At dito’y ipinakilala Niya na ang mga tunay na iningatan ang napakinggang salita ay nagbubungang may lakip na pagtitiis. (Lucas 8: 13-15) “At ang mga sa batuhan, ay yaong mga pagkarinig, ay tinatanggap na may galak ang salita; at ang mga ito’y walang ugat, na sila sa sangdaling panaho’y nagsisisampalataya, at sa panahon ng tukso ay nagsisihiwalay. At ang nahulog sa dawagan, ay ito ang nangakinig, at samantalang sila’y nagsisiyaon sa kanilang lakad ay iniinis sila ng mga pagsusumakit at mga kayamanan at mga kalayawan sa buhay na ito, at hindi nangagbubunga ng kasakdalan. At ang sa mabuting lupa ay ang mga pusong timtiman at mabuti, na iniingatan ang salita pagkarinig, at nangagbubunga may pagtitiis.”

Bakit itinulot ng Dios na maranasan ng Kaniyang mga lingkod ang mga pagtitiis na ito?

Kalooban ng Dios na iparanas sa atin ang hindi kakaunting mga tiiisin upang lubos nating kailanganin ang Kaniyang tulong sa tuwina, at huwag tayong magtiwala sa ganang ating mga sarili lamang. Bukod dito, hangad din ng Dios na iparanas ang mga ito upang hindi tayo lubos na yumakap sa mga bagay ng sanlibutang ito. Sa pamamagitan nito, ay ating maunawaan na ang buhay natin sa sanlibutang ito ay hungkag at hindi ganap, na ang ating higit na dapat na pakaasamin ay ang tunay na buhay na ipinangako ng Dios, ang buhay na walang hanggan.

Ang pagtitiis na ating nararanasan ay kaparaanan din ng Dios upang tayo ay subukin at salaing mabuti upang lalong maging karapatdapat sa Kaniya. Walang marumi at karumaldumal na papasok sa Kaniyang kaharian, kung kaya’t kailangang dito pa lamang sa lupa ay linisin na natin ang ating mga sarili at pagsikapang maging karapatdapat sa Kaniya sa pamamagitan ng pagbabata at mga pagtitiis sa pamamalagi sa pagganap ng Kaniyang mga kalooban. (2 Tesalonica 1: 4-5) “Ano pa’t kami sa aming sarili ay nangagkakapuri sa inyo sa mga iglesia ng Dios dahil sa inyong pagtitiis at pananampalataya sa lahat ng mga paguusig sa inyo at sa mga kapighatiang inyong tinitiis; Na isang tandang hayag ng matuwid na paghukom ng Dios; upang kayo’y ariing karapatdapat sa kaharian ng Dios, na dahil dito’y nangagbabata rin naman kayo:”

Alalahanin natin  ang panahong ipinagkaloob sa atin ang liwanag ng pananampalataya. Sapagkat kailangan nating ipaglaban ang pananampalatayang ito sa pamamagitan ng malaking pakikipaglaban din ng mga pagbabata. (Hebreo 10: 32) “Datapuwa’t alalahanin ang mga nakaraang araw, na sa mga yaon, pagkatapos na kayo’y maliwanagan, ay nangagtiis kayo ng malaking pakikilaban ng mga pagbabata;”

At anumang maaaring maging hadlang ay pagsikapan nating alisin sa ating mga daraaanan sapagkat maaaring ito ang maging dahilan upang tayo ay hindi magtagumpay sa ating mga mithiin. (Hebreo 12: 1) “Kaya’t yamang nakukubkob tayo ng makapal na bilang ng mga saksi, itabi namang walang liwag ang bawa’t pasan, at ang pagkakasalang pumipigil sa atin, at ating takbuhing may pagtitiis ang takbuhing inilagay sa harapan natin,”

 

Pagsamba – June 22, 2012

24 Sunday Jun 2012

Posted by in Audio Blogs, Sermons

≈ Leave a Comment

Tags

, , , , ,

Rom 10:17  So faith comes by hearing, and hearing by the word of Christ.

Listen to the Topic:

Ang Banal na Halik ayon sa Biblia

(Lokal ng Bahrain – June 22, 2012)

Click Play Button: 

The Holy Kiss According to the Bible

23 Saturday Jun 2012

Posted by in Christian Teachings

≈ Leave a Comment

Tags

, ,

 

In different parts of the world, people have different cultures and tradition. A kiss has different meanings depending on the culture. In countries such as the Middle East, Europe and America, and some part of Asia, a “kiss” is a symbol of greetings to a dear friend, love ones or relatives.

But a kiss can have different meanings. In songs, a kiss is defined in many ways. No wonder that the youth today dream about it. A kiss can be an expression of intimate love and affection towards another and according to the Bible, kiss was explained in many different connotations.

There is a kiss that shows utmost respect to elders. (1 Samuel 10:1) And Samuel took a vial of oil and poured on his head, and kissed him, and said, Is it not because God has anointed you for a leader over His inheritance? (Genesis 27: 26) And his father Isaac said to him, Come near now and kiss me, my son. Even in our times, kissing the parents and elders can be seen in different parts of the world to show respect.

There is also a kiss that shows truthful friendship. Jonathan and David showed this in the Old Testament. (1 Samuel 20: 41 -42) As soon as the lad had gone, David rose from the south, and fell on his face to the ground, and bowed himself three times. And they kissed one another, and wept with one another, until David exceeded. And Jonathan said to David, Go in peace because we have both sworn in the name of God, saying, The Lord shall be between me and you, and between my seed and your seed, forever. And he rose and went away. And Jonathan went into the city.

The Bible also defines kiss as an expression of love and affection. (Song of Solomon 1:2) Let Him kiss me with the kisses of His mouth; for Your love is better than wine. This type of kiss can be usually found in married couples. But a love’s kiss is usually mistaken as similar to lustful kiss. Actually they are different.

There is also a kiss dedicated for worshipping false gods. (Hosea 13: 2) And now they sin more and more, and have made themselves a molten image of their silver, and idols according to their own understanding, all of it the work of the craftsmen. They say of them, Let the men who sacrifice kiss the calves. 

One of the controversial kisses in the Bible is the kiss of Judas Iscariot. It has been called the kiss of the traitor. Judas kissed Christ so that the soldiers will recognize whom they will arrest. (Matthew 26: 49-50) And coming up to Jesus immediately, he said, Hail, Master! And he kissed Him. And Jesus said to him, Friend, why are you here? Then they came and laid hands on Jesus and took Him.

This type of kiss is categorized as a kiss of deceit or a kiss of an enemy. (Proverbs 27: 6) Faithful are the wounds of a friend; but the kisses of an enemy are deceitful.

But what is the kiss mentioned in the Bible that is not common but possesses huge importance for the servants of God? 

Paul mentions about the holy kiss in his letter to the Romans. As we all know, places such as the countries in the Middle East practice kissing as form of greetings. And even until now, this custom is still being exercised. The early Christians did this greeting also during Paul’s time. (Romans 16: 16) Greet one another with a holy kiss. The churches of Christ greet you. (1 Thess. 5: 26) Greet all the brothers with a holy kiss.

What really is the meaning of holy kiss? Is it a mere literal kiss?

In many instances, we know that the Bible speaks not in words which man’s understanding  instructs. (1 Cor. 2: 13) These things we also speak, not in words which man’s wisdom teaches, but which the Holy Spirit teaches, comparing spiritual things with spiritual.

Besides this, we know that the word of God is like a double-edged sword, which can converse both of the material or literal meaning and can speak also of its spiritual meaning. (Hebrews 4: 12) For the Word of God is living and powerful and sharper than any two-edged sword, piercing even to the dividing apart of soul and spirit, and of the joints and marrow, and is a discerner of the thoughts and intents of the heart.

The holy kiss therefore cannot have only its literal meaning but also it has a spiritual meaning for us to understand. Its spiritual meaning can be found in Psalms 85:10 – “Mercy and truth have met together; righteousness and peace have kissed each other.’

It is difficult to see that mercy and truth met together, as well as righteousness and peace. We all know that injustice; wickedness and chaos are all around us. People chose their own path, turning away from God and His commands.

How can we say that mercy and truth met together? How can righteousness and peace kiss each other?

This scenario only happened through Jesus Christ. (John 1: 17) For the Law came through Moses, but grace and truth came through Jesus Christ. Through Christ, God showed us that mercy and truth, as well as peace and righteousness can meet together. Peace from God can be obtained if we will come to Christ through faith. (Romans 5: 1) Therefore being justified by faith, we have peace with God through our Lord Jesus Christ. Mercy, righteousness and peace meet together when Christ was crucified in the cross to redeem the sins of His people.

For servants of God, greeting of holy kiss is important. The purpose is to bring peace to everyone as God gave it. There are important elements that we need to possess to receive peace from other and from God.

How can we receive peace and righteousness?  

We need to understand that to become righteous means to walk according to God’s will by obeying His commands and instructions. If we do His will, God will grant us peace because it is His expectations towards us.

The problem rises, when people become righteous of themselves. Instead of doing the will of God, many people chose to do their own will. And they think that their desire is also righteous in the sight of God, but actually not. Peace can be broken between man and God if men choose to follow in their own ways. (Isa. 64: 6) But we are all as the unclean thing, and all our righteousness are as a menstruation cloth. And we all fade as a leaf; and our iniquities, like the wind, have taken us away.  (Romans 10: 3) For they, being ignorant of God’s righteousness and going about to establish their own righteousness, have not submitted themselves to the righteousness of God.

Servants of God sacrifice their own righteousness when they embraced their faith. Serving God means absolute obedience to His will and commands. None of our righteousness should stand if we want to be worthy in God’s eyes. (Philippians 3: 9) and be found in Him; not having my own righteousness, which is of the Law, but through the faith of Christ, the righteousness of God by faith.

Jesus rebukes the scribes and the Pharisees because even if they know and understand the law of God, they chose to follow only what their hearts desire. Our righteousness therefore, should be more than what they have if we want to be worthy. (Matthew 5: 20) For I say to you that unless your righteousness shall exceed that of the scribes and Pharisees, you shall in no case enter into the kingdom of Heaven.

The Bible says blessed are those who keep God’s will and instructions. Truly, they will have God’s peace. (Psalms 106: 3) Blessed are those who keep judgment, he who does righteousness at all times. The Bible says that they can be found in the church founded by Christ, which is the church of God, the house of God. (1 Timothy 3: 15) But if I should delay, that you may know how you ought to behave in the house of God, which is the church of the living God, the pillar and foundation of the truth.  (Psalms 122: 8-9) For my brothers and companions’ sakes, I will now say, Peace be within you. Because of the house of God our God I will seek your good.

Besides getting peace from God and others, what are the other benefits of following this will?

Walking according to God’s righteousness has lot of profits. His righteousness is designed to make our lives well, be it materially or spiritually.  His righteousness can give us knowledge and understanding to face anything in our lives. We can now face with courage all the things that we fear and worry before because we know that God will never leave us. (Isaiah 54: 14) In righteousness you shall be established; you shall be far from oppression; for you shall not fear; and from terror, for it shall not come near you.

His righteousness will make our path straight and will give us strength to turn away from any form of wickedness. Temptations may come to us, but His righteousness will lead us towards holiness. And for sure, we can overcome all of it. (1 John 3: 7) Little children, let no one deceive you. He who does righteousness is righteous, even as that One is righteous.

Anyone who follows God’s righteousness will have life, righteousness and honor. This is what God promised to those who will never depart from His ways. (Proverbs 21:21) He who follows after righteousness and mercy finds life, righteousness, and honor.

And most of all, we will learn to trust God more than we trust ourselves. (Isa. 32: 17) And the work of righteousness shall be peace; and the service of righteousness shall be quietness and hope forever.

 

Ang Banal na Halik ayon sa Biblia

22 Friday Jun 2012

Posted by in Filipino Topics

≈ Leave a Comment

Tags

, ,

 

Sa iba’t ibang panig ng mundo, palibhasa may iba’t ibang kultura, ang halik ay may iba-ibang kahulugan. Sa mga bansa sa Gitnang Silangan, Europa at Amerika at maging ilang bansa sa Asya, ang paghalik ay karaniwang anyo ng pagbati sa isang mahal sa buhay o malapit na kamag-anak o kaibigan.

Sa mga awiting naririnig ay mababakas natin ang paglalarawan ng marami ukol dito. Kaya’t hindi nakapagtatakang maraming mga kabataan ang pinapangarap na maranasan ito. Subalit hindi humahangga ang halik sa mga awitin at isipin ng mga kabataan, ang halik ay pagpapakita ng nararamdaman at katunayan ng pag-ibig ayon sa paliwanag ng marami ngunit kung pag-aaralan natin, may iba’t ibang kahulugan ang halik ayon sa Biblia.

Mayroong halik na nagpapakita ng pagkilala sa nakatatanda at ang ganito ay ginagawa bilang pagpapakita ng paggalang. (1 Samuel 10:1) Nang magkagayo’y kinuha ni Samuel ang sisidlan ng langis, at ibinuhos sa ulo niya, at hinagkan niya siya, at sinabi, Hindi ba ang Panginoon ang nagpahid sa iyo ng langis upang maging prinsipe ka sa kaniyang mana? (Genesis 27: 26) At sinabi sa kaniya ni Isaac na kaniyang ama, Lumapit ka ngayon at humalik ka sa akin, anak ko. 

Hanggang sa panahong ito, ang ganitong halik ay ginagawa natin sa ating mga magulang at mga nakatatanda bilang pagpapakita ng paggalang o respeto.

Mayroong din namang halik na nagpapakita ng matapat na pakikipagkaibigan. Ang halik na ito ay nasumpungan sa magkaibigang si David at Jonathan. Saksi ang Dios sa napakalalim na pagtitingin ng dalawang ito na higit pa sa tunay na magkapatid ang naging pagtingin sa isa’t isa. (1 Samuel 20: 41 -42) At pagkayaon ng bataan, si David ay tumindig sa dakong tungo sa Timugan, at sumubsob sa lupa, at yumukod na makaitlo: at sila’y naghalikan, at umiyak kapuwa, hanggang si David ay humigit. At sinabi ni Jonathan kay David, Yumaon kang payapa, yamang tayo’y kapuwa sumumpa sa pangalan ng Panginoon na nagsasabi, Ang Panginoon ay lalagay sa gitna natin, at sa gitna ng aking binhi at ng iyong binhi, magpakailan man..

At gaya ng paliwanag ng iba, ang halik ay katibayan ng pagsinta o pag-ibig. (Awit ng mga Awit 1:2) Hagkan niya ako ng mga halik ng kaniyang bibig: sapagka’t ang iyong pagsinta ay maigi kay sa alak. Ang ganitong uri ng halik ay karaniwang nasusumpungan sa mga mag-asawa at sa dalawang pusong nagtataglay ng pag-ibig sa isa’t isa. Subalit ang halik ng pag-ibig ay karaniwang napagkakamalang katulad ng halik ng pagnanasa. Maituturing na halik ng pagnanasa kung walang pag-ibig na taglay.

Mayroon din namang halik na inuukol sa pagsamba sa mga diosdiosan. (Oseas 13: 2) At ngayo’y nangagkasala sila ng higit at higit, at nagsigawa sila ng mga larawang binubo sa kanilang pilak, mga diosdiosan na ayon sa kanilang unawa, lahat ng yaon ay gawa ng manggagawa: sinasabi nila tungkol sa mga yaon; Magsihalik sa mga guya ang mga tao na nangaghahain. 

Ang pinakamakulay na halik na mababasa sa Biblia ay ang halik ng pagkakanulo na ginawa ni Judas Iscariote sa ating Panginoong Hesus. Ang halik na ito ay ginawa niyang palatandaan ng pagkakakilanlan ng mga kawal kung sino ang kanilang dadakpin. (Mateo 26: 49-50) At pagdaka’y lumapit siya kay Jesus, at nagsabi, Magalak, Rabi; at siya’y hinagkan. At sinabi sa kaniya ni Jesus, Gawin mo ang dahil ng pagparito mo. Nang magkagayon ay nagsilapit sila at kanilang sinunggaban si Jesus, at siya’y kanilang dinakip.

Ang ganitong uri ng halik ay maituturing na halik ng pandaraya at halik ng isang kaaway. (Kaw. 27: 6) Tapat ang mga sugat ng kaibigan: nguni’t ang mga halik ng kaaway ay malabis.

Subalit anong uri ng halik ang hindi karaniwan subalit nagtataglay ng malaking kahalagahan sa mga lingkod ng Dios?

Ang tinutukoy na halik na hindi karaniwan subalit mahalaga para sa mga lingkod ay walang iba kundi ang banal na halik na binanggit ni Apostol Pablo sa Roma 16: 16. Ang banal na halik ay ginagawa sa iglesia ng Dios. (Roma 16: 16) Mangagbatian kayo ng banal na halik. Binabati kayo ng lahat ng mga iglesia ni Cristo. Ang pagbating ito ay ginagawa ng mga kapatid na tinawag sa iglesia. (1 Tes. 5: 26) Batiin ninyo ang lahat ng mga kapatid ng banal na halik.

Ano nga ba ang kahulugan ng banal na halik?

Ito ba ay literal na halik na kagaya ng mga halik na ating mababasa sa Biblia?

Sa maraming pagkakataon, alam nating kadalasan ay nagsasalita ang Biblia ng mga salitang hindi sa mga salitang itinuturo ng karunungan nating mga tao. Kadalasan ang mga salita ng Dios ay pagtuturong ayon sa Espiritu na itinutulad ang mga bagay na ayon sa Espiritu sa mga pananalitang ayon sa espiritu. Ibig sabihin, ang ilang mga bagay sa Biblia ay huwag nating ipalagay na materyal ang kahulugan. (1 Cor. 2: 13) “Na ang mga bagay na ito ay atin namang sinasalita, hindi sa mga salitang itinuturo ng karunungan ng tao, kundi sa itinuturo ng Espiritu; na iniwawangis natin ang mga bagay na ayon sa espiritu sa mga pananalitang ayon sa espiritu.”

Bukod dito, alam nating ang salita ng Dios ay gaya ng tabak na may dalawang talim sa magkabila. Ibig sabihin, maaaring ito ay may kahulugan sa material na aspeto at may mas malalim na kahulugan din naman ito sa espirtuwal na aspeto. (Hebreo 4: 12) Sapagka’t ang salita ng Dios ay buhay, at mabisa, at matalas kay sa alin mang tabak na may dalawang talim, at bumabaon hanggang sa paghihiwalay ng kaluluwa at espiritu, ng mga kasukasuan at ng utak, at madaling kumilala ng mga pagiisip at mga haka ng puso.

Ang banal na halik na tinutukoy ni Pablo ay hindi literal na halik kundi pagsasalubong ng katuwiran at kapayapaan. (Awit 85: 10) Kaawaan at katotohanan ay nagsalubong; katuwiran at kapayapaan ay naghalikan. Sa buhay na ito, mahirap makita na ang kaawaan at katotohanan ay magkasama, maging ang katuwiran at ang kapayapaan. Laganap sa paligid ang kasamaan at kaguluhan bunga ng pagtalikod ng mga tao sa Dios at hindi pagsunod sa Kaniyang mga palatuntunan.

Paano masasabing ang kaawaan at katotohanan ay kapuwa nagkasalubong? Paano masasabing ang katuwiran at kapayapaan ay naghalikan?

Nangyari lamang ito sa pamamagitan ng Panginoong Hesus. (Juan 1: 17) Sapagka’t ibinigay sa pamamagitan ni Moises ang kautusan; ang biyaya at ang katotohanan ay nagsidating sa pamamagitan ni Jesu-cristo. Si Hesus ang naging ehemplo ng pagpapakita ng Dios ng Kaniyang banal na katuwiran at walang hanggang pag-ibig. Taglay ng Dios kapuwa ang katotohanan at kaawaan at ibig din Niyang taglayin natin kapuwa ang mga ito. At tataglayin lamang natin ang mga ito kung magkakaroon tayo ng kapayapaan sa Dios sa pamamagitan ng Panginoong Hesus. (Roma 5: 1) Yaman nga na mga inaaring-ganap sa pananampalataya, mayroon tayong kapayapaan sa Dios sa pamamagitan ng ating Panginoong Jesucristo. 

Ang kaawaan, katuwiran at kapayapaan ay nagsalubong at naghalikan nang si Hesus ay mapako sa krus upang tubusin ang kasalanan ng mga taong tumanggap sa mga katuwiran ng Dios upang sila ay magkaroon ng lubos na kapayapaan sa Dios.

Kaya naman, ang kahulugan ng pagbabatian ng banal na halik  ay mahalaga sa mga lingkod ng Dios sapagkat ang layunin nito ay magkaroon tayo ng lubos na kapayapaan sa isa’t isa at higit sa lahat sa ating Panginoong Dios. Mayroong mga mahalagang element na kailangang taglayin ang bawat isa upang matamo ang kapayapaan sa iba at sa Dios.

Ngunit  paano natin tataglayin ang kapayapaan at ang katuwiran? 

Mahalagang maunawaan natin na ang katuwirang tinutukoy dito ay ang banal na kalooban ng Dios. Kapag ginanap natin ang Kaniyang mga kalooban, natural lamang na magkaroon tayo ng kapayapaan sa Kaniya sapagkat ito naman talaga ang hinahanap Niyang magawa natin.

Ang problema dito, nagkakaroon tayo ng katuwiran sa ating mga sarili. Maraming mga tao ang sa halip na gawin ang kalooban ng Dios ay ginagawa ang sarili nilang katuwiran. Ayaw ng Dios ng ganito at dito nagsisimula na mawala ang kapayapaan sa pagitan nating mga tao at ng Dios. Ito’y tuwirang hindi pagpapasakop sa Dios at kaylanman ay hindi magtatamo ng kapayapaan mula sa Dios. (Isa. 64: 6) Sapagka’t kaming lahat ay naging parang marumi, at ang lahat naming katuwiran ay naging parang basahang marumi: at nalalantang gaya ng dahon kaming lahat; at tinatangay kami ng aming mga kasamaan, na parang hangin. (Roma 10: 3) Sapagka’t sa hindi nila pagkaalam ng katuwiran ng Dios, at sa pagsusumakit na maitayo ang sariling kanila, ay hindi sila napasakop sa katuwiran ng Dios.

Hindi tayo dapat masumpungan na nagkakaroon ng katuwiran sa ating mga sarili. Ang paglilingkod sa Dios ay lubos na pagtalima o lubos na pagpapasakop sa Kaniyang mga kalooban at kautusan. Kung gagawin natin ito ay magkakaroon tayo ng kapayapaan sa Kaniya. (Filipos 3: 9) At ako’y masumpungan sa kaniya, na walang katuwirang aking sarili, sa makatuwid baga’y sa kautusan, kundi ang katuwirang sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo, ang katuwiran ngang buhat sa Dios sa pamamagitan ng pananampalataya:

Nagbigay ng halimbawa si Hesus sa pagkakaroon ng katuwiran sa sarili ng mga Eskriba at Fariseo. Na bagaman nalalaman nila ang kautusan ng Dios ay hindi naman nila ginaganap. Kailangang higitan natin ang katuwiran ng mga ito sapagkat ang katuwiran ng Dios na humihigit sa kanilang katuwiran ang kailangang mataglay natin. (Mateo 5: 20) Sapagka’t sinasabi ko sa inyo, na kung hindi hihigit ang inyong katuwiran sa katuwiran ng mga eskriba at mga Fariseo, sa anomang paraan ay hindi kayo magsisipasok sa kaharian ng langit.

Kaya naman, sinabi ng Biblia na mapalad ang mga taong nagiingat ng kahatulan at gumagawa ng katuwiran ng Dios, sapagkat tunay na mayroon silang kapayapaan sa Dios. (Awit 106: 3) Mapalad silang nangagiingat ng kahatulan, at siyang gumagawa ng katuwiran sa buong panahon.

At ang mga ito ay matatagpuan sa iglesia ng Panginoon na binili Niya ng Kaniyang dugo na itinulad naman sa bahay. (1 Timoteo 3: 15) Nguni’t kung ako’y magluwat ng mahabang panahon, ay upang maalaman mo kung paano ang dapat sa mga tao na ugaliin nila sa bahay ng Dios, na siyang iglesia ng Dios na buhay, at haligi at suhay ng katotohanan. (Awit 122: 8-9) Dahil sa aking mga kapatid at aking mga kasama, aking sasabihin ngayon, kapayapaan ang sumaiyong loob. Dahil sa bahay ng Panginoon nating Dios. Hahanapin ko ang iyong buti.

Bukod sa pagtataglay ng kapayapaan sa Dios at sa mga kapuwa kapatid, ano ang pa ang ibayong biyaya na dulot ng katuwirang ito?

Maraming pakinabang na dulot ang paglakad sa katuwiran ng Dios. Nakadisenyo ang Kaniyang mga katuwiran sa ikabubuti ng ating buhay, ito man ay sa materyal o lalong higit sa espirituwal na bahagi ng ating buhay. Ang katuwiran ng Dios ang magbibigay sa atin ng kaalaman o karunungan na harapin ang anumang bagay sa ating buhay. Ang dating mga bagay na kinatatakutan nating harapin ay hinaharap na natin ngayon ng buong tapang sapagkat alam nating ang Dios ay hindi tayo pababayaan sa anumang kaparaanan.  (Isaias 54: 14) Sa katuwiran ay matatatag ka: ikaw ay malalayo sa kapighatian sapagka’t yao’y hindi mo katatakutan; at sa kakilabutan, sapagka’t hindi lalapit sa iyo.

Ang katuwiran ng Dios ang magtutuwid ng ating mga landas upang magawa nating layuan ang anumang anyo ng kasamaan. Dumating man ang mga tukso, ang katuwiran din ng Dios ang magbibigay sa atin ng lakas upang mapagtagumpayan ang mga ito. (1 Juan 3: 7) Mumunti kong mga anak, huwag kayong padaya kanino man: ang gumagawa ng katuwiran ay matuwid, gaya niya na matuwid.

Sinumang susunod sa katuwiran ay makakasumpong ng buhay, katuwiran at karangalan. Ito ang pangako ng Dios sa mga taong hindi hihiwalay sa Kaniyang mga palatuntunan. Maliligaw ang tao at lalayo sa Dios kung gagawin nito ang sarili nitong kagustuhan. Ngunit kung ang tao ay susunod lamang sa kalooban ng Dios, ito ang maghahatid sa Kaniya patungo sa ipinapangakong buhay na walang hanggan. (Kawikaan 21:21) Ang sumusunod sa katuwiran at kagandahang-loob nakakasumpong ng buhay, katuwiran, at karangalan.

At higit sa lahat, matututo tayong lalong magtiwala hindi sa ating sariling kakayahan kundi sa Dios na magkakaloob sa atin ng kapayapaan, katahimikan at biyayang walang hanggan. (Isa. 32: 17) At ang gawain ng katuwiran ay magiging kapayapaan; at ang bunga ng katuwiran ay katahimikan at pagkakatiwala kailan man.

Pagsamba – June 16, 2012

17 Sunday Jun 2012

Posted by in Audio Blogs, Sermons

≈ Leave a Comment

Tags

, , ,

Rom 10:17  So faith comes by hearing, and hearing by the word of Christ.

Listen to the Topic:

Ang Kapangyarihan ng Dios na Kadalasan ay Inaangkin ng Ilan

(Lokal ng Bahrain – June 16, 2012)

Click Play Button: 

The Attributes of God that Many Assume

16 Saturday Jun 2012

Posted by in Christian Teachings

≈ Leave a Comment

Tags

, , ,

 

God possesses infinite power, which simply means “without limits.” Anyone who reads the Bible can testify about God’s over whelming greatness and authority and how He works in His sovereign will. God is almighty. This truth appears in the many stories written in the Scriptures. Anything that God possesses is His power and attribute.

Being a Judge is one of God’s attributes. He is the only righteous judge mentioned in the Scriptures. (Psalm 50:6) And the heavens shall declare His righteousness; for God Himself is judge. Selah. (Psalm 75:7) But God is the judge; He puts down one and sets up another. 

The Bible speaks about our duty and purpose before God, that is, to fear the Lord and obey His commands. He will bring every work we did into judgment and He is the only judge who will evaluate the things that we do whether it is good or bad, secret or revealed. (Eccles. 12:13-14) Let us hear the conclusion of the whole matter. Fear God, and keep His commandments. For this is the whole duty of man. For God shall bring every work into judgment, with every secret thing, whether it is good, or whether evil. (Eccles. 3: 17) I said in my heart, God shall judge the righteous and the wicked; for there is a time there for every purpose and for every work.

The Bible discloses that Jesus Christ is the Judge who will be revealed at the time of His return. (2 Tim. 4: 1, 8) Therefore I solemnly witness before God and the Lord Jesus Christ, who is going to judge the living and the dead according to His appearance and His kingdom, Now there is laid up for me the crown of righteousness, which the Lord, the righteous Judge, shall give me at that Day; and not to me only, but also to all those who love His appearing.

The Bible also unveils an appointed day of judgment. On this day, humanity will be judged according to what they did. (Acts 17: 31) because He has appointed a day in which He is going to judge the world in righteousness by a Man whom He appointed, having given proof to all by raising Him from the dead.

As a proof, Apostle John reveals about the judgment day in Revelations 19: 11 – “And I saw Heaven opened. And behold, a white horse! And He sitting on him was called Faithful and True. And in righteousness He judges and makes war. “

But not all people will be judged on that appointed day. In the house of God, judgment is already occurring. (1 Peter 4: 17) For the time has come for the judgment to begin from the house of God. And if it first begins from us, what will be the end of those disobeying the gospel of God?

The house of God is His church, which is the church of God. (1 Tim. 3: 15) But if I should delay, that you may know how you ought to behave in the house of God, which is the church of the living God, the pillar and foundation of the truth.

How can others assume this God’s attribute?

The Bible gives details about people who instantly judge others. This is prevalent long before, and even until now, the same mind-set can be seen in many people. (James 4: 11-12) Do not speak against one another, brothers. He who speaks against his brother, and who judges his brother, speaks against the Law and judges the Law. But if you judge the Law, you are not a doer of the Law, but a judge. There is one Lawgiver, who is able to save and to destroy. Who are you who judges another? 

People see themselves clean and others are not. They don’t see their own mistakes, and all they see are the sins of others. They forget that they commit mistakes too. (Luke 6: 41-42) And why do you look at the splinter that is in your brother’s eye, but do not see the beam that is in your own eye? Or how can you say to your brother, Brother, let me pull out the splinter in your eye, when you yourself do not see the beam that is in your own eye? Hypocrite! First cast out the beam out of your own eye, and then you shall see clearly to pull out the splinter that is in your brother’s eye.

This is the way of thinking of the scribes and the Pharisees during the time of Christ. They look on themselves as very religious and they are very strict when it comes to the laws of God. They see themselves as the highest members of the society and they see others as the lowly. The same mind-set can be seen today.  People think high of themselves because they are religious.

But none of us has a right to judge anyone. We are all equal in God’s eyes and He is the only one who has the right and power to judge us.

Besides judging others, what do others assume of themselves?

The Bible explains that it is only God who has the attribute of giving retribution to anyone. He will pay for everything that we have done be it good or bad. (Hebrews 10: 30) For we know Him who has said, “Vengeance belongs to Me, I will repay, says the Lord.” And again, “The Lord shall judge His people.” God’s power to take vengeance is part of His Godliness and not ours to have. The judge evaluates and weighs things, and will also give payback for our actions. 

Many people think that it becomes their right to take revenge when they experience wickedness from others. While many people assume of this way of thinking, neither anyone of us was given the right to do it.

Jesus Christ made sure that this attribute of God would be given emphasis when He made an example about patience, endurance and serenity. Jesus showed that we have to give all the glory and praises to God by recognizing Him as the rightful judge and great avenger.

If we will put ourselves in the character of being the avenger, what honor can we give more to God?

God is fair and just in all His ways. He is not wicked to forget our good works and He doesn’t find joy when someone commits iniquities in His eyes. (Psalms 5: 4-6) For You are not a God that enjoys wickedness; nor shall evil dwell with You.  The foolish shall not stand in Your sight. You hate all doers of iniquity.

The Bible reveals that God is a just God and a God who punishes also. In the time of Noah, God punishes all the wicked by taking their lives (Genesis 6: 5-7, 13). In the time of Lot, God consumed them through fire to end their wicked works (Genesis 19: 13) and at the time of ancient Israel, God punished them many times and even turned away from them even if He loves them so much (Romans 11: 20-22).

It is also known in the Bible that God will punish all the wicked in the end times. (2 Peter 3: 7, 10) But the present heavens and the earth being kept in store by the same Word, are being kept for fire until the day of judgment and destruction of ungodly men. But the day of the Lord will come as a thief in the night, in which the heavens will pass away with a rushing noise, and the elements will melt with fervent heat. And the earth and the works in it will be burned up.

And He has the power to do it because He is the judge and the avenger at the same time. He is both the God of love and a consuming fire. (Hebrews 12: 29) for also, “Our God is a consuming fire.”

What are the Bible’s advices to escape from God’s punishment?

Jesus says, don’t judge anyone. (Matthew 7: 1-2) Judge not, that you may not be judged. For with whatever judgment you judge, you shall be judged; and with whatever measure you measure out, it shall be measured to you again. 

Paul says, “not avenging yourselves, beloved, but giving place to wrath; for it is written, “Vengeance is Mine, I will repay, says the Lord.” (Romans 12: 19) Let us be reminded that it is not for us to judge and avenge for every wicked thing done to us by others. Judging and vengeance is for the Lord and no one has the right to take it from Him.

Being a judge and avenger sometimes causes others to stumble and can cause others to be weak in faith. Therefore, we should avoid these traits that only God has the right to possess. (Romans 14: 10, 12-14) But why do you judge your brother? Or also why do you despise your brother? For all shall stand before the judgment seat of Christ. So then each one of us will give account concerning himself to God. Then let us not judge one another any more, but rather judge this, not to put a stumbling-block or an offense toward his brother. I know and am persuaded in the Lord Jesus, that nothing by itself is common; except to him who esteems anything to be common, it is common.

Before we speak of and correct other people’s mistakes, let’s try first to correct our own faults.

We shouldn’t even think of avenging for anything wrong done to us. The glory and honor of giving revenge is due only to God alone. And instead of giving back evil to evil, we should bless others because it is the will of God. (1 Peter 3: 9) Never give back evil for evil, or reviling for reviling, but on the contrary, giving blessing, knowing that you are called to this so that you might inherit blessing. 

In the end we will know that the only thing we can do is to pray for those who wronged us. (Roma 12: 19-21) not avenging yourselves, beloved, but giving place to wrath; for it is written, “Vengeance is Mine, I will repay, says the Lord.”  Therefore if your enemy hungers, feed him. If he thirsts, give him drink. For in so doing you shall heap coals of fire on his head. Do not be overcome by evil, but overcome evil with good.

Ang Kapangyarihan ng Dios na Kadalasan ay Inaangkin ng Ilan

15 Friday Jun 2012

Posted by in Filipino Topics

≈ Leave a Comment

Tags

,

Maraming mga kapangyarihang taglay ang Dios na tanging Siya lamang ang nagtataglay.  Sinumang nagbabasa at nagsasaliksik ng Biblia ay hindi maikakaila ang lawak at kadakilaan ng Kaniyang kapangyarihan. Ang Dios ay Makapangyarihan sa lahat. Ang katotohanang ito ay nahayag sa maraming mga tauhan ng Biblia noong araw at maging sa ating kapanahunang ito.

Isa sa dakilang katangian at kapangyarihan ng Dios ay ang pagiging Hukom. Siya ang nag-iisang Hukom na ipinakikilala ng Biblia. (Awit 50: 6)  At ipahahayag ng langit ang kaniyang katuwiran; sapagka’t ang Dios ay siyang hukom. (Awit 75:7) Kundi ang Dios ay siyang hukom: kaniyang ibinababa ang isa, at itinataas ang isa.

Kaya noon pa man ay ipinaalam na sa ating mga tao ang layunin at dahilan kung bakit tayo nilikha, samakatuwid ay ang matakot sa Dios at sundin ang Kaniyang mga utos. Dadalhin ng Dios ang lahat ng ating mga gawa sa kahatulan, (Ecles. 12: 13)at Siya mismo ang Hukom na maggagawad sa ating mga nagawa, pati bawat kubling bagay, maging ito man ay mabuti o maging ito man ay masama. (Ecles 3: 17) Sinabi ko sa puso ko, Hahatulan ng Dios ang matuwid at ang masama: sapagka’t may panahon doon sa bawa’t panukala at sa bawa’t gawa.

Ang ipinakikilalang Hukom ay walang iba kundi ang Panginoong Hesus. (2 Tim. 4: 1, 8) Ipinagbibilin ko sa iyo sa paningin ng Dios, at ni Cristo Jesus, na siyang huhukom sa mga buhay at sa mga patay, sa pamamagitan ng kaniyang pagpapakita at sa kaniyang kaharian: Buhat ngayon ay natataan sa akin ang putong na katuwiran, na ibibigay sa akin ng Panginoon na tapat na hukom sa araw na yaon; at hindi lamang sa akin, kundi sa lahat din naman ng mga naghahangad sa kaniyang pagpapakita.

Mayroong sadyang itinakdang araw na ipaghuhukom ang Dios. Ang araw na ito ay inilaan upang hatulan ang lahat ng mga tao ayon sa kanilang mga gawa, mabuti man o masama, hayag man o lihim. (Gawa 17: 31) Sapagka’t siya’y nagtakda ng isang araw na kaniyang ipaghuhukom sa sanglibutan ayon sa katuwiran sa pamamagitan ng lalaking kaniyang itinalaga; na ito’y pinatunayan niya sa lahat ng mga tao, nang siya’y buhayin niyang maguli sa mga patay.

Bilang katunayan, nakasaad sa pangitaing nakita ni Apostol Juan ang paghatol na gagawin ng Dios. (Apoc. 19: 11) At nakita ko ang mga patay, malalaki at maliliit, na nangakatayo sa harapan ng luklukan; at nangabuksan ang mga aklat: at nabuksan ang ibang aklat, na siyang aklat ng buhay: at ang mga patay ay hinatulan ayon sa mga bagay na nasusulat sa mga aklat, ayon sa kanilang mga gawa.

Hindi lahat ng mga tao ay huhukuman sa araw na yaon. Sapagkat mayroong paghuhukom na nagaganap na at ito ay walang iba kundi sa bahay ng Dios, (1 Ped. 4: 17) Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Dios: at kung mauna sa atin, ano kaya ang wakas ng mga hindi nagsisitalima sa evangelio ng Dios? Ang bahay ng Dios na tinutukoy dito ay walang iba kundi ang iglesia ng Dios. (1 Tim. 3: 15)

Paano nagagawang taglayin ng ilan ang katangiang ito ng Dios?

Hindi kaila sa atin na mayroong ilan na kay daling humahatol sa kanilang kapuwa tao. Ang ganitong pag-uugali ay noon pa man ay hayag ayon sa Biblia, kaya ipinayo na (Santiago 4: 11-12) Huwag kayong mangagsalita ng laban sa isa’t isa, mga kapatid. Ang nagsasalita laban sa kapatid, o humahatol sa kaniyang kapatid, ay nagsasalita laban sa kautusan, at humahatol sa kautusan: datapuwa’t kung ikaw ay humahatol sa kautusan, hindi ka na tagatupad ng kautusan, kundi hukom. Iisa ang tagapagbigay ng kautusan at hukom, sa makatuwid baga’y ang makapagliligtas at makapagwawasak: datapuwa’t sino ka na humahatol sa iyong kapuwa?

Nagsisimula ang ganitong katangian sa mga taong ang tingin sa kanilang mga sarili ay malinis. Sadyang may mga taong hindi nakikita ang sariling kapintasan, kaya ang lagi nilang napapansin ay ang kapintasan ng iba. Nalilimutan nilang sila man ay may mga kapintasan din na dapat nilang linisin. (Lukas 6: 41-42) At bakit mo tinitingnan ang puwing na nasa mata ng iyong kapatid, datapuwa’t hindi mo pinupuna ang tahilan na nasa iyong sariling mata? O paanong masasabi mo sa iyong kapatid, Kapatid, pabayaan mong alisin ko ang puwing na nasa iyong mata, kundi mo nakikita ang tahilan na nasa iyong sariling mata? Ikaw na mapagpaimbabaw, alisin mo muna ang tahilan na nasa iyong sariling mata, kung magkagayo’y makikita mong malinaw ang pagaalis ng puwing na nasa mata ng iyong kapatid.

Ang ganitong pag-uugali ay tinuligsa ng Panginoong Hesus sa mga Eskriba at mga Fariseo. Sila ay mga mapagmataas sapagkat sila ang mga tinatawag na mga relihiyoso sa panahong yaon. Hindi nalalayo ang ganitong larawan sa panahong ito. Mayroong mga tao na masasabing relihiyoso subalit sila ang mga numero unong pintasero at pintasera, mga mapagmataas sa kanilang sarili, at ang tingin sa iba ay mababa, madumi at makasalanan.

Sinuman sa atin ay walang karapatang humatol sa kaniyang kapuwa. Lahat tayo ay pantay-pantay sa paningin ng Dios at Siya lamang ang may karapatang humatol sa atin, Siya na nagiisang Hukom.

Bukod sa paghatol sa kapuwa, ano pa ang isang kasamaang nagagawa ng ilan?

Sinabi ng Biblia na kung mayroon mang nagtataglay ng karapatan at karangalan sa paghihiganti, ito ay walang iba kundi ang nag-iisang Dios. (Hebreo 10: 30) Sapagka’t ating nakikilala yaong nagsabi, Akin ang paghihiganti, ako ang gaganti. At muli, Huhukuman ng Panginoon ang kaniyang bayan. Ito’y katangian ng Dios bilang bahagi ng Kaniyang pagiging Hukom. Ang Hukom ang hahatol at ang Hukom din ang magbibigay ganti sa anumang gawa na ating ginawa, maging ito man ay mabuti o masama.

Ang kasamaan dito, iniisip ng ilan na kung sila ay nagawan ng kamalian o kasamaan ng kanilang kapuwa ay nagkakaroon na din sila ng karapatang gumanti sa kasamaang yaon. Hindi tayo binigyan ng karapatang gumanti sa ating kapuwa, gaano man kabigat ang ginawang kasamaan sa atin.

Ang halimbawa ng pagtitiis at pagpapakababa ng Panginoong Hesus ay sapat upang tularan natin na ang anumang kasamaang gawin sa atin ay kailangan nating batahin sapagkat dapat nating ipagkaloob ang karangalan at kapurihan ng Dios sa pamamagitan ng pagkilala sa Kaniya bilang Hukom na tagapagbigay ganti sa ating Kaniyang mga lingkod.

Kung tayo ay lalagay sa kalagayang Hukom at tagpagbigay ganti, ano pa ang ibibigay nating karangalan sa Dios?

Isa sa katangian ng Dios na dapat nating makilala ay ang pagiging makatarungan Niya sa lahat ng bagay at pagkakataon. Hindi Siya liko para limutin ang ating mabubuting mga gawa at hindi din naman Siya nakikigalak sa bawat kasamaang ating nagagawa. (Awit 5: 4-6) Sapagka’t ikaw ay di isang Dios na may kaluguran sa kasamaan: ang masama ay hindi tatahang kasama mo. Ang hambog ay hindi tatayo sa iyong paningin: iyong kinapopootan ang lahat na mga manggagawa ng kalikuan.

Hayag sa ating lahat na ang Dios na ating kinikilala at sinasampalatayanan ay Dios na marunong ding magparusa. Sa panahon ni Noe ay kinitil niya ang buhay ng maraming mga taong hindi kumilala sa Kaniya. (Genesis 6: 5-7, 13). Sa panahon ni Lot ay sinunog Niya ang mga taong naging sakdal sa paggawa ng kasamaan. (Genesis 19: 13) At maging ang sinaunang Israel, ang bayan na Kaniyang inibig nang mahabang panahon ay nagawa Niyang talikuran sapagkat paulit-ulit na lamang ang kanilang ginagawang kasamaan sa paningin ng Dios. (Roma 11: 20-22)

Kaya hindi tayo dapat magtaka kung sa panahong ito ay nakaamba sa atin ang muling paggagawad Niya ng Kaniyang galit at poot bunsod ng mga kasamaang naglipana sa sanlibutang ito. (2 Pedro 3: 7, 10) Nguni’t ang sangkalangitan ngayon, at ang lupa, sa pamamagitan ng gayon ding salita ay iningatang talaga sa apoy, na itinataan sa araw ng paghuhukom at ng paglipol sa mga taong masama. Datapuwa’t darating ang araw ng Panginoon na gaya ng magnanakaw; na ang sangkalangitan sa araw na iyan ay mapaparam na kasabay ng malaking ugong, at ang mga bagay sa langit ay mapupugnaw sa matinding init, at ang lupa at ang mga gawang nasa lupa ay pawang masusunog.  

Siya ay Dios ng katarungan, at Siya ay Dios na mamumugnaw, nakahandang magparusa at magbigay ganti lalo na sa mga nagsisigawa ng kasamaan sa Kaniyang paningin. (Hebreo 12: 29)  Sapagka’t ang Dios natin ay isang apoy na mamumugnaw.

Ano ang ipinayo ng Biblia upang maiwasan natin ang mga kasamaang ito?

Ang wika ni Hesus, “Huwag tayong humatol.” (Mateo 7: 1-2) Huwag kayong magsihatol, upang huwag kayong hatulan. Sapagka’t sa hatol na inyong ihahatol, ay hahatulan kayo: at sa panukat na inyong isusukat, ay susukatin kayo.

At sinabi din ni Apostol Pablo, “Dahil dito’y wala kang madadahilan, Oh tao, sino ka man na humahatol: sapagka’t sa iyong paghatol sa iba, ay ang iyong sarili ang hinahatulan mo; sapagka’t ikaw na humahatol ay gumagawa ka ng gayon ding mga bagay.”

Pakatandaan nating hindi tayo binigyang kalayaan na humatol sa ating kapuwa, lalong lalo na sa ating kapatid sa pananampalataya. Maliwanag ang pahayag sa atin na ang paghatol ay nakaukol lamang sa Dios. Siya lamang ang may karapatang humatol at maggawad ng anumang kaparusahang karapatdapat sa anumang ating nagagawa.

Hindi tayo dapat magbigay ng anumang dahilan upang ang sinuman ay manghina o matisod sa atin. Ang paghatol sa kapuwa o kapatid ay posibleng maging daan ng katitisuran o panghihina.  (Roma 14: 10, 12-14) Datapuwa’t ikaw, bakit humahatol ka sa iyong kapatid? at ikaw naman, bakit pinawalaang halaga mo ang iyong kapatid? sapagka’t tayong lahat ay tatayo sa harapan ng hukuman ng Dios. Kaya nga ang bawa’t isa sa atin ay magbibigay sulit sa Dios ng kaniyang sarili. Huwag na nga tayong mangaghatulan pa sa isa’t isa: kundi bagkus ihatol ninyo ito, na ang sinoman ay huwag maglagay ng katitisuran sa daan ng kaniyang kapatid o kadahilanan ng ikararapa.

Bago natin punahin at pansinin ang kapintasan ng iba, makabubuting siyasatin muna natin ang ating mga sarili. Tayo man ay may mga kapintasan ding nagagawa na karapatdapat sa hatol ng Dios.

At huwag na huwag nating isiping gumanti sa anumang kasamaang ginawa laban sa atin. Karangalan at kapurihan ng Dios ang pagganti. Ipagkaloob natin sa Kaniya ang karangalang ito. Sa halip na masama ang ating gawin, gantihin natin ng kabutihan ang ating kapuwa. (1 Pedro 3: 9) Na huwag ninyong gantihin ng masama ang masama, o ng alipusta ang pagalipusta; kundi ng pagpapala; sapagka’t dahil dito kayo’y tinawag, upang kayo’y mangagmana ng pagpapala.

Sa huli ay mauunawaan nating ang bahagi natin ay idalangin ang mga nagsigawa sa atin ng kasamaan at hindi yaong pagganti na tanging sa Dios lamang nakalaan. (Roma 12: 19-21) Huwag kayong mangaghigantihan, mga iniibig, kundi bigyan ninyong daan ang galit ng Dios: sapagka’t nasusulat, Akin ang paghihiganti; ako ang gaganti, sabi ng Panginoon. Kaya’t kung ang iyong kaaway ay magutom, pakanin mo; kung siya’y mauhaw, painumin mo: sapagka’t sa paggawa mo ng gayon ay mga baga ng apoy ang ibubunton mo sa kaniyang ulo. Huwag kang padaig sa masama, kundi bagkus daigin mo ng mabuti ang masama.

 

Pagsamba – June 9, 2012

10 Sunday Jun 2012

Posted by in Audio Blogs, Sermons

≈ Leave a Comment

Tags

,

Rom 10:17  So faith comes by hearing, and hearing by the word of Christ.

Listen to the Topic:

Ang Mga Lingkod ng Dios na Kaniyang Iniibig

(Lokal ng Bahrain – June 9, 2012)

Click Play Button: 

The Servants whom God Loves

09 Saturday Jun 2012

Posted by in Christian Teachings

≈ Leave a Comment

Tags

,

God loves us.

This is what we usually hear from those who preach the words of God. The truth is, teachings in the Bible give proof of the unending and unconditional love of God for His people.

Not all people are considered to be God’s servants. The Bible clearly explains the attributes of His servants. Paul explains in Hebrews 10: 38, Now, “the Just shall live by faith. But if he draws back, My soul shall have no pleasure in him.”

There are two things that we need to understand in this verse. First, when we say living in faith, it means walking in righteousness by following the teachings and obeying God’s commands. A true servant of God speaks, thinks and does things according to faith. Second, a true servant never draws back. Servants have courage to face anything in this life. This means that they will live and die but will continue to hold on with their faith.

Like Job, a servant has an absolute fear of God. And because he fears God, he is always faithful and ever loyal to God and His commands. (Job 2: 3) “Did you notice my servant Job?” the LORD asked. “There is no one on earth as faithful and good as he is. He worships me and is careful not to do anything evil. You persuaded me to let you attack him for no reason at all, but Job is still as faithful as ever.”

A servant has a knowledge of what is right and wrong, what is righteous and immoral in the eyes of God and he also know how to do the true will of God.

This doesn’t mean that a servant is free from sin. The Bible says there is no righteous that doesn’t commit sin. (Ecclesiastes 7:20) For there is not a just man on earth who does good and does not sin. (1 John 1: 8, 10) If we say that we have no sin, we deceive ourselves, and the truth is not in us. If we say that we have not sinned, we make Him a liar, and His Word is not in us.

It is normal to commit sin, but we should never try to do it in purpose. And if we commit sin, we should humbly seek God’s forgiveness. Paul says lucky are those whom sins are not counted. (Romans 4: 7-8) saying, “Blessed are those whose lawlessnesses are forgiven, and whose sins are covered; blessed is the man to whom the Lord will in no way impute sin.” 

Servants are called in the church of God to be holy and righteous; and being holy and righteous are done by walking humbly and obeying God’s will. (1 Cor. 1: 1-2) Paul, a called apostle of Jesus Christ through the will of God, and Sosthenes our brother, to the church of God which is in Corinth, to those who are sanctified in Christ Jesus, called out with all those in every place who call on the name of Jesus Christ our Lord, both theirs and ours.

All who desire holiness and righteousness are not excuse to committing sin. But in the point of doing sins, let us not forget that there are sins that are not intentional and there are sins categorized as premeditated. John says, “If anyone sees his brother sin a sin not to death, he shall ask, and He shall give him life for those that do not sin to death. There is a sin to death, I do not say that he shall pray for it.”

How did God show His love to His servants who commit sins?

God’s love to His servants is never ending. His love brings out mercy to those who ask for His forgiveness. But God doesn’t allow those servants who continuously break His laws and commands. To stop this from happening, God disciplines His people. If they commit mistakes, God always corrects them. (Psalm 89: 30-32) If his children forsake My Law, and do not walk in My judgments; if they profane My Precepts, and do not keep My Commandments; then I will visit their wickedness with the rod, and their sin with stripes. 

God corrects our mistakes as a way of His disciplinary measures. His purpose is to make us realize to repent and humbly seek His name for forgiveness. (Proverbs 23: 13-14) Do not withhold correction from a boy, for if you beat him with the rod, he will not die. You shall beat him with the rod, and shall deliver his soul from hell. 

Like parents do to their children, God’s purpose is to correct us and improve our ways. All we have to do is to accept His corrections. (Proverbs 3: 11-12) My son, do not despise the chastening of God; nor be weary with His correction; for whom God loves He corrects, even as a father corrects the son in whom he delights.

God disciplines His servants because He wants them to avoid the danger of being punished at the time of judgment. People will face God at the judgment day, except of course to His servants who are now being punished and pre-judged. The disciplines we receive now are all part of His love and mercy so that we will never be part of the those who will be judged in the judgment day. (1 Cor. 11: 32) But when we are judged, we are chastened by the Lord, that we should not be condemned with the world.

Lucky are those who receive corrections now, because that will only mean that they are receiving God’s love and mercy. (Psalm 94: 12) Blessed is the man whom You chasten, O God, to teach him out of Your Law; (Job 5: 17) Behold, blessed is the man whom God corrects. Therefore do not despise the chastening of the Almighty.

The teachings we received and heard are all reminders and signs of His disciplines. Sermons may become too wounding and upsetting, but its purpose is to make us straight and righteous in front of God. Sermons are not meant to destroy us. They are meant to improve us and build us a better relationship with God.

As servants, what can we do to each other to show our response to God’s love?

Each has a duty to remind and comfort each other. If we love one another, we should not let others go on with their sins. (Heb. 3: 13) But give comfort to one another every day as long as it is still Today; so that no one among you may be made hard by the deceit of sin: (1 Thess. 5:11) Therefore comfort one another, and edify one another, even as you also do. 

Our duty is to strengthen, comfort each other through the words of God. As part of the body of Christ, whom we were all called upon; we should care for one another. (1 Cor. 12:25) that there not be division in the body, but that the members should have the same care for one another.

Paul believes that there is no reason why we can’t show our love to others. Each of us has been given the strength to care and love one another. (Romans 15: 14) And I myself also am persuaded of you, my brothers, that you also are full of goodness, filled with all knowledge, able also to admonish one another. 

If we can do this, if we can love one another, people will know that we are really true servants of God. (John 13: 34-35 ) I give you a new commandment, that you love one another. As I have loved you, you should also love one another. By this all shall know that you are My disciples, if you have love toward one another.

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 57 other followers