Isang bagay na nakagawian ng mga lingkod ng Dios ang maghandog ng pagpapasalamat. Noon pa man, ang kaugaliang ito ay mababakas natin sa mga unang mananampalataya.

Isang mabuting bagay ang pagpapasalamat at tunay na hinahanap ng Dios. Ang mga kasaysayan ng mga unang naglingkod na mababasa sa Biblia ang nagtuturo sa atin upang tayo naman ay magsisunod sa mga magagandang pamamaraan ng paglilingkod at pagtalima sa mga kalooban ng Dios. Nakasaad sa Roma 15: 4, “Sapagkat ang anomang bagay na isinulat nang una ay nangasulat dahil sa ikatututo natin, upang sa pamamagitan ng pagtitiis at pagaliw ng mga kasulatan ay mangagkaroon tayo ng pagasa.”

At kung ang mga magagandang pamamaraan ng paglilingkod ay naipakita ng mga unang mananampalataya, ang mga ito ay hinahanap din naman ng Dios sa mga lingkod  Niya maging sa kapanahunan nating ito. (Ecles. 3:15) “Ang nangyari sa nagdaan ay nangyari na; at ang mangyayari pa ay nangyari na rin; at hinahanap uli ng Dios ang nakaraan na.”

Sa panahon pa ni Abel ay kaniyang naipakita ang paghahandog sa Dios ng akmang paglilingkod. Sa panahong yaon ay wala pang kautusan ukol sa paglilingkod at paghahandog. Kaya masasabi nating ang ginawa niyang yaon ay kusang paghahandog na kaniyang ipinagkaloob bilang pagpapasalamat sa Dios. (Gen. 4:3-4) ”At nangyari nang lumalakad ang panahon ay nagdala si Cain ng isang handog na mga bunga ng lupa sa Panginoon. At nagdala rin naman si Abel ng mga panganay ng kaniyang kawan at ng mga taba ng mga yaon. At nilingap ng Panginoon si Abel at ang kaniyang handog.”

Maging si Noe na lingkod ng Dios na iniligtas sa malaking pagbaha ay kinakitaan ng ganitong paghahandog sa Dios ng paglilingkod. (Gen. 8:20-21) “At ipinagtayo ni Noe ng isang dambana ang Panginoon; at kumuha sa lahat na malinis na hayop, at sa lahat na malinis na ibon, at nagalay ng mga handog na susunugin sa ibabaw ng dambana. At sinamyo ng Panginoon ang masarap na amoy; at nagsabi ang Panginoon sa sarili, Hindi ko na muling susumpain ang lupa, dahil sa tao, sapagkat ang haka ng puso ng tao ay masama mula sa kaniyang pagkabata; ni hindi ko na muling lilipulin pa ang lahat na nabubuhay na gaya ng aking ginawa.”

At maging si Haring David na gumawa ng maraming mga awit ng pagpapasalamat at pagpupuri sa Panginoon ay kinakitaan din ng ganitong uri ng paghahandog sa Dios. (1 Cro. 29: 10-14, 20-21)

Kung mayroon man tayong magagawa ay tularan natin ang kanilang ipinakitang paglilingkod at pagtalima sa mga kautusan ng Dios sapagkat ang pagtulad sa kanila ay nangangahulugan na din ng pagtulad sa kanilang ipinakitang pananampalataya sa Dios. (Hebreo 13: 7) “Alalahanin ninyo ang nangagkaroon ng pagpupuno sa inyo na siyang nangagsalita sa inyo ng salita ng Dios; at sa pagdidili ng wakas ng kanilang pamumuhay, ay inyong tularan ang kanilang pananampalataya.”

Kung ang mga unang mananapalataya ay naghandog sa Dios ng kanilang pasasalamat at pag-aalay, paano dapat ipakita ng bayan ng Dios ang kanilang paghahandog sa panahong ito?

Bilang bayang pag-aaring sarili ng Dios, ang iglesia ng Dios ay may tungkuling ipahayag ang karangalan ng Dios na Siyang tumawag sa lahat ng mga kaanib nito. Bawat kaanib ng iglesia ay may tungkuling bigyang karangalan at kapurihan ang Dios sa pamamagitan ng pagpapasalamat. (1 Ped. 2: 9) “Datapuwat kayo’y isang lahing hirang, isang makaharing pagkasaserdote, bansang banal, bayang pag-aaring sarili ng Dios, upang inyong ipahayag ang mga karangalan niyaong tumawag sa inyo mula sa kadiliman, hanggang sa kaniyang kagilagilalas na kaliwanagan.”

Ang Pagpapasalamat ng bayan ng Dios ay bilang pagtanaw sa napakalaking bagay na ginawa ng Dios sa Kaniyang iglesia, na sa pamamagitan ng Panginoong Hesus ay ibinigay nito ang Kaniyang buhay at ginamit ang Kaniyang dugo bilang pangtubos sa kasalanan ng marami. (Gawa 20:28) “Ingatan ninyo ang inyong sarili, at ang buong kawan, na sa kanila’y ginawa kayo ng Espiritu Santo na mga Obispo, upang pakanin ninyo ang iglesia ng Panginoon na binili niya ng kaniyang sariling dugo.”

Kaya bawat isa, o ang buo Niyang bayan ay maghahandog sa Dios ng pagsamba at pasasalamat, dala-dala ang kanilang mga handog bilang kusang kaloob sa ating dakilang Dios, upang Siya ay sambahin sa ganda ng kabanalan, sa pamamagitan ng Espiritu at ng Kaniyang mga katotohanan. (1 Cro. 16:29) “Inyong ibigay sa Panginoon ang kaluwalhatiang marapat sa Kaniyang pangalan: mangagdala kayo ng handog, at magsiparoon kayo sa harap niya: Inyong sambahin ang Panginoon sa ganda ng kabanalan.”

Sundin natin ang pahayag ni Apostol Pablo, sa talatang Roma 12: 1-2, “Kaya nga, mga kapatid, ipinamamanhik ko sa inyo, alangalang sa mga kahabagan ng Dios, na inyong iharap ang inyong mga katawan na isang haing buhay, banal, na kaayaaya sa Dios, na siya ninyong katampatang pagsamba.” Mahalagang sangkap ang pagsisiyasat at pagtatalaga sa sarili sapagkat ang katawan natin mismo an gating ihaharap sa Dios bilang mga handog na magsisilbing alay natin sa Kaniya.

Ito ang malaking kaibahan sa panahon natin ngayon kaysa sa panahon ng mga unang lingkod ng Dios. Kung  noon ay mga hayop na sinusunog ang inihahandog sa Dios, na nagsisilbing mabangong amoy sa Kaniya, sa panahong ito ay inihahandog natin ang ating mga sarili sa Kaniya na dapat namang matiyak natin kung ito nga ay tunay na nagiging karapatdapat sa Kaniyang paningin.

Makakatulong nang lubos ang pagsisiyasat sa sarili, ang paghingi sa Dios ng kapatawaran sa bawat pagkukulang o kasalanang nagagawa at pagpapahayag ng pakikiisa sa mga gawaing paglilingkod sa Kaniya.

Kalakip din ng ating mga sarili ay ang ating mga kusang kaloob na mga abuluyan na siyang pangunahing ambagan natin sa loob ng iglesia upang patuloy pang matugunan ang mga pangangailangan sa pangangasiwa at pangangaral ng mga salita ng Dios. Kaya inihahanda natin ang mga ambagang ito sapagkat nalalaman nating ito ay nakakatulong sa mga gawaing paglilingkod sa Dios. (2 Cor. 9:7) “Magbigay ang bawat isa ayon sa ipinasiya ng kaniyang puso: huwag mabigat sa loob, o dahil sa kailangan: sapagkat iniibig ng Dios ang nagbibigay na Masaya.”

Ang gawaing paglilingkod ay mahalaga sa ating mga magkakapatid. Isa sa mga bagay na inaasahang makita ng Dios sa ating lahat ay mga gawaing paglilingkod sapagkat tinawag tayo upang Siya ay ating paglingkuran.

Noon pa man, ang mga unang lingkod ng Dios ay nagpakita na ng pagpapahalaga sa mga gawaing paglilingkod, lalo pa nga ang mga gawaing may kinalaman upang ang Dios ay handugan ng mga sakripisyo at pagsamba. Sa panahon ng mga sinaunang lingkod, gaya nina Noe, Abraham at Moises, ang mga gawaing paglilingkod nila sa Dios ay handugan Siya ng mga pagsamba sa pamamagitan ng pag-aalay ng handog na susunugin na tunay namang nagiging isang mabangong samyo sa Kaniya.

Sa panahon naman ng mga sinaunang Israel, pagkatapos na sila ay magkaroon ng iba’t ibang uri ng mga kapistahang kanilang itinakda upang pasalamatan, purihin at paglingkuran ang Dios, naging ugali na nila na ang mga ito ay kanilang pahalagahan, mula sa kanilang mga magulang hanggang sa kanilang mga anak at sa mga sumunod pa nilang mga lahi. Katunayan, hanggang sa kasalukuyang panahon, maraming mga makabagong Israel ang patuloy pa ding isinasagawa ang mga gawaing paglilingkod na ito.

Ilan sa kanilang mga nakasanayang gawin ay mababasa natin sa 1 Samuel 1: 7, 9 na sinasabi, “At gayon ang ginagawa niya sa taon-taon, na pagka inaahon niya ang bahay ng Panginoon ay minumungkahi niyang gayon ang isa; kaya’t siya’y umiiyak, at hindi kumakain. Sa gayo’y bumangon si Ana pagkatapos na makakain sila sa Silo at pagkatapos na sila’y makainom. Ngayo’y si Eli na saserdote ay nakaupo sa upuan niya sa siping ng haligi ng pintuan ng templo ng Panginoon. “

Ito ang nagpapatunay na saan mang dako sila naroroon, sila ay umaahon sa dako ng Templo ng Dios upang doon ay kanilang isagawa ang kanilang paglilingkod sa Dios. (1 Sam. 1:3) At ang lalaking ito ay umaahon sa taon-taon mula sa kaniyang bayan upang sumamba at maghain sa Panginoon ng mga hukbo sa Silo. At ang dalawang anak ni Eli, na si Ophni at si Phinees, na mga saserdote sa Panginoon, ay nangandoon.

Sadyang noon pa man ay may taunang paghahain na isinasagawa ang mga unang lingkod ng Dios. Ito ay kanilang ginawang panata na kanilang sinisikap na tuparin, hindi lamang ng isang indibiduwal kundi ng kanilang buong sambahayan o angkan. (1 Sam. 20:6 ) Kung ako’y punahin ng iyong ama, iyo ngang sabihing, Hiniling na mainam sa akin ni David na siya’y patakbuhin sa Bethlehem na kaniyang bayan: sapagka’t siyang paghahain na taonan sa lahat ng angkan.

Sa mga awit ni David ay kaniyang ipinahayag ang pagpapatunay na ang nakagawiang paglilingkod ay bahagi ng kanilang pagpapasalamat at pagpupuri sa Panginoong Dios. (Awit 122: 1-4) Ako’y natutuwa nang kanilang sabihin sa akin, tayo’y magsiparoon sa bahay ng Panginoon. Ang mga paa natin ay nagsisitayo sa loob ng iyong mga pintuang-bayan, Oh Jerusalem;  Jerusalem, na natayo na parang bayang siksikan:  Na inaahon ng mga lipi, sa makatuwid baga’y ng mga lipi ng Panginoon, na pinaka patotoo sa Israel, upang magpasalamat sa pangalan ng Panginoon.

Paano nila ipinakita ang kanilang paghahanda sa tuwing sumasapit ang kanilang pagpapasalamat sa Dios?

Anumang bagay na inihahandog at isinasagawa upang paglingkuran ang Dios ay marapat lamang na paghandaan. Hindi akma na basta na lamang isagawa ito nang hindi pinagtatalagahan. Noon pa man, ang mga unang lingkod ay nagpakita ng kanilang ginagawang paghahanda. Sa Awit 108: 2-3 ay sinasabi, “Kayo’y gumising, salterio at alpa: ako ma’y gigising na maaga. Ako’y magpapasalamat sa iyo, Oh Panginoon, sa gitna ng mga bayan: at ako’y aawit ng mga pagpuri sa iyo sa gitna ng mga bansa.”

At bawat isa sa kanila ay nagdadala ng kanilang mga kusang handog upang ialay sa Panginoong Dios. (Exodo 35: 29) Ang mga anak ni Israel ay nagdala ng kusang handog sa Panginoon; bawa’t lalake at babae, na ang puso’y nagkusang nagpadala ng magagamit sa lahat na gawain, na iniutos ng Panginoon sa pamamagitan ni Moises na gawin.

Ang kanilang paghahanda ay upang ipamalas sa Panginoon ang kanilang malabis na pagnanasang Siya ay mahandugan ng pagpupuri at pasasalamat. Ito ay panahon ng pagsasaya para sa kanila sapagkat ang kanilang kasiyahan ay mapaglingkuran at sambahin ang Dios. (Hukom 21: 19) At kanilang sinabi, Narito, may isang kasayahan sa Panginoon sa taon-taon sa Silo, na nasa hilagaan ng Beth-el sa dakong silanganan ng lansangan na paahon sa Sichem mula sa Beth-el, at sa timugan ng Lebona.

Kalakip ng mga paghahandog ng kanilang mga kusang kaloob ay ang kanilang mga tinig ng pagpapasalamat sa Dios na tunay na Kaniyang kinalulugdang mapakinggan. (Awit 147: 7)     Magsiawit kayo sa Panginoon ng pagpapasalamat; magsiawit kayo sa alpa ng mga pagpuri sa ating Dios:

At kalakip ng paghahandog ng mga tinig ng pagpupuri sa Dios ay ang pakikinig ng Kaniyang mga salita. Ang mga kasulatan noon ay binabasa sa Templo ng Panginoon at kanilang pinakikinggan. (Isa. 2: 2 -3) At mangyayari sa mga huling araw, na ang bundok ng bahay ng Panginoon ay matatatag sa taluktok ng mga bundok, at magiging mataas sa mga burol; at lahat ng bansa ay magsisiparoon doon.  At maraming bayan ay magsisiyaon at mangagsasabi, Halina kayo, at tayo’y magsiahon sa bundok ng Panginoon, sa bahay ng Dios ni Jacob; at tuturuan niya tayo ng kaniyang mga daan, at tayo’y magsisilakad sa kaniyang mga landas: sapagka’t mula sa Sion ay lalabas ang kautusan, at ang salita ng Panginoon ay mula sa Jerusalem. (Gawa 13:7) Na kasama ng proconsul, Sergio Paulo, lalaking matalino. Ito rin ang nagpatawag kay Bernabe at kay Saulo, at minimithing mapakinggan ang salita ng Dios.

Ginagawa nila ang mga ito bilang pagbabayad ng panata sa Panginoon taun-taon at nakagawiang gawin maging ng kanilang mga anak at mga sumunod na salin ng lahi. (1 Sam. 1: 21) At ang lalaking si Elcana, at ang buong sangbahayan niya, ay nagsiahon upang maghandog sa Panginoon ng hain sa taon-taon, at ganapin ang kaniyang panata.

Paano naman natin dapat paghandaan ang ating mga pagpapasalamat sa Dios?

Kung paanong ipinakita ng mga unang lingkod ang kanilang pagtatalaga o paghahanda upang mapaglingkuran ang Dios, sa gayunding kaparaanan din naman dapat na ipamalas natin ang ating mga paghahanda.

Tungkol sa pagkakaloob, batid nating kusang kaloob ang ninanasa ng Dios na ating maisagawa. Ibig sabihin, sikapin nating sa ating pagkakaloob ay ating mapaghandaan ang anumang naipasya ng ating mga puso sapagkat pawang bahagi ang mga ito ng ating paghahandog sa Dios. Gaya nang mga unang Kristiyano, ipinakita nila ang paghahanda sa pamamagitan ng pagkakaloob ng kanilang mga sarili, bilang pagtugon sa pagganap ng kalooban ng Panginoon. (2 Cor. 8: 5)  At ito, ay hindi ayon sa aming inaasahan, kundi ibinigay muna nila ang kanilang sarili sa Panginoon, at sa amin sa pamamagitan ng kalooban ng Dios.

Sa mga Awit ni David ay ipinahayag ang ilang mga payo pagdating sa pagkakaloob ng handog sa ating Panginoong Dios. (Awit 50: 14, 23) Ihandog mo sa Dios ang haing pasasalamat: at tuparin mo ang iyong mga panata sa Kataastaasan: Ang naghahandog ng haing pasasalamat ay lumuluwalhati sa akin; at sa kaniya na nagaayos ng kaniyang pakikipagusap aking ipakikita ang pagliligtas ng Dios.

(Awit 116: 17-18) Aking ihahandog sa iyo ang hain na pasalamat, at tatawag ako sa pangalan ng Panginoon. Aking babayaran ang mga panata ko sa Panginoon, Oo, sa harapan ng buo niyang bayan; (Awit 29: 1- 2) Mangagbigay kayo sa Panginoon, Oh kayong mga anak ng makapangyarihan, mangagbigay kayo sa Panginoon ng kaluwalhatian at kalakasan. Ibigay ninyo sa Panginoon ang kaluwalhatiang marapat sa kaniyang pangalan: inyong sambahin ang Panginoon sa kagandahan ng kabanalan.

Ibilang nating panata na kailangan nating isakatuparan ang pagpapasalamat at paghahandog ng pagpupuri sa Dios, kung magkagayon ay matularan natin ang mga nauna sa ating mga lingkod na naipamalas ang karapatdapat na paglilingkod sa Panginoon.